Mahābhārata · Adhyāya 13.60
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
13.60.1
किमाहुर्भरतश्रेष्ठ पात्रं विप्राः सनातनम् ।
ब्राह्मणं लिङ्गिनं चैव ब्राह्मणं वाऽप्यलिङ्गिनम् ॥ १३.६०.१ ॥
Bester der Bharatas, wen nennen die Brahmanen den ewigen würdigen Empfänger: den Brahmanen, der die Zeichen eines Asketen trägt, oder den, der sie nicht trägt?
13.60.2
स्ववृत्तिमभिपन्नाय लिङ्गिने चेतराय च ।
देयमाहुर्महाराज उभावेतौ तपस्विनौ ॥ १३.६०.२ ॥
Man sagt, man solle dem geben, der durch den Verlust seines Lebensunterhalts in Not geraten ist, dem, der die Zeichen trägt, und auch dem anderen; großer König, beide sind Asketen.
13.60.3
श्रद्धया परयाऽपूतो यः प्रयच्छेद्द्विजातये ।
हव्यं कव्यं तथा दानं को दोषः स्यात्पितामह ॥ १३.६०.३ ॥
Wenn ein Mann, durch höchsten Glauben gereinigt, einem Zweimalgeborenen Havya, Kavya und Gaben darbringt, welche Schuld läge darin, Großvater?
13.60.4
श्रद्धापूतो नरस्तात दुर्दान्तोऽपि न संशयः ।
पूतो भवति सर्वत्र किमुत त्वं महाद्युते ॥ १३.६०.४ ॥
Ein durch Glauben gereinigter Mensch, mein Kind, wird auch dann, wenn er ungezügelt ist, ohne Zweifel überall rein; großer Strahlender, um wie viel mehr du.
13.60.5
न ब्राह्मणं परिक्षेत दैवेषु सततं नरः ।
कव्यप्रदाने तु बुधाः परीक्ष्यं ब्राह्मणं विदुः ॥ १३.६०.५ ॥
Ein Mensch soll den Brahmanen bei göttlichen Angelegenheiten nicht ständig prüfen; doch bei der Gabe des Kavya wissen die Weisen, dass der Brahmane geprüft werden sollte.
13.60.6
न ब्राह्मणः साधयते हव्यं दैवात्प्रसिद्ध्यति ।
देवप्रसादादिज्यन्ते यजमानैर्न संशयः ॥ १३.६०.६ ॥
Der Brahmane vollbringt das Havya nicht; es wird durch die Götter vollendet. Durch die Gnade der Götter wird das Opfer von den Opfernden vollzogen — daran besteht kein Zweifel.
13.60.7
ब्राह्मणान्भरतश्रेष्ठ सततं ब्रह्मवादिनः ।
मार्कण्डेयः पुरा प्राह इति लोकेषु बुद्धिमान्।
ब्राह्मणाः पात्रभूताश्च शुद्धा नैवं पितृष्विह ॥ १३.६०.७ ॥
O Bester der Bharatas, Brahmanen sind stets Sprecher des heiligen Wortes, so erklärte es einst der weise Mārkaṇḍeya unter den Welten. Brahmanen sind würdige und reine Gefäße; hier verhält es sich bei den Ahnen nicht so.
13.60.8
अपर्वोऽप्यथवा विद्वान्सम्बन्धी वा यथा भवेत् ।
तपस्वी यज्ञशीलो वा कथं पात्रं भवेत्तु सः ॥ १३.६०.८ ॥
Ob er nun in den Veden unbewandert, gelehrt, ein Verwandter, ein Asket oder dem Opfer ergeben ist, wie könnte er ein würdiges Gefäß sein?
13.60.9
कुलीनः कर्मकृद्वैद्यस्तथैवाप्यनृशंस्यवान् ।
ह्रीमानृजुः सत्यवादी पात्रं पूर्वे च ये त्रयः ॥ १३.६०.९ ॥
Der Edelgeborene, der seine Pflichten erfüllt, der Arzt, ebenso der Mitfühlende, der Bescheidene, der Aufrichtige und der Wahrhaftige – diese drei zuvor genannten sind würdige Gefäße.
13.60.10
तत्रेमं शृणु मे पार्थ चतुर्णां तेजसां मतम् ।
पृथिव्याः काश्यपस्याग्नेर्मार्कण्डेयस्य चैव हि ॥ १३.६०.१० ॥
O Pārtha, höre von mir hierzu die Ansicht der vier Glanzwesen: der Erde, Kaśyapas, des Feuers und Mārkaṇḍeyas.
13.60.11
पृथिव्युवाच ।
यथा महार्णवे क्षिप्तः क्षिप्रं नेष्टुर्विनश्यति।
तथा दुश्चरितं सर्वं त्रयीनित्ये निमज्जति ॥ १३.६०.११ ॥
Die Erde sprach: Wie eine in den großen Ozean geworfene Opfergabe rasch verloren geht, so versinkt alles üble Betragen in der ewigen Trayī (den Veden).
13.60.12
सर्वे च वेदाः सह षङ्भिरङ्गैः ।
साङ्ख्यं पुराणं च कुले च जन्म।
नैतानि सर्वाणि गतिर्भवन्ति ।
शीलव्यपेतस्य नृप द्विजस्य ॥ १३.६०.१२ ॥
Alle Veden mit ihren sechs Gliedern, das Sāṅkhya, die Purāṇas und die Geburt in einer edlen Familie — all dies wird, o König, kein Zufluchtsort für einen Zweimalgeborenen ohne gutes Verhalten.
13.60.13
अधीयानः पण्डितम्मन्यमानो ।
यो विद्यया हन्ति यशः परेषाम्।
ब्रह्मन्स तेन लभते ब्रह्मवध्यां ।
लोकास्तस्य ह्यन्तवन्तो भवन्ति ॥ १३.६०.१३ ॥
Wer studiert, sich für gelehrt hält und mit seinem Wissen den Ruhm anderer zerstört — o Brahmane, dadurch lädt er die Schuld des Brahmanenmords auf sich, und seine Welten werden vergänglich.
13.60.14
अश्वमेधसहस्रं च सत्यं च तुलया धृतम् ।
नाभिजानामि यज्ञं तु सत्यस्यार्धमवाप्नुयात् ॥ १३.६०.१४ ॥
Tausend Pferdeopfer und die Wahrheit wurden auf einer Waage gewogen; ich kenne das Opfer nicht, doch man kann die Hälfte des Lohnes der Wahrheit erlangen.
13.60.15
इत्युक्त्वा ते जग्मुराशु चत्वारोऽमिततेजसः ।
पृथिवी काश्यपोऽग्निश्च प्रकृष्टायुश्च भार्गवः ॥ १३.६०.१५ ॥
Nachdem sie dies gesagt hatten, gingen die vier von unermesslichem Glanz rasch davon — die Erde, Kāśyapa, Agni und der Bhārgava Prakṛṣṭāyu.
13.60.16
यदि ते ब्राह्मणा लोके व्रतिनो भुञ्जते हविः ।
दत्तं ब्राह्मणकामाय कथं तत्सुकृतं भवेत् ॥ १३.६०.१६ ॥
Wenn in der Welt die gelübdehaltenden Brahmanen die Opfergabe essen, wie kann dann das, was um der Brahmanen willen gegeben wird, ein verdienstvolles Werk sein?
13.60.17
आदिष्टिनो ये राजेन्द्र ब्राह्मणा वेदपारगाः ।
भुञ्जते ब्रह्मकामाय व्रतलुप्ता भवन्ति ते ॥ १३.६०.१७ ॥
O Herr der Könige, die Brahmanen, die beauftragt und Meister der Veden sind — essen sie aus dem Verlangen nach Brahman, verlieren sie ihre Gelübde.
13.60.18
अनेकान्तं बहुद्वारं धर्ममाहुर्मनीषिणः ।
किं निमित्तं भवेदत्र तन्मे ब्रूहि पितामह ॥ १३.६०.१८ ॥
Die Weisen nennen den Dharma anekānta, vielfach und mit vielen Toren. Was ist dafür der Grund? Sage mir das, Großvater.
13.60.19
अहिंसा सत्यमकोध आनृशंस्यं दमस्तथा ।
आर्जवं चैव राजेन्द्र निश्चितं धर्मलक्षणम् ॥ १३.६०.१९ ॥
Gewaltlosigkeit, Wahrheit, Zornlosigkeit, Mitleid, Selbstbeherrschung und Aufrichtigkeit, o Herrscher der Könige, sind die sicheren Kennzeichen des Dharma.
13.60.20
ये तु धर्मं प्रशंसन्तश्चरन्ति पृथिवीमिमाम् ।
अनाचरन्तस्तद्धर्म सङ्करेऽभिरता प्रभो ॥ १३.६०.२० ॥
Doch jene, die diese Erde durchziehen und den Dharma preisen, ihn aber nicht üben und sich an der Vermischung erfreuen, o Herr:
13.60.21
तेभ्यो हिरण्यं रत्नं वा गामश्वं वा ददाति यः ।
दशवर्षाणि विष्ठां स भुङ्क्ते निरयमास्थितः ॥ १३.६०.२१ ॥
Wer ihnen Gold, ein Juwel, eine Kuh oder ein Pferd gibt, isst zehn Jahre lang Kot und verweilt in der Hölle.
13.60.22
धनेन पुल्कसानां च तथैवान्तेवसायिनाम् ।
कृतं कर्माकृतं वाऽपि रागमोहेन जल्पताम् ॥ १३.६०.२२ ॥
Den Pulkasa mit Reichtum und ebenso den Antevāsin — ob die Tat getan oder nicht getan ist — denen, die aus Leidenschaft und Verblendung schwatzen:
13.60.23
वैश्वदेवं च ये मूढा विप्राय ब्रह्मचारिणे ।
न ददन्तीह राजेन्द्र ते लोकान्भुञ्जतेऽशुभान् ॥ १३.६०.२३ ॥
Jene Toren, die hier dem Brahmanen oder dem Brahmacārin nicht die Vaiśvadeva-Gabe geben, o Herr der Könige, genießen unheilvolle Welten.
13.60.24
किं परं ब्रह्मचर्यं च किं परं धर्मलक्षणम् ।
किञ्च श्रेष्ठतमं शौचं तन्मे ब्रूहि पितामह ॥ १३.६०.२४ ॥
Was ist die höchste Disziplin der Keuschheit, was ist das höchste Kennzeichen des Dharma und was ist die vortrefflichste Reinheit? Sag mir das, Großvater.
13.60.25
ब्रह्मचर्यं परं तात मधुमांसस्य वर्जनम् ।
मर्यादायां स्थितो धर्मः शमः शौचस्य लक्षणम् ॥ १३.६०.२५ ॥
Die Disziplin der Keuschheit ist das Höchste, lieber Sohn, und ebenso der Verzicht auf Honig und Fleisch. Dharma ist das Festhalten an den rechten Grenzen; Ruhe ist das Kennzeichen der Reinheit.
13.60.26
कस्मिन्काले चरेद्धर्म कस्मिन्कालेऽर्थमाचरेत् ।
कस्मिन्काले सुखी च स्यात्तन्मे ब्रूहि पितामह ॥ १३.६०.२६ ॥
Zu welcher Zeit soll man Dharma üben, zu welcher Zeit Reichtum erstreben, und zu welcher Zeit wird man glücklich? Sag mir das, Großvater.
13.60.27
काल्यमर्थं निषेवेत ततो धर्ममनन्तरम् ।
पश्चात्कामं निषेवेत न च गच्छेत्प्रसङ्गिताम् ॥ १३.६०.२७ ॥
Am frühen Tag soll man Reichtum pflegen, danach Dharma, und danach das Verlangen; man soll nicht in Anhaftung geraten.
13.60.28
ब्राह्मणांश्चैव मन्येत गुरूंश्चाप्यभिपूजयेत् ।
सर्वभूतानुलोमश्च मृदुशीलः प्रियंवदः ॥ १३.६०.२८ ॥
Man soll Brahmanen ehren und seine Lehrer gut verehren; man soll allen Wesen wohlgesinnt, sanften Gemüts und freundlich im Wort sein.
13.60.29
अधिकारे यदनृतं यच्च राजसु पैशुनम् ।
गुरोश्चालीकनिर्बन्धः समानि ब्रह्महत्यया ॥ १३.६०.२९ ॥
Lügen über die eigene Amtsbefugnis, Verleumdung vor Königen und Starrsinn in der Lüge vor einem Lehrer sind alle gleich dem Mord an einem Brahmanen.
13.60.30
प्रहरेन्न नरेन्द्रेषु न हन्याद्गां तथैव च ।
भ्रूणहत्यासमं चैतदुभयं ये निषेधते ॥ १३.६०.३० ॥
Man soll weder Könige schlagen noch eine Kuh töten; wer beides verbietet, meidet eine Sünde gleich der Tötung eines Embryos.
13.60.31
नाग्निं परित्यजेज्जातु न च वेदान्परित्यजेत् ।
न च ब्राह्मणमाक्रोशेत्समं तद्ब्रह्महत्यया ॥ १३.६०.३१ ॥
Man soll das heilige Feuer niemals verlassen, die Veden nicht aufgeben und keinen Brahmanen schmähen; dies ist gleich der Tötung eines Brahmanen.
13.60.32
कीदृशाः साधवो विप्राः केभ्यो दत्तं महाफलम् ।
कीदृशानां च भोक्तव्यं तन्मे ब्रूहि पितामह ॥ १३.६०.३२ ॥
Welche Art von tugendhaften Brahmanen gibt es, und wem bringt eine Gabe große Frucht? Und wen soll man speisen? Sage mir dies, Großvater.
13.60.33
अक्रोधना धर्मपराः सत्यनित्या दमे रताः ।
तादृशाः साधवो विप्रास्तेभ्यो दत्तं महाफलम् ॥ १३.६०.३३ ॥
Die frei von Zorn sind, dem Dharma ergeben, beständig in der Wahrheit und sich an Selbstbeherrschung erfreuen – solche sind die tugendhaften Brahmanen; eine Gabe an sie bringt große Frucht.
13.60.34
अमानिनः सर्वसहा दृढार्था विजितेन्द्रियाः ।
सर्वभूतहिता मैत्रास्तेभ्यो दत्तं महाफलम् ॥ १३.६०.३४ ॥
Die frei von Hochmut sind, alles ertragen, in ihrem Vorhaben fest, ihre Sinne bezwungen haben, allen Wesen wohlgesonnen und freundlich sind – eine Gabe an sie bringt große Frucht.
13.60.35
अलुब्धाः शुचयो वैद्या ह्रीमन्तः सत्यवादिनः ।
स्वकर्मनिरता ये च तेभ्यो दत्तं महाफलम् ॥ १३.६०.३५ ॥
Die frei von Gier, rein, gelehrt, bescheiden, wahrhaftig sind und ihren eigenen Pflichten ergeben – eine Gabe an sie bringt große Frucht.
13.60.36
साङ्गांश्च चतुरो वेदानधीते यो द्विजर्षभः ।
षड्भ्यः प्रवृत्तः कर्मभ्यस्तं पात्रमृषयो विदुः ॥ १३.६०.३६ ॥
Der Stier unter den Zweimalgeborenen, der die vier Veden mit ihren Hilfsdisziplinen studiert und sich den sechs Pflichten widmet, gilt den Weisen als würdiger Empfänger.
13.60.37
ये त्वेवंगुणजातीयास्तेभ्यो दत्तं महाफलम् ।
सहस्रगुणमाप्नोति गुणार्हाय प्रदायकः ॥ १३.६०.३७ ॥
Doch was an solche mit solchen Eigenschaften und Herkunft gegeben wird, trägt große Frucht; wer einem Würdigen gibt, erlangt tausendfach.
13.60.38
प्रज्ञाश्रुताभ्यां वृत्तेन शीलेन च समन्वितः ।
तारयेत कुलं सर्वमेकोऽपीह द्विजर्षभः।
तृप्ते तृप्ताः सर्वदेवाः पितरो मुनयोपि च ॥ १३.६०.३८ ॥
Der Stier unter den Zweimalgeborenen, mit Weisheit, Gelehrsamkeit, Wandel und Charakter begabt, kann seine ganze Sippe retten, auch allein hier; wenn er zufrieden ist, sind alle Götter, Ahnen und Weisen ebenfalls zufrieden.
13.60.39
गामश्वं वित्तमन्नं वा तद्विधे प्रतिपादयेत् ।
द्रव्याणि चान्यानि तथा प्रेत्यभावे न शोचति ॥ १३.६०.३९ ॥
Eine Kuh, ein Pferd, Reichtum oder Speise oder andere solche Güter sollen einem Seinesgleichen gegeben werden; wer so gibt, trauert im Jenseits nicht.
13.60.40
तारयेत कुलं सर्वमेकोपि ह द्विजोत्तमः ।
किमङ्ग पुनरेवैते तस्मात्पात्रं समाचरेत् ॥ १३.६०.४० ॥
Der Beste unter den Zweimalgeborenen kann, auch allein, die ganze Sippe retten; um wie viel mehr diese! Daher soll man einen würdigen Empfänger suchen.
13.60.41
निशाम्य च गुणोपेतं ब्राह्मणं साधुसम्मतम् ।
दूरादानाय्य सत्कृत्य सर्वतश्चापि पूजयेत् ॥ १३.६०.४१ ॥
Hat man einen Brahmanen erkannt, der mit Verdienst begabt und von den Guten anerkannt ist, so soll man ihn von fern herbeirufen, ehren und auf jede Weise verehren.