Mahābhārata · Adhyāya 13.239
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
13.239.1
एवं कृतस्य धर्मस्य श्रोतुमिच्छाम्यहं प्रभो ।
प्रमाणं फलमानानां तन्मे शंसितुमर्हसि ॥ १३.२३९.१ ॥
Umā sprach: O Herr, ich wünsche zu hören, welches Maß und welche Frucht der so vollzogene Dharma hat; du bist es, der es mir verkünden soll.
13.239.2
प्रमाणकल्पनां देवि दानस्य शृणु भामिनि ॥ १३.२३९.२ ॥
Maheśvara sprach: O Göttin, o Schöne, höre die Bemessung des Maßes der Gabe.
13.239.3
यत्सारस्तु नरो लोके तद्दानं चोत्तमं स्मृतम् ।
सर्वदानविधिं प्राहुस्तदेव भुवि शोभने ॥ १३.२३९.३ ॥
Was im Menschen das Wesentliche in der Welt ist, das gilt als die höchste Gabe; man nennt eben dies die Regel aller Gaben auf Erden, o Strahlende.
13.239.4
प्रस्थं सारं दरिद्रस्य शतं कोटिधनस्य च ।
प्रस्थसारस्तु तत्प्रस्थं ददन्महदषाप्नुयात् ॥ १३.२३९.४ ॥
Für den Armen ist das Wesentliche ein Prastha, für den Millionär hundert; wer aber einen Prastha als Anteil gibt und diesen Prastha schenkt, erlangt große Frucht.
13.239.5
कोटिसारस्तु तां कोटिं ददान्महदवाप्नुयात् ।
उभयं तन्महत्तच्च फलेनैव समं स्मृतम् ॥ १३.२३९.५ ॥
Wer aber einen Koṭi als Anteil gibt und diesen Koṭi schenkt, erlangt große Frucht; diese beiden — jenes Große und dieses — gelten an Frucht als gleich.
13.239.6
धर्मार्थकामभोगेषु शक्त्यभावस्तु मध्यमम् ।
स्वद्रव्यादतिहीनं तु तद्दानमधमं स्मृतम् ॥ १३.२३९.६ ॥
Wenn es an Kraft fehlt für Dharma, Reichtum, Begierde und Genuss, so ist dies die mittlere Gabe; doch eine Gabe aus dem eigenen Besitz, die allzu gering ist, gilt als die niedrigste.
13.239.7
शृणु दत्तस्य वै देवि पञ्चधा फलकल्पनाम् ।
आनन्त्यं च महच्चैव समं हीनं हि पातकम् ॥ १३.२३९.७ ॥
Höre, Göttin, die fünffache Bestimmung der Frucht einer Gabe: Unendlichkeit, Größe, Gleichheit, Geringheit und Sünde.
13.239.8
तेषां विशेषं वक्ष्यामि शृणु देवि समाहिता ।
दुस्त्यजस्य च वै दानं पात्र आनन्त्यमुच्यते ॥ १३.२३९.८ ॥
Ich werde dir ihren Unterschied sagen; höre aufmerksam zu, Göttin. Eine Gabe von dem, was schwer loszulassen ist, und eine Gabe an einen würdigen Empfänger, heißt es, bringt endlose Frucht.
13.239.9
दानं षङ्गुणयुक्तं तु महदित्यभिधीयते ।
यथाश्रद्धं तु वै दानं यथार्हं सममुच्यते ॥ १३.२३९.९ ॥
Eine Gabe, die mit sechs Eigenschaften ausgestattet ist, heißt groß. Eine Gabe nach Glauben und eine Gabe nach dem, was angemessen ist, heißen gleich.
13.239.10
गुणतस्तु तथा हीनं दानं हीनमिति स्मृतम् ।
दानं पातकमित्याहुः षड्गुणानां विपर्यये ॥ १३.२३९.१० ॥
Eine Gabe, die an Qualität mangelt, gilt als gering. Wenn die sechs Eigenschaften ins Gegenteil verkehrt sind, sagt man, die Gabe sei Sünde.
13.239.11
देवलोके महत्कालमान्त्यस्य फलं विदुः ।
महतस्तु तथा कालं स्वर्गलोके तु पूज्यते ॥ १३.२३९.११ ॥
In der Welt der Götter, so wissen sie, dauert die Frucht einer endlosen Gabe lange. Eine große Gabe wird ebenso lange im Himmelreich geehrt.
13.239.12
समस्य तु तदा दानं मानुष्यं भोगमावहेत् ।
दानं निष्फलमित्याहुर्विहीनं क्रियया शुभे ॥ १३.२३९.१२ ॥
Eine gleiche Gabe bringt dann menschliche Geburt und Genuss. Eine Gabe ohne die rechte Handlung, o Glückverheißende, heißt fruchtlos.
13.239.13
अथवा म्लेच्छदेशेषु तत्र तत्फलतां व्रजेत् ।
नरकं प्रेत्य तिर्यक्षु गच्छेदशुभदानतः ॥ १३.२३९.१३ ॥
Oder in Barbarenländern erhält er dort dessen Frucht; durch eine unheilvolle Gabe geht er nach dem Tod in die Hölle oder unter die Tiere.
13.239.14
अशुभस्यापि दानस्य शुभं स्याच्च फलं कथम् ॥ १३.२३९.१४ ॥
Wie kann eine unheilvolle Gabe auch eine heilvolle Frucht haben?
13.239.15
मनसा तत्वतः शुद्धमानृशंस्यपुरःसरम् ।
प्रीत्या तु सर्वदानानि दत्त्वा फलमवाप्नुयात् ॥ १३.२३९.१५ ॥
Im Geiste wahrhaft gereinigt, mit Nichtgrausamkeit an erster Stelle, indem man alle Gaben mit Zuneigung gibt, erlangt man die Frucht.
13.239.16
रहस्यं सर्वदानानामेतद्विद्धि शुभेक्षणे ।
अन्यानि धर्मकार्याणि शृणु सद्भिः कृतानि च ॥ १३.२३९.१६ ॥
O du Glücksäugige, wisse, dies ist das Geheimnis aller Gaben. Nun höre von den anderen Werken des Dharma, die die Guten vollbracht haben.
13.239.17
आरामदेवगोष्ठानि संक्रमाः कूप एव च ।
गोवाटश्च तटाकश्च सभा शाला च सर्वशः ॥ १३.२३९.१७ ॥
Gärten, Schreine und Kuhställe, Brücken, ein Brunnen, ein Viehhof, ein Teich, eine Versammlungshalle und eine Halle – dies alles sind in jeder Hinsicht Werke des Dharma.
13.239.18
पाषण्डावसथश्चैव पानीयं गोतृणानि च ।
व्याधितानां च भैषज्यमनाथानां च पोषणम् ॥ १३.२३९.१८ ॥
Eine Herberge für heterodoxe Asketen, Trinkwasser, Futter für das Vieh, Arznei für die Kranken und die Unterstützung der Hilflosen.
13.239.19
अनाथशवसंस्कारस्तीर्थमार्गविशोधनम् ।
व्यसनाभ्यवपत्तिश्च सर्वेषां च स्वशक्तितः ॥ १३.२३९.१९ ॥
Die Totenriten für den, der keinen Beschützer hat, die Reinigung heiliger Pfade und die Hilfe für alle in Not, jeder nach seinen Kräften.
13.239.20
एतत्सर्वं समासेन धर्मकार्यमिति स्मृतम् ।
तत्कर्तव्यं मनुष्येण स्वशक्त्या श्रद्धया शुभे ॥ १३.२३९.२० ॥
Kurz gesagt, all dies gilt als dharma-Werk. Der Mensch soll es mit seiner eigenen Kraft und mit Glauben tun, o Glückverheißende.
13.239.21
प्रेत्यभावे लभेत्पुण्यं नास्ति तत्र विचारणा ।
रूपं सौभाग्यमारोग्यं बलं सौख्यं लभेन्नरः।
स्वर्गो वा मानुषे वाऽपि तैस्तैराप्यायते हि सः ॥ १३.२३९.२१ ॥
Nach dem Tod erlangt man Verdienst; daran besteht kein Zweifel. Der Mensch gewinnt Schönheit, Glück, Gesundheit, Kraft und Freude; ob im Himmel oder in der Menschenwelt, er wird von eben diesen genährt.
13.239.22
भगवन्लोकपालेश धर्मस्तु कतिभेदकः ।
दृश्यते परितः सद्भिस्तन्मे शंसितुमर्हसि ॥ १३.२३९.२२ ॥
O gesegneter Herr, Herr der Weltenhüter! Wie vielerlei ist das dharma, das bei den Guten überall zu sehen ist? Du solltest es mir verkünden.
13.239.23
शृणु देवि समुद्देशान्नानात्वं धर्मसङ्कटे ।
धर्मा बहुविधा लोके श्रुतिभेदमुखोद्भवाः ॥ १३.२३९.२३ ॥
Höre, o Göttin, kurz die Vielfalt im Dilemma des dharma. In der Welt sind die dharmas vielerlei und entspringen den Mündern der verschiedenen Unterteilungen der śruti.
13.239.24
स्मृतिधर्मश्च बहुधा सद्भिराचार इष्यते ॥ १३.२३९.२४ ॥
Das dharma der überlieferten Tradition ist ebenfalls vielfältig, und das Verhalten wird von den Guten auf vielerlei Weise gebilligt.
13.239.25
देशधर्माश्च दृश्यन्ते कुलधर्मास्तथैव च ।
जातिधर्माश्च वै धर्मा गणधर्माश्च शोभने ॥ १३.२३९.२५ ॥
Landesbräuche sind zu sehen, ebenso Familienpflichten; auch Kastenpflichten und Pflichten der Gemeinschaften, o Schöne.
13.239.26
शरीरकालवैषम्यादापद्धर्मश्च दृश्यते ।
एतद्धर्मस्य नानात्वं क्रियते लोकवासिभिः ॥ १३.२३९.२६ ॥
Aufgrund der Verschiedenheit von Körper und Zeit zeigt sich auch die Notpflicht; diese Vielfalt der Pflicht wird von den Bewohnern der Welt geschaffen.
13.239.27
कारणात्तत्रतत्रैव फलं धर्मस्य चेष्यते ।
तत्कारणसमायोगे लभेत्कुर्वन्फलं नरः ॥ १३.२३९.२७ ॥
Je nach Ursache wird hier und dort die Frucht des Dharma erstrebt; wenn sich diese Ursache verbindet, erlangt der handelnde Mensch die Frucht.
13.239.28
अन्यथा न लभेत्पुण्यमतदर्हः समाविशेत् ।
एवं धर्मस्य नानात्वं फलं कुर्वल्लँभेन्नरः ॥ १३.२३९.२८ ॥
Andernfalls erlangt der Mensch kein Verdienst; wer dessen nicht würdig ist, soll nicht eintreten. So erlangt der Mensch die Vielfalt des Dharma, die Frucht hervorbringt.
13.239.29
श्रौतस्मार्तस्तु धर्माणां प्राकृतो धर्म उच्यते ।
इति ते कथितं देवि भूयः श्रोतुं किमिच्छसि ॥ १३.२३९.२९ ॥
Was als gewöhnliches Dharma bezeichnet wird, unter den śrauta- und smārta-Pflichten. O Göttin, dies wurde dir gesagt; was willst du noch hören?