Mahābhārata · Adhyāya 13.225
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
13.225.1
भगवन्भगनेत्रघ्न मानुषाणां विचेष्टितम् ।
सर्वमात्मकृतं चेति श्रुतं मे भगवन्मतम् ॥ १३.२२५.१ ॥
O Herr, Vernichter der Augen Bhagas, ich habe gehört, dass alle Handlungen der Menschen selbstverursacht sind; dies ist die Ansicht des Herrn.
13.225.2
लोके ग्रहकृतं सर्वं मत्वा कर्म शुभाशुभम् ।
तदेव ग्रहनक्षत्रं प्रायशः पर्युपासते।
एष मे संशयो देव तं मे त्वं छेत्तुमर्हसि ॥ १३.२२५.२ ॥
In der Welt verehren die Menschen, in dem Glauben, dass alle guten und schlechten Taten von den Planeten bewirkt werden, meist eben diese Planeten und Sternbilder. Dies ist mein Zweifel, o Gott; du solltest ihn mir lösen.
13.225.3
स्थाने संशयितं देवि शृणु तत्वविनिश्चयम् ॥ १३.२२५.३ ॥
Du hast zu Recht gezweifelt, o Göttin; höre nun die feste Entscheidung der Wahrheit.
13.225.4
नक्षत्राणि ग्रहाश्चैव शुभाशुभनिवेदकाः ।
मानवानां महाभागे न तु कर्मकराः स्वयम् ॥ १३.२२५.४ ॥
Die Sternbilder und Planeten sind nur die Verkünder des Guten und Bösen der Menschen, o Hochgesegnete; sie sind nicht selbst die Täter der Tat.
13.225.5
प्रजानां तु हितार्थाय शुभाशुभविधिं प्रति ।
अनागतमतिक्रान्तं ज्योतिश्चक्रेण बोध्यते ॥ १३.२२५.५ ॥
Zum Wohl der Menschen werden hinsichtlich der Ordnung von Gutem und Bösem Zukunft und Vergangenheit durch das Rad der Gestirne erkannt.
13.225.6
किन्तु तत्र शुभं कर्म सुग्रहैस्तु निवेद्यते ।
दुष्कृतस्याशुभैरेव समावायो भवेदिति ॥ १३.२२५.६ ॥
Doch dort wird eine gute Tat durch die glückbringenden Planeten verkündet, und die Verbindung mit einer bösen Tat kommt nur durch die unglückbringenden zustande.
13.225.7
तस्मात्तु ग्रहवैषम्ये विषमं कुरुते जनः ।
ग्रहसाम्ये शुभं कुर्याज्ज्ञात्वाऽऽत्मानं तथा कृतम् ॥ १३.२२५.७ ॥
Wenn die Planeten ungünstig stehen, handelt der Mensch ungünstig; stehen sie im Gleichgewicht, soll er Gutes tun, wissend, dass er es selbst so getan hat.
13.225.8
केवलं ग्रहनक्षत्रं न करोति शुभाशुभम् ।
सर्वमात्मकृतं कर्म लोकवादो ग्रहा इति ॥ १३.२२५.८ ॥
Planeten und Sternbilder allein bewirken weder Gutes noch Böses; alles Handeln ist selbstgemacht; »die Planeten« ist nur ein Volksspruch.
13.225.9
पृथग्ग्रहाः पृथक्कर्ता कर्ता स्वं भुञ्जते फलम् ।
इति ते कथितं सर्वं विशङ्कां जहि शोभने ॥ १३.२२५.९ ॥
Die Planeten sind getrennt, und die Handelnden sind getrennt; jeder Handelnde genießt seine eigene Frucht. All dies wurde dir gesagt; o Strahlende, lass deinen Zweifel fahren.
13.225.10
भगवन्विविधं कर्म कृत्वा जन्तुः शुभाशुभम् ।
किं तयोः पूर्वकतरं भुङ्क्ते जन्मान्तरे पुनः।
एष मे संशयो देव तं मे त्वं छेत्तुमर्हसि ॥ १३.२२५.१० ॥
O gesegneter Herr, welche der beiden – gute oder schlechte Taten, die ein Lebewesen auf verschiedene Weise vollbracht hat – genießt es zuerst in einer anderen Geburt? O Gott, das ist mein Zweifel; du allein bist fähig, ihn für mich zu lösen.
13.225.11
स्थाने संशयितं देवि तत्ते वक्ष्यामि तत्वतः ।
अशुभं पूर्वमित्याहुरपरे शुभमित्यपि। ॥ १३.२२५.११ ॥
Zu Recht zweifelst du, o Göttin; ich werde dir die Wahrheit darüber sagen. Manche sagen, das Schlechte komme zuerst, andere sagen, das Gute komme zuerst.
13.225.12
मिथ्या तदुभयं प्रोक्तं केवलं तद्ब्रवीमि ते ॥ १३.२२५.१२ ॥
Beide Ansichten wurden für falsch erklärt; nur dies sage ich dir.
13.225.13
मानुषे तु पदे कर्म युगपद्भुज्यते सदा ।
यथाकृतं यथायोगमुभयं भुज्यते क्रमात् ॥ १३.२२५.१३ ॥
Im menschlichen Zustand werden die Taten stets zugleich erfahren; je nach dem Getanen und dem Angemessenen werden beide der Reihe nach genossen.
13.225.14
भुञ्जानाश्चापि दृश्यन्ते क्रमशो भुवि मानवाः ।
ऋद्धिं हानिं सुखं दुःखं तत्सर्वमुभयं भयम् ॥ १३.२२५.१४ ॥
Auf der Erde sieht man die Menschen der Reihe nach genießen: Wohlstand und Verlust, Glück und Leid — all dies, beides, ist Furcht.
13.225.15
दुःखान्यनुभवन्त्याढ्या दरिद्राश्च सुखानि च ।
यौगपद्याद्धि भुञ्जाना दृश्यन्ते लोकसाक्षिकम् ॥ १३.२२५.१५ ॥
Die Reichen erfahren Leiden, und die Armen genießen Freuden; man sieht sie beides zugleich genießen, wovon die Welt Zeugnis gibt.
13.225.16
नरके स्वर्गलोके च न तथा संस्थितिः प्रिये ।
नित्यं दुःखं हि नरके स्वर्गे नित्यं सुखं तथा ॥ १३.२२५.१६ ॥
In der Hölle und in der Himmelswelt ist der Zustand nicht derselbe, Geliebte: in der Hölle herrscht ständiges Leid, und im Himmel ebenso ständiges Glück.
13.225.17
शुभाशुभानामाधिक्यं कर्मणां तत्र सेव्यते ।
निरन्तरं सुखं दुःखं स्वर्गे च नरके भवेत् ॥ १३.२२५.१७ ॥
Dort wird das Übergewicht guter und schlechter Taten erfahren: im Himmel herrscht ununterbrochenes Glück, in der Hölle ununterbrochenes Leid.
13.225.18
तत्रापि सुमहद्भुक्त्वा पूर्वमल्पं पुनः शुभे ।
एतत्ते सर्वमाख्यातं किं भूयः श्रोतुमिच्छसि ॥ १३.२२५.१८ ॥
Auch dort wird zuerst sehr viel erfahren und dann wieder etwas wenig. O Glückverheißende, dies alles habe ich dir erzählt; was willst du noch hören?
13.225.19
भगवन्प्राणिनो लोके म्रियन्ते केन हेतुना ।
जाताजाता न तिष्ठन्ति तन्मे शंसितुमर्हसि ॥ १३.२२५.१९ ॥
O Erhabener, aus welchem Grund sterben die Lebewesen in der Welt? Die Geborenen bestehen nicht. Du solltest es mir erklären.
13.225.20
तदहं ते प्रवक्ष्यामि शृणु सत्यं समाहिता ।
आत्मा कर्मक्षयाद्देहं यथा मुञ्चति तच्छृणु ॥ १३.२२५.२० ॥
Deshalb werde ich es dir sagen. Höre die Wahrheit mit gesammeltem Geist. Höre, wie die Seele den Körper verlässt, wenn das Karma erschöpft ist.
13.225.21
शरीरात्मसमाहारो जन्तुरित्यभिधीयते ।
तत्रात्मानं नित्यमाहुरनित्यं क्षेत्रिमुच्यते ॥ १३.२२५.२१ ॥
Die Verbindung von Körper und Seele heißt ein Lebewesen. Davon wird die Seele ewig genannt, das Unewige aber heißt das Feld, der Körper.
13.225.22
एवं कालेन सङ्क्रान्तं शरीरं जर्झरीकृतम् ।
अकर्मयोग्यं संशीर्णं त्यक्त्वा देही ततो व्रजेत् ॥ १३.२२५.२२ ॥
So verlässt der Verkörperte, wenn der von der Zeit abgenutzte, verfallene, zum Handeln untaugliche und zerfallene Körper aufgegeben ist, dann den Körper.
13.225.23
नित्यस्यानित्यसंत्यागाल्लोके तन्मरणं विदुः ।
कालं नातिक्रमेरन्हि सदेवासुरमानवाः ॥ १३.२२५.२३ ॥
Das Verlassen des Unewigen durch das Ewige nennt man in der Welt dessen Tod. Nicht einmal Götter, Dämonen und Menschen können die Zeit überschreiten.
13.225.24
यथाऽऽकाशे न तिष्ठेत द्रव्यं किञ्चिदचेतनम् ।
तथा धावति कालोऽयं क्षणं किञ्चिन्न तिष्ठति ॥ १३.२२५.२४ ॥
So wie kein lebloser Stoff im Himmel bleiben kann, so läuft diese Zeit dahin; nicht einmal einen Augenblick bleibt etwas stehen.
13.225.25
स पुनर्जायतेऽन्यत्र शरीरं नवमाविशन् ।
एवंलोकगतिर्नित्यमादिप्रभृति वर्तते ॥ १३.२२५.२५ ॥
Er wird anderswo wiedergeboren und tritt in einen neuen Leib ein. So verläuft der Gang der Welten seit Anbeginn ununterbrochen.
13.225.26
भगवन्प्राणिनो बाला दृश्यन्ते मरणं गताः ।
अतिवृद्धाश्च जीवन्तो दृश्यन्ते चिरजीविनः ॥ १३.२२५.२६ ॥
Ehrwürdiger, man sieht Kinder dem Tod verfallen, während die sehr Alten lebend und langlebig erscheinen.
13.225.27
केवलं कालमरणं न प्रमाणं महेश्वर ।
तस्मान्मे संशय ब्रूहि प्राणिनां जीवकारणम् ॥ १३.२२५.२७ ॥
Maheśvara, der bloße Zeittod ist kein Maßstab. Darum löse meinen Zweifel und sage mir, was die Ursache des Lebens der Wesen ist.
13.225.28
शृणु तत्कारणं देवि निर्णयस्त्वेक एव सः ।
जीर्णत्वमात्रं कुरुते कालो देहं न पातयेत् ॥ १३.२२५.२८ ॥
Höre, Göttin, diesen Grund. Die Entscheidung ist eine einzige: Die Zeit macht den Leib nur alt; sie stürzt ihn nicht nieder.
13.225.29
जीर्णे कर्मणि संघातः स्वयमेव विशीर्यते ।
पूर्वकर्मप्रमाणेन जीवितं मृत्युरेव वा ॥ १३.२२५.२९ ॥
Wenn das frühere Karma verbraucht ist, zerfällt das Gefüge des Leibes von selbst. Nach dem Maß des früheren Karma gibt es Leben oder eben Tod.
13.225.30
यावत्पूर्वकृतं कर्म तावज्जीवति मानवः ।
तत्र कर्मवशाद्बाला म्रियन्ते कालसंक्षयात् ॥ १३.२२५.३० ॥
Der Mensch lebt, solange das früher getane Karma währt. Dort sterben die Kinder unter der Macht des Karma durch das Erschöpfen ihrer Zeit.
13.225.31
चिरं जीवन्ति वृद्धाश्च तथा कर्मप्रमाणतः ।
इति ते कथितं देवि निर्विशङ्का भव प्रिये ॥ १३.२२५.३१ ॥
Die Alten leben lange, dem Maß ihres Karma entsprechend. Dies ist dir gesagt worden, o Göttin; o Geliebte, sei ohne Zweifel.
13.225.32
भगवन्केन वृत्तेन भवन्ति चिरजीविनः ।
अल्पायुषो नराः केन तन्मे शंसितुमर्हसि ॥ १३.२२५.३२ ॥
O verehrter Herr, durch welches Verhalten werden Menschen langlebig, und durch welches kurzlebig? Du solltest es mir verkünden.
13.225.33
शृणु तत्सर्वमखिलं गुह्यं पथ्यतरं नृणाम् ।
येन वृत्तेन सम्पन्ना भवन्ति चिरजीविनः ॥ १३.२२५.३३ ॥
Höre all dies, das ganze Geheimnis, dem Menschen am heilsamsten: das Verhalten, durch das man begabt und langlebig wird.
13.225.34
अहिंसा सत्यवचनमक्रोधः क्षीन्तिरार्जवम् ।
गुरूणां नित्यशुश्रूषा वृद्धानामपि पूजनम् ॥ १३.२२५.३४ ॥
Gewaltlosigkeit, wahrhaftige Rede, Zornlosigkeit, Geduld, Redlichkeit, beständiger Dienst an den Lehrern und Verehrung der Alten.
13.225.35
शौचादकार्यसंत्यागात्सदा पथ्यस्य भोजनम् ।
एवमादिगुणं वृत्तं नराणां दीर्घजीविनाम् ॥ १३.२२५.३५ ॥
Durch Reinheit, durch das Ablassen von Unrecht und durch stets gesunde Nahrung — solche und ähnliche Tugenden bilden das Verhalten der langlebigen Menschen.
13.225.36
तपसा ब्रह्मचर्येण रसायननिषेवणात् ।
उदग्रसत्त्वा बलिनो भवन्ति चिरजीविनः।
स्वर्गे वा मानुषे वाऽपि चिरं तिष्ठन्ति धार्मिकाः ॥ १३.२२५.३६ ॥
Durch Askese, Keuschheit und den Gebrauch verjüngender Arzneien werden die Starken von erhabenem Sinn langlebig; die Rechtschaffenen bleiben lange, sei es im Himmel oder unter den Menschen.
13.225.37
अपरे पापकर्माणः प्रायशोऽनृतवादिनः ।
हिंसाप्रिया गुरुद्विष्टा निष्क्रियाः शौचवर्जिताः ॥ १३.२२५.३७ ॥
Andere, Täter böser Taten, meist Lügner, die Gewalt lieben, von ihren Lehrern gehasst, untätig und ohne Reinheit.
13.225.38
नास्तिका घोरकर्माणः सततं मांसपानपाः ।
पापाचारा गुरुद्विष्टाः कोपनाः कलहप्रियाः ॥ १३.२२५.३८ ॥
Ungläubige, Täter schrecklicher Taten, die ständig Fleisch und Alkohol trinken, von sündhaftem Verhalten, von ihren Lehrern gehasst, jähzornig und streitsüchtig.
13.225.39
एवमेवाशुभाचारास्तिष्ठन्ति नरके चिरम् ।
तिर्यग्योनौ तथाऽत्यन्तमल्पास्तिष्ठन्ति मानवाः।
तस्मादल्पायुषो मर्त्यास्तादृशाः सम्भवन्ति ते ॥ १३.२२५.३९ ॥
Ebenso verweilen die von unheilvollem Verhalten lange in der Hölle und ebenso äußerst lange in tierischen Schößen; Menschen verweilen nur kurz. Daher werden solche Sterblichen kurzlebig geboren.
13.225.40
अगम्यदेशगमनादपथ्यानां च भोजनात् ।
आयुःक्षयो भवेन्नॄणामायुःक्षयकरा हि ते ॥ १३.२२५.४० ॥
Durch das Betreten verbotener Orte und durch das Essen unbekömmlicher Speisen schwindet die Lebenszeit der Menschen; denn gerade diese verursachen den Verlust des Lebens.
13.225.41
भवन्त्यल्पायुषस्तैस्तैरन्यथा चिरजीविनः ।
एतत्ते कथितं सर्वं भूयः श्रोतुं किमिच्छसि ॥ १३.२२५.४१ ॥
Durch diese verschiedenen Ursachen werden Menschen kurzlebig, und durch das gegenteilige Verhalten werden sie langlebig. All dies wurde dir gesagt; was möchtest du nun noch einmal hören?