Mahābhārata · Adhyāya 13.234
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
13.234.1
एतदर्थमवाप्नोति नरः प्रेत्य शुभेक्षणे ॥ १३.२३४.१ ॥
Para este mesmo fim, ó de olhos belos, o homem obtém (o fruto) após a morte.
13.234.2
लोकसिद्धं तु यद्द्रव्यं सर्वसाधारणं भवेत् ।
तददत्सर्विसामान्यं कथं धर्मं लभेन्नरः।
एवं साधारणे द्रव्ये तस्य स्वत्वं कथं भवेत् ॥ १३.२३४.२ ॥
Se uma substância, estabelecida no mundo como comum a todos, permanece de todos quando não é dada, como o homem obteria mérito? E como teria ele posse de tal bem comum?
13.234.3
लोके भूतमयं द्रव्यं सर्वसाधारणं तथा ।
तथैव तद्ददन्मर्त्यो लभेत्पुण्यं स तच्छृणु ॥ १३.२३४.३ ॥
No mundo, a substância material é igualmente comum a todos; da mesma forma, o mortal que a dá obtém mérito. Ouve isso.
13.234.4
दाता प्रतिग्रहीता च देयं सोपक्रमं तथा ।
देशकालौ च यत्त्वेतद्दानं षङ्गुणमुच्यते।
तेषां सम्पद्विशेषांश्च कीर्त्यमानान्निबोध मे ॥ १३.२३४.४ ॥
O doador, o receptor, o que é dado, a oferta com seu início, e o lugar e o tempo: diz-se que a doação tem seis qualidades. Entende de mim as excelências particulares desses, como os declaro.
13.234.5
आदिप्रभृति यः शुद्धो मनोवाक्कायकर्मभिः। ॥ १३.२३४.५ ॥
Aquele que desde o início é puro nas ações de mente, palavra e corpo —
13.234.6
शुद्रो दान्तो जितक्रोधस्तथा दीनकुलोद्भवः ।
श्रुतचारित्रसम्पन्नस्तथा बहुकलत्रवान् ॥ १३.२३४.६ ॥
Um śūdra, senhor de si, que venceu a ira, nascido de uma família humilde, dotado de saber e conduta, e com muitas esposas —
13.234.7
पञ्चयज्ञपरो नित्यं निर्विकारशरीरवान् ।
एतान्पात्रगुणान्विद्धि तादृक्पात्रं प्रशस्यते ॥ १३.२३४.७ ॥
Sempre dedicado aos cinco sacrifícios, com um corpo livre de defeitos: saiba que estas são as qualidades de um receptor digno; tal receptor é louvado.
13.234.8
पितृदेवाग्निकार्येषु तस्य दत्तं महाफलम् ।
यद्यदर्हति यो लोके पात्रं तस्य भवेच्च सः। ॥ १३.२३४.८ ॥
Uma dádiva dada a ele nos ritos aos ancestrais, aos deuses e ao fogo produz grande fruto; no mundo, quem merece algo é o seu receptor.
13.234.9
अन्नस्य क्षुधितं पात्रं तृषितस्तु जलस्य वै ।
एवं पात्रेषु नानात्वमिष्यते पुरुषं प्रति ॥ १३.२३४.९ ॥
Para o alimento, o receptor digno é o faminto, e para a água o sedento; assim, entre os receptores ensina-se uma variedade conforme cada pessoa.
13.234.10
जारश्चोरश्च षण्डश्च हिंस्रः समयभेदकः ।
लोकविघ्नकराश्चान्ये वर्जितव्याः सर्वशः प्रिये ॥ १३.२३४.१० ॥
O adúltero, o ladrão, o eunuco, o violento, o quebrador de acordos e os outros que causam obstáculos no mundo — estes, amada, devem ser evitados em todos os sentidos.
13.234.11
परोपघाताद्यद्द्रव्यं चौर्याद्वा लभ्यते नृभिः ।
निर्दयाल्लभ्यते यच्च धूर्तभावेन वै तथा ॥ १३.२३४.११ ॥
A riqueza que os homens obtêm ferindo outros ou por roubo, e igualmente a que se obtém com crueldade e disposição astuta.
13.234.12
अधर्मादर्थमोहाद्वा बहूनामुपरोधनात् ।
यल्लभ्यते धनं देवि तदत्यन्तविगर्हितम् ॥ १३.२३४.१२ ॥
A riqueza obtida pela injustiça, pela ilusão da riqueza ou oprimindo muitos — essa, deusa, é inteiramente censurável.
13.234.13
तादृशेन कृतं धर्मं निष्फलं विद्धि भामिनि ।
तस्मान्न्यायागतेनैव दातव्यं शुभमिच्छता ॥ १३.२३४.१३ ॥
Saiba, ó senhora, que o dharma realizado por tal homem é infrutífero. Por isso, quem deseja o bem deve dar apenas o que foi obtido por meios justos.
13.234.14
यद्यदात्मप्रियं नित्यं तत्तद्देयमिति स्थितिः ।
उपक्रममिमं विद्धि दातॄणां परमं हितम् ॥ १३.२३४.१४ ॥
O que é sempre querido a si mesmo, isso deve ser dado — tal é a norma. Saiba que este início é o bem supremo dos doadores.
13.234.15
पात्रभूतं तु दूरस्थमभिगम्य प्रसाद्य च ।
दाता दानं तथा दद्याद्यथा तुष्येत तेन सः। ॥ १३.२३४.१५ ॥
Mas se o merecedor estiver longe, o doador deve aproximar-se dele, conquistar seu favor e dar o presente de modo que ele fique satisfeito.
13.234.16
पूर्वं च पात्रतां ज्ञात्वा समाहूय निवेद्य च ।
शौचाचमनसंयुक्तं दातव्यं श्रद्धया प्रिये ॥ १३.२३४.१६ ॥
Primeiro conhecendo sua dignidade, tendo-o chamado e anunciado, o dom deve ser dado com fé, acompanhado de pureza e da ablução ritual, ó amada.
13.234.17
याचितॄणां तु परममाभिमुख्यं पुरस्कृतम् ।
संमानपूर्वं सङ्ग्राह्यं दातव्यं देशकालयो ॥ १३.२३४.१७ ॥
Para com os que pedem deve-se mostrar a máxima atenção. Recebendo-os com honra, o dom deve ser dado conforme o lugar e o tempo.
13.234.18
अपात्रेभ्योपि चान्येभ्यो दातव्यं भूतिमिच्छता ।
पात्राणि सम्परीक्ष्यैव दात्रा वै नाममात्रया। ॥ १३.२३४.१८ ॥
Quem deseja prosperidade pode dar também aos indignos e a outros; mas o doador deve dar aos dignos somente após examiná-los com cuidado, e não apenas de nome.
13.234.19
अतिशक्तया परं दानं यथाशक्ति तु मध्यमम् ।
तृतीयं चापरं दानं नानुरूपमिवात्मनः ॥ १३.२३४.१९ ॥
Uma doação além das próprias forças é a mais elevada; uma doação segundo as próprias forças é média; e uma terceira doação, não adequada a si mesmo, é outra.
13.234.20
यथा सम्भाषितं पूर्वं दातव्यं तत्तथैव च ।
पुण्यिक्षेत्रेषु यद्दत्तं पुण्यकालेषु वा यथा। ॥ १३.२३४.२० ॥
A doação deve ser feita como foi prometida antes; e o que é dado em lugares sagrados ou em tempos auspiciosos é igualmente assim.
13.234.21
यश्च पुण्यतमो देशस्तथा कालश्च शंस मे ॥ १३.२३४.२१ ॥
E dize-me qual lugar e qual tempo são os mais sagrados.
13.234.22
कुरुक्षेत्रं महानन्यो यश्च देवर्षिसेवितः ।
गिरिर्वरश्च तीर्थानि देशभागेषु पूजितः।
ग्रहीतुमीप्सितो यत्र तत्र दत्तं महाफमल् ॥ १३.२३४.२२ ॥
Kurukṣetra é grande e incomparável, servida pelos devarṣis; a excelente montanha e os vaus sagrados, honrados nas regiões da terra — a doação dada onde esteja quem deseja recebê-la traz grande fruto.
13.234.23
शरद्वसन्तकालश्च पुण्यमासस्तथैव च ।
शुक्लपक्षश्च पक्षाणां पौर्णमासी च पर्वसु ॥ १३.२३४.२३ ॥
As estações de outono e primavera, igualmente o mês auspicioso; a quinzena clara, o dia de lua cheia entre as quinzenas, e os dias de festa.
13.234.24
पितृदैवतनक्षत्रनिर्मलो दिवसस्तथा ।
तच्छोभनतरं विद्धि चन्द्रसूर्यग्रहे तथा ॥ १३.२३४.२४ ॥
Um dia puro sob a constelação dos Pais e dos deuses é igualmente; saiba que isso é ainda mais auspicioso — e assim também num eclipse da lua ou do sol.
13.234.25
प्रतिग्रहीतुर्यः कालो मनसा कीर्तितः शुभे ।
एवमादिष्टकालेषु दत्तं दानं महद्भवेत् ॥ १३.२३४.२५ ॥
Ó auspiciosa, o tempo do receptor foi declarado pela mente; uma dádiva dada nesses tempos prescritos torna-se grande.
13.234.26
दाता देयं च पात्रं च उपक्रमयुता क्रिया ।
देशकालं तथा तेषां सम्पच्छुद्धिः प्रकीर्तिता ॥ १३.२३४.२६ ॥
O doador, o que é dado, o receptor, o rito com seu início, o lugar e o tempo, e a pureza de seus bens, são declarados.
13.234.27
यथैव युगपत्सम्पत्तत्र दानं महद्भवेत् ॥ १३.२३४.२७ ॥
Assim como a riqueza se reúne de uma só vez, ali a dádiva torna-se grande.
13.234.28
अत्यल्पमपि यद्दानमेभिः षड्भिर्गुणैर्युतम् ।
भूत्वाऽनन्तं नयेत्स्वर्गं दातारं दोषवर्जितम् ॥ १३.२३४.२८ ॥
Mesmo uma dádiva muito pequena, dotada destas seis qualidades, torna-se infinita e leva o doador sem falhas ao céu.
13.234.29
सुमहद्वाऽपि यद्दानं गुणैरेभिर्विनाकृतम् ।
अत्यल्पफलनिर्योगमफलं वा फलोद्धतम् ॥ १३.२३४.२९ ॥
Uma dádiva muito grande feita sem estas qualidades traz apenas um fruto mínimo, ou nenhum fruto, ou fica cheia de orgulho pelo seu fruto.
13.234.30
एवंगुणयुतं दानं दत्तं च फलतां व्रजेत् ।
तदस्ति चेन्महद्देयं तन्मे शंसितुमर्हसि ॥ १३.२३४.३० ॥
Uma dádiva dada com tais qualidades alcança a fecundidade. Se há alguma grande dádiva a ser dada, deverias declará-la a mim.
13.234.31
तदप्यस्ति महाभागे नराणां भावदोषतः ॥ १३.२३४.३१ ॥
Isso também existe, ó grandemente afortunada, pela falha na intenção dos homens.
13.234.32
कृत्वा धर्मं तु विधिवत्पश्चात्तापं करोति चेत् ।
श्लाघया वा यदि ब्रूयाद्वृथा संसदिं यत्कृतम् ॥ १३.२३४.३२ ॥
Se, tendo feito a doação segundo a regra, depois se arrepende, ou por louvor a declara em vão perante a assembleia,
13.234.33
प्रकल्पयेच्च मनसा तत्फलं प्रेत्यभावतः ।
कर्म धर्मकृतं यच्च सततं फलकाङ्क्षया। ॥ १३.२३४.३३ ॥
e imagina em sua mente o seu fruto na vida futura; e a ação de dharma feita constantemente com desejo do fruto,
13.234.34
एते दोषा विवर्ज्याश्च दातृभिः पुण्यकाङ्क्षिभिः ।
सनातनमिदं वृत्तं सद्भिराचरितं तथा ॥ १३.२३४.३४ ॥
Estas faltas devem ser evitadas pelos doadores que desejam mérito; esta é a conduta eterna, praticada pelos bons.
13.234.35
अनुग्रहात्परेषां तु गृहस्थानामृणं हि तत् ।
इत्येवं मन आविश्य दातव्यं सततं बुधैः ॥ १३.२३४.३५ ॥
Pela graça de outros, isso é de fato uma dívida dos chefes de família; tendo fixado isso na mente, os sábios devem sempre dar.
13.234.36
एवमेव कृतं नित्यं सुकृतं तद्भवेन्महत् ।
सर्वसाधारणं द्रव्यमेवं दत्त्वा महत्फलम् ॥ १३.२३४.३६ ॥
Assim, feito constantemente, esse ato meritório torna-se grande; tendo dado desta forma bens comuns, obtém-se grande fruto.