Mahābhārata · Adhyāya 13.231
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
13.231.1
भगवन्देवदेवेश शूलपाणे वृषध्वज ।
श्रुतं मे परमं गुह्यं प्रसादात्ते वरप्रद ॥ १३.२३१.१ ॥
O gesegneter Herr, Gott der Götter, Dreizackträger, Stier-Banner! Durch deine Gnade habe ich das höchste Geheimnis gehört, o Spender von Gaben.
13.231.2
श्रोतुं भूयोऽहमिच्छामि प्रजानां हितकारणात् ।
शुभाशुभमिति प्रोक्तं कर्म स्वस्वं समासतः ॥ १३.२३१.२ ॥
Zum Wohl der Wesen möchte ich es noch einmal hören; du hast kurz gesagt, dass gute und schlechte Handlungen jedem Einzelnen gehören.
13.231.3
तन्मे विस्तरतो ब्रूहि शुभाशुभविधइं प्रति ।
अशुभं कीदृशं कर्म प्राणिनो यन्निपातयेत् ॥ १३.२३१.३ ॥
Darum sage mir ausführlich die Regel über Gutes und Böses: Was für eine schlechte Handlung ist es, die die Lebewesen hinabstößt?
13.231.4
शुभं वापि कथं देव प्रजानामूर्ध्वदं भवेत् ।
एतन्मे वद देवेश श्रोतुकामाऽस्मि कीर्तय ॥ १३.२३१.४ ॥
O Gott, wie verleiht die gute Handlung den Wesen einen Aufstieg? Sage mir dies, o Herr der Götter; ich möchte es hören, verkünde es.
13.231.5
तदहं ते प्रवक्ष्यामि तत्सर्वं शृणु शोभने ।
सुकृतं दुष्कृतं चेति द्विविधं कर्मविस्तरम् ॥ १३.२३१.५ ॥
Das alles werde ich dir sagen; höre, o Strahlende. Die Ausdehnung der Handlung ist zweifach: gut getan (sukṛta) und schlecht getan (duṣkṛta).
13.231.6
तयोर्यद्दुष्कृतं कर्म तच्च सञ्जायते त्रिधा ।
मनसा कर्मणा वाचा बुद्धिमोहसमुद्भवात् ॥ १३.२३१.६ ॥
Von diesen beiden entsteht die schlecht getane Handlung auf dreierlei Weise: durch den Geist, durch die Tat und durch die Rede, entsprungen aus der Verwirrung des Verstandes.
13.231.7
मनःपूर्वं तु वा कर्म वर्तते वाङ्मयं ततः ।
जायते वै क्रियायोगमनु चेष्टाक्रमः प्रिये ॥ १३.२३१.७ ॥
Die Handlung entsteht zuerst aus dem Geist, dann entsteht die Handlung der Rede. Geliebte, dem Zusammenwirken mit dem Tun folgend, entsteht die Abfolge der Bemühungen.
13.231.8
अभिद्रोहोऽभ्यसूया च परार्थेषु च वै स्पृहा ।
शुभाशुभानां मर्त्यानां वर्तनं परिवारितम् ॥ १३.२३१.८ ॥
Bosheit, Neid und die Begierde nach den Zielen anderer – das ist das Verhalten der Sterblichen, umgeben von Gutem und Bösem.
13.231.9
धर्मकार्ये यदाऽश्रद्धा पापकर्मणि हर्षणम् ।
एवमाद्यशुभं कर्म मनसा पापमुच्यते ॥ १३.२३१.९ ॥
Wenn der Glaube an rechte Taten fehlt und Freude an sündigen Taten herrscht, heißt eine solche und ähnliche unheilvolle Handlung Sünde des Geistes.
13.231.10
अनृतं यच्च परुषमबद्धवचनं कटु ।
असत्यं परिवादश्च पापमेतत्तु वाङ्मयम् ॥ १३.२३१.१० ॥
Lüge, harte Worte, ungezügelte bittere Rede, Unwahrheit und Verleumdung – das ist die Sünde der Rede.
13.231.11
अगम्यागमनं चैव परदारनिषेवणम् ।
वधबन्धपरिक्लेशैः परप्राणोपतापनम् ॥ १३.२३१.११ ॥
Der Umgang mit einer Unberührbaren und der Verkehr mit fremden Frauen; das Quälen fremden Lebens durch Töten, Fesseln und Qual.
13.231.12
चौर्यं परेषां द्रव्याणां हरणं नाशनं तथा ।
अभक्ष्यभक्षणं चैव व्यसनेष्वविषङ्गता ॥ १३.२३१.१२ ॥
Der Diebstahl fremder Güter, ihr Raub und ihre Zerstörung; ebenso das Essen von Verbotenem und das Anhaften an Lastern.
13.231.13
दर्पात्स्तम्भाभिमानाच्च परेषामुपतापनम् ।
अकार्याणां च करणमशौचं पानसेवनम् ॥ १३.२३१.१३ ॥
Aus Hochmut und starrsinnigem Eigendünkel, andere zu quälen, verbotene Handlungen zu begehen, Unreinheit und das Trinken berauschender Getränke.
13.231.14
दौःशील्यं पापसम्पर्के साहाय्यं पापकर्मणि ।
अधर्म्यमयशस्यं च कार्यं तस्य निषेवणम्।
एवमाद्यशुभं चान्यच्छारीरं पापमुच्यते ॥ १३.२३१.१४ ॥
Schlechtes Betragen, der Umgang mit Bösen, Beihilfe zu bösen Taten, das Ausüben unrechter und schändlicher Handlungen sowie ähnliche und andere unheilvolle Dinge werden körperliche Sünden genannt.
13.231.15
मानसाद्वाङ्मयं पापं विशिष्टमिति लक्ष्यते ।
वाङ्मयादपि वै पापाच्छारीरं गण्यते बहु ॥ १३.२३१.१५ ॥
Die Sünde aus dem Geist gilt als eigenständig gegenüber der Sünde der Rede; und selbst gegenüber der Sünde der Rede wird die körperliche Sünde vielfach höher gerechnet.
13.231.16
एवं पापयुतं कर्म त्रिविधं पातयेन्नरम् ।
परापकारजननमत्यन्तं पातकं स्मृतम् ॥ १३.२३१.१६ ॥
So stürzt die dreifache, mit Sünde verbundene Handlung den Menschen hinab; Schaden zuzufügen anderen gilt als das äußerst schwere Vergehen.
13.231.17
त्रिविधं तत्कृतं पापं कर्तारं पापकं नयेत् ।
पातकं चापि यत्कर्म कर्मणा बुद्धिपूर्वकम् ॥ १३.२३१.१७ ॥
Diese auf dreifache Weise begangene Sünde führt den Täter in die Schuld; und die Handlung, die bewusst und mit Absicht geschieht, ist ebenfalls eine schwere Sünde.
13.231.18
सापदेशमवश्यं तत्कर्तव्यमिति तत्कृतम् ।
कथञ्चित्तत्कृतमपि कर्ता तेन स लिप्यते ॥ १३.२३१.१८ ॥
Selbst wenn jene Tat unter irgendeinem Vorwand geschah, in dem Glauben, sie müsse unbedingt getan werden, oder wenn sie irgendwie geschah, wird der Täter dadurch dennoch befleckt.
13.231.19
अवश्यं पापदेशेन प्रतिहृन्येत कारणम् ॥ १३.२३१.१९ ॥
Notwendigerweise muss die Ursache durch einen sündhaften Anlass abgewehrt werden.
13.231.20
भगवन्पापकं कर्म यथा कृत्वा न लिप्यते ॥ १३.२३१.२० ॥
O Gesegneter, wie bleibt man unbefleckt, nachdem man eine sündhafte Tat vollbracht hat?
13.231.21
यो नरोऽनपराधी च स्वात्मप्राणस्य रक्षणात् ।
शत्रुमुद्यतशस्त्रं वा पूर्वं तेन हतोपि वा।
प्रतिहन्यान्नरो हिंस्यान्न स पापेन लिप्यते ॥ १३.२३१.२१ ॥
Der Mann, der ohne Schuld zum Schutz seines eigenen Lebens gegen einen Feind mit erhobener Waffe zurückschlägt, oder selbst wenn dieser ihn zuerst getroffen hat, und ihn verletzt, wird nicht durch Sünde befleckt.
13.231.22
चोरादधिकसंत्रस्तस्तत्प्रतीकारचेष्टया ।
यः प्रजघ्नन्नरो हन्यान्न स पापेन लिप्यते ॥ १३.२३१.२२ ॥
Der Mann, der vor einem Dieb in großer Angst ist und sich in seiner Abwehr gegen ihn wehrt, ihn schlägt und tötet, wird nicht durch Sünde befleckt.
13.231.23
ग्रामार्थं भर्तृपिण्डार्थं दीनानुग्रहकारणात् ।
वधबन्धपरिक्लेशान्कुर्वन्पापात्प्रमुच्यते ॥ १३.२३१.२३ ॥
Für das Dorf, für den Unterhalt des Herrn und aus Gnade gegenüber den Elenden, wer Tötung, Fesselung und Qual verursacht, wird von der Sünde befreit.
13.231.24
दुर्भिक्षे चात्मवृत्त्यर्थमेकायतनगस्तथा ।
अकार्यं वाऽप्यभक्ष्यं वा कृत्वा पपान्न लिप्यते ॥ १३.२३१.२४ ॥
In der Hungersnot, um den eigenen Lebensunterhalt zu sichern, bleibt ein Mann, der an einem Ort wohnt und Unerlaubtes tut oder Ungenießbares isst, von der Sünde unbefleckt.
13.231.25
विधिरेष गृहस्थानां प्रायेणैवोपदिश्यते ।
अवाच्यं वाऽप्यकार्यं वा देशकालवशेन तु ॥ १३.२३१.२५ ॥
Diese Regel wird den Haushaltern im Allgemeinen gelehrt: unter der Herrschaft von Ort und Zeit kann auch das Unsagbare oder Undurchführbare getan werden.
13.231.26
बुद्धिपूर्व नरः कुर्वस्तत्प्रयोजनमात्रया ।
किञ्चिद्वा लिप्यते पापैरथवा न च लिप्यते ॥ १३.२३१.२६ ॥
Ein Mann, der absichtlich und allein zu diesem Zweck handelt, wird von Sünden etwas befleckt, oder vielleicht gar nicht.
13.231.27
एवं देवि विजानीहि नास्ति तत्र विचारणा ॥ १३.२३१.२७ ॥
So wisse es, o Göttin; darüber gibt es keine Überlegung.
13.231.28
भगवन्पानदोषांश्च पेयापेयत्वकारणम् ।
एतदिच्छाम्यहं श्रोतुं तन्मे वद महेश्वर ॥ १३.२३१.२८ ॥
O Erhabener, ich möchte die Fehler des Trinkens hören und den Grund, warum etwas trinkbar oder untrinkbar ist. Sag es mir, o Maheśvara.
13.231.29
हन्त ते कथयिष्यामि पानोत्पत्तिं शुचिस्मिते ॥ १३.२३१.२९ ॥
Gut denn, o Reinlächelnde, ich will dir die Entstehung des Trankes erzählen.
13.231.30
पुरा सर्वेऽभवन्मर्त्या बुद्धिमन्तो नयानुगाः ।
शुचयश्च शुभाचाराः सर्वे चोन्मनसः प्रिये ॥ १३.२३१.३० ॥
In früheren Zeiten waren alle Sterblichen einsichtig, dem Recht folgend, rein, von guter Lebensführung, und alle waren von erhabenem Geist, Geliebte.
13.231.31
एवंभूते तदा लोके प्रेष्यकृन्न परस्परम् ।
प्रेष्याबावान्मनुष्याणां कर्मारम्भो ननाश ह ॥ १३.२३१.३१ ॥
In einem solchen Zustand diente damals in der Welt niemand dem anderen; durch das Fehlen von Dienern ging der Beginn menschlichen Handelns zugrunde.
13.231.32
उभयोर्लोकयोर्नाशं दृष्ट्वा कर्मक्षयात्प्रभुः ।
यज्ञकर्म कथं लोके वर्तेतेति पितामहः ॥ १३.२३१.३२ ॥
Als der Herr Großvater die Vernichtung beider Welten und das Versiegen der Werke sah, dachte er: »Wie wird das Opferwerk in der Welt fortbestehen?«
13.231.33
आज्ञापयत्सुरान्देवि मोहयस्वेति मानुषान् ।
तमसः सारमुद्धृत्य पानं बुद्धिप्रणाशनम्इ।
न्यपातयन्मनुष्येषु पापदोषावहं प्रिये ॥ १३.२३१.३३ ॥
Er befahl den Göttern: »Verwirrt die Menschen!« Den Kern der Finsternis herausziehend, einen Trank, der den Verstand zerstört und die Schuld der Sünde bringt, o Geliebte, ließ er ihn unter die Menschen fallen.
13.231.34
तदाप्रभृति तत्पानान्मुमुहुर्मानवा भुवि ।
कार्याकार्यमजानन्तो वाच्यावाच्यं गुणागुणम् ॥ १३.२३१.३४ ॥
Von jener Zeit an verwirrten sich die Menschen auf der Erde durch das Trinken davon und wussten nicht, was zu tun und zu unterlassen, was zu sagen und zu verschweigen, was Tugend und Laster ist.
13.231.35
केचिद्धसन्ति तत्पीत्वा प्रवदन्ति तथा परे ।
नृत्यन्ति मुदिताः केचिद्गायन्ति शुभाशुभान्। ॥ १३.२३१.३५ ॥
Einige lachen, nachdem sie es getrunken haben, und andere sprechen ebenso. Einige tanzen erfreut, und einige singen von Gutem und Bösem.
13.231.36
कलिं ते कुर्वतेऽभीष्टं प्रहरन्ति परस्परम् ।
क्वचिद्धावन्ति सहसा प्रस्खलन्ति पतन्ति च ॥ १३.२३१.३६ ॥
Sie verlangen nach Streit und machen ihn, schlagen einander. Irgendwo laufen sie plötzlich, stolpern und fallen.
13.231.37
अयुक्तं बहु भाषन्ते यत्र क्वचन शोभने ।
नग्ना विक्षिप्य गात्राणि नष्टज्ञाना इवासते ॥ १३.२३१.३७ ॥
Überall, selbst bei glückverheißenden Anlässen, reden die Menschen vieles Ungebührliche; nackt, ihre Glieder schleudernd, sitzen sie da, als hätten sie den Verstand verloren.
13.231.38
एवं बहुविधान्भावान्कुर्वन्ति भ्रान्तचेतनाः ।
ये पिबन्ति महामोहं पानं पापयुता नराः ॥ १३.२३१.३८ ॥
So erzeugen die Verwirrten vielerlei Zustände; die sündhaften Menschen, die Berauschendes trinken, trinken große Verblendung.
13.231.39
धृतिं लज्जां च बुद्धिं च पानं पीतं प्रणाशयेत् ।
तस्मान्नराः सम्भवन्ति निर्लज्जा निरपत्रपाः ॥ १३.२३१.३९ ॥
Getrunken zerstört der Trank Festigkeit, Scham und Verstand; darum werden die Menschen schamlos und ohne Zurückhaltung.
13.231.40
बुद्धिसत्वैः परिक्षीणास्तेजोहीना मलान्विताः ।
पीत्वापीत्वा तृषायुक्ताः पानपाः सम्भवन्ति च ॥ १३.२३१.४० ॥
Ausgezehrt an Verstand und Lebenskraft, ohne Glanz und von Unreinheit befallen, trinken sie immer wieder und sind von Durst gequält; so werden sie zu Trinkern.
13.231.41
पानकामाः पानकथाः पानकालाभिकाङ्क्षिणः ।
पानार्थं कर्मवश्यास्ते सम्भवन्ति नराधमाः ॥ १३.२३१.४१ ॥
Wer nach Trank verlangt, nur vom Trinken redet und sich nach der Trinkzeit sehnt — von seinen Handlungen um des Trankes willen beherrscht — wird zum niedrigsten der Menschen.
13.231.42
पानकामास्तृषायोगाद्बुद्धिसत्वपरिक्षयात् ।
पानदानां प्रेष्यकाराः पानपाः सहसाऽभवन् ॥ १३.२३१.४२ ॥
Vom Verlangen nach Trank, durch die Verbindung mit dem Durst und den Verlust von Verstand und Lebenskraft, wurden die Trinker plötzlich zu Dienern derer, die ihnen zu trinken geben.
13.231.43
तदाप्रभृति वै लोके दीनैः पानवशैर्नरैः ।
कारयन्ति च कर्माणि बुद्धिमन्तस्तु पानपाः ॥ १३.२३१.४३ ॥
Von jener Zeit an ließen im Weltlauf die weisen Schenken die elenden, dem Trunk verfallenen Menschen für sich arbeiten.
13.231.44
कारुत्वमथ दासत्वं प्रेष्यतामेत्य पानपाः ।
सर्वकर्मकराश्चासन्पशुवद्रज्जुबन्धिताः ॥ १३.२३१.४४ ॥
Da wurden die Schenken zu Handwerkern, Sklaven und Dienern, zu Verrichtern aller Arbeit, und wie Vieh mit Stricken gebunden.
13.231.45
पानपस्तु सुरां पीत्वा तदा बुद्धिप्रणाशनात् ।
कार्याकार्यस्य चाज्ञानाद्यथेष्टकरणात्स्वयम्।
विदुषामविधेयत्वात्पापमेवाभिपद्यते ॥ १३.२३१.४५ ॥
Der Schenk, der den Rauschtrank getrunken hat, verfällt durch den Verlust seines Verstandes, durch Unwissen über das Zu- und Nichtzutuende, durch eigenmächtiges Handeln und durch Ungehorsam gegen die Gelehrten selbst der Sünde.
13.231.46
परिभूतो भवेल्लोके मद्यपो मित्रभेदकः ।
सर्वकालमशुद्धिं च सर्वभक्षस्तथा भवेत् ॥ १३.२३१.४६ ॥
Der Trinker von Rauschtrank wird in der Welt verachtet, zum Brecher der Freundschaften, immer unrein und ein Allesfresser.
13.231.47
विनष्टो ज्ञातिविद्वद्भ्यः सततं कलिभावगः ।
परुषं कटुकं घोरं वाक्यं वदति सर्वशः ॥ १३.२३१.४७ ॥
Ständig von Verwandten und Gelehrten verstoßen, verfällt der dem Zustand Kalis Verfallene und spricht auf jede Weise harte, bittere und schreckliche Worte.
13.231.48
गुरूनतिवदेन्मत्तः परदारान्प्रधर्षयेत् ।
संविदं कुरुते शौण्डेर्न शृणोति हितं क्वचित् ॥ १३.२३१.४८ ॥
Der Berauschte beleidigt die Älteren, überfällt die Frauen anderer, schließt Bündnisse mit Trunkenbolden und hört nie auf das, was heilsam ist.
13.231.49
एवं बहुविधा दोषाः पानपे सन्ति शोभने ।
केवलं नरकं यान्ति नास्ति तत्र विचारणा।
तस्मात्तद्वर्जितं सद्भिः पानमात्महितैषिभिः ॥ १३.२३१.४९ ॥
So gibt es beim Trinken vielerlei Fehler, o Schöne. Sie führen allein zur Hölle; darüber gibt es keine Zweifel. Darum meiden die Guten, die ihr eigenes Wohl suchen, das Trinken.
13.231.50
यदि पानं न वर्जेरन्सन्तश्चारित्रकारणात् ।
भवेदेतज्जगत्सर्वममर्यादं च निष्क्रियम् ॥ १३.२३१.५० ॥
Wenn die Guten um des rechten Verhaltens willen nicht vom Trinken abließen, würde diese ganze Welt maßlos und untätig werden.
13.231.51
तस्माद्बुद्धेर्हि रक्षार्थं सद्भिः पानं विवर्जितम् ।
इति ते दुष्कृतं सर्वं कथितं त्रिविधं प्रिये ॥ १३.२३१.५१ ॥
Darum meiden die Guten das Trinken, um den Verstand zu bewahren. So habe ich dir, Geliebte, alle Übeltaten dreifach dargelegt.