Mahābhārata · Adhyāya 13.60
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
13.60.1
किमाहुर्भरतश्रेष्ठ पात्रं विप्राः सनातनम् ।
ब्राह्मणं लिङ्गिनं चैव ब्राह्मणं वाऽप्यलिङ्गिनम् ॥ १३.६०.१ ॥
Melhor dos Bharatas, a quem os brâmanes chamam de receptor eterno e digno: o brâmane que porta os sinais de asceta, ou o que não os porta?
13.60.2
स्ववृत्तिमभिपन्नाय लिङ्गिने चेतराय च ।
देयमाहुर्महाराज उभावेतौ तपस्विनौ ॥ १३.६०.२ ॥
Dizem que deve-se dar àquele que caiu em aflição pela perda de seu sustento, ao que porta os sinais e também ao outro; grande rei, ambos são ascetas.
13.60.3
श्रद्धया परयाऽपूतो यः प्रयच्छेद्द्विजातये ।
हव्यं कव्यं तथा दानं को दोषः स्यात्पितामह ॥ १३.६०.३ ॥
Se um homem purificado pela fé suprema oferece havya, kavya e dons a um dvija, que falta haveria nisso, avô?
13.60.4
श्रद्धापूतो नरस्तात दुर्दान्तोऽपि न संशयः ।
पूतो भवति सर्वत्र किमुत त्वं महाद्युते ॥ १३.६०.४ ॥
Um homem purificado pela fé, meu filho, mesmo que seja indomável, torna-se puro em toda parte, sem dúvida; grande resplandecente, quanto mais você.
13.60.5
न ब्राह्मणं परिक्षेत दैवेषु सततं नरः ।
कव्यप्रदाने तु बुधाः परीक्ष्यं ब्राह्मणं विदुः ॥ १३.६०.५ ॥
Um homem não deve examinar constantemente o brâmane nos assuntos dos deuses; mas, na oferenda de kavya, os sábios sabem que o brâmane deve ser examinado.
13.60.6
न ब्राह्मणः साधयते हव्यं दैवात्प्रसिद्ध्यति ।
देवप्रसादादिज्यन्ते यजमानैर्न संशयः ॥ १३.६०.६ ॥
O brâmane não realiza o havya; ele se cumpre pelos deuses. Pela graça dos deuses, o sacrifício é realizado pelos sacrificadores — não há dúvida disso.
13.60.7
ब्राह्मणान्भरतश्रेष्ठ सततं ब्रह्मवादिनः ।
मार्कण्डेयः पुरा प्राह इति लोकेषु बुद्धिमान्।
ब्राह्मणाः पात्रभूताश्च शुद्धा नैवं पितृष्विह ॥ १३.६०.७ ॥
Ó melhor dos Bharatas, os brâmanes são sempre porta-vozes da palavra sagrada, como declarou outrora o sábio Mārkaṇḍeya entre os mundos. Os brâmanes são recipientes dignos e puros; não é assim aqui com relação aos ancestrais.
13.60.8
अपर्वोऽप्यथवा विद्वान्सम्बन्धी वा यथा भवेत् ।
तपस्वी यज्ञशीलो वा कथं पात्रं भवेत्तु सः ॥ १३.६०.८ ॥
Quer seja ele ignorante dos Vedas, ou sábio, ou parente, ou asceta, ou devotado ao sacrifício, como poderia ele tornar-se um recipiente digno?
13.60.9
कुलीनः कर्मकृद्वैद्यस्तथैवाप्यनृशंस्यवान् ।
ह्रीमानृजुः सत्यवादी पात्रं पूर्वे च ये त्रयः ॥ १३.६०.९ ॥
O de nobre nascimento, o que cumpre seus deveres, o médico, igualmente o compassivo, o modesto, o reto e o veraz: estes três anteriores são recipientes dignos.
13.60.10
तत्रेमं शृणु मे पार्थ चतुर्णां तेजसां मतम् ।
पृथिव्याः काश्यपस्याग्नेर्मार्कण्डेयस्य चैव हि ॥ १३.६०.१० ॥
Ó Pārtha, ouve de mim sobre isto a opinião dos quatro esplendores: da terra, de Kaśyapa, do fogo e de Mārkaṇḍeya.
13.60.11
पृथिव्युवाच ।
यथा महार्णवे क्षिप्तः क्षिप्रं नेष्टुर्विनश्यति।
तथा दुश्चरितं सर्वं त्रयीनित्ये निमज्जति ॥ १३.६०.११ ॥
Disse a Terra: Assim como uma oferenda lançada ao grande oceano logo se perde, toda má conduta afunda na eterna Trayī (os Vedas).
13.60.12
सर्वे च वेदाः सह षङ्भिरङ्गैः ।
साङ्ख्यं पुराणं च कुले च जन्म।
नैतानि सर्वाणि गतिर्भवन्ति ।
शीलव्यपेतस्य नृप द्विजस्य ॥ १३.६०.१२ ॥
Todos os Vedas com seus seis membros, o Sāṅkhya, os Purāṇas e o nascimento em família nobre — nada disso se torna refúgio para um dvija sem boa conduta, ó rei.
13.60.13
अधीयानः पण्डितम्मन्यमानो ।
यो विद्यया हन्ति यशः परेषाम्।
ब्रह्मन्स तेन लभते ब्रह्मवध्यां ।
लोकास्तस्य ह्यन्तवन्तो भवन्ति ॥ १३.६०.१३ ॥
Aquele que estuda, julgando-se erudito, e com seu saber destrói a fama dos outros — ó brâmane, por isso incorre na culpa de matar um brâmane, e seus mundos tornam-se perecíveis.
13.60.14
अश्वमेधसहस्रं च सत्यं च तुलया धृतम् ।
नाभिजानामि यज्ञं तु सत्यस्यार्धमवाप्नुयात् ॥ १३.६०.१४ ॥
Mil sacrifícios do cavalo e a verdade foram pesados numa balança; não conheço o sacrifício, mas pode-se obter metade do fruto da verdade.
13.60.15
इत्युक्त्वा ते जग्मुराशु चत्वारोऽमिततेजसः ।
पृथिवी काश्यपोऽग्निश्च प्रकृष्टायुश्च भार्गवः ॥ १३.६०.१५ ॥
Tendo dito isto, os quatro de esplendor sem limites partiram rapidamente: a Terra, Kāśyapa, Agni e o Bhārgava Prakṛṣṭāyu.
13.60.16
यदि ते ब्राह्मणा लोके व्रतिनो भुञ्जते हविः ।
दत्तं ब्राह्मणकामाय कथं तत्सुकृतं भवेत् ॥ १३.६०.१६ ॥
Se no mundo os brâmanes que observam votos comem a oblação, como pode o que é dado pelo desejo dos brâmanes tornar-se um ato meritório?
13.60.17
आदिष्टिनो ये राजेन्द्र ब्राह्मणा वेदपारगाः ।
भुञ्जते ब्रह्मकामाय व्रतलुप्ता भवन्ति ते ॥ १३.६०.१७ ॥
Ó senhor dos reis, os brâmanes que foram designados e são mestres dos Vedas, se comem pelo desejo brâmanico, perdem seus votos.
13.60.18
अनेकान्तं बहुद्वारं धर्ममाहुर्मनीषिणः ।
किं निमित्तं भवेदत्र तन्मे ब्रूहि पितामह ॥ १३.६०.१८ ॥
Os sábios chamam o dharma de anekānta, de muitas portas. Qual é a causa disso? Diga-me, avô.
13.60.19
अहिंसा सत्यमकोध आनृशंस्यं दमस्तथा ।
आर्जवं चैव राजेन्द्र निश्चितं धर्मलक्षणम् ॥ १३.६०.१९ ॥
A não violência, a verdade, a ausência de ira, a compaixão, o autocontrole e a retidão, ó senhor dos reis, são os sinais certos do dharma.
13.60.20
ये तु धर्मं प्रशंसन्तश्चरन्ति पृथिवीमिमाम् ।
अनाचरन्तस्तद्धर्म सङ्करेऽभिरता प्रभो ॥ १३.६०.२० ॥
Mas os que percorrem esta terra louvando o dharma sem praticar esse dharma, deleitando-se na mistura, ó senhor:
13.60.21
तेभ्यो हिरण्यं रत्नं वा गामश्वं वा ददाति यः ।
दशवर्षाणि विष्ठां स भुङ्क्ते निरयमास्थितः ॥ १३.६०.२१ ॥
Quem lhes dá ouro, uma joia, uma vaca ou um cavalo come excrementos por dez anos, permanecendo no inferno.
13.60.22
धनेन पुल्कसानां च तथैवान्तेवसायिनाम् ।
कृतं कर्माकृतं वाऽपि रागमोहेन जल्पताम् ॥ १३.६०.२२ ॥
Aos pulkasas com riqueza, e igualmente aos antevāsins — seja o ato feito ou não feito — aos que tagarelam por paixão e ilusão:
13.60.23
वैश्वदेवं च ये मूढा विप्राय ब्रह्मचारिणे ।
न ददन्तीह राजेन्द्र ते लोकान्भुञ्जतेऽशुभान् ॥ १३.६०.२३ ॥
Aqueles tolos que aqui não dão a oferenda Vaiśvadeva a um brâmane ou a um brahmacārin, ó senhor dos reis, desfrutam de mundos inauspiciosos.
13.60.24
किं परं ब्रह्मचर्यं च किं परं धर्मलक्षणम् ।
किञ्च श्रेष्ठतमं शौचं तन्मे ब्रूहि पितामह ॥ १३.६०.२४ ॥
Qual é a mais alta disciplina de castidade, qual é a mais alta marca do dharma e qual é a pureza mais excelente? Diga-me isso, avô.
13.60.25
ब्रह्मचर्यं परं तात मधुमांसस्य वर्जनम् ।
मर्यादायां स्थितो धर्मः शमः शौचस्य लक्षणम् ॥ १३.६०.२५ ॥
A disciplina da castidade é o mais alto, querido filho, e assim também a abstenção de mel e carne. O dharma é a firmeza dentro dos limites devidos; a calma é a marca da pureza.
13.60.26
कस्मिन्काले चरेद्धर्म कस्मिन्कालेऽर्थमाचरेत् ।
कस्मिन्काले सुखी च स्यात्तन्मे ब्रूहि पितामह ॥ १३.६०.२६ ॥
Em que momento se deve praticar o dharma, em que momento se deve buscar a riqueza e em que momento se é feliz? Diga-me isso, avô.
13.60.27
काल्यमर्थं निषेवेत ततो धर्ममनन्तरम् ।
पश्चात्कामं निषेवेत न च गच्छेत्प्रसङ्गिताम् ॥ १३.६०.२७ ॥
Pela manhã deve-se cuidar da riqueza, depois do dharma e, por fim, do desejo; não se deve cair no apego.
13.60.28
ब्राह्मणांश्चैव मन्येत गुरूंश्चाप्यभिपूजयेत् ।
सर्वभूतानुलोमश्च मृदुशीलः प्रियंवदः ॥ १३.६०.२८ ॥
Deve-se honrar os brâmanes e venerar bem os mestres; deve-se ser benevolente com todos os seres, de índole gentil e de fala agradável.
13.60.29
अधिकारे यदनृतं यच्च राजसु पैशुनम् ।
गुरोश्चालीकनिर्बन्धः समानि ब्रह्महत्यया ॥ १३.६०.२९ ॥
Mentir sobre a própria autoridade, caluniar perante os reis e insistir na mentira diante de um mestre são todos iguais a matar um brâmane.
13.60.30
प्रहरेन्न नरेन्द्रेषु न हन्याद्गां तथैव च ।
भ्रूणहत्यासमं चैतदुभयं ये निषेधते ॥ १३.६०.३० ॥
Não se deve golpear reis nem matar uma vaca; quem proíbe ambos evita um pecado igual ao de matar um embrião.
13.60.31
नाग्निं परित्यजेज्जातु न च वेदान्परित्यजेत् ।
न च ब्राह्मणमाक्रोशेत्समं तद्ब्रह्महत्यया ॥ १३.६०.३१ ॥
Nunca se deve abandonar o fogo sagrado, nem renunciar aos Vedas, nem injuriar um brâmane; isso equivale a matar um brâmane.
13.60.32
कीदृशाः साधवो विप्राः केभ्यो दत्तं महाफलम् ।
कीदृशानां च भोक्तव्यं तन्मे ब्रूहि पितामह ॥ १३.६०.३२ ॥
Que tipo de brâmanes virtuosos são eles, e a quem uma doação traz grande fruto? E a quem se deve alimentar? Diga-me isto, avô.
13.60.33
अक्रोधना धर्मपराः सत्यनित्या दमे रताः ।
तादृशाः साधवो विप्रास्तेभ्यो दत्तं महाफलम् ॥ १३.६०.३३ ॥
Os livres da ira, devotados ao dharma, constantes na verdade e que se deleitam no domínio de si: tais são os brâmanes virtuosos; uma doação a eles traz grande fruto.
13.60.34
अमानिनः सर्वसहा दृढार्था विजितेन्द्रियाः ।
सर्वभूतहिता मैत्रास्तेभ्यो दत्तं महाफलम् ॥ १३.६०.३४ ॥
Os livres de orgulho, que suportam tudo, firmes em seu propósito, que venceram os sentidos, benévolos com todos os seres e amistosos: um dom dado a eles traz grande fruto.
13.60.35
अलुब्धाः शुचयो वैद्या ह्रीमन्तः सत्यवादिनः ।
स्वकर्मनिरता ये च तेभ्यो दत्तं महाफलम् ॥ १३.६०.३५ ॥
Os livres de avareza, puros, eruditos, modestos, veraces e dedicados aos seus próprios deveres: um dom dado a eles traz grande fruto.
13.60.36
साङ्गांश्च चतुरो वेदानधीते यो द्विजर्षभः ।
षड्भ्यः प्रवृत्तः कर्मभ्यस्तं पात्रमृषयो विदुः ॥ १३.६०.३६ ॥
O touro entre os nascidos duas vezes que estuda os quatro Vedas com seus membros e se dedica aos seis deveres é conhecido pelos sábios como receptor digno.
13.60.37
ये त्वेवंगुणजातीयास्तेभ्यो दत्तं महाफलम् ।
सहस्रगुणमाप्नोति गुणार्हाय प्रदायकः ॥ १३.६०.३७ ॥
Mas o que é dado a quem possui tais qualidades e linhagem produz grande fruto; quem dá a alguém digno de mérito obtém mil vezes mais.
13.60.38
प्रज्ञाश्रुताभ्यां वृत्तेन शीलेन च समन्वितः ।
तारयेत कुलं सर्वमेकोऽपीह द्विजर्षभः।
तृप्ते तृप्ताः सर्वदेवाः पितरो मुनयोपि च ॥ १३.६०.३८ ॥
O touro entre os nascidos duas vezes, dotado de sabedoria, saber, conduta e caráter, pode salvar toda a sua linhagem, mesmo sozinho aqui; quando ele está satisfeito, todos os deuses, ancestrais e sábios também ficam satisfeitos.
13.60.39
गामश्वं वित्तमन्नं वा तद्विधे प्रतिपादयेत् ।
द्रव्याणि चान्यानि तथा प्रेत्यभावे न शोचति ॥ १३.६०.३९ ॥
Uma vaca, um cavalo, riqueza ou alimento, ou outros bens semelhantes, devem ser dados a alguém dessa espécie; quem assim dá não se aflige na vida após a morte.
13.60.40
तारयेत कुलं सर्वमेकोपि ह द्विजोत्तमः ।
किमङ्ग पुनरेवैते तस्मात्पात्रं समाचरेत् ॥ १३.६०.४० ॥
O melhor dos nascidos duas vezes, mesmo sozinho, pode salvar toda a linhagem; quanto mais estes! Portanto, deve-se buscar um receptor digno.
13.60.41
निशाम्य च गुणोपेतं ब्राह्मणं साधुसम्मतम् ।
दूरादानाय्य सत्कृत्य सर्वतश्चापि पूजयेत् ॥ १३.६०.४१ ॥
Ao observar um brâmane dotado de mérito e aprovado pelos bons, deve-se chamá-lo de longe, honrá-lo e venerá-lo de todas as maneiras.