மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 13.216
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
13.216.1
पशवः पशुबन्धेषु ये हन्यन्तेऽध्वरेषु च ।
यूपे निबध्य मन्त्रैश्च यथान्यायं यथाविधि।
मन्त्राहुतिविपूतास्ते स्वर्गं यान्ति यशस्विनि ॥ १३.२१६.१ ॥
யாகங்களில் பலி கட்டப்பட்டு யூபத்தில் பிணைக்கப்பட்டு, மந்திரங்களாலும் விதிப்படியும் கொல்லப்படும் பசுக்கள், மந்திர ஆகுதியால் தூய்மையடைந்து, புகழ்மிக்கவளே, சொர்க்கத்தை அடைகின்றன.
13.216.2
तर्पिता यज्ञभागेषु तेषां मांसैर्वरानने ।
अग्नयस्त्रिदशाश्चैव लोकपाला महेश्वराः। ॥ १३.२१६.२ ॥
அழகிய முகத்தவளே, அவற்றின் இறைச்சியால் யாகப் பங்குகளில் அக்னிகளும், முப்பத்து தேவர்களும், லோகபாலர்களும், மகேஸ்வரர்களும் திருப்தியடைகின்றனர்.
13.216.3
तेषु तुष्टेषु जायेत यस्य यज्ञस्य यत्फलम् ।
तेन संयुज्यते देवि यजमानो न संशयः ॥ १३.२१६.३ ॥
அவர்கள் திருப்தியடையும்போது, எந்த யாகத்தின் பலன் உண்டாகுமோ, அதனுடன் தேவியே, யஜமானன் இணைகிறான், இதில் ஐயமில்லை.
13.216.4
सपत्नीकः सपुत्रश्चि पित्रा च भ्रातृभिः सह ।
ये तत्र दीक्षिता देवि सर्वे स्वर्गं प्रयान्ति ते ॥ १३.२१६.४ ॥
மனைவியுடனும், மகனுடனும், தந்தை மற்றும் சகோதரர்களுடனும் அங்கு தீட்சை பெறுபவர்கள் அனைவரும், தேவியே, சொர்க்கத்திற்குச் செல்கின்றனர்.
13.216.5
एतत्ते सर्वमाख्यातं किं भूयः श्रोतुमिच्छसि ॥ १३.२१६.५ ॥
இவை அனைத்தும் உனக்கு சொல்லப்பட்டன; இன்னும் எதை கேட்க விரும்புகிறாய்?
13.216.6
भगवन्सर्वभूतेश शूलपाणे महाद्युते ।
श्रोतुमिच्छाम्यहं वृत्तं सर्वेषां गृहमेधिनाम् ॥ १३.२१६.६ ॥
ஓ பகவானே, சர்வபூதங்களின் ஈசனே, சூலபாணியே, மகாதேஜஸ்வியே, அனைத்து கிருஹஸ்தர்களின் நடத்தையை நான் கேட்க விரும்புகிறேன்.
13.216.7
कीदृशं चरितं तेषां त्रिवर्गसहितं प्रभो ।
प्रत्यायतिः कथं तेषां जीवनार्थमुदाहृतम् ॥ १३.२१६.७ ॥
ஆண்டவனே, அவர்களின் நடத்தை அறம், பொருள், இன்பம் ஆகிய மூன்றுடன் எப்படிப்பட்டது? அவர்களின் வாழ்வாதாரத்திற்காக அவர்களின் எதிர்காலம் எவ்வாறு கூறப்பட்டுள்ளது?
13.216.8
वर्तमानाः कथं सर्वे प्राप्नुवन्त्युत्तमां गतिम् ।
एतत्सर्वं समासेन वक्तुमर्हसि मानदः ॥ १३.२१६.८ ॥
வாழ்ந்துகொண்டிருக்கும் அவர்கள் அனைவரும் எப்படி உயர்ந்த கதியை அடைகிறார்கள்? மரியாதை அளிப்பவனே, இவை அனைத்தையும் சுருக்கமாகச் சொல்ல நீ தகுதியுடையவன்.
13.216.9
न्यायतस्त्वं महाभागे श्रोतुकामाऽसि भामिनि ।
प्रायशो लोकसद्वृत्तमिष्यते गृहवासिनाम् ॥ १३.२१६.९ ॥
மகாபாகையே, அழகிய பெண்ணே, நியாயமாகவே நீ கேட்க விரும்புகிறாய். பொதுவாக இல்லறத்தாருக்கு உலகில் நல்ல ஒழுக்கமே போதிக்கப்படுகிறது.
13.216.10
तेषां संरक्षणार्थाय राजानः संस्कृता भुवि ।
सर्वेषामथ मर्त्यानां वृत्तिं सामान्यतः शृणुः ॥ १३.२१६.१० ॥
அவர்களைக் காப்பதற்காக பூமியில் அரசர்கள் நியமிக்கப்பட்டனர். இனி எல்லா மனிதர்களின் வாழ்க்கை நெறியை பொதுவாகக் கேள்.
13.216.11
विद्या वार्ता च सेवा च कारुत्वं नाट्यता तथा ।
इत्यते जीवनार्थाय मर्त्यानां विहिताः प्रिये ॥ १३.२१६.११ ॥
கல்வி, வணிகம், சேவை, கைவினைத்திறன், நாடகக் கலை — இவ்வாறு இவை மனிதர்களின் வாழ்வாதாரத்திற்காக விதிக்கப்பட்டவை, அன்பே.
13.216.12
अपि जन्मफलं तावन्मानुषाणां विशेषतः ।
विहितं तत्स्ववृत्तेन तन्मे शृणु समाहिताः ॥ १३.२१६.१२ ॥
மனிதர்களுக்குப் பிறப்பின் பயன் குறிப்பாக அவ்வளவே; அது அவரவர் தம் நடத்தையால் விதிக்கப்பட்டது. ஒருமனதுடன் அதை என்னிடமிருந்து கேளுங்கள்.
13.216.13
कर्मक्षेत्रं हि मानुष्यं सुखदुःखयुताः परे ।
सर्वेषां प्राणिनां तस्मान्मानुष्ये वृत्तिरिष्यते ॥ १३.२१६.१३ ॥
மனித வாழ்வே செயல்களின் களம்; மற்ற உயிரினங்கள் இன்ப துன்பங்களுடன் கூடியவை. ஆகவே மனித நிலையிலேயே நடத்தை விதிக்கப்படுகிறது என்று கருதப்படுகிறது.
13.216.14
विद्यायोगस्तु सर्वेषां पूर्वमेव विधीयते ।
कार्याकार्यं विजानन्ति विद्यया देवि नान्यथा ॥ १३.२१६.१४ ॥
அனைவருக்கும் முதலில் வித்தையில் ஈடுபடுவதே விதிக்கப்படுகிறது. தேவியே, வித்தையாலேயே மனிதர்கள் செய்யத்தக்கதையும் செய்யத்தகாததையும் அறிகிறார்கள்; வேறுவிதமாக அல்ல.
13.216.15
विद्यया स्फीयते ज्ञानं ज्ञानात्तत्वनिदर्शनम् ।
दृष्टतत्वो विनीतात्मा सर्वार्थस्य च भाजनम् ॥ १३.२१६.१५ ॥
வித்தையால் ஞானம் பெருகுகிறது; ஞானத்தால் தத்துவத்தின் தெளிவான காட்சி கிடைக்கிறது. தத்துவத்தைக் கண்டவனும் பணிவான மனமுடையவனும் எல்லாப் பொருள்களுக்கும் பாத்திரமாவான்.
13.216.16
शक्यं विद्याविनीतेन लोके संजीवनं शुभम् ॥ १३.२१६.१६ ॥
வித்தையால் பணிவடைந்தவனுக்கு இவ்வுலகில் நல்ல உயிர்ப்பு, உண்மையான வாழ்வு கிடைப்பது சாத்தியமே.
13.216.17
आत्मानं विद्यया तस्मात्पूर्वं वृत्वा तु भाजनम् ।
वश्येन्द्रियो जितक्रोधो भूतात्मानं तु भावयेत्।
भावयित्वा तदाऽऽत्मानं पूजनीयः सतामपि ॥ १३.२१६.१७ ॥
ஆகவே முதலில் வித்தையால் தன்னைப் பாத்திரமாக்கிக் கொண்டு, புலன்களை அடக்கி, கோபத்தை வென்று, எல்லா உயிர்களின் ஆன்மாவை எண்ண வேண்டும். அந்த ஆன்மாவை உணர்ந்த பின் நல்லோராலும் அவன் வணங்கப்படுவான்.
13.216.18
कुलानुवृत्तं वृत्तं वा पूर्वमात्मा समाश्रयेत् ।
इत्येतत्कुलवासाय दानकर्म यथा पुरा ॥ १३.२१६.१८ ॥
முதலில் தன் குலத்து மரபையோ ஒழுக்கத்தையோ பற்றிக்கொள்ள வேண்டும். குலத்தில் வாழ்வதற்காக, முன்பு போல தானச் செயலைச் செய்ய வேண்டும்.
13.216.19
यदि चेद्विद्यया चैव वृत्तिं काङ्क्षेदथात्मनः ।
राजविद्यानुवादेऽपि लोकविद्यामथापि वा।
तीर्थतश्चापि गृह्णीयाच्छुश्रूषादिगुणैर्युतः ॥ १३.२१६.१९ ॥
ஒருவன் கல்வியின் மூலம் வாழ்க்கை வேண்டினால், தனக்காக அரசவித்தை பற்றிய உபதேசத்திலோ அல்லது உலகவித்தையிலோ, குருவிடமிருந்தும் கற்கவேண்டும்; பணிவிடை முதலிய குணங்களுடன் கூடியவனாக இருக்க வேண்டும்.
13.216.20
ग्रन्थतश्चार्थतश्चैव दृढं कुर्यात्प्रयत्नतः ।
एवं विद्याफलं देवि प्राप्नुयान्नान्यथा नरः।
न्यायाद्विद्याफलानीच्छेदधर्मं तत्र वर्जयेत् ॥ १३.२१६.२० ॥
பாடத்தாலும் பொருளாலும் முயற்சியுடன் அதை உறுதிப்படுத்த வேண்டும். தேவி, இவ்வாறே மனிதன் கல்வியின் பலனைப் பெறுவான், வேறுவிதமாக அல்ல. நியாயமாக கல்வியின் பலன்களை விரும்ப வேண்டும்; அதில் அதர்மத்தை விலக்க வேண்டும்.
13.216.21
यदिच्छेद्वार्तया वृत्तिं काङ्क्षेत विधिपूर्वकम् ।
क्षेत्रे जलोपपन्ने च तद्योग्यां कृषिमाचरेत् ॥ १३.२१६.२१ ॥
வார்த்தையின் மூலம் வாழ்க்கை வேண்டினால், முறைப்படி அதை விரும்ப வேண்டும்; நீர் நிறைந்த வயலில் அதற்குத் தகுந்த உழவைச் செய்ய வேண்டும்.
13.216.22
वाणिज्यं वा यथाकालं कुर्यात्तद्देशयोगतः ।
मूल्यमर्थं प्रयासं च विचार्यैव व्ययोदयौ ॥ १३.२१६.२२ ॥
அல்லது காலத்திற்கேற்ப அந்நாட்டின் நிலைக்குத் தக்கபடி வணிகம் செய்ய வேண்டும்; விலை, இலாபம், முயற்சி, அத்துடன் செலவு மற்றும் வருமானம் இவற்றை நன்கு ஆராய்ந்த பின்னரே.
13.216.23
पशुसंजीवनं चैव दश गाः पोषयेद्ध्रुवम् ।
बहुप्रकारा बहवः पशवस्तस्य साधकाः ॥ १३.२१६.२३ ॥
கால்நடை வளர்ப்பும் செய்ய வேண்டும்; நிச்சயமாகப் பத்துப் பசுக்களைப் பேணி வளர்க்க வேண்டும். பலவகையான பல விலங்குகள் அவனுக்குச் சாதனங்களாகும்.
13.216.24
यः कश्चित्सेवया वृत्तिं काङ्क्षेत मतिमान्नरः ।
यतात्मा श्रवणीयानां भवेद्वै सम्प्रयोजकः ॥ १३.२१६.२४ ॥
சேவையின் மூலம் வாழ்க்கை வேண்டும் அறிவுள்ள மனிதன் எவனும், தன்னடக்கமுடையவனாய், கேட்கத்தக்கவற்றை நன்கு பயன்படுத்துபவனாக இருக்க வேண்டும்.
13.216.25
बुद्ध्या वा कर्मयोगाद्वा बोधनाद्वा समाश्रयेत् ।
मार्गतस्तु समाश्रित्य तदा तत्सम्प्रयोजयेत् ॥ १३.२१६.२५ ॥
அறிவினாலோ, கர்மயோகத்தாலோ, அல்லது போதனையாலோ ஒருவன் அடைக்கலம் தேட வேண்டும். வழியின்படி அடைக்கலம் பெற்ற பின், அதை அப்போது நிறைவேற்ற வேண்டும்.
13.216.26
यथायथा सु तुष्येत तथा संतोषयेत्तु तम् ।
अनुजीविगुणोपेतः कुर्यादात्मार्थमाश्रितम् ॥ १३.२१६.२६ ॥
எந்த வழியில் அவர் நன்கு மகிழ்ச்சியடைவாரோ, அந்த வழியில் அவரை மகிழ்விக்க வேண்டும். சார்ந்து வாழ்பவரின் நற்குணங்களுடன் கூடி, தன் நன்மைக்காக, அடைக்கலம் பெற்றவரை அவ்வாறே செய்ய வேண்டும்.
13.216.27
विप्रियं नाचरेत्तस्य एषा सेवा समासतः ।
विप्रयोगात्पुरा तेन गतिमन्यां न लक्षयेत् ॥ १३.२१६.२७ ॥
அவருக்கு அப்ரியமானதைச் செய்யக்கூடாது; சுருக்கமாக இதுவே சேவை. அவரிடமிருந்து பிரிவதற்கு முன், அவரால் வேறு வழியை (மாற்று வழியை) எதிர்பார்க்க வேண்டாம்.
13.216.28
कारुकर्म च नाट्यं च प्रायशो नीचयोनिषु ।
तयोरपि यथायोगं न्यायतः कर्मवेतनम् ॥ १३.२१६.२८ ॥
கைவினைத் தொழிலும் நாடகக் கலையும் பெரும்பாலும் தாழ்ந்த குலத்தாரிடம் இருக்கின்றன. அவ்விருவருக்கும் கூட, அவர்களின் வேலைக்கு ஏற்ப, நியாயமாக ஊதியம் கொடுக்க வேண்டும்.
13.216.29
आजीवेभ्योऽपि सर्वभ्यः स्वार्जवाद्वेतनं हरेत् ।
अनार्जवादाहरतस्तत्तु पापाय कल्पते ॥ १३.२१६.२९ ॥
எல்லா வாழ்வாதாரம் தேடுவோரிடமிருந்தும் கூட, தனது நேர்மையினால் ஊதியத்தைப் பெற வேண்டும். வஞ்சகத்தால் பெறுபவருக்கோ அது பாவத்திற்கே வழிவகுக்கிறது.
13.216.30
सर्वेषां पूर्वमारम्भांश्चिन्तयेन्नयपूर्वकम् ।
आत्मशक्तिमुपायांश्च देशकालौ च युक्तितः।
कारणानि प्रयासं च प्रक्षेपं च फलोदयम् ॥ १३.२१६.३० ॥
எல்லா செயல்களின் தொடக்கத்திற்கு முன்பும், நீதியுடன் சிந்திக்க வேண்டும்: தன் வலிமையையும், வழிகளையும், இடத்தையும் காலத்தையும் தக்க முறையில்; காரணங்களையும், முயற்சியையும், செலவையும், பலனின் எழுச்சியையும்.
13.216.31
एवमादीनि सञ्चिन्त्य दृष्ट्वा दैवानुकूलताम् ।
अतः परं समारम्भेद्यत्रात्महितमाहितम् ॥ १३.२१६.३१ ॥
இவை போன்றவற்றை நன்கு ஆராய்ந்து, தெய்வத்தின் அனுகூலத்தைக் கண்டு, இதன் பின் தன் நலன் அமைந்துள்ள இடத்தில் செயலைத் தொடங்க வேண்டும்.
13.216.32
वृत्तिमेव समासाद्य तां सदा परिपालयेत् ।
देवमानुषविघ्नेभ्यो न पुनर्मन्यते यथा ॥ १३.२१६.३२ ॥
வாழ்வாதாரத்தைப் பெற்ற பின் அதை எப்போதும் காக்க வேண்டும்; தெய்வங்கள் மற்றும் மனிதர்களின் இடையூறுகளால் அது மீண்டும் அழிந்ததாக எண்ணப்படாதவாறு.
13.216.33
पालयन्वर्धयन्भुञ्जंस्तां प्राप्य न विनाशयेत् ।
क्षीयते गिरिसङ्काशमश्नतो ह्यनपेक्षया ॥ १३.२१६.३३ ॥
அதைப் பெற்று, காத்து, பெருக்கி, அனுபவித்து, அதை அழிக்கக் கூடாது; ஏனெனில் கவனமின்றி உண்பவனின் மலை போன்ற செல்வமும் குறைகிறது.
13.216.34
आजीवेभ्यो धनं प्राप्य चतुर्धा विभजेद्बुधः ।
धर्मायार्थाय कामाय आपत्प्रशमनाय च ॥ १३.२१६.३४ ॥
ஞானி வாழ்வாதாரங்களிலிருந்து பெற்ற செல்வத்தை நான்காகப் பிரிக்க வேண்டும்: தர்மத்திற்கும், அர்த்தத்திற்கும், காமத்திற்கும், ஆபத்தைத் தணிக்கவும்.
13.216.35
चतुर्ष्वपि विभागेषु विधानं शृणु शोभने ॥ १३.२१६.३५ ॥
அழகியே! நான்கு பங்குகளின் விதியையும் கேள்.
13.216.36
यज्ञार्थं चान्नदानार्थं दीनानुग्रहकारणात् ।
देवब्राह्मणपूजार्थं पितृपूजार्थमेव च ॥ १३.२१६.३६ ॥
யாகத்திற்காகவும், அன்னதானத்திற்காகவும், ஏழைகளுக்கு அருள் செய்வதற்காகவும், தேவர்கள் மற்றும் பிராமணர்களின் பூஜைக்காகவும், முன்னோர்களின் பூஜைக்காகவும்.
13.216.37
मूलार्थं सन्निवासार्थं क्रियानित्यैश्चि धार्मिकैः ।
एवमादिषु चान्येषु धर्मार्थं संत्यजेद्धनम् ॥ १३.२१६.३७ ॥
அடித்தளத்திற்காகவும், ஒன்றாக வாழ்வதற்காகவும், நித்திய கர்மங்களில் ஈடுபடும் தர்மவான்களால், இவ்வாறான மற்றவற்றிலும், தர்மத்திற்காகச் செல்வத்தை விட வேண்டும்.
13.216.38
धर्मकार्ये धनं दद्यादनवेक्ष्य फलोदयम् ।
ऐश्वर्यस्थानलाभार्थं राजवाल्लभ्यकारणात् ॥ १३.२१६.३८ ॥
தர்மச் செயலில் செல்வத்தை பலனின் எழுச்சியைக் கருதாமல் கொடுக்க வேண்டும்; அதிகாரமும் பதவியும் பெறுவதற்காக, அரசனின் அன்புக்குரியவராவதற்காக.
13.216.39
वार्तायां च समारम्भेऽमात्यमित्रपरिग्रहे ।
आवाहे च विवाहे च पुत्राणां वृत्तिकारणात् ॥ १३.२१६.३९ ॥
வாழ்வாதாரத்தைத் தொடங்குவதிலும், அமைச்சர்களையும் நண்பர்களையும் ஏற்றுக்கொள்வதிலும், மணப்பெண்ணை அழைத்து வருவதிலும், திருமணத்திலும், புதல்வர்களின் வாழ்க்கைக்கான காரணத்தாலும்.
13.216.40
अर्थोदयसमावाप्तावनर्थस्य विघातने ।
एवमादिषु चान्येषु अर्थार्थं विसृजेद्धनम् ॥ १३.२१६.४० ॥
ஆதாய எழுச்சியை முழுமையாகப் பெறுவதிலும், அநர்த்தத்தைத் தடுப்பதிலும்; இவ்வாறான மற்றவற்றிலும், ஆதாயத்திற்காக செல்வத்தைச் செலவிட வேண்டும்.
13.216.41
अनुबन्धं हेतुयुक्तं दृष्ट्वा वित्तं परित्यजेत् ।
अनर्थं बाधते ह्यर्थो अर्तं चैव फलान्युत ॥ १३.२१६.४१ ॥
விளைவையும் காரணத்தோடு கூடியதையும் கண்டு, செல்வத்தை விட வேண்டும். செல்வமே அநர்த்தத்தைத் தடுக்கிறது; செல்வத்தின் அழிவும் பலன்களும் கூட.
13.216.42
नाधनाः प्राप्नुन्त्यर्थं नरा यत्नशतैरपि ।
तस्माद्धनं रक्षितव्यं दातव्यं च विधानतः ॥ १३.२१६.४२ ॥
ஏழைகள் நூறு முயற்சிகள் செய்தாலும் செல்வத்தை அடைவதில்லை. ஆகையால் செல்வம் காக்கப்பட வேண்டும்; விதிப்படி அது கொடுக்கப்படவும் வேண்டும்.
13.216.43
शरीरपोषणार्थाय आहारस्य विशोषणे ।
नटधर्वसंयोगे कामयात्राविहारयोः ॥ १३.२१६.४३ ॥
உடலை வளர்க்கவும், உணவு குறையும்போதும், நடிகர் மற்றும் கலைஞர்களின் கூட்டத்திலும், இன்ப யாத்திரைகளிலும் பொழுதுபோக்குகளிலும் (செல்வத்தைச் செலவிட வேண்டும்).
13.216.44
मनःप्रियाणां संयोगे प्रीतिदाने तथैव च ।
एवमादिषु चान्येषु कामार्तं विसृजेद्धनम् ॥ १३.२१६.४४ ॥
மனதுக்கு இனியவர்களுடன் சேர்க்கையிலும், அன்புப் பரிசுகளைக் கொடுப்பதிலும், இவை போன்ற மற்றவற்றிலும், ஆசையால் வாட்டப்பட்டவன் செல்வத்தைச் செலவிட வேண்டும்.
13.216.45
विचार्य गुणदोषांस्तु त्रयाणां तत्र संत्यजेत् ।
चतुर्थं सन्निदध्याच्च आपदर्थं शुचिस्मिते ॥ १३.२१६.४५ ॥
நன்மை தீமைகளை ஆராய்ந்து, மூன்று பங்குகளை அங்கே செலவிட வேண்டும்; நான்காம் பங்கை, ஓ தூய சிரிப்புடையவளே, ஆபத்துக்காகச் சேமித்து வைக்க வேண்டும்.
13.216.46
राज्यभ्रंशविनाशार्थं दुर्भिक्षार्थं च शोभने ।
महाव्याधिविमोक्षार्थं वार्धकस्यैव कारणात् ॥ १३.२१६.४६ ॥
அரசு வீழ்ச்சியும் அழிவும் வந்தால், பஞ்சத்துக்காகவும், ஓ அழகியே, பெரும் நோயிலிருந்து விடுபடவும், முதுமையின் காரணத்தாலும் (செல்வம் சேமிக்கப்பட வேண்டும்).
13.216.47
शत्रूणां प्रतिकाराय साहसैश्चाप्यमर्षणात् ।
प्रस्थाने चान्यदेशार्थमापदां विप्रमोक्षणे।
एवमादि समुद्दिश्य सन्निदध्यात्स्वकं धनम् ॥ १३.२१६.४७ ॥
எதிரிகளைத் தடுக்கவும், துணிவான செயல்களுக்காகவும், சினத்தாலும், பயணத்திற்காகவும், வேறு நாட்டிற்காகவும், ஆபத்துகளிலிருந்து விடுபடவும் (செல்வம் சேமிக்கப்பட வேண்டும்). இவை போன்றவற்றை நோக்கமாகக் கொண்டு தன் செல்வத்தைச் சேமிக்க வேண்டும்.
13.216.48
सुखमर्थवतां लोके कृच्छ्राणां विप्रमोक्षणम् ।
यस्य नास्ति धनं किञ्चित्तस्य लोकद्वयं न च ॥ १३.२१६.४८ ॥
உலகில் செல்வமுடையவர்களுக்கு இன்பமும், துன்பங்களிலிருந்து விடுதலையும் உண்டு. எவனிடம் சிறிதும் செல்வம் இல்லையோ, அவனுக்கு இம்மையும் மறுமையும் இல்லை.
13.216.49
अशनादिन्द्रियाणीव सर्वमर्थात्प्रवर्तते ।
निधानमात्रं यस्तेषामन्यथा विलयं व्रजेत्।
एवं देवि मनुष्याणां लोकानां जीवनं प्रति ॥ १३.२१६.४९ ॥
உணவினால் புலன்கள் இயங்குவது போல, எல்லாம் செல்வத்தினால் நடைபெறுகின்றன. அது வெறும் சேமிப்பாக இருந்தால் வேறுவிதமாக அழிந்துபோகும். தேவி, இவ்வாறே மனிதர்களின் மற்றும் உலகங்களின் வாழ்வைப் பற்றி.
13.216.50
एवं लोकस्य वृत्तस्य लोकवृत्तं पुनः शृणु ।
धन्यं यशस्यमायुष्यं स्वर्ग्यं च परमं यशः ॥ १३.२१६.५० ॥
இவ்வாறு உலகின் நடத்தையை மீண்டும் கேள். செல்வம் தருவது, புகழ் தருவது, ஆயுள் தருவது, சொர்க்கம் தருவது, மேலான புகழ் தருவது.
13.216.51
त्रिवर्गो हि वशे युक्तः सर्वेषां संविधीयते ।
तथा संवर्तमानास्तु लोकयोर्हितमाप्नुयुः ॥ १३.२१६.५१ ॥
மும்மை (அறம், பொருள், இன்பம்) உண்மையில் அடக்கத்துடன் கடைப்பிடிக்கப்பட்டால், அது அனைவருக்கும் ஒழுங்குபடுத்தப்படுகிறது. அவ்வாறு நடப்பவர்கள் இரு உலகிலும் நன்மையைப் பெறட்டும்.
13.216.52
काल्योत्थानं च शौचं च देवब्राह्मणभक्तितः ।
गुरुणामेव शुश्रूषा ब्राह्मणेष्वभिवादनम् ॥ १३.२१६.५२ ॥
காலையில் எழுவதும், தூய்மையும், தேவர்கள் மற்றும் பிராமணர்கள் மீதான பக்தியால். ஆசிரியர்களுக்குச் சேவை செய்வதும், பிராமணர்களுக்கு வணக்கம் செலுத்துவதும்.
13.216.53
प्रत्युत्थानं च वृद्धानां देवस्थानप्रणामनम् ।
आभिमुख्यं पुरस्कृत्य अतिथीनां च पूजनम् ॥ १३.२१६.५३ ॥
பெரியவர்களுக்கு எழுந்து மரியாதை செய்வதும், தேவாலயங்களில் வணங்குவதும். விருந்தினர்களை முன்னிறுத்தி அவர்களை வழிபடுவதும்.
13.216.54
वृद्धोपदेशकरणं श्रवणं हितपथ्ययोः ।
पोषणं भूत्यवर्गस्य सान्त्वदानपरिग्रहे ॥ १३.२१६.५४ ॥
பெரியோர்களின் அறிவுரைக்குச் செவிசாய்ப்பதும், நன்மையும் நலமும் தருவதைக் கேட்பதும். பணியாளர் குழுவைப் பராமரிப்பதும், இனிய சொல்லாலும் கொடையாலும் அவர்களை ஏற்பதும்.
13.216.55
न्यायतः कर्मकरणमन्यायाहितवर्जितम् ।
सम्यग्वृत्तं स्वदारेषु दोषाणां प्रतिषेधनम् ॥ १३.२१६.५५ ॥
நியாயப்படி கடமைகளைச் செய்தல், அநியாயமும் தீங்கும் இல்லாமல் இருத்தல், தன் மனைவியிடம் சரியான நடத்தை கொள்ளுதல், குற்றங்களைத் தடுத்தல்.
13.216.56
पुत्राणां विनयं कुर्यात्तत्तत्कार्यनियोजनम् ।
वर्जनं चाशुभार्थानां शुभानां जोषणं तथा ॥ १३.२१६.५६ ॥
மகன்களுக்கு நல்லொழுக்கத்தைக் கற்பிக்க வேண்டும், ஒவ்வொருவரையும் தகுந்த பணியில் அமர்த்த வேண்டும், அசுப நோக்கங்களிலிருந்து விலக்கி, சுபமானவற்றில் ஈடுபடுத்த வேண்டும்.
13.216.57
कुलोचितानां धर्माणां यतावत्परिपालनम् ।
कुलसन्धारणं चैव पौरुषेणैव सर्वशः।
एवमादि शुभं सर्वं तस्य वृत्तमिति स्थितम् ॥ १३.२१६.५७ ॥
குலத்திற்கு ஏற்ற தர்மங்களை முறையாகக் காத்தல், குலத்தைத் தாங்குதல், எல்லா வகையிலும் முயற்சியாலேயே அதைக் காத்தல் — இவை முதலான அனைத்து சுபமான நடத்தையும் அவனுடையதாகவே நிலைபெற்றது.
13.216.58
वृद्धसेवी भवेन्नित्यं हितार्थं ज्ञानकाङ्क्षया ।
परार्थं नाहरेद्द्रव्यमनामन्त्र्य तु सर्वथा।
न याचेत परान्धीरः स्वबाहुबलमाश्रयेत् ॥ १३.२१६.५८ ॥
அறிவை விரும்பி, நன்மைக்காக எப்போதும் பெரியோரைச் சேவிக்க வேண்டும். அனுமதி பெறாமல் பிறர் பொருளை எந்த வகையிலும் எடுக்கக்கூடாது. தீரன் பிறரிடம் யாசிக்கக் கூடாது; தன் கரபலத்தையே சார்ந்திருக்க வேண்டும்.
13.216.59
स्वशरीरं सदा रक्षेदाहाराचारयोरपि ।
हितं पथ्यं सदाहारं जीर्णं भुञ्जीत मात्रया ॥ १३.२१६.५९ ॥
எப்போதும் தன் உடலைக் காக்க வேண்டும், உணவிலும் நடத்தையிலும் கூட. நன்மையும் உடலுக்கு ஏற்றதுமான, எப்போதும் செரிக்கக்கூடிய உணவை அளவோடு உண்ண வேண்டும்.
13.216.60
देवतातिथिसत्कारं कृत्वा सर्वं यथाविधि ।
शेषं भुञ्जेच्छुचिर्भूत्वा न च भाषेत विप्रियम् ॥ १३.२१६.६० ॥
தேவர்களுக்கும் விருந்தினர்களுக்கும் உரிய மரியாதையை முறைப்படி அனைத்தும் செய்து முடித்து, எஞ்சியதைத் தூய்மையுடன் உண்ண வேண்டும்; விரும்பத்தகாத சொற்களைப் பேசக்கூடாது.
13.216.61
प्रतिश्रयं च पानीयं बलिं भिक्षां च सर्वतः ।
गृहस्थवासी सततं तद्याद्गाश्चैव पोषयेत् ॥ १३.२१६.६१ ॥
இல்லறத்தில் வாழும் ஒருவன் எப்போதும் தங்குமிடம், குடிநீர், பலி, பிச்சை ஆகியவற்றை எல்லோருக்கும் கொடுக்க வேண்டும்; பசுக்களையும் காக்க வேண்டும்.
13.216.62
बहिर्निष्क्रमणं चैव कुर्यात्कारणतोपि वा ।
मध्याह्ने वाऽर्धरात्रे वा गमनाय न रोचयेत् ॥ १३.२१६.६२ ॥
ஏதேனும் காரணம் இருந்தால் வெளியே செல்லலாம்; ஆனால் நண்பகலிலோ நள்ளிரவிலோ செல்வதை விரும்பக் கூடாது.
13.216.63
विषयान्नावगाहेत स्वशक्त्या तु समाचरेत् ।
यथाऽऽयव्ययता लोके गृहस्थानां प्रपूजितम् ॥ १३.२१६.६३ ॥
இன்பப் பொருட்களில் மூழ்கக் கூடாது; தன் சக்திக்கேற்ப நடக்க வேண்டும். வரவு செலவில் சமநிலை வைத்திருப்பது உலகில் இல்லறத்தாரால் போற்றப்படுகிறது.
13.216.64
अयशस्करमर्थघ्नं कर्म यत्परपीडनम् ।
भयाद्वा यदि लोभाद्वा न कुर्वीत कदाचन ॥ १३.२१६.६४ ॥
புகழைக் கெடுத்து, செல்வத்தை அழித்து, பிறருக்குத் துன்பம் தரும் செயலை அச்சத்தாலோ பேராசையாலோ ஒருபோதும் செய்யக் கூடாது.
13.216.65
बुद्धिपूर्वं समालोक्य दूरतो गुणदोषतः ।
आरभेत तदा कर्भ शुभं वा यदि वेतरत् ॥ १३.२१६.६५ ॥
அறிவோடு தொலைநோக்குடன், நன்மை தீமைகளை ஆராய்ந்த பின்னரே செயலைத் தொடங்க வேண்டும்; அது நல்லதாக இருந்தாலும் சரி, இல்லாததாக இருந்தாலும் சரி.
13.216.66
आत्मसाक्षी भवेन्नित्यमात्मनस्तु शुभाशुभे ।
मनसा कर्मणा वाचा न च काङ्क्षेत पातकम् ॥ १३.२१६.६६ ॥
தன் நன்மை தீமைகளுக்கு எப்போதும் தானே சாட்சியாக இருக்க வேண்டும்; மனத்தாலோ செயலாலோ சொல்லாலோ பாவத்தை விரும்பக் கூடாது.