Mahābhārata · Adhyāya 13.263
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
13.263.1
ब्राह्मणानर्चसे राजन्सततं संशितव्रतान् ।
कं तु धर्मोदयं दृष्ट्वा तानर्चसि जनाधिप ॥ १३.२६३.१ ॥
O König, du ehrst unablässig die Brahmanen mit festen Gelübden. O Herr der Menschen, im Anblick welchen Aufgangs des Dharma ehrst du sie?
13.263.2
कां वा ब्राह्मणपूजायां व्युष्टिं दृष्ट्वा महाव्रत ।
तानर्चसि महाबाहो सर्वमेतद्वदस्व मे ॥ १३.२६३.२ ॥
O du großen Gelübde, welche Frucht im Verehren der Brahmanen hast du gesehen, dass du sie ehrst? O du Starkarmiger, sag mir all dies.
13.263.3
एष ते केशवः सर्वमाख्यास्यति महामतिः ।
व्युष्टिं ब्राह्मणपूजायां दृष्ट्वा व्युष्टिं महाव्रत ॥ १३.२६३.३ ॥
Dieser großsinnige Keśava wird dir alles sagen. O du großen Gelübde, er, der die Frucht im Brahmanen-Dienst gesehen hat, wird es erklären.
13.263.4
बलं श्रोत्रे वाङ्मनश्चक्षुषी च ।
ज्ञानं तथा नविशुद्धं ममाद्य।
देहन्यासो नातिचिरान्मतो मे ।
न चातितूर्णं सविताऽद्य याति ॥ १३.२६३.४ ॥
Meine Kraft, meine Ohren, die Rede, der Geist, die Augen und das Wissen sind heute nicht klar. Ich glaube, das Ablegen meines Körpers wird nicht lange auf sich warten lassen; heute zieht auch die Sonne nicht übermäßig schnell.
13.263.5
उक्ता धर्मा ये पुराणे महान्तो ।
राजन्विप्राणां क्षत्रियाणां विशां च।
येये शूद्राणां धर्ममुपासते ते ।
तानेव कृष्णदुपशिक्षस्व पार्थः ॥ १३.२६३.५ ॥
O König, die Dharmas, die die Großen in den alten Überlieferungen verkündet haben, und die Dharmas, denen Brahmanen, Kshatriyas, Vaishyas und Shudras folgen — O Pārtha, lerne sie von Kṛṣṇa.
13.263.6
अहं ह्येनं वेद्मि तत्त्वेन कृष्णं ।
योऽयं हि यच्चास्य बलं पुराणम्।
अमेयात्मा केशवः कौरवेन्द्र ।
सोयं धर्मं वक्ष्यति सर्वमेतत् ॥ १३.२६३.६ ॥
Ich kenne diesen Kṛṣṇa wahrhaftig und seine uralte Kraft. O Herr der Kurus, Keśava von unermesslicher Seele wird all dieses Dharma verkünden.
13.263.7
कृष्णः पृथ्वीमसृजत्स्वं दिवं च ।
कृष्णस्यि देहान्मेदिनी सम्बभूव।
वराहोऽयं भीमबलः पुराणः ।
स पर्वतान्व्यसृजद्वै दिशश्च ॥ १३.२६३.७ ॥
Kṛṣṇa erschuf die Erde und seinen eigenen Himmel; aus Kṛṣṇas Körper entstand die Erde Medinī. Dieser uralte Eber von schrecklicher Kraft brachte die Berge und die Himmelsrichtungen hervor.
13.263.8
अस्माद्वायुश्चान्तरिक्षं दिवं च ।
दिशश्चतस्रो विदिशश्चतस्रः।
सृष्टिस्तथैवेयमनुप्रसूता ।
स निर्ममे विश्वमिदं पुराणः ॥ १३.२६३.८ ॥
Daraus entstanden Wind, Luftraum und Himmel, die vier Himmelsrichtungen und die vier Zwischenrichtungen. So ging diese Schöpfung nacheinander hervor. Jener Uralte formte dieses ganze Universum.
13.263.9
अस्य नाभ्यां पुष्करं सम्प्रसूतं ।
यत्रोत्पन्नः स्वयमेवामितौजाः।
येनाच्छिन्नं तत्तमः पार्थ घोरं ।
यत्र तिष्ठन्त्यर्णवास्तच्छयानाः ॥ १३.२६३.९ ॥
Aus seinem Nabel entsprang ein Lotus, in dem er, der von unermesslicher Kraft ist, selbst geboren wurde. Durch ihn wurde jene schreckliche Finsternis zerschnitten, o Pārtha; dort, wo die Ozeane ruhen und auf ihm liegen.
13.263.10
कृते युगे धर्म आसीत्समग्र-
स्त्रेताकाले यज्ञमनुप्रपन्नः।
बलं त्वासीद्द्वापरे पार्थ कृष्णः ।
कलौ त्वधर्मः क्षितिमेवाजगाम ॥ १३.२६३.१० ॥
Im Zeitalter Kṛta war der Dharma vollständig; in der Tretā nahm er Zuflucht zum Opfer. O Pārtha, im Dvāpara gab es Stärke; doch im Kali-Zeitalter kam das Adharma auf die Erde.
13.263.11
स एव पूर्वं निजघान दैत्या-
न्स एव देवश्च बभूव सम्राट्।
स भूतानां भावनो भूतभव्यः ।
स विश्वस्यास्य जगतश्चाभिगोप्ताः ॥ १३.२६३.११ ॥
Er war es, der einst die Daityas erschlug; er wurde Gott und oberster Herrscher. Er ist der Ursprung der Wesen, das Vergangene und das Zukünftige; er ist der Beschützer dieses ganzen Universums und der Welt.
13.263.12
यदा धर्मो ग्लाति वंशे सुराणां ।
तदा कृष्णो जायते मानुषेषु।
धर्मे स्थित्वा स तु वै भावितात्मा ।
परांश्च लोकानपराश्च पाति ॥ १३.२६३.१२ ॥
Wenn der Dharma im Geschlecht der Götter schwindet, dann wird Kṛṣṇa unter den Menschen geboren. Fest im Dharma stehend, schützt jenes geläuterte Selbst wahrhaftig sowohl die höheren als auch die niederen Welten.
13.263.13
त्याज्यांस्त्यक्त्वा चासुराणां वधेन ।
कार्याकार्ये कारणं चैव पाति।
कृतं करिष्यत्क्रियते च देवो ।
राहुं सोमं विद्धि च शक्रमेनम् ॥ १३.२६३.१३ ॥
Nachdem er die Asuras erschlagen und das zu Verlassende verlassen hat, beschützt er als Ursache des Zu-Tuenden und Nicht-Zu-Tuenden. Was getan wurde, getan werden wird und getan wird, ist der Gott; erkenne ihn als Rāhu, Soma und Śakra.
13.263.14
स विश्वकर्मा स हि विश्वरूपः ।
स विश्वबुग्विश्वसृग्विश्वजिच्च।
स शूलभृच्छोणितभृत्कराल-
स्तं कर्मभिर्विदितं वै स्तुवन्ति ॥ १३.२६३.१४ ॥
Er ist Viśvakarmā, er ist wahrlich von allen Gestalten. Er kennt alles, erschafft alles, besiegt alles; er trägt den Dreizack, trägt Blut und ist furchterregend. Durch seine Taten erkannt, wird er wahrlich von den Menschen gepriesen.
13.263.15
तं गन्धर्वाणामप्सरसां च नित्य-
मुपतिष्ठन्ते विबुधानां शतानि।
तं राक्षसाश्च परिसंवदन्ति ।
राजन्यानां स विजिगीषुरेकः ॥ १३.२६३.१५ ॥
Gandharven und Apsarasen sowie Hunderte von Scharen der Götter dienen ihm stets. Auch die Rākṣasas sprechen über ihn; unter den Königen ist er allein auf Eroberung bedacht.
13.263.16
तमध्वरे शंसितारः स्तुवन्ति ।
रथन्तरे सामगाश्च स्तुवन्ति।
तं ब्राह्मणा ब्रह्ममन्त्रैः स्तुवन्ति ।
तस्मै हविरध्वर्यवः कल्पयन्ति ॥ १३.२६३.१६ ॥
Beim Opfer preisen ihn die Rezitatoren des Lobes; im Rathantara-Gesang loben ihn auch die Sāman-Sänger. Die Brahmanen preisen ihn mit heiligen Veda-Mantras; die Adhvaryu-Priester bereiten ihm die Opfergabe.
13.263.17
स पौराणीं ब्रह्मगुहां प्रविष्टो ।
महीसत्रं भारताग्रे ददर्श।
स चैव गामुद्दधाराग्र्यकर्मा ।
विक्षोभ्य दैत्यानुरगान्दानवांश्च ॥ १३.२६३.१७ ॥
Er betrat die uralte Höhle Brahmans und erblickte das Erdopfer, den Ersten unter den Bhāratas. Jener von höchster Tat hob die Erde empor und erschütterte die Daityas, Schlangen und Dānavas,
13.263.18
तं घोषार्थे गीर्भिरिन्द्राः स्तुवन्ति ।
स चापीशो भारतैकः पशूनाम्।
तस्य भक्षान्विविधान्वेदयन्ति ।
तमेवाजौ वाहनं वेदयन्ति ॥ १३.२६३.१८ ॥
Um des Viehs willen preisen ihn die Indras mit Hymnen. Er ist der Herr des Viehs, der einzige Bhārata; seine verschiedenen Speisen werden verkündet, und im Kampf ist er als das Gefährt selbst bekannt.
13.263.19
तस्यान्तरिक्षं पृथिवी दिवं च ।
सर्वं वशे तिष्ठति शाश्वतस्य।
स कुम्भे रेतः ससृजे सुराणां ।
यत्रोत्पन्नमृषिमाहुर्वसिष्ठम् ॥ १३.२६३.१९ ॥
Unter der Herrschaft jenes Ewigen stehen der Luftraum, die Erde, der Himmel und alle Dinge. Er goss den Samen der Götter in einen Krug, und der dort geborene Weise heißt Vasiṣṭha.
13.263.20
स मातरिश्वा विभुरश्ववाजी ।
स रश्मिवान्सविता चादिदेवः।
तेनासुरा विजिताः सर्व एव ।
तद्विक्रान्तैर्विजितानीह त्रीणि ॥ १३.२६३.२० ॥
Er ist Mātariśvan, der Allgegenwärtige, schnell wie ein Ross; er ist Savitṛ, der Strahlende, und der erste Gott. Durch ihn wurden alle Asuras besiegt, und durch seine Tapferkeit wurden hier die drei Welten erobert.
13.263.21
स देवानां मानुषाणां पितॄणां ।
तमेवाहुर्यज्ञविदां वितानम्।
स एव कालं विभजन्नुदेति ।
तस्योत्तरं दक्षिणं चायने द्वे ॥ १३.२६३.२१ ॥
Er gehört den Göttern, den Menschen und den Ahnen; die Kenner des Opfers nennen ihn das Opferdach. Er geht auf und teilt die Zeit; seine beiden Wege sind der nördliche und der südliche Lauf.
13.263.22
तस्यैवोर्ध्वं तिर्यगधश्चरन्ति ।
गभस्तयो मेदिनीं भासयन्तः।
तं ब्राह्मणा वेदविदो जुषन्ति ।
तस्यादित्यो गामुपयुज्य भाति ॥ १३.२६३.२२ ॥
Seine Strahlen wandern nach oben, seitwärts und nach unten und erleuchten die Erde. Die Brahmanen, die den Veda kennen, verehren ihn; sein Āditya leuchtet, mit der Erde verbunden.
13.263.23
स मासिमास्यध्वरकृद्विधत्ते ।
तमध्वरे वेदविदः पठन्ति।
स एवोक्तश्चक्रमिदं त्रिनाभि ।
सप्ताश्वयुक्तं वहते वै त्रिधामा ॥ १३.२६३.२३ ॥
Er ist es, der das Opfer Monat für Monat anordnet, und die Kenner des Veda rezitieren ihn beim Opfer. Er wird dieses dreinabige Rad genannt, das er, an sieben Pferde gespannt, trägt — er ist der Dreifachwohnende.
13.263.24
कृष्णं सदा पार्थ कर्तारमेहि ॥ १३.२६३.२४ ॥
Pārtha, halte stets Kṛṣṇa für den Tätigen, und komm zu ihm.
13.263.25
स एकदा कक्षगतो महात्मा ।
तुष्टो विभुः खाण्डवे धूमकेतुः।
स राक्षसानुरगांश्चावजित्य ।
सर्वत्रगः सर्वमग्नौ जुहोति ॥ १३.२६३.२५ ॥
Einmal ging jener Großherzige in das Dickicht; zufrieden, der allgegenwärtige Rauchfahnen-Träger (Agni), der im Khāṇḍava die Rākṣasas und Schlangen besiegt hat, wandelt überall und opfert alles ins Feuer.
13.263.26
स एव पार्थाय श्वेतमश्वं प्रायच्छ-
त्स एवाश्वानथ सर्वांश्चकार।
सबन्धुरस्तस्य रथस्त्रिचक्र-
स्त्रिवृच्छिराश्चतुरश्वस्त्रिनाभिः ॥ १३.२६३.२६ ॥
Er selbst gab Pārtha das weiße Pferd, und er selbst schuf alle Pferde. Sein Wagen hatte drei Räder, einen dreifachen Aufsatz, vier Pferde und drei Naben, mit seinem Jochriemen.
13.263.27
स विहायो व्यदधात्पञ्चनाभिः ।
स निर्ममे गां दिवमन्तरिक्षम्।
सोऽरण्यानि व्यसृजत्पर्वतांश्च ।
हृषीकेशोऽमितदीप्ताग्नितेजाः ॥ १३.२६३.२७ ॥
Er setzte den Himmel mit fünf Naben ein; er schuf Erde, Himmel und Luftraum. Er ließ Wälder und Berge hervorgehen; er ist Hṛṣīkeśa, von unermesslichem flammendem Feuerglanz.
13.263.28
अलङ्घयद्वै सरितो जिघांस-
ञ्शक्रं वज्रं प्रहरन्तं निरास।
स महेन्द्रः स्तूयते वै महाध्वरे ।
विप्रैरेको ऋक्सहस्रैः पुराणैः ॥ १३.२६३.२८ ॥
Er überquerte die Flüsse, den Śakra töten wollend, der mit dem Donnerkeil zuschlug; er vertrieb ihn. Dieser große Indra allein wird beim großen Opfer von den Brahmanen mit tausend ṛk-Versen und den alten Hymnen gepriesen.
13.263.29
दुर्वासा वै तेन नान्येन शक्यो ।
गृहे राजन्वासयितुं महौजाः।
तमेवाहुर्ऋषिमेकं पुराणं ।
स विश्वकृद्विदधात्यात्मभावान् ॥ १३.२६३.२९ ॥
O König, Durvāsas kann von keinem anderen als ihm in einem Haus wohnen gemacht werden; er ist von großer Macht. Man nennt ihn den einen alten Seher; dieser Schöpfer des Alls setzt seine eigenen Daseinszustände ein.
13.263.30
वेदांश्च यो वेदयतेऽधिदेवो ।
विधींश्च यश्चाश्रयते पुराणान्।
कामे वेदे लौकिके यत्फलं च ।
विष्वक्सेनः सर्वमेतत्प्रतीहि ॥ १३.२६३.३० ॥
Der höchste Gott, der die Veden verkündet und sich auf die alten Ordnungen stützt; welche Frucht es im Verlangen, im Veda und im weltlichen Leben gibt — das ist Viṣvaksena. Begreife all dies.
13.263.31
ज्योतींषि शुक्लानि हि सर्वलोके ।
त्रयो लोका लोकपालास्त्रयश्च।
त्रयोऽग्रयो व्याहृतयश्च तिस्रः ।
सर्वे देवा देवकीपुत्र एव ॥ १३.२६३.३१ ॥
In allen Welten gibt es reine Lichter: drei Welten, drei Weltenhüter, drei Erste und drei Vyāhṛtis – alle diese Götter sind nur der Sohn der Devakī.
13.263.32
स क्त्सरः स ऋतुः सोऽर्धमासः ।
सोऽहोरात्रः स कला वै स काष्ठाः।
मात्रा मुहूर्ताश्च लवाः क्षणाश्च ।
विष्वक्सेनः सर्वमेतत्प्रतीहि ॥ १३.२६३.३२ ॥
Er ist das Jahr, er ist die Jahreszeit, er ist der Halbmonat; er ist Tag und Nacht, er ist die Kalās und Kāṣṭhās. Die Maße, die Muhūrtas, die Augenblicke und Momente sind ebenfalls er – wisse, dass Viṣvaksena all dies ist.
13.263.33
चन्द्रादित्यौ ग्रहनक्षत्रताराः ।
सर्वाणि दर्शान्यथ पौर्णमासम्।
चन्द्रादित्यौ ग्रहनक्षत्रताराः ।
सर्वाणि दर्शान्यथ पौर्णमासम्। ॥ १३.२६३.३३ ॥
Mond und Sonne, die Planeten, Sternbilder und Sterne; alle Neumondopfer und dann das Vollmondopfer – Mond und Sonne, die Planeten, Sternbilder und Sterne; alle Neumondopfer und dann das Vollmondopfer.
13.263.34
सर्व कृष्णादृषयश्चैव सप्त ॥ १३.२६३.३४ ॥
Alles stammt von Kṛṣṇa – die Seher und auch die Sieben.
13.263.35
वायुर्भूत्वा विक्षिपते च विश्व-
मग्निर्भूत्वा दहते विश्वरूपः।
आपो भूत्वा मज्जयते च सर्वं ।
ब्रह्म भूत्वा सृजते विश्वसङ्घान् ॥ १३.२६३.३५ ॥
Als Wind zerstreut er das Weltall; als das Feuer aller Gestalten verbrennt er; als Wasser versenkt er alles; als Brahman erschafft er die Scharen des Weltalls.
13.263.36
वेद्यं च यद्वेदयते च वेद्यं ।
विधिश्च यश्च श्रयते विधेयम्।
धर्मे च वेदे च बले च सर्वं ।
चराचरं केशवं त्वं प्रतीहि ॥ १३.२६३.३६ ॥
Der, der das Erkennbare kundtut und selbst das Erkennbare ist; der die Regel ist und sich auf das zu Vollziehende stützt; in Dharma, Veda und Kraft — alles Bewegte und Unbewegte: erkenne es als Keśava.
13.263.37
ज्योतिर्भूतः परमोसौ पुरस्ता-
त्प्रकाशते यत्प्रभया विश्वरूपः।
अपः सृष्ट्वा सर्वभूतात्मयोनिः ।
पुराऽकरोत्सर्वमेवाथ विश्वम् ॥ १३.२६३.३७ ॥
Zum Licht geworden, leuchtet jener Höchste voran; durch seinen Glanz strahlt die allgestaltige Welt. Nachdem er die Wasser erschaffen hat, der Ursprung des Selbst aller Wesen, hat er vormals das ganze Weltall gemacht.
13.263.38
ऋतूनुत्पातान्विविधान्यद्भुतानि ।
मेघान्विद्युत्सर्वमैरावतं च।
सर्वं कृष्णात्स्थावरं जङ्गं च ।
विश्वात्मानं विष्णुमेनं प्रतीहि ॥ १३.२६३.३८ ॥
Die Jahreszeiten, die vielfältigen Vorzeichen und Wunder, die Wolken, der Blitz, alles, und Airāvata; von Kṛṣṇa kommt alles Unbewegte und Bewegte. Erkenne diesen Viṣṇu als das Selbst des Weltalls.
13.263.39
विश्वावासं निर्गुणं वासुदेवं ।
सङ्कर्षणं जीवभूतं वदन्ति।
ततः प्रद्युम्नमनिरुद्धं चतुर्थ-
माज्ञापयत्यात्मयोनिर्महात्मा ॥ १३.२६३.३९ ॥
Vāsudeva, die Wohnstätte des Weltalls und eigenschaftslos, nennt man Saṅkarṣaṇa, zum lebendigen Wesen geworden. Dann befahl die große Seele, selbstgeboren, Pradyumna und als vierten Aniruddha.
13.263.40
स पञ्चधा पञ्चगुणोपपन्नं ।
सञ्चोदयन्विश्वमिदं सिसृक्षुः।
ततश्चकारावनिमारुतौ च ।
खं ज्योतिरम्भश्चि तथैव पार्थ ॥ १३.२६३.४० ॥
Fünffach, mit den fünf Eigenschaften begabt, dieses Weltall antreibend und zu schaffen begehrend, machte er dann Erde und Wind, Raum, Licht und Wasser ebenso, o Pārtha.
13.263.41
स स्थावरं जङ्गमं चैवमेत-
च्चतुर्विधं लोकमिमं च कृत्वा।
ततो भूमिं व्यदधात्पञ्चबीजां ।
द्यावापृथिव्यग्निरथाम्बुवायू ॥ १३.२६३.४१ ॥
Nachdem er diese vierfache Welt aus Unbeweglichem und Beweglichem geschaffen hatte, richtete er darauf die Erde mit ihren fünf Samen ein, dazu Himmel und Erde, Feuer, das Wagenrad, Wasser und Wind.
13.263.42
न्सर्वान्सदा भूतपतिः सिसृक्षुः ॥ १३.२६३.४२ ॥
…stets, der Herr der Wesen, der erschaffen wollte…
13.263.43
शुभाशुभं स्थावरं जङ्गमं च ।
विष्वक्सेनात्सर्वमेतत्प्रतीहि।
यद्वर्तते यच्च भविष्यतीह ।
सर्वं ह्येतत्केशवं त्वं प्रतीहि ॥ १३.२६३.४३ ॥
Wisse, dass all dies, das Glückverheißende und das Unglückverheißende, das Unbewegliche und das Bewegliche, von Viṣvaksena stammt. Wisse, dass alles, was hier ist und hier sein wird, Keśava gehört.
13.263.44
मृत्युश्चैव प्राणिनामन्तकाले ।
साक्षात्कृष्णः केशवो देहभाजाम्।
भूतं च यच्चेह न विद्म किञ्चि-
द्विष्वक्सेनात्सर्वमेतत्प्रतीहि ॥ १३.२६३.४४ ॥
Auch der Tod am Ende der lebenden Wesen ist unmittelbar Kṛṣṇa Keśava. Wir wissen nichts von dem, was hier war; wisse, dass all dies von Viṣvaksena stammt.
13.263.45
यत्प्रशस्तं च लोकेषु पुण्यं यच्च शुभाशुभम् ।
तत्सर्वं केशवोऽचिन्त्यो विपरीतमतः परम् ॥ १३.२६३.४५ ॥
Was in den Welten gepriesen wird, was verdienstvoll ist, das Glückverheißende und das Unglückverheißende, all das ist der unvorstellbare Keśava; und darüber hinaus und sein Gegenteil ist ebenfalls er.
13.263.46
एतादृशः केशवोऽतश्च भूयो ।
नारायणः परमश्चाव्ययश्च।
मध्याद्यन्तस्य जगतस्तस्तुषश्च ।
बुभूषतां प्रभवश्चाव्ययश्च ॥ १३.२६३.४६ ॥
So ist Keśava, und wiederum ist er Nārāyaṇa, der Höchste und Unvergängliche; des Anfangs, der Mitte und des Endes der Welt, und derer, die sein wollen, ist er der Ursprung, und er ist unvergänglich.