Mahābhārata · Adhyāya 13.229
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
13.229.1
भगवन्सर्वलोकेश त्रिपुरार्दन शङ्कर ।
कीदृशा यमदण्डास्ते कीदृशाः परिचारकाः ॥ १३.२२९.१ ॥
Ó bendito senhor, senhor de todos os mundos, destruidor de Tripura, Śaṅkara! Como são os bastões de Yama e como são os seus servidores?
13.229.2
कथं मृतास्ते गच्छन्ति प्राणिनो यमसादनम् ।
कीदृशं भवनं तस्य कथं दण्डयति प्रजाः।
एतत्सर्वं महादेव श्रोतुमिच्छाम्यहं प्रभो ॥ १३.२२९.२ ॥
Como os mortos, esses seres vivos, vão à morada de Yama? Como é a sua morada, e como ele pune as criaturas? Ó grande deus, ó senhor, desejo ouvir tudo isto.
13.229.3
शृणु कल्याणि तत्सर्वं यत्ते देवि मनःप्रियम् ।
दक्षिणस्यां दिशि शुभे यमस्य सदनं महत् ॥ १३.२२९.३ ॥
Ouve, ó auspiciosa, tudo o que é caro ao teu coração. Ó deusa, ó bela, na direção sul fica a grande morada de Yama.
13.229.4
विचित्रं रमणीयं च नानाभावसमन्वितम् ।
पितृभिः प्रेतसङ्घैश्च यमदूतैश्च सन्ततम् ॥ १३.२२९.४ ॥
É maravilhoso e encantador, dotado de muitos aspectos, e está constantemente cheio dos antepassados, de multidões de espíritos dos mortos e dos mensageiros de Yama.
13.229.5
प्राणिसङ्घैश्च बहुभिः कर्मवश्यैश्च पूरितम् ।
तत्रास्ते दण्डयन्नित्यं यमो लोकहिते रतः ॥ १३.२२९.५ ॥
Está cheio de muitas multidões de seres vivos sujeitos às suas ações. Lá habita Yama, sempre punindo, deleitando-se com o bem-estar dos mundos.
13.229.6
मायया सततं वेत्ति प्राणिनां यच्छुभाशुभम् ।
मायया संहरंस्तत्र प्राणिसङ्घान्यतस्ततः ॥ १३.२२९.६ ॥
Pelo seu poder ilusório conhece sempre o bem e o mal dos seres vivos; por ilusão reúne aqui e ali as multidões de criaturas.
13.229.7
तस्य मायामयाः पाशा न वेद्यन्ते सुरासुरैः ।
को हि मानुषमात्रस्तु देवस्य चरितं महत् ॥ १३.२२९.७ ॥
Seus laços feitos de ilusão não são conhecidos nem pelos deuses nem pelos demônios. Que simples mortal poderia conhecer a grande conduta do deus?
13.229.8
एवं संवसतस्तस्य यमस्य परिचारकाः ।
गृहीत्वा सन्नयन्त्येव प्राणिनः क्षीणकर्मणः।
यन केनापदेशेन त्वपदेशसमुद्भवाः ॥ १३.२२९.८ ॥
Assim, os servos de Yama, que vivem em seu serviço, apanham os seres vivos cujas ações se esgotaram e os levam. Surgindo de algum pretexto, chegam por um ou outro meio.
13.229.9
कर्मणा प्राणिनो लोके उत्तमाधममध्यमाः ।
यथार्हं तान्समादाय नयन्ति यमसादनम् ॥ १३.२२९.९ ॥
No mundo, os seres vivos são os melhores, os piores ou os intermediários conforme suas ações. Tomando cada um como convém, conduzem-nos à morada de Yama.
13.229.10
धार्मिकानुत्तमान्विद्धि स्वर्गिणस्ते यथाऽमराः ।
त्रिषु जन्म लभन्ते ये कर्मणा मध्यमाः स्मृताः।
तिर्यङनरकगन्तारो ह्यधमास्ते नराधमाः ॥ १३.२२९.१० ॥
Saiba que os justos são os melhores; habitam o céu como os imortais. Os chamados intermediários por suas ações obtêm nascimento de três maneiras. Os que vão ao reino animal e ao inferno são os mais baixos, os mais baixos dos homens.
13.229.11
पन्थानस्त्रिविधा दृष्टाः सर्वेषां गतजीविनाम् ।
रमणीयं निराबाधं दुर्दर्शमिति नामतः ॥ १३.२२९.११ ॥
Para todos os que deixaram a vida, foram vistos três tipos de caminhos, assim chamados pelo nome: o agradável, o desimpedido e o difícil de ver.
13.229.12
रमणीयं तु यन्मार्गं पताकाध्वजसङ्कुलम् ।
धूपितं सिक्तसंमृष्टं पुष्पमालाभिसङ्कुलम् ॥ १३.२२९.१२ ॥
Esse caminho agradável está repleto de bandeiras e estandartes, perfumado de incenso, aspergido e varrido, e cheio de guirlandas de flores.
13.229.13
मनोहरं सुखस्पर्शं गच्छतामेव तद्भवेत् ।
निराबाधं यथालोकं सुप्रशस्तं कृतं भवेत् ॥ १३.२२९.१३ ॥
Aquele caminho, agradável e de toque suave, estaria livre de obstáculos para os que o percorrem, e bem preparado até onde a vista alcança.
13.229.14
तृतीयं यत्तु दुर्दर्शं दुर्गन्धि तमसा वृतम् ।
परुषं शर्कराकीर्णं श्वदंष्ट्राबहुलं भृशम्।
किमिकीटसमाकीर्णं भजतामतिदुर्गमम् ॥ १३.२२९.१४ ॥
O terceiro caminho, terrível de se ver, malcheiroso e envolto em trevas, áspero, coberto de cascalho, cheio de espinhos como presas de cão e infestado de vermes e insetos, é extremamente difícil de percorrer para quem o segue.
13.229.15
मार्गैरेवं त्रिभिर्नित्यमुत्तमाधममध्यमान् ।
सन्नयन्ति यथा काले तन्मे शृणु शुचिस्मिते ॥ १३.२२९.१५ ॥
Por estes três caminhos eles sempre conduzem os melhores, os piores e os medianos no tempo devido. Ouve isto de mim, ó tu de sorriso puro.
13.229.16
उत्तमानन्तकाले तु यमदूताः सुसंवृताः ।
नयन्ति सुखमादाय रमणीयपथेन वै ॥ १३.२२९.१६ ॥
Mas no fim da vida, os mensageiros de Yama, bem equipados, levam os melhores com suavidade e os conduzem de fato pelo caminho agradável.
13.229.17
भगवंस्तत्र चात्मानं त्यक्तदेहं निराश्रयम् ।
अदृश्यं कथमादाय सन्नयन्ति यमान्तिकम् ॥ १३.२२९.१७ ॥
Ó bendito senhor, como os mensageiros de Yama tomam ali a alma, com o corpo abandonado e sem apoio, invisível, e a conduzem à presença de Yama?
13.229.18
शृणु भामिनि तत्स्रवं त्रिविधं देहकारणम् ।
कर्मवश्यं भोगवश्यं दुःखवश्यमिति प्रिये ॥ १३.२२९.१८ ॥
Ouve isto, ó senhora: a causa do corpo é tríplice, sujeita à ação, sujeita ao gozo e sujeita ao sofrimento, assim, ó amada.
13.229.19
मानुषं कर्मवश्यं स्याद्द्वितीयं भोगसाधनम् ।
तृतीयं यातनावश्यं शरीरं मायया कृतम्।
यमलोके न चान्यत्र दृश्यते यातनायुतम् ॥ १३.२२९.१९ ॥
O corpo humano está sujeito ao carma; o segundo é o meio de fruição; o terceiro está sujeito ao tormento; este corpo é feito por māyā. Em nenhum outro lugar que não o mundo de Yama se vê um corpo cheio de tormento.
13.229.20
शरीरैर्यातनावश्यैर्जीवानामुच्य भामिनि ।
नयन्ति यामिकास्तत्र प्राणिनो मायया मृतान् ॥ १३.२२९.२० ॥
Ó senhora, os seres vivos são levados para lá junto com aqueles corpos sujeitos ao tormento; lá os servos de Yama conduzem os mortos, feitos mortos pela māyā.
13.229.21
मध्यमान्योधवेषेण मध्यमेन पथा तथा ॥ १३.२२९.२१ ॥
Os medianos são conduzidos sob a aparência de guerreiros, pelo caminho do meio, igualmente.
13.229.22
चण्डालवेषास्त्वधमान्गृहीत्वा भर्त्सतर्जनैः ।
आकर्षन्तस्तथा पाशैर्दुर्दर्शेन नयन्ति तान् ॥ १३.२२९.२२ ॥
Mas os de aparência de chandala agarram os mais baixos, com repreensões e ameaças, arrastando-os com laços, e os levam de maneira terrível.
13.229.23
त्रिविधानेवमादाय नयन्ति यमसादनम् ।
धर्मासनगतं दक्षं भ्राजमानं स्वतेजसा ॥ १३.२२९.२३ ॥
Assim, levando os três tipos, conduzem-nos à morada de Yama, onde Yama, o hábil, sentado no assento do dharma, resplandece com seu próprio esplendor.
13.229.24
लोकपालं सहाध्यक्षं तथैव परिषद्गतम् ।
दर्शयन्ति महाभागे यामिकास्तं निवेद्य ते
पूजयन्दण्डयन्कांश्चित्तेषां शृण्वञ्शुभाशुभम् ।
व्याहृतो बहुसाहस्रैस्तत्रास्ते सततं यमः ॥ १३.२२९.२४ ॥
Ó bem-aventurada, os servos de Yama o anunciam e o mostram: o guardião dos mundos, sentado na assembleia com seus supervisores. Honram uns e punem outros; ouvindo as obras boas e más, Yama permanece ali constantemente, invocado por muitos milhares.
13.229.26
गतानां तु यमस्तेषामुत्तमानभिपूजया ।
अभिसङ्गृह्य विधिवत्पृष्ट्वा स्वागतकौशलम्।
प्रस्तुत्य तत्कृतं तेषां लोकं संदिशते यमः ॥ १३.२२९.२६ ॥
Yama, honrando os melhores dos mortos e recebendo-os segundo o rito, perguntando por seu bem-estar e recordando as obras que fizeram, os encaminha a um mundo.
13.229.27
यमेनैवमनुज्ञाता यान्ति पश्चात्त्रिविष्टपम् ॥ १३.२२९.२७ ॥
Assim permitidos por Yama, depois vão aos três céus (triviṣṭapa).
13.229.28
मध्यमानां यमस्तेषां श्रुत्वा कर्म यथातथम् ।
जायन्तां मानुषेष्वेव इति संदिशते च तान् ॥ १३.२२९.२८ ॥
Tendo ouvido as obras dos medianos exatamente como foram, Yama os ordena: «Que nasçam entre os seres humanos».
13.229.29
अधमान्पाशसंयुक्तान्यमो नावेक्षते गतान् ।
यमस्य पुरुषा घोराश्चण्डालसमदर्शनाः।
यातनाः प्रापयन्त्येताँल्लोकपालस्य शासनात् ॥ १३.२२९.२९ ॥
Yama não olha para os mais baixos, presos por laços; seus terríveis servidores, de aparência de chandalas, lhes infligem tormentos por ordem do guardião do mundo.
13.229.30
भिन्दन्तश्च तुदन्तश्च प्रकर्षन्तो यतस्ततः ।
क्रोशन्तः पातयन्त्येतान्मिथो गर्तेष्ववाङ्मुखान् ॥ १३.२२९.३० ॥
Perfurando, golpeando, arrastando-os de um lado para outro, gritando, lançam-nos de cabeça para baixo em fossos, uns sobre os outros.
13.229.31
संयामिन्यः शिलास्तेषां पतन्ति शिरसि प्रिये ।
अयोमुखाः कङ्कवला भक्षयन्ति सुदारुणाः ॥ १३.२२९.३१ ॥
Ó amada, sobre suas cabeças caem pedras de Saṃyāminī; aves kaṅka de rosto de ferro, extremamente cruéis, os devoram.
13.229.32
असिपत्रवने घोरे चारयन्ति तथा परान् ।
तीक्ष्णदंष्ट्रास्तथा श्वानः कांश्चित्तत्र ह्यदन्ति वै ॥ १३.२२९.३२ ॥
Na terrível floresta de folhas de espada, fazem outros vagar, e ali cães de presas afiadas devoram alguns.
13.229.33
तत्र वैतरणी नाम नदी ग्राहसमाकुला ।
दुष्प्रवेशा च घोरा च मूत्रशोणितवाहिनी।
तस्यां सम्मज्जयन्त्येते तृषितान्पाययन्ति तान् ॥ १३.२२९.३३ ॥
Ali há um rio chamado Vaitaraṇī, cheio de crocodilos, difícil de entrar, terrível, que carrega urina e sangue. Nele afundam os sedentos e os fazem beber dessa mesma água.
13.229.34
आरोपयन्ति वै कांश्चित्तत्र कण्टकशल्मलीम् ।
यन्त्रचक्रेषु तिलवत्पीड्यन्ते तत्र केचन ॥ १३.२२९.३४ ॥
Ali fazem alguns subir a espinhosa árvore śālmalī, e ali alguns são esmagados como grãos de gergelim nas rodas das máquinas.
13.229.35
अङ्गरेषु च दह्यन्ते तथा दुष्कृतकारिणः ।
कुम्भीपाकेषु पच्यन्ते पच्यन्ते सिकतासु वै ॥ १३.२२९.३५ ॥
Os malfeitores são queimados sobre brasas, cozidos nas panelas kumbhī-pāka, e cozidos sobre a areia.
13.229.36
पाट्यन्ते तरुवच्छस्त्रैः पापिनः क्रकचादिभिः ।
भिद्यन्ते भागशः शूलैस्तुद्यन्ते सूक्ष्मसूचिभिः ॥ १३.२२९.३६ ॥
Os pecadores são partidos como árvores com serras e outras armas, atravessados em pedaços com estacas e espetados com agulhas finas.
13.229.37
एवं त्वया कृतं दोषं तदर्थं दण्डनं त्विति ।
वाचैव घोषयन्ति स्म दण्डमानाः समन्ततः ॥ १३.२२९.३७ ॥
"Tu cometeste esta falta, e este é o castigo por ela" — assim, castigados por todos os lados, proclamam-no apenas com palavras.
13.229.38
एवं ते यातनां प्राप्य शरीरैर्यातनाशयैः ।
प्रसहन्तश्च तद्दुःखं स्मरन्तः स्वापराधजम् ॥ १३.२२९.३८ ॥
Assim, tendo recebido o tormento, suportando aquele sofrimento com corpos aptos ao tormento, lembrando o que nasceu da própria falta.
13.229.39
क्रोशन्तश्च रुद्रन्तश्च न मुच्यन्ते कथञ्चन ।
स्मरन्तस्तत्र तप्यन्ते पापमात्मकृतं भृशम् ॥ १३.२२९.३९ ॥
Embora gritem e chorem, de modo algum são libertados; ali, lembrando o mal que eles mesmos cometeram, sofrem intensamente.
13.229.40
एवं बहुविधा दण्डा भुज्यन्ते पापकारिभिः ।
यातनाभिश्च पच्यन्ते नरकेषु पुनः पुनः ॥ १३.२२९.४० ॥
Assim, os malfeitores sofrem muitos tipos de castigo, e nos infernos são cozidos repetidas vezes pelos tormentos.
13.229.41
अपरे यातनां भुक्त्वा मुच्यन्ते तत्र किल्बिषात् ।
पापदोषक्षयकरा यातनाः संस्मृता नृणाम्।
बहुतप्तं यथा लोहममलं तत्तथा भवेत् ॥ १३.२२९.४१ ॥
Outros, tendo sofrido ali o tormento, são libertados de sua culpa. Os tormentos que destroem o pecado e a falta dos homens são assim lembrados; assim como o ferro bem aquecido se torna puro, assim ele se torna.