Mahābhārata · Adhyāya 13.62
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
13.62.1
पित्र्यं वाऽप्यथवा दैवं दीयते यत्पितामह ।
एतदिच्छाम्यहं ज्ञातुं दत्तं केषु महाफलम् ॥ १३.६२.१ ॥
Großvater, ich möchte wissen: Die Gabe, die den Ahnen oder den Göttern gegeben wird, wem gegeben trägt sie große Frucht?
13.62.2
येषां दाराः प्रतीक्षन्ते सुवृष्टिमिव कर्षकाः ।
उच्छेषपरिशेषं हि तान्भोजय युधिष्ठिर ॥ १३.६२.२ ॥
Denen, deren Frauen auf sie warten wie Bauern auf guten Regen, denen, Yudhiṣṭhira, gib zu essen die Überreste und den Rest.
13.62.3
चारित्रनिरता राजन्ये कृशाः कृशवृत्तयः ।
अर्थिनश्चोपगच्छन्ति तेषु दत्तं महाफलम् ॥ १३.६२.३ ॥
Den Kshatriyas, die dem rechten Wandel ergeben, hager sind und in karger Lebensweise leben und zu denen die Bittsteller kommen, dort gegeben trägt die Gabe große Frucht.
13.62.4
तद्भक्तास्तद्गृहा राजंस्तद्बलास्तदपाश्रयाः ।
अर्थिनश्च भवन्त्यर्थे तेषु दत्तं महाफलम् ॥ १३.६२.४ ॥
O König, denen, die ihm ergeben sind, in seinem Haus wohnen, auf seine Kraft und seinen Schutz bauen und um Reichtum bittend werden, dort gegeben trägt die Gabe große Frucht.
13.62.5
तस्करेभ्यः परेभ्यो वा हृतस्वा भयदुःखिताः ।
अर्थिनो भोक्तुमिच्छन्ति तेषु दत्तं महाफलम् ॥ १३.६२.५ ॥
Bittsteller, denen Diebe oder Feinde das Hab und Gut geraubt haben und die von Furcht und Kummer gequält sind, wollen essen; dort gegeben trägt die Gabe große Frucht.
13.62.6
अकल्ककस्य विप्रस्य रौक्ष्यात्करकृतात्मनः ।
वटवो यस्य भिक्षन्ति तेभ्यो दत्तं महाफलम् ॥ १३.६२.६ ॥
Des makellosen Brahmanen, der durch harte Askese und mit eigenen Händen sich selbst vollendet hat, bei dem die jungen Brahmacārin um Almosen bitten — dort gegeben trägt die Gabe große Frucht.
13.62.7
हृतस्वा हृतदाराश्च ये विप्रा देशसम्प्लवे ।
अर्थार्थमभिगच्छन्ति तेभ्यो दत्तं महाफलम् ॥ १३.६२.७ ॥
Den Brahmanen, denen in Zeiten der Verwüstung des Landes Besitz und Frauen geraubt wurden und die um Reichtum bitten, bringt eine Gabe große Frucht.
13.62.8
व्रतोनो नियमस्थाश्च ये विप्राः श्रुतसम्मताः ।
तस्मपाप्त्यर्थमिच्छन्ति तेभ्यो दत्तं महाफलम् ॥ १३.६२.८ ॥
Den Brahmanen, die Gelübde halten und in den Observanzen verharren, die wegen ihrer Gelehrsamkeit geschätzt werden und jenes Ziel erlangen wollen, bringt eine Gabe große Frucht.
13.62.9
अत्युत्क्रान्ताश्च धर्मेषु पाषण्डस्रमयेषु च ।
कृशप्राणाः कृशघनास्तेभ्यो दत्तं महाफलम् ॥ १३.६२.९ ॥
Denen, die weit von den Pflichten des Dharma abgekommen und in ketzerische Praktiken verfallen sind, deren Lebenshauch schwach und deren Körper abgezehrt ist, bringt eine Gabe große Frucht.
13.62.10
कृतसर्वस्वहरणा निर्दोषाः प्रभविष्णुभिः ।
स्पृहयन्ति च भुक्त्वाऽन्नं तेषुदत्तं महाफलम् ॥ १३.६२.१० ॥
Denen, denen die Mächtigen alles genommen haben, die schuldlos sind und sich nach Speise sehnen, selbst nachdem sie gegessen haben, bringt eine Gabe große Frucht.
13.62.11
तपस्विनस्तपोनिष्ठास्तेषां भैक्षचराश्च ये ।
अर्थिनः किञ्चिदिच्छन्ति तेषु दत्तं महाफलम् ॥ १३.६२.११ ॥
Den Asketen, die der Askese ergeben sind, unter ihnen jene, die bettelnd umherziehen, und jene, die etwas erbitten, bringt eine Gabe große Frucht.
13.62.12
महाफलविधिर्दाने श्रुतस्ते भरतर्षभ ।
निरयं येन गच्छन्ति स्वर्गं चैव हि तत्छृणु ॥ १३.६२.१२ ॥
O Stier der Bharatas, du hast die Regel über die große Frucht der Gabe gehört; höre nun, wodurch Menschen in die Hölle und auch in den Himmel gehen.
13.62.13
व्रतानां पारणार्थाय गुर्वर्थे यज्ञदक्षिणाम् ।
निर्वेशार्थं च विद्वांसस्तेषां दत्तं महाफलम् ॥ १३.६२.१३ ॥
Die Gabe an Gelehrte zum Brechen von Gelübden, für den Lehrer, als Opferhonorar und für ihren Unterhalt bringt große Frucht.
13.62.14
पित्रोश्च रक्षणार्थाय पुत्रदारार्थमेव वा ।
महाव्याधिविमोक्षार्थं तेषु दत्तं महाफलम् ॥ १३.६२.१४ ॥
Die Gabe an sie zum Schutz der Eltern, für Söhne und Ehefrau oder zur Befreiung von großer Krankheit bringt große Frucht.
13.62.15
बालाः स्त्रियश्च वाञ्छन्ति सुभक्तं चाप्यसाधनाः ।
स्वर्गमायान्ति दत्त्वैषां निरयान्नोपयान्ति ते॥ ॥ १३.६२.१५ ॥
Kinder, Frauen und die Mittellosen sehnen sich ebenfalls nach gutem Essen. Wer ihnen gibt, geht in den Himmel und nicht in die Hölle.
13.62.16
गुर्वर्थमभयार्थं वा वर्जयित्वा युधिष्ठिर ।
येऽनृतं कथयन्ति स्म ते वा निरयगामिनः ॥ १३.६२.१६ ॥
O Yudhiṣṭhira, außer um des Lehrers willen oder zum Schutz vor Furcht, gehen die, die Unwahres sagen, in die Hölle.
13.62.17
परदाराभिहर्तारः परदाराभिमर्शिनः ।
परदारप्रयोक्तास्ते वै निरयगामिनः ॥ १३.६२.१७ ॥
Wer die Frau eines anderen entführt, wer die Frau eines anderen berührt und wer andere zur Frau eines anderen verleitet, geht gewiss in die Hölle.
13.62.18
ये परस्वापहर्तारः परस्वानां च नाशकाः ।
सूचकाश्च परेषां ये ते वा निरयगामिनः ॥ १३.६२.१८ ॥
Wer fremdes Gut raubt, fremden Reichtum zerstört und andere verrät, geht in die Hölle.
13.62.19
प्रपाणां च सभानां च संक्रमाणां च भारत ।
अगाराणां च भेत्तारो नरा निरयगामिनः ॥ १३.६२.१९ ॥
O Bhārata, Menschen, die Wasserstellen, Versammlungshallen, Brücken und Häuser zerstören, gehen zur Hölle.
13.62.20
अनाथां प्रमदां बालां वृद्धां भीतां तपस्विनीम् ।
वञ्चयन्ति नरा ये च ते वै निरयगामिनः ॥ १३.६२.२० ॥
Menschen, die eine schutzlose Frau, ein junges Mädchen, eine alte Frau, eine verängstigte oder asketische Frau betrügen, gehen zur Hölle.
13.62.21
वृत्तिच्छेदं गृहच्छेदं दारच्छेदं च भारत ।
मित्रच्छेदं तथाऽऽशायास्ते वै निरयगामिनः ॥ १३.६२.२१ ॥
O Bhārata, wer Lebensunterhalt, Haus, Ehe, Freundschaft und Hoffnung zerstört, geht zur Hölle.
13.62.22
सूचकाः सेतुभेत्तारः परवृत्त्युपजीवकाः ।
अकृतज्ञाश्च मित्राणां ते वै निरयगामिनः ॥ १३.६२.२२ ॥
Verleumder, Zerstörer der Brücken des Vertrauens, die von fremdem Lebensunterhalt leben, und Undankbare gegenüber Freunden gehen zur Hölle.
13.62.23
पाषण्डा दूषकाश्चैव समयानां च दूषकाः ।
ये प्रत्यवसिताश्चैव ते वै निरयगामिनः ॥ १३.६२.२३ ॥
Ketzer, Verderber heiliger Abmachungen und Gelübde, und die sich hartnäckig abwenden, gehen zur Hölle.
13.62.24
विषमव्यवहाराश्च विषमाश्चैव वृद्धिषु ।
लाभेषु विषमाश्चैव ते वै निरयगामिनः ॥ १३.६२.२४ ॥
Wer ungerecht handelt und bei Zinsen und Gewinnen betrügt, geht zur Hölle.
13.62.25
दूतसंव्यवहाराश्च निष्परीक्षाश्च मानवाः ।
प्राणिहिंसाप्रवृत्ताश्चि ते वै निरयगामिनः ॥ १३.६२.२५ ॥
Die Menschen, die mit Gesandten verkehren, die ohne Prüfung handeln und die sich der Schädigung lebender Wesen hingeben — sie gehen gewiss in die Hölle.
13.62.26
कृताशं कृतनिर्देशं कृतभक्तं कृतश्रमम् ।
भेदैर्ये व्यपकर्षन्ति ते वै निरयगामिनः ॥ १३.६२.२६ ॥
Wer mit Zwietracht diejenigen niederzieht, denen Hoffnung gemacht, Aufträge erteilt, Speise gegeben und Arbeit auferlegt wurde — sie gehen gewiss in die Hölle.
13.62.27
पर्यश्नन्ति च ये दारानग्निभृत्यातिथींस्तथा ।
उत्सन्नपितृदेवेज्यास्ते वै निरयगामिनः ॥ १३.६२.२७ ॥
Wer vor Ehefrauen, Feuerdienern und Gästen isst und den Dienst an den Ahnen und Göttern aufgegeben hat — sie gehen gewiss in die Hölle.
13.62.28
वेदविक्रयिणश्चैव वेदानां चैव दूषकाः ।
वेदानां लेखकाश्चैव ते वै निरयगामिनः ॥ १३.६२.२८ ॥
Wer die Veden verkauft, sie verfälscht oder sie (falsch) niederschreibt — sie gehen gewiss in die Hölle.
13.62.29
चातुराश्रम्यबाह्याश्च श्रुतिबाह्याश्च ये नराः ।
विकर्मभिश्च जीवन्ति ते वै निरयगामिनः ॥ १३.६२.२९ ॥
Die Menschen, die außerhalb der vier Lebensstufen und außerhalb der Offenbarung stehen und von verbotenen Taten leben — sie gehen gewiss in die Hölle.
13.62.30
केशविक्रयिका राजन्विषविक्रयिकाश्च ये ।
क्षीरविक्रयिकाश्चैव ते वै निरयगामिनः ॥ १३.६२.३० ॥
O König, wer Haare verkauft, wer Gift verkauft und wer Milch verkauft — sie gehen gewiss in die Hölle.
13.62.31
ब्राह्मणानां गवां चैव कन्यानां च युधिष्ठिर ।
येऽन्तरायान्ति कार्येषु ते वै निरयगामिनः ॥ १३.६२.३१ ॥
O Yudhiṣṭhira, wer den Angelegenheiten von Brāhmanen, Kühen und Jungfrauen Hindernisse in den Weg legt, geht gewiss in die Hölle.
13.62.32
शस्त्रविक्रयिकाश्चैव कर्तारश्च युधिष्ठिर ।
शल्यानां धनुषां चैव ते वै निरयगामिनः ॥ १३.६२.३२ ॥
O Yudhiṣṭhira, wer Waffen verkauft und wer Pfeile und Bögen herstellt, geht gewiss in die Hölle.
13.62.33
शिलाभिः शङ्कुभिर्वाऽपि श्वर्भ्रैर्वा भरतर्षभ ।
ये मार्गमनुरुन्धन्ति ते वै निरयगामिनः ॥ १३.६२.३३ ॥
O Stier der Bharatas, wer den Weg mit Steinen, Pfählen oder Gruben versperrt, geht gewiss in die Hölle.
13.62.34
उपाध्यायांश्च भृत्यांश्च भक्तांश्च भरतर्षभ ।
ये त्यजन्त्यविकारांस्त्रींस्ते वै निरयगामिनः ॥ १३.६२.३४ ॥
O Stier der Bharatas, wer Lehrer, Diener und Abhängige sowie standhafte Frauen im Stich lässt, geht gewiss in die Hölle.
13.62.35
अप्राप्तदमकाश्चैव नासानां वेधकाश्च ये ।
बन्धकाश्च पशूनां ये ते वै निरयगामिनः ॥ १३.६२.३५ ॥
Wer Tiere nicht zähmt, ihnen die Nase durchbohrt oder sie fesselt, geht gewiss in die Hölle.
13.62.36
अगोप्तारश्च राजानो बलिषड्भागतस्कराः ।
समर्थाश्चाप्यदातारस्ते वै निरयगामिनः ॥ १३.६२.३६ ॥
Könige, die nicht schützen, die den sechsten Teil der Abgaben stehlen und die, obwohl sie es vermögen, nicht geben, gehen gewiss in die Hölle.
13.62.37
क्षान्तान्दान्तांस्तथा प्राज्ञान्दीर्घकालं सहोषितान् ।
त्यजन्ति कृतकृत्या ये ते वै निरयगामिनः ॥ १३.६२.३७ ॥
Wer, nachdem er sein Ziel erreicht hat, die geduldigen, selbstbeherrschten und weisen Menschen verlässt, die lange mit ihm gelebt haben, der geht gewiss in die Hölle.
13.62.38
बालानामथ वृद्धानां दासानां चैव ये नराः ।
अदत्त्वा भक्षयन्त्यग्रे ते वै निरयगामिनः ॥ १३.६२.३८ ॥
Die Menschen, die zuerst selbst essen, ohne den Kindern, Alten und Dienern zu geben, die gehen gewiss in die Hölle.
13.62.39
एते पूर्वं विनिर्दिष्टाः प्रोक्ता निरयगामिनः ।
भागिनः स्वर्गलोकस्य वक्ष्यामि भरतर्षभ ॥ १३.६२.३९ ॥
Diese, zuvor beschrieben, wurden als zur Hölle bestimmt erklärt. Nun will ich, Stier der Bharatas, von jenen sprechen, die am Himmelsreich teilhaben.
13.62.40
सर्वेष्वेव तु कार्येषु दैवपूर्वेषु भारत ।
हन्ति पुत्रान्पशून्कृत्स्नान्ब्राह्मणातिक्रमः कृतः ॥ १३.६२.४० ॥
O Bhārata, bei allen Unternehmungen, die mit den Opfern an die Götter beginnen, zerstört ein Vergehen gegen die Brahmanen Söhne und alles Vieh.
13.62.41
दानेन तपसा चैव सत्येन च युधिष्ठिर ।
ये धर्ममनुवर्तन्ते ते नराः स्वर्गगामिनः ॥ १३.६२.४१ ॥
O Yudhiṣṭhira, Menschen, die dem Dharma folgen durch Geben, Askese und Wahrhaftigkeit, die gehen in den Himmel.
13.62.42
शुश्रूषाभिस्तपोभिश्च विद्यामादाय भारत ।
ये प्रतिग्रहनिःस्नेहास्ते नराः स्वर्गगामिनः ॥ १३.६२.४२ ॥
O Bhārata, Menschen, die durch Dienst und Askese Wissen erlangt haben und frei von Anhaftung an das Annehmen von Gaben sind, die gehen in den Himmel.
13.62.43
भयात्पाषात्तथा बाधाद्दारिद्र्याद्व्याधिधर्षणात् ।
तत्कृते धनमीप्सन्ते ते नराः स्वर्गगामिनः ॥ १३.६२.४३ ॥
Jene Menschen, die aus Furcht, aus Sünde, ebenso aus Bedrängnis, aus Armut oder weil sie von Krankheit überwältigt sind, dafür Reichtum begehren — jene Menschen gehen in den Himmel.
13.62.44
क्षमावन्तश्च धीराश्च धर्मकार्येषु चोत्थिताः ।
मङ्गलाचारसम्पन्नाः पुरुषाः स्वर्गगामिनः ॥ १३.६२.४४ ॥
Die Männer, die geduldig und standhaft sind, sich den Werken des Dharma widmen und mit verheißungsvollem Verhalten begabt sind — jene Männer gehen in den Himmel.
13.62.45
निवृत्ता मधुमांसेभ्यः परदारेभ्य एव च ।
निवृत्ताश्चैव मद्येभ्यस्ते नराः स्वर्गगामिनः ॥ १३.६२.४५ ॥
Jene Menschen, die sich von Honig und Fleisch, von fremden Frauen fernhalten und ebenso vom Rauschtrank ablassen — jene Menschen gehen in den Himmel.
13.62.46
आश्रमाणां च कर्तारः कुलानां चैव भारत ।
देशानां नगराणां च ते नराः स्वर्गगामिनः ॥ १३.६२.४६ ॥
O Bhārata, jene Menschen, die Erbauer von Einsiedeleien, von Familien sowie von Ländern und Städten sind — jene Menschen gehen in den Himmel.
13.62.47
वस्त्राभरणदातारो भक्ष्यपानान्नदास्तथा ।
कुटुम्बानां च भर्तारः पुरुषाः स्वर्गगामिनः ॥ १३.६२.४७ ॥
Jene Männer, die Kleider und Schmuck geben, die Speise, Trank und Korn geben, und ebenso die Versorger der Haushalte sind — jene Männer gehen in den Himmel.
13.62.48
सर्वहिंसानिवृत्ताश्च नराः सर्वसहाश्च ये ।
सर्वस्याश्रयभूताश्च ते नराः स्वर्गगामिनः ॥ १३.६२.४८ ॥
Jene Menschen, die frei von aller Gewalt sind, alles ertragen und allen eine Zuflucht sind — jene Menschen gehen in den Himmel.
13.62.49
मातरं पितरं चैव शुश्रुषन्ति जितेन्द्रियाः ।
भ्रातॄणां चैव सस्नेहास्ते नराः स्वर्गगामिनः ॥ १३.६२.४९ ॥
Jene Menschen, die ihre Sinne bezwungen haben, Mutter und Vater dienen und ihren Brüdern liebevoll zugetan sind – diese Menschen gehen in den Himmel.
13.62.50
आढ्याश्च बलवन्तश्च यौवनस्थाश्च भारत ।
ये वै जितेन्द्रिया धीरास्ते नराः स्वर्गगामिनः ॥ १३.६२.५० ॥
O Bhārata, jene Menschen, die reich, stark und in der Blüte der Jugend sind, doch ihre Sinne beherrschen und standhaft sind – diese Menschen gehen in den Himmel.
13.62.51
अपराधिषु सस्नेहा मृदवो मृदुवत्सलाः ।
आराधनसुखाश्चापि पुरुषाः स्वर्गगामिनः ॥ १३.६२.५१ ॥
Jene Menschen, die auch gegenüber Fehlenden liebevoll, sanft und zärtlich sind und Freude daran finden, andere zu erfreuen – auch diese Menschen gehen in den Himmel.
13.62.52
सहस्रपरिवेष्टारस्तथैव च सहस्रदाः ।
त्रातारश्च सहस्राणां ते नराः स्वर्गगामिनः ॥ १३.६२.५२ ॥
Jene Menschen, die Tausenden Speise reichen, Tausenden Gaben schenken und Tausende beschützen – diese Menschen gehen in den Himmel.
13.62.53
सुवर्णस्य च दातारो गवां च भरतर्षभ ।
यानानां वाहनानां च ते नराः स्वर्गगामिनः ॥ १३.६२.५३ ॥
O Stier der Bharatas, jene Menschen, die Gold, Kühe, Wagen und Fahrzeuge verschenken – diese Menschen gehen in den Himmel.
13.62.54
वैवाहिकानां द्रव्याणां प्रेष्याणां च युधिष्ठिर ।
दातारो वाससां चैव ते नराः स्वर्गगामिनः ॥ १३.६२.५४ ॥
O Yudhiṣṭhira, jene Menschen, die Hochzeitsgaben, Diener und Kleidung verschenken – diese Menschen gehen in den Himmel.
13.62.55
विहारावसथोद्यानकूपारामसभाप्रपा ।
वप्राणां चैव कर्तारस्ते नराः स्वर्गगामिनः ॥ १३.६२.५५ ॥
Jene Menschen, die Vergnügungshäuser, Wohnstätten, Gärten, Brunnen, Haine, Versammlungshallen, Wasserhäuser und Wälle errichten, gehen in den Himmel ein.
13.62.56
निवेशनानां क्षेत्राणां वसतीनां च भारत ।
दातारः प्रार्थितानां च ते नराः स्वर्गगामिनः ॥ १३.६२.५६ ॥
O Bhārata, jene Menschen, die Wohnplätze, Felder und Unterkünfte denen geben, die darum bitten, gehen in den Himmel ein.
13.62.57
रसानां चाथ बीजानां धान्यानां च युधिष्ठिर ।
स्वयमुत्पाद्य दातारः पुरुषाः स्वर्गगामिनः ॥ १३.६२.५७ ॥
O Yudhiṣṭhira, jene Männer, die Säfte, Samen und Körner, die sie selbst erzeugt haben, verschenken, gehen in den Himmel ein.
13.62.58
यस्मिंस्तस्मिन्कुले जाता बहुपुत्राः शतायुषः ।
सानुक्रोशा जितक्रोधाः पुरुषाः स्वर्गगामिनः ॥ १३.६२.५८ ॥
Männer, in welcher Familie sie auch geboren sind, die viele Söhne haben, hundert Jahre leben, mitfühlend sind und den Zorn besiegt haben, gehen in den Himmel ein.
13.62.59
एतदुक्तममुत्रार्थं दैवं पित्र्यं च भारत ।
दानधर्मं च दानस्य यत्पूर्वमृषितिः कृतम् ॥ १३.६२.५९ ॥
O Bhārata, dies ist gesagt worden: die Pflicht des Gebens für die jenseitige Welt, göttlich und ahnenbezogen, die die Weisen einst festgelegt haben.