மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 13.234
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
13.234.1
एतदर्थमवाप्नोति नरः प्रेत्य शुभेक्षणे ॥ १३.२३४.१ ॥
நல்ல கண்களை உடையவளே! இதற்காகவே மனிதன் இறந்த பின் (பலனை) அடைகிறான்.
13.234.2
लोकसिद्धं तु यद्द्रव्यं सर्वसाधारणं भवेत् ।
तददत्सर्विसामान्यं कथं धर्मं लभेन्नरः।
एवं साधारणे द्रव्ये तस्य स्वत्वं कथं भवेत् ॥ १३.२३४.२ ॥
உலகில் அறியப்பட்டபடி எது பொதுவான செல்வமோ, அது கொடுக்கப்படாவிட்டால் எல்லோருக்கும் பொதுவாகவே இருக்கும்; அப்போது மனிதன் தர்மத்தை எவ்வாறு அடைவான்? இவ்வாறு பொதுவான செல்வத்தில் அவனுக்கு உரிமை எப்படி ஏற்படும்?
13.234.3
लोके भूतमयं द्रव्यं सर्वसाधारणं तथा ।
तथैव तद्ददन्मर्त्यो लभेत्पुण्यं स तच्छृणु ॥ १३.२३४.३ ॥
உலகில் பூதங்களால் ஆன பொருளும் எல்லோருக்கும் பொதுவானதே; அவ்வாறே அதைக் கொடுத்து மனிதன் புண்ணியத்தை அடைகிறான். அதைக் கேள்.
13.234.4
दाता प्रतिग्रहीता च देयं सोपक्रमं तथा ।
देशकालौ च यत्त्वेतद्दानं षङ्गुणमुच्यते।
तेषां सम्पद्विशेषांश्च कीर्त्यमानान्निबोध मे ॥ १३.२३४.४ ॥
கொடுப்பவன், பெறுபவன், கொடுக்கப்படும் பொருள், தொடக்கத்துடன் கூடிய அளிப்பு, இடம், காலம் ஆகியவை — இவையே தானம் ஆறு குணங்களை உடையது என்று சொல்லப்படுகிறது. இவற்றின் சிறப்புச் செல்வங்களை நான் சொல்லும்போது என்னிடமிருந்து அறிந்துகொள்.
13.234.5
आदिप्रभृति यः शुद्धो मनोवाक्कायकर्मभिः। ॥ १३.२३४.५ ॥
ஆரம்பம் முதலே மனம், வாக்கு, உடல் ஆகிய செயல்களால் யார் தூய்மையானவனோ —
13.234.6
शुद्रो दान्तो जितक्रोधस्तथा दीनकुलोद्भवः ।
श्रुतचारित्रसम्पन्नस्तथा बहुकलत्रवान् ॥ १३.२३४.६ ॥
சூத்திரன், அடக்கமுடையவன், கோபத்தை வென்றவன், எளிய குலத்தில் பிறந்தவன், கல்வியும் ஒழுக்கமும் நிறைந்தவன், பல மனைவியர் உடையவன் —
13.234.7
पञ्चयज्ञपरो नित्यं निर्विकारशरीरवान् ।
एतान्पात्रगुणान्विद्धि तादृक्पात्रं प्रशस्यते ॥ १३.२३४.७ ॥
எப்போதும் பஞ்சயஞ்ஞங்களில் ஈடுபட்டவனும், குறையற்ற உடலுடையவனுமான அவனே — இவற்றை தகுதியான பாத்திரத்தின் குணங்களாக அறிக; அத்தகைய பாத்திரமே புகழப்படுகிறது.
13.234.8
पितृदेवाग्निकार्येषु तस्य दत्तं महाफलम् ।
यद्यदर्हति यो लोके पात्रं तस्य भवेच्च सः। ॥ १३.२३४.८ ॥
முன்னோர், தேவர்கள், அக்னி ஆகியவற்றின் சடங்குகளில் அவனுக்குக் கொடுக்கப்பட்ட தானம் பெரும் பலனைத் தரும்; உலகில் எது எவனுக்குத் தகுதியோ, அவனே அதற்குரிய பாத்திரம்.
13.234.9
अन्नस्य क्षुधितं पात्रं तृषितस्तु जलस्य वै ।
एवं पात्रेषु नानात्वमिष्यते पुरुषं प्रति ॥ १३.२३४.९ ॥
உணவுக்கான பாத்திரம் பசித்தவன்; நீருக்கான பாத்திரம் தாகமுள்ளவன். இவ்வாறு பாத்திரங்களில் பல்வகைமை உண்டு என்று கருதப்படுகிறது, ஒவ்வொரு மனிதனுக்கும் ஏற்ப.
13.234.10
जारश्चोरश्च षण्डश्च हिंस्रः समयभेदकः ।
लोकविघ्नकराश्चान्ये वर्जितव्याः सर्वशः प्रिये ॥ १३.२३४.१० ॥
விபசாரன், திருடன், ஆண்மையற்றவன், கொடியவன், ஒப்பந்தத்தை மீறுபவன், உலகில் இடையூறு செய்யும் பிறர் — இவர்களை எல்லா வகையிலும் விலக்க வேண்டும், அன்பே.
13.234.11
परोपघाताद्यद्द्रव्यं चौर्याद्वा लभ्यते नृभिः ।
निर्दयाल्लभ्यते यच्च धूर्तभावेन वै तथा ॥ १३.२३४.११ ॥
பிறருக்குத் துன்பம் செய்வதன் மூலமாகவோ, திருட்டின் மூலமாகவோ மனிதர்கள் அடையும் செல்வமும், இரக்கமின்றியும் வஞ்சக மனப்பான்மையாலும் பெறப்படுவதும் அவ்வாறே.
13.234.12
अधर्मादर्थमोहाद्वा बहूनामुपरोधनात् ।
यल्लभ्यते धनं देवि तदत्यन्तविगर्हितम् ॥ १३.२३४.१२ ॥
அதர்மத்தினாலோ, செல்வ மயக்கத்தினாலோ, அல்லது பலரை ஒடுக்குவதன் மூலமோ பெறப்படும் செல்வம் — தேவி, அது மிகவும் இகழ்ச்சிக்குரியது.
13.234.13
तादृशेन कृतं धर्मं निष्फलं विद्धि भामिनि ।
तस्मान्न्यायागतेनैव दातव्यं शुभमिच्छता ॥ १३.२३४.१३ ॥
அத்தகையவனால் செய்யப்படும் தர்மம் பயனற்றது என்று அறிவாய், பாமினி. ஆகையால் நன்மையை விரும்புபவன் நியாயமாகப் பெற்ற பொருளையே தானம் செய்ய வேண்டும்.
13.234.14
यद्यदात्मप्रियं नित्यं तत्तद्देयमिति स्थितिः ।
उपक्रममिमं विद्धि दातॄणां परमं हितम् ॥ १३.२३४.१४ ॥
எது எது தனக்கு எப்போதும் பிரியமோ, அதுவே கொடுக்கப்பட வேண்டும் என்பது நியதி. இந்த தொடக்கத்தை தானம் செய்பவர்களுக்கு மிக்க நன்மையாக அறிவாய்.
13.234.15
पात्रभूतं तु दूरस्थमभिगम्य प्रसाद्य च ।
दाता दानं तथा दद्याद्यथा तुष्येत तेन सः। ॥ १३.२३४.१५ ॥
ஆனால் தகுதியுள்ளவர் தொலைவில் நின்றால், அவரை அணுகி மகிழ்வித்து, அவர் அதனால் திருப்தியடையும்படி தானம் கொடுப்பவர் தர வேண்டும்.
13.234.16
पूर्वं च पात्रतां ज्ञात्वा समाहूय निवेद्य च ।
शौचाचमनसंयुक्तं दातव्यं श्रद्धया प्रिये ॥ १३.२३४.१६ ॥
முதலில் தகுதியை அறிந்து, அவரை அழைத்து, தெரிவித்து, தூய்மையும் ஆசமனமும் கொண்டு, பிரியே, நம்பிக்கையுடன் தானம் கொடுக்க வேண்டும்.
13.234.17
याचितॄणां तु परममाभिमुख्यं पुरस्कृतम् ।
संमानपूर्वं सङ्ग्राह्यं दातव्यं देशकालयो ॥ १३.२३४.१७ ॥
யாசிப்பவர்களுக்கு மிக்க கவனமும் மரியாதையும் காட்ட வேண்டும். மதிப்புடன் வரவேற்று, இடமும் காலமும் பார்த்து தானம் கொடுக்க வேண்டும்.
13.234.18
अपात्रेभ्योपि चान्येभ्यो दातव्यं भूतिमिच्छता ।
पात्राणि सम्परीक्ष्यैव दात्रा वै नाममात्रया। ॥ १३.२३४.१८ ॥
செழிப்பை விரும்புபவன் தகுதியற்றவர்களுக்கும் பிறருக்கும் தானம் செய்யலாம்; ஆனால் தகுதியுடையோரை நன்கு ஆராய்ந்த பின்னரே, வெறும் பெயரளவில் அல்ல, கொடுக்க வேண்டும்.
13.234.19
अतिशक्तया परं दानं यथाशक्ति तु मध्यमम् ।
तृतीयं चापरं दानं नानुरूपमिवात्मनः ॥ १३.२३४.१९ ॥
தன் சக்திக்கு மேற்பட்டு அளிக்கும் தானம் உயர்ந்தது; சக்திக்கு ஏற்ப அளிக்கும் தானம் நடுத்தரமானது; தன் தகுதிக்கு ஒவ்வாத மூன்றாவது தானம் வேறானது.
13.234.20
यथा सम्भाषितं पूर्वं दातव्यं तत्तथैव च ।
पुण्यिक्षेत्रेषु यद्दत्तं पुण्यकालेषु वा यथा। ॥ १३.२३४.२० ॥
முன்பு வாக்களித்தபடியே தானம் அளிக்கப்பட வேண்டும்; புண்ணிய தலங்களிலும் புண்ணிய காலங்களிலும் அளிக்கப்படுவதும் அவ்வாறே.
13.234.21
यश्च पुण्यतमो देशस्तथा कालश्च शंस मे ॥ १३.२३४.२१ ॥
எந்த இடம் மிகவும் புண்ணியமானது, அதுபோல் எந்தக் காலம் — அதை எனக்குச் சொல்லுங்கள்.
13.234.22
कुरुक्षेत्रं महानन्यो यश्च देवर्षिसेवितः ।
गिरिर्वरश्च तीर्थानि देशभागेषु पूजितः।
ग्रहीतुमीप्सितो यत्र तत्र दत्तं महाफमल् ॥ १३.२३४.२२ ॥
குருக்ஷேத்திரம் மகத்தானது, ஒப்பற்றது; தேவரிஷிகளால் சேவிக்கப்படுவது; சிறந்த மலையும் தீர்த்தங்களும், நாட்டின் பகுதிகளில் வணங்கப்படுபவை — பெற விரும்புபவர் இருக்கும் இடத்தில் அளிக்கப்படும் தானம் பெரும் பலனைத் தரும்.
13.234.23
शरद्वसन्तकालश्च पुण्यमासस्तथैव च ।
शुक्लपक्षश्च पक्षाणां पौर्णमासी च पर्वसु ॥ १३.२३४.२३ ॥
இலையுதிர் காலமும் வசந்த காலமும், புண்ணிய மாதமும் அவ்வாறே; சுக்ல பக்ஷமும், பக்ஷங்களில் பௌர்ணமியும், பண்டிகை நாட்களும்.
13.234.24
पितृदैवतनक्षत्रनिर्मलो दिवसस्तथा ।
तच्छोभनतरं विद्धि चन्द्रसूर्यग्रहे तथा ॥ १३.२३४.२४ ॥
பித்ருக்கள் மற்றும் தேவதைகளின் நட்சத்திரத்தால் தூய்மையான நாளும் அவ்வாறே; அதை மேலும் மங்களகரமானதாக அறிக — சந்திர, சூரிய கிரகணத்திலும் அப்படியே.
13.234.25
प्रतिग्रहीतुर्यः कालो मनसा कीर्तितः शुभे ।
एवमादिष्टकालेषु दत्तं दानं महद्भवेत् ॥ १३.२३४.२५ ॥
சுபமானவளே, பெறுநருக்கான காலம் மனதால் கூறப்பட்டுள்ளது. இவ்வாறு நியமிக்கப்பட்ட காலங்களில் கொடுக்கப்படும் தானம் மகத்தானதாகும்.
13.234.26
दाता देयं च पात्रं च उपक्रमयुता क्रिया ।
देशकालं तथा तेषां सम्पच्छुद्धिः प्रकीर्तिता ॥ १३.२३४.२६ ॥
கொடுப்பவன், கொடுக்கப்படும் பொருள், பெறுபவன், தொடக்கத்துடன் கூடிய செயல், இடமும் காலமும், இவற்றின் செல்வ தூய்மை ஆகியவை கூறப்பட்டுள்ளன.
13.234.27
यथैव युगपत्सम्पत्तत्र दानं महद्भवेत् ॥ १३.२३४.२७ ॥
ஒரே நேரத்தில் செல்வம் சேரும் இடத்தில் தானம் மகத்தானதாகும்.
13.234.28
अत्यल्पमपि यद्दानमेभिः षड्भिर्गुणैर्युतम् ।
भूत्वाऽनन्तं नयेत्स्वर्गं दातारं दोषवर्जितम् ॥ १३.२३४.२८ ॥
மிகச் சிறிய தானமாக இருந்தாலும், இந்த ஆறு குணங்களுடன் கூடியதாக இருந்தால், அது அளவற்றதாகி குற்றமற்ற கொடையாளியை சொர்க்கத்துக்கு அழைத்துச் செல்லும்.
13.234.29
सुमहद्वाऽपि यद्दानं गुणैरेभिर्विनाकृतम् ।
अत्यल्पफलनिर्योगमफलं वा फलोद्धतम् ॥ १३.२३४.२९ ॥
மிகப் பெரிய தானமாக இருந்தாலும், இந்த குணங்கள் இல்லாமல் செய்யப்பட்டால் அது மிகச் சிறிய பலனையே தரும், அல்லது பலனற்றதாகும், அல்லது பலனால் செருக்குற்றதாகும்.
13.234.30
एवंगुणयुतं दानं दत्तं च फलतां व्रजेत् ।
तदस्ति चेन्महद्देयं तन्मे शंसितुमर्हसि ॥ १३.२३४.३० ॥
இத்தகைய குணங்களுடன் கொடுக்கப்படும் தானம் பலனளிக்கும். மகத்தான தானம் ஏதேனும் கொடுக்கத்தக்கதாக இருந்தால், அதை எனக்குக் கூறுவது தகும்.
13.234.31
तदप्यस्ति महाभागे नराणां भावदोषतः ॥ १३.२३४.३१ ॥
மஹாபாகையே, மனிதர்களின் மனநிலைக் குறையால் அதுவும் உண்டு.
13.234.32
कृत्वा धर्मं तु विधिवत्पश्चात्तापं करोति चेत् ।
श्लाघया वा यदि ब्रूयाद्वृथा संसदिं यत्कृतम् ॥ १३.२३४.३२ ॥
முறைப்படி தர்மம் செய்துவிட்டு பின்னர் வருந்தினால், அல்லது புகழுக்காக சபையில் செய்ததை வீணாகச் சொன்னால்,
13.234.33
प्रकल्पयेच्च मनसा तत्फलं प्रेत्यभावतः ।
कर्म धर्मकृतं यच्च सततं फलकाङ्क्षया। ॥ १३.२३४.३३ ॥
மறுமையில் அதன் பலனை மனதில் கற்பனை செய்தால், பலனை விரும்பி எப்போதும் செய்யப்படும் தர்ம செயலும்,
13.234.34
एते दोषा विवर्ज्याश्च दातृभिः पुण्यकाङ्क्षिभिः ।
सनातनमिदं वृत्तं सद्भिराचरितं तथा ॥ १३.२३४.३४ ॥
புண்ணியம் விரும்பும் கொடையாளர்கள் இந்தக் குறைகளை விலக்க வேண்டும்; இது நித்திய நடத்தை, நல்லோர் கடைப்பிடித்தது.
13.234.35
अनुग्रहात्परेषां तु गृहस्थानामृणं हि तत् ।
इत्येवं मन आविश्य दातव्यं सततं बुधैः ॥ १३.२३४.३५ ॥
பிறரின் அருளால் கிடைத்ததை கிருஹஸ்தர்களின் கடனாகக் கருத வேண்டும்; இவ்வாறு மனதில் கொண்டு ஞானிகள் எப்போதும் கொடுக்க வேண்டும்.
13.234.36
एवमेव कृतं नित्यं सुकृतं तद्भवेन्महत् ।
सर्वसाधारणं द्रव्यमेवं दत्त्वा महत्फलम् ॥ १३.२३४.३६ ॥
இவ்வாறு நித்தியமாகச் செய்யப்பட்ட அந்த நல்வினை மிகப் பெரியதாகும்; அனைவருக்கும் பொதுவான பொருளை இவ்வாறு கொடுத்தால் பெரும் பலன் கிடைக்கும்.