மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 13.228
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
13.228.1
भगवन्सर्वभूतेश लोके कर्मक्रियापथे ।
दैवात्प्रवर्तते सर्वमिति केचिद्व्यवस्थिताः ॥ १३.२२८.१ ॥
ஓ பகவானே, அனைத்து உயிர்களின் தலைவரே! உலகில், செயலும் வினையும் நிகழும் வழியில், எல்லாம் ஊழினால் நடைபெறுகிறது என்று சிலர் உறுதியாக இருக்கின்றனர்.
13.228.2
अपरे चेष्टया चेति दृष्ट्वा प्रत्यक्षतः क्रियाम् ।
पक्षभेदे द्विधा चास्मिन्संशयस्थं मनो मम।
तत्त्वं वद महादेव श्रोतुं कौतूहलं हि मे ॥ १३.२२८.२ ॥
மற்றவர்கள் முயற்சியால் நடைபெறுகிறது என்கின்றனர், நேரில் செயலைக் கண்டு. இந்த கருத்து வேறுபாட்டில் என் மனம் இரு வகையில் ஐயத்தில் நிற்கிறது. ஓ மகாதேவா, உண்மையைச் சொல்லுங்கள்; கேட்க எனக்கு ஆவல் மிகுந்திருக்கிறது.
13.228.3
तदहं ते प्रवक्ष्यामि शृणु तत्वं समाहिता ।
तदेवं कुरुते कर्म लोके देवि शुभाशुभम् ॥ १३.२२८.३ ॥
ஆகவே நான் உனக்குச் சொல்வேன்; ஓ தேவி, ஒருமனப்பட்டு உண்மையைக் கேள். இவ்வாறு உலகில் மனிதன் நல்லதும் தீயதுமான செயல்களைச் செய்கிறான்.
13.228.4
लक्ष्यते द्विविधं कर्म मानुषेष्वेव तच्छृणु ।
पुराकृतं तयोरेकमैहिकं त्वितरस्तथा ॥ १३.२२८.४ ॥
மனிதர்களிடையே செயல் இருவகையாகக் காணப்படுகிறது; அதைக் கேள். அவற்றுள் ஒன்று முன்பிறவியில் செய்யப்பட்டது, மற்றொன்று இப்பிறவியில் செய்யப்பட்டது.
13.228.5
अदृष्टपूर्वं यत्कर्म तद्दैवमिति लक्ष्यते ।
विहीनं दृष्टकरणं तन्मानुषमिति स्मृतम् ॥ १३.२२८.५ ॥
முன்பு ஒருபோதும் காணப்படாத செயல் எதுவோ, அது தெய்வம் என்று அறியப்படுகிறது. கண்ணுக்குத் தெரியும் காரணம் இல்லாதது மானுடம் எனப்படுகிறது.
13.228.6
मानुषं तु क्रियामात्रं दैवात्सम्भवते फलम् ।
एवं तदुभयं कर्म मानुषं विद्धि तन्नृषु ॥ १३.२२८.६ ॥
மனிதனின் செயல் வெறும் செயலே; ஆனால் பலன் ஊழினால் உண்டாகிறது. இவ்வாறு அவ்விருவகைச் செயல்களையும் மனிதர்களிடையே மானுடச் செயலாக அறிக.
13.228.7
लौकिकं तु प्रवक्ष्यामि दैवमानुषनिर्मितम् ।
कृषौ तु दृश्यते कर्म कर्षणं वपनं तथा ॥ १३.२२८.७ ॥
உலகியல் கருமத்தை நான் சொல்வேன்; அது தெய்வத்தாலும் மனிதனாலும் உருவாக்கப்பட்டது. உழவில் உழுதலும் விதைத்தலும் என்ற செயல் காணப்படுகிறது.
13.228.8
रोपणं चैव लवनं यच्चान्यत्पौरुषं स्मृतम् ।
दैवादसिद्धिश्च भवेद्दुष्कृतं चास्ति पौरुषे ॥ १३.२२८.८ ॥
நடுதலும் அறுவடையும், மற்றும் வேறு எது மனித முயற்சி என்று நினைவுகூரப்படுகிறதோ அதுவும். தெய்வத்தால் தோல்வி உண்டாகும்; மனித முயற்சியிலும் தீய செயல் உண்டு.
13.228.9
सुयत्नाल्लभ्यते कीर्तिर्दुर्यत्नादयशस्तथा ।
एवं लोकगतिर्देवि आदिप्रभृति वर्तते ॥ १३.२२८.९ ॥
நல்ல முயற்சியால் புகழ் கிடைக்கிறது; தீய முயற்சியால் அவமானம். இவ்வாறே, தேவி, உலகின் போக்கு தொடக்கத்திலிருந்தே நிலைத்திருக்கிறது.
13.228.10
भगवन्सर्वलोकेश सुरासुरनमस्कृत ।
कथमात्मा सदा गर्भं संविशेष्कर्मकारणात्।
तन्मे वद महादेव तद्धि गुह्यं परं मतम् ॥ १३.२२८.१० ॥
ஓ பகவானே, அனைத்துலகின் ஈசனே, தேவர் அசுரர்களால் வணங்கப்பட்டவரே! கருமத்தின் காரணத்தால் ஆன்மா எப்படி எப்போதும் கருப்பையில் நுழைகிறது? மகாதேவா, அதை எனக்குச் சொல்லுங்கள்; அது மிக ரகசியமானது என்று கருதப்படுகிறது.
13.228.11
शृणु भामिनि तत्सर्वं गुह्यानां परमं प्रिये ।
देवगुह्यादपि परमात्मगुह्यमिति स्मृतम् ॥ १३.२२८.११ ॥
ஓ பாமினி, கேள். அது எல்லா ரகசியங்களிலும் உயர்ந்தது, ஓ பிரியே. தேவர்களின் ரகசியத்தையும் விட பரமாத்மாவின் ரகசியம் உயர்ந்தது என்று நினைவுகூரப்படுகிறது.
13.228.12
देवासुरास्तन्न विदुरात्मनो हि गतागतम् ।
अदृश्यो हि सदैवात्मा जनैः सौक्ष्म्यान्निराश्रयात् ॥ १३.२२८.१२ ॥
தேவர்களும் அசுரர்களும் ஆன்மாவின் வருகையும் போகையும் அறிவதில்லை. ஆன்மா எப்போதும் கண்ணுக்குத் தெரியாதது; நுண்மையாலும் ஆதாரமற்றதாலும் மக்களால் அது காணப்படுவதில்லை.
13.228.13
अतिमायेति मायानामात्ममाया सेदष्यते ।
सोयं चतुर्विधां जातिं संविशत्यात्ममायया।
मैथुनं शोणितं बीजं दैवमेवात्र कारणम् ॥ १३.२२८.१३ ॥
இது மாயைகளுக்கெல்லாம் அப்பாற்பட்ட மாயை; மாயைகளுள் தன்னுடைய மாயையே காணப்படுகிறது. இவன் தன் மாயையால் நான்கு வகைப் பிறவிகளுள் நுழைகிறான். புணர்ச்சியும் குருதியும் விதையும் — இங்கே தெய்வமே காரணம்.
13.228.14
बीजशोणितसंयोगे यदा सम्भवते शुभे ।
तदाऽऽत्मा विशते गर्भमेवमण्डजरायुजे ॥ १३.२२८.१४ ॥
விதையும் குருதியும் இணையும்போது, நல்லவளே, கரு உண்டாகிறது; அப்போது ஆன்மா கருவினுள் நுழைகிறது — முட்டையிலும் கருப்பையிலும் பிறக்கும் உயிர்களில் இவ்வாறே.
13.228.15
एवं संयोगकाले तु आत्मा गर्भत्वमेयिवान् ॥ १३.२२८.१५ ॥
இவ்வாறு இணைவு நேரத்திலேயே ஆன்மா கருநிலையை அடைகிறது.
13.228.16
कलिलाज्जायते पिण्डं पिण्डात्पेश्यर्बुदं भवेत् ।
व्यक्तिभावगतं चैव कर्म त्वाश्रयते क्रमात् ॥ १३.२२८.१६ ॥
கலலத்திலிருந்து உருண்டை பிறக்கிறது; உருண்டையிலிருந்து சதைக்கட்டியும் கொப்புளமும் உண்டாகின்றன. வெளிப்பட்ட வடிவை அடைந்து, செயல் கிரமமாக அதைச் சார்ந்து கொள்கிறது.
13.228.17
एवं विवर्धमानेन कर्मात्मा सह वर्धते ।
एवमात्मगतिं विद्धि यन्मां पृच्छसि सुप्रभे ॥ १३.२२८.१७ ॥
இவ்வாறு வளரும்போது செயலின் ஆன்மாவும் உடன் வளர்கிறது. ஒளிமிக்கவளே, நீ என்னிடம் கேட்கும் ஆன்மாவின் கதியை இவ்வாறே அறிவாயாக.
13.228.18
रोपणं चैव लवनं यच्चान्यत्पौरुषं स्मृतम् ॥ १३.२२८.१८ ॥
விதைப்பதும் அறுப்பதும், மற்றும் வேறு எதுவெல்லாம் மனித முயற்சி என்று நினைவு கூரப்படுகிறதோ அதுவும்.
13.228.19
काले वृष्टिः सुवापं च प्ररोहः पक्तिरेव च ।
एवमादि तु यच्चान्यत्तद्दैवतमिति स्मृतम् ॥ १३.२२८.१९ ॥
சரியான காலத்தில் மழை, நல்ல விதைப்பு, முளைப்பு, பழுத்தல் ஆகியவையும், இவை போன்றவையும், மற்றும் வேறு எது இருந்தாலும், அது தெய்வத்தால் ஆனது என்று நினைவுகூரப்படுகிறது.
13.228.20
पञ्चभूतस्थितिश्चैव ज्योतिषामयनं तथा ।
अबुद्धिगम्यं यन्मर्त्यैर्हेतुभिर्वा न विद्यते ॥ १३.२२८.२० ॥
ஐம்பெரும்பூதங்களின் நிலையும், ஒளிக்கோள்களின் போக்கும், மனிதர்களின் அறிவால் அறியமுடியாதவையும், காரணங்களால் அறியப்படாதவையும்.
13.228.21
तादृशं कारणं दैवं शुभं वा यदि वेतरत् ।
यादृशं चात्मना शक्यं तत्पौरुषमिति स्मृतम् ॥ १३.२२८.२१ ॥
அத்தகைய காரணம் தெய்வம், அது நல்லதாக இருந்தாலும் அல்லது மாறானதாக இருந்தாலும்; தன்னால் எது செய்யமுடியுமோ அதுவே பௌருஷம் என்று நினைவுகூரப்படுகிறது.
13.228.22
केवलं फलनिष्पत्तिरेकेन तु न शक्यते ।
पौरुषेणैव दैवेनि युगपद्ग्रथितं प्रिये।
तयोः समाहितं कर्म शीतोष्णं युगपत्तथा ॥ १३.२२८.२२ ॥
ஒன்றால் மட்டும் பலன் நிறைவேற முடியாது; பௌருஷமும் தெய்வமும் ஒன்றாகவே பின்னிப் பிணைந்தவை, அன்பே. அவை இரண்டும் இணைந்த செயல், குளிரும் வெப்பமும் ஒன்றாக இருப்பது போல.
13.228.23
पौरुषं तु तयोः पूर्वमारब्धव्यं विजानता ।
आत्मना तु न शक्यं हि न तथा कीर्तिमाप्नुयात् ॥ १३.२२८.२३ ॥
அறிந்தவன் அவை இரண்டில் முதலில் பௌருஷத்தைத் தொடங்க வேண்டும்; தன்னால் முடியாவிட்டால் அது சாத்தியமில்லை, அப்போது புகழையும் அடைய மாட்டான்.
13.228.24
खननान्मथनाल्लोके जलाग्निप्रापणं यथा ।
तथा पुरुषकारे तु दैवसम्पत्समाहिता ॥ १३.२२८.२४ ॥
உலகில் தோண்டுவதாலும் கடைவதாலும் நீரும் நெருப்பும் பெறப்படுவது போல, பௌருஷத்தில் தெய்வச் செல்வம் ஒன்றாகக் கூடியிருக்கிறது.
13.228.25
नरस्याकुर्वतः कर्म दैवसम्पन्न लभ्यते ।
तस्मात्सर्वसमारम्भो दैवमानुषनिर्मितः ॥ १३.२२८.२५ ॥
செயல் செய்யாத மனிதனுக்கு தெய்வ செல்வம் கிடைப்பதில்லை. ஆகவே எல்லாத் தொடக்கங்களும் தெய்வத்தாலும் மனித முயற்சியாலும் அமைகின்றன.
13.228.26
असुरा राक्षसाश्चैव मन्यन्ते लोकनाशनाः ।
पश्यन्ते न च ते पापाः केवलं मांसभक्षणाः ॥ १३.२२८.२६ ॥
உலகை அழிக்கும் அசுரர்களும் அரக்கர்களும் அப்படியே நினைக்கின்றனர். அந்தப் பாவிகள் ஊன் உண்பவர்கள் மட்டுமே, அவர்கள் எதையும் பார்ப்பதில்லை.
13.228.27
प्रच्छादितं हि तत्सर्वं गूढमाया हि देवताः ।
तदहं ते प्रवक्ष्यामि देवि गुह्यं पुरस्सरम् ॥ १३.२२८.२७ ॥
அவை அனைத்தும் மறைக்கப்பட்டுள்ளன; தேவர்கள் மறைந்த மாயையை உடையவர்கள். ஆகவே தேவி, அந்த முதன்மையான இரகசியத்தை நான் உனக்குச் சொல்வேன்.
13.228.28
आदिकाले नराः सर्वे कृत्वा कर्म शुभाशुभम् ।
भुञ्जते पश्यमानास्ते वृत्तान्तं लोकयोर्द्वयोः ॥ १३.२२८.२८ ॥
ஆதிகாலத்தில் எல்லா மனிதர்களும் நல்லதும் தீயதுமான செயல்களைச் செய்து, இரு உலகங்களின் நிகழ்வுகளைக் காண்டு, அவற்றின் பலனை அனுபவித்தனர்.
13.228.29
यथैवात्मकृतं विद्युर्देशान्तरगता नराः ।
विद्युस्तथैवान्तकाले सुकृतं पौर्वदैहिकम् ॥ १३.२२८.२९ ॥
வேறு நாடுகளுக்குச் சென்ற மனிதர்கள் தாம் செய்த செயலை அறிவது போல, இறுதிக் காலத்தில் முன்பிறவி உடலால் செய்த நற்செயலை மனிதர்கள் அறிகின்றனர்.
13.228.30
एवं व्यवस्थिते लोके सर्वे धर्मरताऽभवन् ।
अचिरेणैव कालेन स्वर्गः सम्पूरितस्तदा ॥ १३.२२८.३० ॥
உலகம் இவ்வாறு ஒழுங்குபட்டபோது எல்லோரும் தர்மத்தில் மகிழ்ந்தனர்; விரைவிலேயே அப்போது சொர்க்கம் நிரம்பியது.
13.228.31
देवानामपि सम्बाधं दृष्ट्वा ब्रह्माऽप्यचिन्तयत् ।
सञ्चरन्ते कथं स्वर्गं मानुषाः प्रविशन्ति हि ॥ १३.२२८.३१ ॥
தேவர்களிடையேயும் நெரிசலைக் கண்ட பிரம்மாவும் சிந்தித்தார்: மனிதர்கள் எவ்வாறு சொர்க்கத்தில் நடமாடி நுழைவார்கள்?
13.228.32
इत्येवमनुचिन्त्यैव मानुषान्सममोहयत् ।
तदाप्रभृति ते मर्त्या न विदुस्ते पुराकृतम् ॥ १३.२२८.३२ ॥
இவ்வாறு சிந்தித்து அவர் மனிதர்களை முற்றிலும் மயக்கினார். அன்றுமுதல் அந்த மரணமுள்ளோர் தங்கள் முன்செய்த செயலை அறியவில்லை.
13.228.33
कामक्रोधौ तु तत्काले मानुषेष्ववपातयत् ।
ताभ्यामभिहता मर्त्याः स्वर्गलोकं न पेदिरे ॥ १३.२२८.३३ ॥
ஆனால் அந்தக் காலத்திலேயே அவர் காமத்தையும் கோபத்தையும் மனிதர்களிடையே விழச்செய்தார். அவற்றால் தாக்கப்பட்ட மரணமுள்ளோர் சொர்க்கலோகத்தை அடையவில்லை.
13.228.34
पुराकृतस्याविज्ञानात्कामक्रोधाभिपीडिताः ।
नैतदस्तीति मन्वाना विकारंश्चक्रिरे पुनः ॥ १३.२२८.३४ ॥
முன்செய்த செயலை அறியாததால், காமம் கோபம் ஆகியவற்றால் துன்புறுத்தப்பட்டு, 'இது இல்லை' என்று நினைத்து அவர்கள் மீண்டும் தவறான செயல்களைச் செய்தனர்.
13.228.35
अकार्यादिमहादोषानाहरन्त्यात्मकारणात् ।
विस्मृत्य धर्मकार्याणि परलोकभयं तदा ॥ १३.२२८.३५ ॥
தங்கள் சுயநலத்திற்காக அகாரியம் முதலிய பெரும் குற்றங்களை அவர்கள் கொண்டுவந்தனர். தர்மச் செயல்களை மறந்து, அப்போது மறுலோகத்தின் பயமும் அவர்களுக்கு இல்லாமல் போனது.
13.228.36
एवं व्यवस्थिते लोके कश्मलं समपद्यत ।
लोकानां चैव देवानां क्षयायैव तथा प्रिये।
नरकाः पूरिताश्चासन्प्राणिभिः पापकारिभिः ॥ १३.२२८.३६ ॥
இவ்வாறு உலகம் அமைந்தபோது குழப்பம் ஏற்பட்டது. அன்புள்ளவளே, உலகங்களுக்கும் தேவர்களுக்கும் அழிவுக்காகவே, பாவம் செய்யும் உயிர்களால் நரகங்கள் நிறைந்தன.
13.228.37
पुनरेव तु तान्दृष्ट्वा लोककर्ता पितामहः ।
अचिन्तयत्तमेवार्थं लोकानां हितकारणात्।
समत्वेन कथं लोके वर्तेतेति मुहुर्मुहुः ॥ १३.२२८.३७ ॥
மீண்டும் அவர்களைக் கண்டு உலகங்களைப் படைத்த பிதாமகர் உலகின் நலனுக்காக, உலகில் சமநிலையுடன் எவ்வாறு நடப்பது என்பதை மீண்டும் மீண்டும் சிந்தித்தார்.
13.228.38
चिन्तयित्वा तदा ब्रह्मा ज्ञानेन तपसा प्रिये ।
अकरोज्ज्ञानदृश्यं तत्परलोकं न चक्षुषा ॥ १३.२२८.३८ ॥
அன்பே, அப்போது பிரம்மா சிந்தித்து, ஞானத்தாலும் தவத்தாலும் அந்த மறுலோகத்தை கண்களால் அல்ல, ஞானத்தால் காணக்கூடியதாக ஆக்கினார்.
13.228.39
भगवन्मृतमात्रस्तु योयं जात इति स्मृतः ।
तथैव दृश्यते जातस्तत्रात्मा तु कथं भवेत् ॥ १३.२२८.३९ ॥
பகவானே, இறந்தவனாகவே இருப்பவனும், பிறந்தவனாகக் கருதப்படுபவனும் அவ்வாறே காணப்படுகின்றனர்; அங்கே ஆத்மா எவ்வாறு இருக்கும்?
13.228.40
गर्भादावेव संविष्ट आत्मा तु भगवन्मम ।
एष मे संशयो देव तन्मे छेत्तुं त्वमर्हसि ॥ १३.२२८.४० ॥
பகவானே, கருவின் தொடக்கத்திலேயே ஆத்மா நுழைந்துவிடுகிறது. தேவே, இதுவே என் ஐயம்; அதை நீக்குவது உமக்குத் தகும்.
13.228.41
तदहं ते प्रवक्ष्यामि शृणु तत्वं समाहिता। ॥ १३.२२८.४१ ॥
ஆகவே நான் உனக்குச் சொல்கிறேன்; ஒருமித்த மனதுடன் உண்மையைக் கேள்.
13.228.42
अन्यो गर्भगतो भूत्वा तत्रैव निधनं गतः ।
पुनरन्यच्छरीरं तत्प्रविश्य भुवि जायते।
तत्वविन्नैव सर्वस्तु दैवयोगस्तु सम्भवेत् ॥ १३.२२८.४२ ॥
ஒருவன் கருவில் நுழைந்து அங்கேயே இறந்துவிடுகிறான்; பின்னர் வேறொரு உடலில் நுழைந்து பூமியில் பிறக்கிறான். உண்மையை அறிபவர் அனைவரும் அல்லர்; ஆனால் தெய்வ ஒழுங்கு நிகழலாம்.
13.228.43
सूतिकाया हितार्थं च मोहनार्थं च देहिनाम् ।
समकर्मविधानत्वादित्येवं विद्धि शोभने ॥ १३.२२८.४३ ॥
அழகியவளே, உயிரினங்களின் நன்மைக்காகவும் அவர்களின் மயக்கத்திற்காகவும் இந்தப் பிறப்பு அமைந்துள்ளது; செயல்களின் விதி அனைவருக்கும் சமமானதாக இருப்பதால் இதை அறிந்துகொள்.
13.228.44
काङ्क्षमाणास्तु नरकं भुक्त्वा केचित्प्रयान्ति हि ।
मायासंयामिका नाम यज्जन्ममरणान्तरे।
इति ते कथितं देवि भूयः श्रोतुं किमिच्छसि ॥ १३.२२८.४४ ॥
நரகத்தை விரும்புபவர்கள் சிலர் அதை அனுபவித்துப் பின் செல்கின்றனர்; அது பிறப்பிற்கும் இறப்பிற்கும் இடையிலுள்ள மாயா-சம்யாமிகா எனப்படுவது. தேவியே, இது உனக்குச் சொல்லப்பட்டது; மேலும் எதைக் கேட்க விரும்புகிறாய்?
13.228.45
भगवन्सर्वलोकेश लोकनाथ वृषध्वज ।
नास्त्यात्मा कर्मभोक्तेति मृतो जन्तुर्न जायते ॥ १३.२२८.४५ ॥
ஐயனே, அனைத்து உலகங்களின் ஈசனே, உலகநாதனே, விருஷத்வஜனே! கர்மத்தை அனுபவிக்கும் ஆன்மா இல்லையா? இறந்த உயிரினம் மீண்டும் பிறப்பதில்லையா?
13.228.46
स्वभावाज्जायते सर्वं यथा वृक्षफलं तथा ।
यथोर्मयः सम्भवन्ति तथैव जगदाकृतिः ॥ १३.२२८.४६ ॥
மரத்திலிருந்து பழம் இயல்பாக விளைவதுபோல் எல்லாமே இயல்பாகவே தோன்றுகின்றன; அலைகள் எழுவதுபோல் உலகின் வடிவமும் அவ்வாறே எழுகிறது.
13.228.47
तपोदानानि यत्कर्म तत्र तद्दृश्यते वृथा ।
नास्ति पौनर्भवं जन्म इति केचिद्व्यवस्थिताः ॥ १३.२२८.४७ ॥
தவமும் தானமும் போன்ற செயல்கள் அங்கு வீணாகவே தோன்றுகின்றன; மறுபிறப்பு இல்லை என்று சிலர் நிலைகொண்டுள்ளனர்.
13.228.48
परोक्षवचनं श्रुत्वा न प्रत्यक्षस्य दर्शनात् ।
तत्सर्वं नास्तिनास्तीति संशयस्थास्तथा परे ॥ १३.२२८.४८ ॥
மறைமுகமான சொல்லைக் கேட்டு, நேரடியாகக் காணாததால், 'அது எல்லாம் இல்லை, இல்லை' என்று சிலரும் மற்றவர்களும் சந்தேகத்தில் நிற்கின்றனர்.
13.228.49
पक्षभेदान्तरे चास्मिंस्तत्वं मे वक्तुमर्हसि ।
उक्तं भगवता यत्तु तत्तु लोकस्य संस्थितिः ॥ १३.२२८.४९ ॥
இந்த வேறுபட்ட கருத்தில் நீர் எனக்கு உண்மையை உரைக்கத் தகுந்தவர். பகவான் சொன்னதுதான் உலகின் நிலைபேறு.
13.228.50
प्रश्नमेतत्तु पृच्छत्या रुद्राण्या परिषत्तदा ।
कौतूहलयुता श्रोतुं समाहितमनाऽभवत् ॥ १३.२२८.५० ॥
இந்தக் கேள்வியை ருத்ராணி கேட்டபோது, அந்த சபை ஆர்வத்துடன் கேட்பதற்கு ஒருமுகப்பட்ட மனதுடன் ஆனது.
13.228.51
नैतदस्ति महाभागे यद्वदन्तीह नास्तिकाः ।
एतदेवाभिशस्तानां श्रुतविद्वेषिणां मतम् ॥ १३.२२८.५१ ॥
மகாபாகையே, இங்கு நாத்திகர்கள் சொல்வது அப்படியல்ல. அது வேதத்தை வெறுத்துத் தாழ்ந்தவர்களின் கருத்தே.
13.228.52
सर्वमर्थं श्रुतं दृष्टं यत्प्रागुक्तं मया तव ।
तदाप्रभृति मर्त्यानां श्रुतमाश्रित्य पण्डिताः ॥ १३.२२८.५२ ॥
நான் முன்பு உனக்குச் சொன்ன எல்லாப் பொருளும் கேட்டதும் கண்டதுமாகும். அன்று முதல் மனிதர்களுக்காக, சாத்திரத்தை ஆதாரமாகக் கொண்டு அறிஞர்கள் வாழ்கின்றனர்.
13.228.53
कामान्संछिद्य परिगान्धृत्या वै परमासिना ।
अभियान्त्येव ते स्वर्गं पश्यन्तः कर्मणः पलम् ॥ १३.२२८.५३ ॥
பொறுமை என்னும் உயர்ந்த வாளால் ஆசைகளையும் அவற்றின் சுற்று வளையங்களையும் அறுத்து, செயலின் பலனைக் கண்டவர்கள் சொர்க்கத்தை நோக்கிச் செல்கின்றனர்.
13.228.54
एवं श्रद्धाफलं लोके परतः सुमहत्फलम् ।
बुद्धिः श्रद्धा च विनयः कारणानि हितैषिणाम् ॥ १३.२२८.५४ ॥
இவ்வாறு நம்பிக்கையின் பலன் இவ்வுலகிலும் மறுமையிலும் மிகப் பெரிய பலனாகும். அறிவு, நம்பிக்கை, பணிவு ஆகியவை நன்மை விரும்புவோருக்குக் காரணங்கள்.
13.228.55
तस्मात्स्वर्गाभिगन्तारः कतिचित्त्वभवन्नराः ।
अन्ये करणहीनत्वान्नास्तिक्यं भावमाश्रिताः ॥ १३.२२८.५५ ॥
ஆகவே சொர்க்கத்தை அடைபவர்கள் சிலரே ஆனார்கள்; மற்றவர்கள் புலன்கள் குறைவினால் நாத்திக மனப்பான்மையை அடைந்தனர்.
13.228.56
श्रुतविद्वेषिणो मूर्खा नास्तिका दृढनिश्चयाः ।
निष्क्रियास्तु निरन्नादाः पतन्त्येवाधमां गतिम् ॥ १३.२२८.५६ ॥
கல்விக்குப் பகைமை கொண்ட மூடர்கள், நாத்திகர்கள், உறுதியான நம்பிக்கை உடையவர்கள், செயலற்றவர்கள், படைக்காத உணவை உண்பவர்கள் ஆகியோர் மிகத் தாழ்ந்த கதியில் வீழ்கின்றனர்.
13.228.57
नास्त्यस्तीति पुनर्जन्म कवयोऽप्यत्र मोहिताः ।
नाधिगच्छन्ति तन्नित्यं हेतुवादशतैरपि ॥ १३.२२८.५७ ॥
'மறுபிறப்பு உண்டா இல்லையா' என்பதில் கவிஞர்களும் மயங்குகின்றனர்; நூறு தர்க்க வாதங்களாலும் அந்த நித்தியமானதை அவர்கள் அடைவதில்லை.
13.228.58
एषा ब्रह्मकृता माया दुर्विज्ञेया सुरासुरैः ।
किंपुनर्मानवैर्लोके ज्ञातुकामैः कुबुद्धिभिः ॥ १३.२२८.५८ ॥
இந்த மாயை பிரமனால் படைக்கப்பட்டது; தேவர்களும் அசுரர்களும் இதை அறிவது கடினம். அறிய விரும்பும் தீய புத்தியுள்ள மனிதர்கள் உலகில் இதை எவ்வாறு அறிவார்கள்?
13.228.59
केवलं श्रद्धया देवि श्रुतमात्मनिविष्टया ।
ततोस्तीऽत्येव मन्तव्यं तथा हितमवाप्नुयात् ॥ १३.२२८.५९ ॥
தேவியே, வெறும் நம்பிக்கையுடனும், ஆன்மாவில் நிலைபெற்று கேட்டவற்றையும், 'அது உண்டு' என்றே கருத வேண்டும்; அவ்வாறு நன்மையை அடைவான்.
13.228.60
दैवगुह्येषु चान्येषु हेतुर्देवि निरर्थकः ।
बधिरान्धवदेवात्र वर्तितव्यं हितैषिणा।
एतत्ते कथितं देवि ऋषिगुह्यं प्रजाहितम् ॥ १३.२२८.६० ॥
தேவியே, தெய்வீக இரகசியங்களிலும் பிற விஷயங்களிலும் தர்க்கம் பயனற்றது; இங்கு நன்மை விரும்புபவன் செவிடனும் குருடனும் போல நடக்க வேண்டும். தேவியே, மக்களுக்கு நன்மை தரும் இந்த ரிஷிகளின் இரகசியம் உனக்குச் சொல்லப்பட்டது.