மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 13.229

हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย

சொற்பொருளுடன் படிக்க

13.229.1

भगवन्सर्वलोकेश त्रिपुरार्दन शङ्कर ।
कीदृशा यमदण्डास्ते कीदृशाः परिचारकाः ॥ १३.२२९.१ ॥

ஓ பகவானே, அனைத்து உலகங்களுக்கும் அதிபதியே, திரிபுரத்தை அழித்தவரே, சங்கரரே! யமனின் தண்டங்கள் எத்தகையவை, அவனுடைய பணியாளர்கள் எத்தகையவர்கள்?

13.229.2

कथं मृतास्ते गच्छन्ति प्राणिनो यमसादनम् ।
कीदृशं भवनं तस्य कथं दण्डयति प्रजाः।
एतत्सर्वं महादेव श्रोतुमिच्छाम्यहं प्रभो ॥ १३.२२९.२ ॥

இறந்த உயிர்கள் யமலோகத்திற்கு எவ்வாறு செல்கின்றன? அவனுடைய இல்லம் எத்தகையது, அவன் குடிமக்களை எவ்வாறு தண்டிக்கிறான்? ஓ மகாதேவா, ஓ பிரபுவே, இவை அனைத்தையும் நான் கேட்க விரும்புகிறேன்.

13.229.3

शृणु कल्याणि तत्सर्वं यत्ते देवि मनःप्रियम् ।
दक्षिणस्यां दिशि शुभे यमस्य सदनं महत् ॥ १३.२२९.३ ॥

ஓ கல்யாணீ, கேள், உனக்கு மனதுக்கு இனிய அனைத்தையும். ஓ தேவி, ஓ சுபையே, தெற்குத் திசையில் யமனின் பெரிய இல்லம் உள்ளது.

13.229.4

विचित्रं रमणीयं च नानाभावसमन्वितम् ।
पितृभिः प्रेतसङ्घैश्च यमदूतैश्च सन्ततम् ॥ १३.२२९.४ ॥

அது அற்புதமானது, அழகானது, பல்வேறு தன்மைகளுடன் கூடியது; முன்னோர்கள், பிரேத கூட்டங்கள், யமதூதர்கள் ஆகியோரால் எப்போதும் நிறைந்துள்ளது.

13.229.5

प्राणिसङ्घैश्च बहुभिः कर्मवश्यैश्च पूरितम् ।
तत्रास्ते दण्डयन्नित्यं यमो लोकहिते रतः ॥ १३.२२९.५ ॥

அது பல உயிர்த்திரள்களாலும், தங்கள் கர்மத்திற்கு உட்பட்ட பலராலும் நிறைந்தது. அங்கே யமன் எப்போதும் தண்டித்துக்கொண்டு, உலக நலனில் மகிழ்ந்து வசிக்கிறான்.

13.229.6

मायया सततं वेत्ति प्राणिनां यच्छुभाशुभम् ।
मायया संहरंस्तत्र प्राणिसङ्घान्यतस्ततः ॥ १३.२२९.६ ॥

தன் மாயையால் அவன் உயிர்களின் நன்மை தீமைகளை எப்போதும் அறிகிறான். மாயையால் அங்கே உயிர்த்திரள்களை இங்கும் அங்கும் அழைத்துக்கொள்கிறான்.

13.229.7

तस्य मायामयाः पाशा न वेद्यन्ते सुरासुरैः ।
को हि मानुषमात्रस्तु देवस्य चरितं महत् ॥ १३.२२९.७ ॥

அவனுடைய மாயையால் ஆன கயிறுகளை தேவர்களும் அசுரர்களும் அறிவதில்லை. சாதாரண மனிதன் தேவனின் மகத்தான செயலை எவ்வாறு அறிவான்?

13.229.8

एवं संवसतस्तस्य यमस्य परिचारकाः ।
गृहीत्वा सन्नयन्त्येव प्राणिनः क्षीणकर्मणः।
यन केनापदेशेन त्वपदेशसमुद्भवाः ॥ १३.२२९.८ ॥

இவ்வாறு யமனின் ஏவலர்கள் தங்கள் கர்மம் தீர்ந்த உயிர்களைப் பிடித்துக் கொண்டு செல்கின்றனர். எந்தச் சாக்குப்போக்கால் அவர்கள் தோன்றுகின்றனர் என்பது தெரியாது.

13.229.9

कर्मणा प्राणिनो लोके उत्तमाधममध्यमाः ।
यथार्हं तान्समादाय नयन्ति यमसादनम् ॥ १३.२२९.९ ॥

உலகில் கர்மத்தால் உயிர்கள் உயர்ந்தவர், தாழ்ந்தவர், நடுத்தரமானவர் என்று உள்ளனர். அவர்களுக்குத் தகுந்தபடி அவர்களைப் பிடித்து யமனின் இருப்பிடத்திற்குக் கொண்டு செல்கின்றனர்.

13.229.10

धार्मिकानुत्तमान्विद्धि स्वर्गिणस्ते यथाऽमराः ।
त्रिषु जन्म लभन्ते ये कर्मणा मध्यमाः स्मृताः।
तिर्यङनरकगन्तारो ह्यधमास्ते नराधमाः ॥ १३.२२९.१० ॥

தர்மவான்களை உயர்ந்தவர்கள் என்று அறிக; அவர்கள் அமரர்களைப் போல் சுவர்கவாசிகள். கர்மத்தால் நடுத்தரமானவர்கள் என்று நினைக்கப்படுபவர்கள் மூன்று வகைப் பிறப்பை அடைகின்றனர். விலங்கு நிலைக்கும் நரகத்துக்கும் செல்பவர்களே தாழ்ந்தவர்கள், மனிதருள் அதமர்கள்.

13.229.11

पन्थानस्त्रिविधा दृष्टाः सर्वेषां गतजीविनाम् ।
रमणीयं निराबाधं दुर्दर्शमिति नामतः ॥ १३.२२९.११ ॥

உடல் நீத்த அனைவருக்கும் மூன்று வகை வழிகள் காணப்பட்டுள்ளன. அவை பெயரால் ரமணீயம், நிராபாதம், துர்தர்சம் என்பவை.

13.229.12

रमणीयं तु यन्मार्गं पताकाध्वजसङ्कुलम् ।
धूपितं सिक्तसंमृष्टं पुष्पमालाभिसङ्कुलम् ॥ १३.२२९.१२ ॥

ரமணீயமான அந்த வழி கொடிகளும் துவஜங்களும் நிறைந்தது; தூபத்தால் மணம் கமழ்ந்தது; நீர் தெளித்து, துப்புரவாக்கப்பட்டது; மலர்மாலைகளால் நிறைந்தது.

13.229.13

मनोहरं सुखस्पर्शं गच्छतामेव तद्भवेत् ।
निराबाधं यथालोकं सुप्रशस्तं कृतं भवेत् ॥ १३.२२९.१३ ॥

மனதை மகிழ்விப்பதும், தொட இன்பமானதுமான அந்த வழி, நடப்பவர்களுக்கு இடையூறின்றி, கண் பார்க்கும் தூரம் வரை மிகச் சிறப்பாக அமைக்கப்பட்டதாக இருக்கும்.

13.229.14

तृतीयं यत्तु दुर्दर्शं दुर्गन्धि तमसा वृतम् ।
परुषं शर्कराकीर्णं श्वदंष्ट्राबहुलं भृशम्।
किमिकीटसमाकीर्णं भजतामतिदुर्गमम् ॥ १३.२२९.१४ ॥

மூன்றாவது வழி காண்பதற்கும் கொடியது; துர்நாற்றம் வீசுவது, இருளால் மூடப்பட்டது, கடுமையானது, கற்களால் நிறைந்தது, நாய்ப்பற்கள் போன்ற முட்களால் மிகுந்தது, புழுக்களும் பூச்சிகளும் நிறைந்தது; அதில் நடப்பவர்களுக்கு அது மிகவும் கடப்பதற்கரியது.

13.229.15

मार्गैरेवं त्रिभिर्नित्यमुत्तमाधममध्यमान् ।
सन्नयन्ति यथा काले तन्मे शृणु शुचिस्मिते ॥ १३.२२९.१५ ॥

இம்மூன்று வழிகளின் வழியாகவே அவர்கள் எப்போதும் உயர்ந்தவர்களையும், தாழ்ந்தவர்களையும், நடுத்தரத்தவர்களையும் காலம் வரும்போது கொண்டு செல்கிறார்கள்; அதை என்னிடம் கேள், தூய புன்னகையுடையவளே.

13.229.16

उत्तमानन्तकाले तु यमदूताः सुसंवृताः ।
नयन्ति सुखमादाय रमणीयपथेन वै ॥ १३.२२९.१६ ॥

ஆனால் இறுதிக் காலத்தில், நன்கு ஆயத்தமான யமதூதர்கள் உயர்ந்தவர்களை இன்பமாகக் கையில் எடுத்து, உண்மையாகவே இனிய வழியின் வழியாக அழைத்துச் செல்கிறார்கள்.

13.229.17

भगवंस्तत्र चात्मानं त्यक्तदेहं निराश्रयम् ।
अदृश्यं कथमादाय सन्नयन्ति यमान्तिकम् ॥ १३.२२९.१७ ॥

பகவானே, அங்கே உடலை விட்டு, ஆதரவற்று, கண்ணுக்குத் தெரியாத ஆன்மாவை யமதூதர்கள் எப்படி எடுத்துச் சென்று யமனுடைய சமீபத்திற்கு அழைத்துச் செல்கிறார்கள்?

13.229.18

शृणु भामिनि तत्स्रवं त्रिविधं देहकारणम् ।
कर्मवश्यं भोगवश्यं दुःखवश्यमिति प्रिये ॥ १३.२२९.१८ ॥

பாமினியே, கேள்; அது உடலின் காரணமாகிய மூன்று வகை: கர்மத்திற்கு உட்பட்டது, போகத்திற்கு உட்பட்டது, துன்பத்திற்கு உட்பட்டது என்பதாகும், அன்பே.

13.229.19

मानुषं कर्मवश्यं स्याद्द्वितीयं भोगसाधनम् ।
तृतीयं यातनावश्यं शरीरं मायया कृतम्।
यमलोके न चान्यत्र दृश्यते यातनायुतम् ॥ १३.२२९.१९ ॥

மனித உடல் கர்மத்திற்குட்பட்டது; இரண்டாவது இன்பத்திற்கான சாதனம்; மூன்றாவது வேதனைக்குட்பட்டது; இந்த உடல் மாயையால் உருவாக்கப்பட்டது. யமலோகத்தைத் தவிர வேறெங்கும் வேதனையுடன் கூடியது காணப்படுவதில்லை.

13.229.20

शरीरैर्यातनावश्यैर्जीवानामुच्य भामिनि ।
नयन्ति यामिकास्तत्र प्राणिनो मायया मृतान् ॥ १३.२२९.२० ॥

ஓ பாமினி! வேதனைக்குட்பட்ட அந்த உடல்களுடன் உயிரினங்கள் அங்கு கொண்டு செல்லப்படுகின்றன. அங்கே யமதூதர்கள் மாயையால் இறந்த உயிர்களைக் கொண்டு செல்கிறார்கள்.

13.229.21

मध्यमान्योधवेषेण मध्यमेन पथा तथा ॥ १३.२२९.२१ ॥

நடுத்தர (பாவிகளை) வீரர்களின் வேடத்தில், நடுத்தர வழியில் அவ்வாறே (கொண்டு செல்கிறார்கள்).

13.229.22

चण्डालवेषास्त्वधमान्गृहीत्वा भर्त्सतर्जनैः ।
आकर्षन्तस्तथा पाशैर्दुर्दर्शेन नयन्ति तान् ॥ १३.२२९.२२ ॥

ஆனால் சண்டாள வேடம் தாங்கியவர்கள் கீழோர்களைப் பிடித்து, திட்டியும் அதட்டியும், கயிறுகளால் இழுத்து, பயங்கர முறையில் அவர்களைக் கொண்டு செல்கிறார்கள்.

13.229.23

त्रिविधानेवमादाय नयन्ति यमसादनम् ।
धर्मासनगतं दक्षं भ्राजमानं स्वतेजसा ॥ १३.२२९.२३ ॥

இவ்வாறு மூன்று வகையினரையும் அழைத்துக்கொண்டு யமனின் இருப்பிடத்திற்குக் கொண்டு செல்கிறார்கள்; அங்கே தர்மாசனத்தில் அமர்ந்த திறமையான (யமன்) தன் ஒளியால் ஒளிர்கிறார்.

13.229.24

लोकपालं सहाध्यक्षं तथैव परिषद्गतम् ।
दर्शयन्ति महाभागे यामिकास्तं निवेद्य ते
पूजयन्दण्डयन्कांश्चित्तेषां शृण्वञ्शुभाशुभम् ।
व्याहृतो बहुसाहस्रैस्तत्रास्ते सततं यमः ॥ १३.२२९.२४ ॥

லோகபாலனையும் அவருடைய அதிகாரிகளையும் சபையில் அமர்ந்திருக்கும் அவரையும், ஓ மகாபாகையே, யமதூதர்கள் அறிவித்து காட்டுகிறார்கள். சிலரை கௌரவிக்கிறார்கள், சிலரை தண்டிக்கிறார்கள்; அவர்களின் நல்ல கெட்ட செயல்களைக் கேட்டுக்கொண்டு, ஆயிரக்கணக்கானோரால் அழைக்கப்படும் யமன் அங்கே எப்போதும் இருக்கிறார்.