Mahābhārata · Adhyāya 13.268
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
13.268.1
ये च धर्ममसूयन्ते ये चैनं पर्युपासते ।
ब्रवीतु मे भवानेतत्क्व ते गच्छन्ति तादृशाः ॥ १३.२६८.१ ॥
Wohin gehen jene, die den Dharma schmähen, und jene, die ihm dienen? Sagt es mir.
13.268.2
रजसा तमसा चैव समवस्तीर्णचेतसः ।
नरकं प्रतिपद्यन्ते धर्मविद्वेषिमो जनाः ॥ १३.२६८.२ ॥
Jene, deren Geist ganz von Leidenschaft und Dumpfheit überzogen ist und die dem Dharma feindlich sind, diese Menschen gelangen in die Hölle.
13.268.3
ये तु धर्मं महाराज सततं पर्युपासते ।
सत्यार्जवपराः सन्तस्ते वै स्वर्गभूजो नराः ॥ १३.२६८.३ ॥
Doch, großer König, jene, die beständig dem Dharma dienen, die Guten, die sich Wahrheit und Aufrichtigkeit widmen – das sind die Menschen, die den Himmel genießen.
13.268.4
धर्म एव रतिस्तेषामाचार्योपासनाद्भवेत् ।
देवलोकं प्रपद्यन्ते ये धर्मं पर्युपासते ॥ १३.२६८.४ ॥
Ihre Freude liegt allein im Dharma, entstanden durch den Dienst am Lehrer. Jene, die dem Dharma dienen, gelangen in die Welt der Götter.
13.268.5
मनुष्या यदि वा देवाः शरीरमुपताप्य वै ।
धर्मिणः सुखमेधन्ते लोभद्वेषविवर्जिताः ॥ १३.२६८.५ ॥
Ob Menschen oder Götter, die Rechtschaffenen, die den Körper durch Askese zügeln und frei von Gier und Hass sind, gedeihen im Glück.
13.268.6
प्रथमं ब्रह्म्णः पुत्रं धर्ममाहुर्मनीषिणः ।
धर्मिणः पर्युपासन्ते फलं पक्वमिवाशिनः ॥ १३.२६८.६ ॥
Die Weisen nennen den Dharma den ersten Sohn Brahmās. Die Rechtschaffenen dienen ihm, wie jene, die reife Früchte essen.
13.268.7
असाधोः कीदृशं शीलं साधोश्चैव तु कीदृशम् ।
ब्रवीतु मे भवानेतत्सन्तोऽसन्तश्च कीदृशाः ॥ १३.२६८.७ ॥
Wie ist das Verhalten des Unguten, und wie das des Guten? Sagt mir, Herr, wie die Guten und die Nicht-Guten beschaffen sind.
13.268.8
दुराधाराश्च दुर्धर्षा दुर्मुखाश्चाप्यसाधवः ।
साधवः शीलसम्पन्नाः शिष्टाचारस्य लक्षणम् ॥ १३.२६८.८ ॥
Die Unzuverlässigen, die Unnahbaren und die Grobmäuligen sind ebenfalls ungut. Die Guten sind mit gutem Betragen begabt; das ist das Kennzeichen des gebildeten Verhaltens.
13.268.9
राजमार्गे गवां मध्ये जनमध्ये च धर्मिणः ।
नोपसेचन्ति राजेन्द्र सर्गं मूत्रपुरीषयोः ॥ १३.२६८.९ ॥
Auf der Königsstraße, zwischen den Rindern und inmitten der Menschen, o Herr der Könige, entleeren die Rechtschaffenen weder Urin noch Kot.
13.268.10
पञ्चानां यजनं कृत्वा शेषमश्नन्ति साधवः ।
न जल्पन्ति च भुञ्जाना न निद्रान्त्यार्द्रपाणयः ॥ १३.२६८.१० ॥
Nachdem sie den Fünf geopfert haben, essen die Guten den Rest. Beim Essen schwatzen sie nicht, und sie schlafen nicht mit feuchten Händen.
13.268.11
चित्रभानुमपां देवं गोष्ठं चैव चतुष्पथम् ।
ब्राह्मणं धार्मिकं वृद्धं ये कुर्वन्ति प्रदक्षिणम् ॥ १३.२६८.११ ॥
Wer das Feuer, den Wassergott, den Kuhstall, die Kreuzung, den rechtschaffenen Brahmanen und den Alten rechtsherum umschreitet — diese sind die Guten.
13.268.12
वृद्धानां भारतप्रानां स्त्रीणां बालातुरस्य च ।
ब्राह्मणानां गवां राज्ञां पन्थानं ददते च ये ॥ १३.२६८.१२ ॥
O Bester der Bharatas, die den Alten, den Frauen, den Kindern und Kranken, den Brahmanen, den Kühen und den Königen auf dem Weg Platz machen — diese sind die Guten.
13.268.13
अतिथीनां च सर्वेषां प्रेष्याणां स्वजनस्य च ।
सामान्यं भोजनं कुर्यात्स्वयं नाग्र्यशनं व्रजेत् ॥ १३.२६८.१३ ॥
Man soll mit allen Gästen, Dienern und Verwandten gemeinsam essen und sich nicht selbst den besten Teil nehmen.
13.268.14
न सत्यार्जवधर्मस्य तुल्यमन्यच्च विद्यते ।
बहुला नाम गौस्तेन गतिमग्र्यां गता किल ॥ १३.२६८.१४ ॥
Nichts anderes kommt dem Dharma von Wahrheit und Aufrichtigkeit gleich. Die Kuh namens Bahulā erreichte durch ihn fürwahr den höchsten Zustand.
13.268.15
मुनिशापाद्द्विजः कश्चिद्व्याघ्रतां समुपागतः ।
बहुलां भक्षणरुचिरास्वाद्य शपथेन तु ॥ १३.२६८.१५ ॥
Durch den Fluch eines Weisen war ein gewisser Brahmane zum Tiger geworden. Begierig zu fressen, kostete er Bahulā und ließ sie dann unter einem Eid frei.
13.268.16
विमुच्य पीतवत्सां तां दृष्ट्वा स्मृत्वा पुरातनम् ।
जगाम लोकानमलान्सा स्वराष्ट्रं तथा पुनः ॥ १३.२६८.१६ ॥
Nachdem man sie freigelassen hatte, deren Kalb getrunken hatte, und sich des Früheren erinnernd, ging sie zu den reinen Welten und kehrte so wieder in ihr eigenes Reich zurück.
13.268.17
तस्मात्सत्यार्जवरतो राजन्राष्ट्रं समानवम् ।
तारयित्वा सुखं स्वर्गं गन्तासि भरतर्षभ ॥ १३.२६८.१७ ॥
Darum wirst du, o König, dem Wahren und Aufrichtigen ergeben, dein Reich mit seinem Volk hinübergeführt habend, o Stier der Bharatas, mühelos in den Himmel gehen.
13.268.18
तथा शरणकामानां गोप्ता स्यात्स्वागतप्रदः ।
सायं प्रातर्मनुष्याणामशनं देवनिर्मितम्। ॥ १३.२६८.१८ ॥
Ebenso soll man ein Beschützer derer sein, die Zuflucht suchen, und sie willkommen heißen. Die Speise der Menschen, abends wie morgens, ist von den Göttern bestimmt.
13.268.19
नान्तरा भोजनं दृष्टमुपवासविधिर्हि सः ।
होमकाले यथा वह्निः काले होमं प्रतीक्षते। ॥ १३.२६८.१९ ॥
Zwischendurch zu essen gilt nicht als vorgesehen; das ist die Regel des Fastens, wie das Feuer zur Zeit des Opfers auf die Opfergabe wartet.
13.268.20
ऋतुकाले तथाऽऽधानं पितरश्च प्रतीक्षते ।
नान्यदा गच्छते यस्तु ब्रह्मचर्यं च तत्स्मृतम् ॥ १३.२६८.२० ॥
Zur rechten Zeit erwarten die Ahnen ebenso die Entzündung des Feuers; wer zu anderen Zeiten nicht hingeht, dem wird Keuschheit zugeschrieben.
13.268.21
अमृतं ब्राह्मणा गाव इत्येतत्त्रयमेकतः ।
तस्मादोब्राह्मणान्नित्यमर्चयेत यथाविधि ॥ १३.२६८.२१ ॥
Nektar, Brahmanen und Kühe werden zusammen als die drei genannt; darum soll man die Brahmanen stets nach Vorschrift ehren.
13.268.22
यजुषां संस्कृतं मांसमुपभुञ्जत दुष्यति ।
पृष्ठमांसं वृथामांसं पुत्रमांसं च तत्समम् ॥ १३.२६८.२२ ॥
Wer Fleisch isst, das durch die Yajus-Formeln geweiht wurde, wird dennoch befleckt; Rückenfleisch, zwecklos verzehrtes Fleisch und Sohnesfleisch sind ihm gleich.
13.268.23
स्वदेशे परदेशे वाऽप्यतिथिं नोपवासयेत् ।
कर्म वै सफलं कृत्वा गुरुणां प्रतिपादयेत् ॥ १३.२६८.२३ ॥
Ob im eigenen Land oder in der Fremde, man soll keinen Gast fasten lassen; nachdem man das Werk fruchtbar gemacht hat, soll man es den Ältesten darbringen.
13.268.24
गुरुभ्यस्त्वासनं देयमभिवाद्याभिपूज्य च ।
गुरुमभ्यर्च्य वर्धन्ते आयुषा यशसा श्रिया ॥ १३.२६८.२४ ॥
Den Ältesten soll man einen Sitz anbieten, nachdem man sie gegrüßt und verehrt hat; wer den Lehrer ehrt, wächst an Lebensdauer, Ruhm und Wohlstand.
13.268.25
वृद्धान्नाभिभवेज्जातु न चैतान्प्रेषयेदिति ।
नासीनः स्यात्स्थितेष्वेवमायुरस्य न रिष्यते ॥ १३.२६८.२५ ॥
Man soll die Älteren niemals verachten und sie nicht zu Botengängen schicken. Wer vor Stehenden sitzt, dessen Leben verkürzt sich nicht, wenn er so handelt.
13.268.26
न नग्रामीक्षते नारीं न नग्रान्पुरुषानपि ।
मैथुनं सततं गुप्तं तपश्चैव समाचरेत् ॥ १३.२६८.२६ ॥
Man soll weder eine nackte Frau noch nackte Männer ansehen. Man übe den Beischlaf stets im Verborgenen und übe auch Askese.
13.268.27
तीर्थानां गुरवस्तीर्थं शुचीनां हृदयं शुचि ।
दर्शनानां परं ज्ञानं सन्तोषः परमं सुखम् ॥ १३.२६८.२७ ॥
Die Lehrer sind die heilige Stätte der heiligen Stätten; das Herz ist das Reinste des Reinen. Das höchste Wissen ist das höchste aller Sichtweisen; Zufriedenheit ist das höchste Glück.
13.268.28
सायं प्रातश्च वृद्धानां शृणुयात्पुष्कला गिरः ।
श्रुतमाप्नोति हि नरः सततं वृद्धसेवया ॥ १३.२६८.२८ ॥
Morgens und abends soll man den reichen Worten der Älteren lauschen. Durch beständigen Dienst an den Älteren erlangt der Mensch wahrlich Wissen.
13.268.29
स्वाध्याये भोजने चैव दक्षिणं पाणिमुद्धरेत् ।
यच्छेद्वाङ्मनसी नित्यमिन्द्रियाणि तथैव च ॥ १३.२६८.२९ ॥
Beim Studium und beim Essen soll man die rechte Hand erheben. Stets soll man Rede, Geist und Sinne ebenso zügeln.
13.268.30
संस्कृतं पायसं नित्यं यावकं कृसरं हविः ।
अष्टकाः पितृदैवत्या ग्रहाणामभिपूजनम् ॥ १३.२६८.३० ॥
Geweihter Milchreisbrei, Gerstenbrei, Reis mit Hülsenfrüchten und Opfergaben, täglich; die Aṣṭakā-Riten für Ahnen und Götter; die Verehrung der Planeten.
13.268.31
श्मश्रुकर्मणि मङ्गल्यं क्षुतानामभिनन्दनम् ।
व्याधितानां च सर्वेषामायुषामभिनन्दनम् ॥ १३.२६८.३१ ॥
Beim Rasieren des Bartes ist es glückverheißend, die Niesenden zu begrüßen und alle Kranken zu grüßen und ihnen ein langes Leben zu wünschen.
13.268.32
न जातु त्वमिति ब्रूयादापन्नोपि महृत्तरम् ।
त्वंकारो वा वधो वेति विद्वत्सु न विशिष्यते।
अवराणां समानानां शिष्याणां च समाचरेत् ॥ १३.२६८.३२ ॥
Auch in der Not sollte man einen Höhergestellten nie mit 'du' anreden; unter den Gelehrten macht es keinen Unterschied, ob man 'tvam' sagt oder tötet. Ebenso soll man sich gegenüber Untergebenen, Gleichgestellten und Schülern verhalten.
13.268.33
पापमाचरते नित्यं हृदयं पापकर्मणाम् ।
ज्ञानपूर्वकृतं कर्म च्छादयन्ते ह्यसाधवः ॥ १३.२६८.३३ ॥
Das Herz der Übeltäter begeht ständig Sünde; die Bösen verbergen auch Taten, die mit Wissen getan wurden.
13.268.34
ज्ञानपूर्वं विनश्यन्ति गूहमाना महाजने ।
न मां मनुष्याः पश्यन्ति न मां पश्यन्ति देवताः ॥ १३.२६८.३४ ॥
Wer vor den Vornehmen die wissentlich begangene Sünde verbirgt, geht zugrunde. Die Menschen sehen mich nicht, und auch die Götter sehen mich nicht.
13.268.35
पापेनाभिहितः पापः पापमेवाभिजायते ॥ १३.२६८.३५ ॥
Der Sünder, durch Sünde angetrieben, bringt nur Sünde hervor.
13.268.36
यथा वार्धुषिको वृद्धिं दिनभेदे प्रतीक्षते ।
धर्मेण पिहितं पापं धर्ममेवाभिवर्धयेत् ॥ १३.२६८.३६ ॥
So wie der Wucherer den Wechsel des Tages abwartet, damit seine Zinsen wachsen, so wartet die von Dharma verdeckte Sünde; man soll daher das Dharma selbst mehren.
13.268.37
यथा लवणमम्भोभिराप्लुतं प्रविलीयते ।
प्रायश्चित्तहतं पापं तथा सद्यः प्रणश्यति ॥ १३.२६८.३७ ॥
Wie Salz, das in Wasser getaucht wird, sich auflöst, so vergeht die durch Sühne vernichtete Sünde sogleich.
13.268.38
तस्मात्पापं न गूहेत गूहमानं विवर्धते ।
कृत्वा तु सादुष्वाख्यायाधर्मं प्रशमयन्त्युत ॥ १३.२६८.३८ ॥
Darum soll man die Sünde nicht verbergen, denn die verborgene Sünde wächst. Hat man aber das Unrecht vor den Guten bekannt, so beschwichtigen sie es.
13.268.39
आशया सञ्चितं द्रव्यं स्वकाले नोपभुज्यते ।
अन्ये चैतत्प्रद्यन्ते वियोगे तस्य देहिनः ॥ १३.२६८.३९ ॥
Reichtum, der in Hoffnung angehäuft wurde, wird nicht zu seiner Zeit genossen; beim Scheiden des verkörperten Wesens nehmen ihn andere.
13.268.40
तद्धर्मसाधनं नित्यं सङ्कल्पाद्धनमार्जयेत् ।
मननं सर्वभूतानां धर्ममाहुर्मनीषिणः। ॥ १३.२६८.४० ॥
Den Reichtum als Mittel des Dharma soll man stets durch feste Entschlossenheit erwerben. Die Weisen nennen Dharma das achtsame Bedenken aller Wesen.
13.268.41
तस्मात्सर्वाणि भूतानि धर्ममेव समासते ।
एक एव चरेद्धर्मं न धर्मध्वजिको भवेत्। ॥ १३.२६८.४१ ॥
Darum halten sich alle Wesen an das Dharma. Man soll das Dharma allein üben und kein Schaustück des Dharma werden.
13.268.42
धर्मवाणिजका ह्येते ये धर्ममुपभुञ्जते ।
अर्चेद्देवानदम्भेन सेवेताऽमायया गुरून्। ॥ १३.२६८.४२ ॥
Wer vom Dharma lebt, ist in Wahrheit ein Händler des Dharma. Man soll die Götter ohne Heuchelei verehren und die Lehrer ohne Falsch dienen.
13.268.43
धनं निदध्यात्पात्रेषु परत्रार्थं समावृतम् ॥ १३.२६८.४३ ॥
Man soll den Reichtum an würdige Empfänger legen, zum Nutzen im Jenseits, wohl verborgen und bewahrt.