Mahābhārata · Adhyāya 13.268
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
13.268.1
ये च धर्ममसूयन्ते ये चैनं पर्युपासते ।
ब्रवीतु मे भवानेतत्क्व ते गच्छन्ति तादृशाः ॥ १३.२६८.१ ॥
Os que censuram o dharma e os que o servem: dizei-me, para onde vão tais pessoas?
13.268.2
रजसा तमसा चैव समवस्तीर्णचेतसः ।
नरकं प्रतिपद्यन्ते धर्मविद्वेषिमो जनाः ॥ १३.२६८.२ ॥
Aqueles cuja mente está completamente coberta pela paixão e pela obscuridade, hostis ao dharma, esses homens alcançam o inferno.
13.268.3
ये तु धर्मं महाराज सततं पर्युपासते ।
सत्यार्जवपराः सन्तस्ते वै स्वर्गभूजो नराः ॥ १३.२६८.३ ॥
Mas, grande rei, os que servem constantemente o dharma, os bons devotados à verdade e à retidão, esses são os homens que desfrutam do céu.
13.268.4
धर्म एव रतिस्तेषामाचार्योपासनाद्भवेत् ।
देवलोकं प्रपद्यन्ते ये धर्मं पर्युपासते ॥ १३.२६८.४ ॥
Seu deleite está somente no dharma, nascido de servir ao mestre. Os que servem o dharma alcançam o mundo dos deuses.
13.268.5
मनुष्या यदि वा देवाः शरीरमुपताप्य वै ।
धर्मिणः सुखमेधन्ते लोभद्वेषविवर्जिताः ॥ १३.२६८.५ ॥
Sejam homens ou deuses, os justos que disciplinam o corpo pela austeridade, livres de cobiça e ódio, prosperam na felicidade.
13.268.6
प्रथमं ब्रह्म्णः पुत्रं धर्ममाहुर्मनीषिणः ।
धर्मिणः पर्युपासन्ते फलं पक्वमिवाशिनः ॥ १३.२६८.६ ॥
Os sábios chamam o dharma o primeiro filho de Brahmā. Os justos o servem, como os que comem o fruto maduro.
13.268.7
असाधोः कीदृशं शीलं साधोश्चैव तु कीदृशम् ।
ब्रवीतु मे भवानेतत्सन्तोऽसन्तश्च कीदृशाः ॥ १३.२६८.७ ॥
Qual é a conduta do homem vil e qual é a do homem de bem? Dizei-me, senhor, como são os justos e os injustos.
13.268.8
दुराधाराश्च दुर्धर्षा दुर्मुखाश्चाप्यसाधवः ।
साधवः शीलसम्पन्नाः शिष्टाचारस्य लक्षणम् ॥ १३.२६८.८ ॥
Os inconstantes, os inacessíveis e os de língua injuriosa também são maus. Os bons são dotados de boa conduta; esse é o sinal do comportamento cultivado.
13.268.9
राजमार्गे गवां मध्ये जनमध्ये च धर्मिणः ।
नोपसेचन्ति राजेन्द्र सर्गं मूत्रपुरीषयोः ॥ १३.२६८.९ ॥
Na estrada real, entre o gado e no meio das pessoas, ó senhor dos reis, os justos não urinam nem evacuam.
13.268.10
पञ्चानां यजनं कृत्वा शेषमश्नन्ति साधवः ।
न जल्पन्ति च भुञ्जाना न निद्रान्त्यार्द्रपाणयः ॥ १३.२६८.१० ॥
Depois de oferecer sacrifício aos cinco, os bons comem o que sobra. Enquanto comem, não tagarelam, e não dormem com as mãos molhadas.
13.268.11
चित्रभानुमपां देवं गोष्ठं चैव चतुष्पथम् ।
ब्राह्मणं धार्मिकं वृद्धं ये कुर्वन्ति प्रदक्षिणम् ॥ १३.२६८.११ ॥
Os que circundam pela direita o fogo, o deus das águas, o curral, a encruzilhada, o brâmane justo e o ancião — esses são os bons.
13.268.12
वृद्धानां भारतप्रानां स्त्रीणां बालातुरस्य च ।
ब्राह्मणानां गवां राज्ञां पन्थानं ददते च ये ॥ १३.२६८.१२ ॥
Ó melhor dos Bharatas, os que cedem passagem no caminho aos anciãos, às mulheres, às crianças e aos doentes, aos brâmanes, às vacas e aos reis — esses são os bons.
13.268.13
अतिथीनां च सर्वेषां प्रेष्याणां स्वजनस्य च ।
सामान्यं भोजनं कुर्यात्स्वयं नाग्र्यशनं व्रजेत् ॥ १३.२६८.१३ ॥
Deve fazer uma refeição comum com todos os hóspedes, servos e parentes, e não tomar para si a melhor porção.
13.268.14
न सत्यार्जवधर्मस्य तुल्यमन्यच्च विद्यते ।
बहुला नाम गौस्तेन गतिमग्र्यां गता किल ॥ १३.२६८.१४ ॥
Nada mais se iguala ao dharma da verdade e da retidão. De fato, a vaca chamada Bahulā alcançou por meio dele o estado mais elevado.
13.268.15
मुनिशापाद्द्विजः कश्चिद्व्याघ्रतां समुपागतः ।
बहुलां भक्षणरुचिरास्वाद्य शपथेन तु ॥ १३.२६८.१५ ॥
Pela maldição de um sábio, certo brâmane tornara-se tigre. Desejoso de devorar, provou Bahulā e depois, sob juramento, a deixou ir.
13.268.16
विमुच्य पीतवत्सां तां दृष्ट्वा स्मृत्वा पुरातनम् ।
जगाम लोकानमलान्सा स्वराष्ट्रं तथा पुनः ॥ १३.२६८.१६ ॥
Tendo sido libertada, aquela cuja cria havia mamado, e recordando o passado, ela foi aos mundos puros e assim retornou de novo ao seu próprio reino.
13.268.17
तस्मात्सत्यार्जवरतो राजन्राष्ट्रं समानवम् ।
तारयित्वा सुखं स्वर्गं गन्तासि भरतर्षभ ॥ १३.२६८.१७ ॥
Portanto, ó rei, devotado à verdade e à retidão, tendo conduzido o teu reino e o seu povo à salvação, ó touro dos Bharatas, irás facilmente ao céu.
13.268.18
तथा शरणकामानां गोप्ता स्यात्स्वागतप्रदः ।
सायं प्रातर्मनुष्याणामशनं देवनिर्मितम्। ॥ १३.२६८.१८ ॥
Igualmente, deve ser protetor dos que buscam refúgio, dando-lhes boas-vindas. O alimento dos homens, tanto à tarde como de manhã, foi criado pelos deuses.
13.268.19
नान्तरा भोजनं दृष्टमुपवासविधिर्हि सः ।
होमकाले यथा वह्निः काले होमं प्रतीक्षते। ॥ १३.२६८.१९ ॥
Comer no meio não é visto como adequado; essa é a regra do jejum, assim como o fogo, no tempo do sacrifício, aguarda a oblação no momento certo.
13.268.20
ऋतुकाले तथाऽऽधानं पितरश्च प्रतीक्षते ।
नान्यदा गच्छते यस्तु ब्रह्मचर्यं च तत्स्मृतम् ॥ १३.२६८.२० ॥
Na estação própria, os antepassados também aguardam o estabelecimento do fogo; quem não se aproxima em outros tempos, isso é declarado castidade.
13.268.21
अमृतं ब्राह्मणा गाव इत्येतत्त्रयमेकतः ।
तस्मादोब्राह्मणान्नित्यमर्चयेत यथाविधि ॥ १३.२६८.२१ ॥
O néctar, os brâmanes e as vacas são declarados juntos como os três; portanto, deve-se sempre honrar os brâmanes segundo a regra.
13.268.22
यजुषां संस्कृतं मांसमुपभुञ्जत दुष्यति ।
पृष्ठमांसं वृथामांसं पुत्रमांसं च तत्समम् ॥ १३.२६८.२२ ॥
Quem come carne consagrada pelas fórmulas sacrificiais é contaminado; a carne das costas, a carne sem propósito e a carne de um filho são equivalentes a isso.
13.268.23
स्वदेशे परदेशे वाऽप्यतिथिं नोपवासयेत् ।
कर्म वै सफलं कृत्वा गुरुणां प्रतिपादयेत् ॥ १३.२६८.२३ ॥
Seja na própria terra ou em terra estrangeira, não se deve fazer jejuar um hóspede; tendo tornado o rito frutífero, deve-se apresentá-lo aos mais velhos.
13.268.24
गुरुभ्यस्त्वासनं देयमभिवाद्याभिपूज्य च ।
गुरुमभ्यर्च्य वर्धन्ते आयुषा यशसा श्रिया ॥ १३.२६८.२४ ॥
Deve-se oferecer assento aos mais velhos, após saudá-los e honrá-los; honrando o mestre, cresce-se em longevidade, fama e prosperidade.
13.268.25
वृद्धान्नाभिभवेज्जातु न चैतान्प्रेषयेदिति ।
नासीनः स्यात्स्थितेष्वेवमायुरस्य न रिष्यते ॥ १३.२६८.२५ ॥
Nunca se deve desprezar os anciãos nem enviá-los em tarefas. Não se deve permanecer sentado diante dos que estão de pé; assim a vida não se reduz.
13.268.26
न नग्रामीक्षते नारीं न नग्रान्पुरुषानपि ।
मैथुनं सततं गुप्तं तपश्चैव समाचरेत् ॥ १३.२६८.२६ ॥
Não se deve olhar para uma mulher nua, nem para homens nus. Que sempre se una em segredo e pratique também a austeridade.
13.268.27
तीर्थानां गुरवस्तीर्थं शुचीनां हृदयं शुचि ।
दर्शनानां परं ज्ञानं सन्तोषः परमं सुखम् ॥ १३.२६८.२७ ॥
Os mestres são o lugar sagrado dos lugares sagrados; o coração é o mais puro dos puros. O conhecimento é o mais elevado de todos os pontos de vista; o contentamento é a felicidade suprema.
13.268.28
सायं प्रातश्च वृद्धानां शृणुयात्पुष्कला गिरः ।
श्रुतमाप्नोति हि नरः सततं वृद्धसेवया ॥ १३.२६८.२८ ॥
De manhã e à tarde, que se escutem as palavras abundantes dos anciãos. Pelo serviço constante aos anciãos, o homem de fato alcança o saber.
13.268.29
स्वाध्याये भोजने चैव दक्षिणं पाणिमुद्धरेत् ।
यच्छेद्वाङ्मनसी नित्यमिन्द्रियाणि तथैव च ॥ १३.२६८.२९ ॥
No estudo e na refeição, que se erga a mão direita. Que sempre se contenham a fala, a mente e os sentidos, da mesma forma.
13.268.30
संस्कृतं पायसं नित्यं यावकं कृसरं हविः ।
अष्टकाः पितृदैवत्या ग्रहाणामभिपूजनम् ॥ १३.२६८.३० ॥
Mingau de leite consagrado, papa de cevada, arroz com leguminosas e oblações, diariamente; os ritos Aṣṭakā dedicados aos antepassados e às divindades; a adoração dos planetas.
13.268.31
श्मश्रुकर्मणि मङ्गल्यं क्षुतानामभिनन्दनम् ।
व्याधितानां च सर्वेषामायुषामभिनन्दनम् ॥ १३.२६८.३१ ॥
No ato de barbear é auspicioso saudar os que espirram, e saudar todos os doentes, desejando-lhes longa vida.
13.268.32
न जातु त्वमिति ब्रूयादापन्नोपि महृत्तरम् ।
त्वंकारो वा वधो वेति विद्वत्सु न विशिष्यते।
अवराणां समानानां शिष्याणां च समाचरेत् ॥ १३.२६८.३२ ॥
Mesmo na adversidade, nunca se deve chamar de 'tu' a um superior; entre os sábios, dizer 'tvam' ou matar não faz diferença. Deve-se agir assim com os inferiores, os iguais e os discípulos.
13.268.33
पापमाचरते नित्यं हृदयं पापकर्मणाम् ।
ज्ञानपूर्वकृतं कर्म च्छादयन्ते ह्यसाधवः ॥ १३.२६८.३३ ॥
O coração dos malfeitores comete pecado continuamente; os perversos também ocultam as ações feitas com conhecimento.
13.268.34
ज्ञानपूर्वं विनश्यन्ति गूहमाना महाजने ।
न मां मनुष्याः पश्यन्ति न मां पश्यन्ति देवताः ॥ १३.२६८.३४ ॥
Os que ocultam diante dos grandes os pecados cometidos conscientemente perecem. Os homens não me veem, e os deuses também não me veem.
13.268.35
पापेनाभिहितः पापः पापमेवाभिजायते ॥ १३.२६८.३५ ॥
O pecador, impelido pelo pecado, gera apenas pecado.
13.268.36
यथा वार्धुषिको वृद्धिं दिनभेदे प्रतीक्षते ।
धर्मेण पिहितं पापं धर्ममेवाभिवर्धयेत् ॥ १३.२६८.३६ ॥
Assim como o agiota aguarda a mudança do dia para que seus juros cresçam, assim espera o pecado oculto pelo dharma; deve-se, portanto, aumentar o próprio dharma.
13.268.37
यथा लवणमम्भोभिराप्लुतं प्रविलीयते ।
प्रायश्चित्तहतं पापं तथा सद्यः प्रणश्यति ॥ १३.२६८.३७ ॥
Assim como o sal imerso na água se dissolve, o pecado destruído pela expiação perece imediatamente.
13.268.38
तस्मात्पापं न गूहेत गूहमानं विवर्धते ।
कृत्वा तु सादुष्वाख्यायाधर्मं प्रशमयन्त्युत ॥ १३.२६८.३८ ॥
Portanto, não se deve ocultar o pecado, pois o pecado oculto cresce. Mas, declarando perante os bons a injustiça cometida, eles a apaziguam.
13.268.39
आशया सञ्चितं द्रव्यं स्वकाले नोपभुज्यते ।
अन्ये चैतत्प्रद्यन्ते वियोगे तस्य देहिनः ॥ १३.२६८.३९ ॥
A riqueza acumulada na esperança não é desfrutada em seu tempo; na separação do ser encarnado, outros a tomam.
13.268.40
तद्धर्मसाधनं नित्यं सङ्कल्पाद्धनमार्जयेत् ।
मननं सर्वभूतानां धर्ममाहुर्मनीषिणः। ॥ १३.२६८.४० ॥
Deve-se sempre adquirir a riqueza, meio do dharma, pela resolução. Os sábios chamam dharma a consideração atenta por todos os seres.
13.268.41
तस्मात्सर्वाणि भूतानि धर्ममेव समासते ।
एक एव चरेद्धर्मं न धर्मध्वजिको भवेत्। ॥ १३.२६८.४१ ॥
Portanto, todos os seres se apoiam no dharma. Deve-se praticar o dharma em solidão e não se tornar um ostentador do dharma.
13.268.42
धर्मवाणिजका ह्येते ये धर्ममुपभुञ्जते ।
अर्चेद्देवानदम्भेन सेवेताऽमायया गुरून्। ॥ १३.२६८.४२ ॥
Aqueles que vivem consumindo o dharma são, de fato, comerciantes do dharma. Deve-se adorar os deuses sem fingimento e servir aos mestres sem engano.
13.268.43
धनं निदध्यात्पात्रेषु परत्रार्थं समावृतम् ॥ १३.२६८.४३ ॥
Que se deposite a riqueza em receptores dignos, para o benefício do outro mundo, bem oculta e resguardada.