Mahābhārata · Adhyāya 13.234
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
13.234.1
एतदर्थमवाप्नोति नरः प्रेत्य शुभेक्षणे ॥ १३.२३४.१ ॥
Zu diesem Zweck, o Schönäugige, erlangt der Mensch nach dem Tod (die Frucht).
13.234.2
लोकसिद्धं तु यद्द्रव्यं सर्वसाधारणं भवेत् ।
तददत्सर्विसामान्यं कथं धर्मं लभेन्नरः।
एवं साधारणे द्रव्ये तस्य स्वत्वं कथं भवेत् ॥ १३.२३४.२ ॥
Wenn ein Gut, das in der Welt allen gemeinsam ist, ungegeben allen gehört, wie könnte der Mensch dann Verdienst erlangen? Und wie könnte er Eigentum an solchem gemeinsamen Gut haben?
13.234.3
लोके भूतमयं द्रव्यं सर्वसाधारणं तथा ।
तथैव तद्ददन्मर्त्यो लभेत्पुण्यं स तच्छृणु ॥ १३.२३४.३ ॥
In der Welt ist auch der stoffliche Besitz allen gemeinsam; ebenso erlangt der Sterbliche, der ihn gibt, Verdienst. Höre das.
13.234.4
दाता प्रतिग्रहीता च देयं सोपक्रमं तथा ।
देशकालौ च यत्त्वेतद्दानं षङ्गुणमुच्यते।
तेषां सम्पद्विशेषांश्च कीर्त्यमानान्निबोध मे ॥ १३.२३४.४ ॥
Der Gebende, der Empfangende, die Gabe, das Opfer mit seinem Beginn sowie Ort und Zeit — so sagt man, hat eine Gabe sechs Eigenschaften. Erfahre von mir die besonderen Vorzüge dieser, wie ich sie darlege.
13.234.5
आदिप्रभृति यः शुद्धो मनोवाक्कायकर्मभिः। ॥ १३.२३४.५ ॥
Wer von Anfang an rein ist in den Handlungen von Geist, Rede und Körper —
13.234.6
शुद्रो दान्तो जितक्रोधस्तथा दीनकुलोद्भवः ।
श्रुतचारित्रसम्पन्नस्तथा बहुकलत्रवान् ॥ १३.२३४.६ ॥
Ein Śūdra, selbstbeherrscht, der den Zorn besiegt hat, aus einer bescheidenen Familie stammend, mit Wissen und gutem Wandel begabt, und mit vielen Frauen —
13.234.7
पञ्चयज्ञपरो नित्यं निर्विकारशरीरवान् ।
एतान्पात्रगुणान्विद्धि तादृक्पात्रं प्रशस्यते ॥ १३.२३४.७ ॥
Stets den fünf Opfern ergeben, mit einem makellosen Körper – erkenne dies als die Eigenschaften eines würdigen Empfängers; ein solcher Empfänger wird gepriesen.
13.234.8
पितृदेवाग्निकार्येषु तस्य दत्तं महाफलम् ।
यद्यदर्हति यो लोके पात्रं तस्य भवेच्च सः। ॥ १३.२३४.८ ॥
Eine Gabe, die ihm bei den Riten für die Ahnen, die Götter und das Feuer gegeben wird, trägt große Frucht; in der Welt ist derjenige der rechte Empfänger, der etwas verdient.
13.234.9
अन्नस्य क्षुधितं पात्रं तृषितस्तु जलस्य वै ।
एवं पात्रेषु नानात्वमिष्यते पुरुषं प्रति ॥ १३.२३४.९ ॥
Für Speise ist der Hungrige der würdige Empfänger, für Wasser der Durstige; so wird unter den Empfängern eine Vielfalt gelehrt, je nach jedem Menschen.
13.234.10
जारश्चोरश्च षण्डश्च हिंस्रः समयभेदकः ।
लोकविघ्नकराश्चान्ये वर्जितव्याः सर्वशः प्रिये ॥ १३.२३४.१० ॥
Der Ehebrecher, der Dieb, der Eunuch, der Gewalttätige, der Vertragsbrecher und andere, die der Welt Hindernisse bereiten – diese, Geliebte, sind auf jede Weise zu meiden.
13.234.11
परोपघाताद्यद्द्रव्यं चौर्याद्वा लभ्यते नृभिः ।
निर्दयाल्लभ्यते यच्च धूर्तभावेन वै तथा ॥ १३.२३४.११ ॥
Reichtum, den Menschen durch Schädigung anderer oder durch Diebstahl erlangen, und ebenso der, der durch Grausamkeit und eine listige Gesinnung erworben wird.
13.234.12
अधर्मादर्थमोहाद्वा बहूनामुपरोधनात् ।
यल्लभ्यते धनं देवि तदत्यन्तविगर्हितम् ॥ १३.२३४.१२ ॥
Reichtum, der durch Unrecht, durch Verblendung über Reichtum oder durch die Unterdrückung vieler erlangt wird, der ist, Göttin, zutiefst verwerflich.
13.234.13
तादृशेन कृतं धर्मं निष्फलं विद्धि भामिनि ।
तस्मान्न्यायागतेनैव दातव्यं शुभमिच्छता ॥ १३.२३४.१३ ॥
Wisse, o Dame, dass das von einem solchen Menschen vollbrachte Dharma fruchtlos ist. Daher soll, wer Gutes wünscht, nur das geben, was auf rechtmäßigem Wege erworben wurde.
13.234.14
यद्यदात्मप्रियं नित्यं तत्तद्देयमिति स्थितिः ।
उपक्रममिमं विद्धि दातॄणां परमं हितम् ॥ १३.२३४.१४ ॥
Was einem selbst stets lieb ist, das soll gegeben werden – so lautet die Regel. Wisse, dass dieser Anfang das höchste Wohl der Geber ist.
13.234.15
पात्रभूतं तु दूरस्थमभिगम्य प्रसाद्य च ।
दाता दानं तथा दद्याद्यथा तुष्येत तेन सः। ॥ १३.२३४.१५ ॥
Steht aber der würdige Empfänger fern, so soll der Geber zu ihm gehen, ihn zufriedenstellen und die Gabe so geben, dass er damit zufrieden ist.
13.234.16
पूर्वं च पात्रतां ज्ञात्वा समाहूय निवेद्य च ।
शौचाचमनसंयुक्तं दातव्यं श्रद्धया प्रिये ॥ १३.२३४.१६ ॥
Nachdem man zuvor seine Würdigkeit erkannt, ihn herbeigerufen und angekündigt hat, soll die Gabe mit Glauben gegeben werden, begleitet von Reinheit und ritueller Wasserspende, o Geliebte.
13.234.17
याचितॄणां तु परममाभिमुख्यं पुरस्कृतम् ।
संमानपूर्वं सङ्ग्राह्यं दातव्यं देशकालयो ॥ १३.२३४.१७ ॥
Gegenüber den Bittenden soll größte Aufmerksamkeit gezeigt werden. Sie in Ehren empfangend, soll die Gabe nach Ort und Zeit gegeben werden.
13.234.18
अपात्रेभ्योपि चान्येभ्यो दातव्यं भूतिमिच्छता ।
पात्राणि सम्परीक्ष्यैव दात्रा वै नाममात्रया। ॥ १३.२३४.१८ ॥
Wer Wohlstand wünscht, mag auch den Unwürdigen und anderen geben; doch der Geber soll den Würdigen erst nach sorgfältiger Prüfung geben, nicht nur dem Namen nach.
13.234.19
अतिशक्तया परं दानं यथाशक्ति तु मध्यमम् ।
तृतीयं चापरं दानं नानुरूपमिवात्मनः ॥ १३.२३४.१९ ॥
Eine Gabe über die eigenen Kräfte hinaus ist die höchste; eine Gabe nach den eigenen Kräften ist mittel; und eine dritte Gabe, die dem eigenen Maß nicht entspricht, ist eine andere.
13.234.20
यथा सम्भाषितं पूर्वं दातव्यं तत्तथैव च ।
पुण्यिक्षेत्रेषु यद्दत्तं पुण्यकालेषु वा यथा। ॥ १३.२३४.२० ॥
Eine Gabe soll so gegeben werden, wie sie zuvor versprochen wurde; und was an heiligen Orten oder zu günstigen Zeiten gegeben wird, ist ebenso.
13.234.21
यश्च पुण्यतमो देशस्तथा कालश्च शंस मे ॥ १३.२३४.२१ ॥
Und sage mir, welcher Ort und welche Zeit die heiligsten sind.
13.234.22
कुरुक्षेत्रं महानन्यो यश्च देवर्षिसेवितः ।
गिरिर्वरश्च तीर्थानि देशभागेषु पूजितः।
ग्रहीतुमीप्सितो यत्र तत्र दत्तं महाफमल् ॥ १३.२३४.२२ ॥
Kurukṣetra ist groß und unvergleichlich, von den göttlichen Weisen verehrt; der erhabene Berg und die heiligen Furten, in den Landesteilen geehrt — eine Gabe, dort gegeben, wo der Empfangende ist, bringt große Frucht.
13.234.23
शरद्वसन्तकालश्च पुण्यमासस्तथैव च ।
शुक्लपक्षश्च पक्षाणां पौर्णमासी च पर्वसु ॥ १३.२३४.२३ ॥
Herbst und Frühling, ebenso der glückverheißende Monat; die helle Monatshälfte, der Vollmondtag unter den Monatshälften und die Festtage.
13.234.24
पितृदैवतनक्षत्रनिर्मलो दिवसस्तथा ।
तच्छोभनतरं विद्धि चन्द्रसूर्यग्रहे तथा ॥ १३.२३४.२४ ॥
Ein reiner Tag unter dem Gestirn der Ahnen und Götter ist ebenso; wisse, dass dies noch glückverheißender ist — und so auch bei einer Mond- oder Sonnenfinsternis.
13.234.25
प्रतिग्रहीतुर्यः कालो मनसा कीर्तितः शुभे ।
एवमादिष्टकालेषु दत्तं दानं महद्भवेत् ॥ १३.२३४.२५ ॥
O Glückverheißende, die Zeit des Empfängers wurde im Geiste verkündet; eine Gabe, zu diesen bestimmten Zeiten gegeben, wird groß.
13.234.26
दाता देयं च पात्रं च उपक्रमयुता क्रिया ।
देशकालं तथा तेषां सम्पच्छुद्धिः प्रकीर्तिता ॥ १३.२३४.२६ ॥
Der Geber, die Gabe, der Empfänger, das Ritual mit seinem Beginn, Ort und Zeit sowie die Reinheit ihres Besitzes werden verkündet.
13.234.27
यथैव युगपत्सम्पत्तत्र दानं महद्भवेत् ॥ १३.२३४.२७ ॥
So wie der Reichtum zugleich zusammenkommt, wird dort die Gabe groß.
13.234.28
अत्यल्पमपि यद्दानमेभिः षड्भिर्गुणैर्युतम् ।
भूत्वाऽनन्तं नयेत्स्वर्गं दातारं दोषवर्जितम् ॥ १३.२३४.२८ ॥
Selbst eine sehr kleine Gabe, mit diesen sechs Eigenschaften versehen, wird unendlich und führt den makellosen Geber in den Himmel.
13.234.29
सुमहद्वाऽपि यद्दानं गुणैरेभिर्विनाकृतम् ।
अत्यल्पफलनिर्योगमफलं वा फलोद्धतम् ॥ १३.२३४.२९ ॥
Eine sehr große Gabe, ohne diese Eigenschaften gegeben, bringt nur sehr geringe Frucht, oder keine, oder ist voll Stolz auf ihre Frucht.
13.234.30
एवंगुणयुतं दानं दत्तं च फलतां व्रजेत् ।
तदस्ति चेन्महद्देयं तन्मे शंसितुमर्हसि ॥ १३.२३४.३० ॥
Eine mit solchen Eigenschaften gegebene Gabe gelangt zur Fruchtbarkeit. Wenn es eine große Gabe gibt, die gegeben werden soll, so solltest du sie mir verkünden.
13.234.31
तदप्यस्ति महाभागे नराणां भावदोषतः ॥ १३.२३४.३१ ॥
Auch das gibt es, o Hochgesegnete, durch den Mangel in der Gesinnung der Menschen.
13.234.32
कृत्वा धर्मं तु विधिवत्पश्चात्तापं करोति चेत् ।
श्लाघया वा यदि ब्रूयाद्वृथा संसदिं यत्कृतम् ॥ १३.२३४.३२ ॥
Wenn man nach einer ordnungsgemäßen Gabe später bereut oder aus Ruhmsucht vor der Versammlung vergeblich davon spricht,
13.234.33
प्रकल्पयेच्च मनसा तत्फलं प्रेत्यभावतः ।
कर्म धर्मकृतं यच्च सततं फलकाङ्क्षया। ॥ १३.२३४.३३ ॥
und sich im Geiste dessen Frucht im Jenseits ausmalt; und die religiöse Handlung, die ständig aus Verlangen nach Frucht getan wird,
13.234.34
एते दोषा विवर्ज्याश्च दातृभिः पुण्यकाङ्क्षिभिः ।
सनातनमिदं वृत्तं सद्भिराचरितं तथा ॥ १३.२३४.३४ ॥
Diese Fehler sollen von Gebern, die Verdienst wünschen, gemieden werden; dies ist das ewige Verhalten, von den Guten geübt.
13.234.35
अनुग्रहात्परेषां तु गृहस्थानामृणं हि तत् ।
इत्येवं मन आविश्य दातव्यं सततं बुधैः ॥ १३.२३४.३५ ॥
Durch die Gnade anderer ist dies wahrlich eine Schuld der Hausvorstände; dies im Sinn bewahrend, sollen die Weisen stets geben.
13.234.36
एवमेव कृतं नित्यं सुकृतं तद्भवेन्महत् ।
सर्वसाधारणं द्रव्यमेवं दत्त्वा महत्फलम् ॥ १३.२३४.३६ ॥
So ständig getan, wird jene gute Tat groß; wer auf diese Weise gemeinsames Gut gibt, erlangt große Frucht.