Mahābhārata · Adhyāya 13.93
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
13.93.1
आरामाणां तटाकानां यत्फलं कुरुपुङ्गव ।
तदहं श्रोतुमिच्छामि त्वत्तोऽद्य भरतर्षभ ॥ १३.९३.१ ॥
O Stier der Kurus, o Stier der Bhāratas, ich wünsche heute von dir zu hören, welche Frucht Lustgärten und Teiche bringen.
13.93.2
सुप्रदर्शा बलवती चित्रा धातुविभूषिता ।
उपेता सर्वभूतैश्च श्रेष्ठा भूमिरिहोच्यते ॥ १३.९३.२ ॥
Ein Land, das schön anzusehen, fest, vielfältig, mit Mineralien geschmückt und mit allen Wesen ausgestattet ist, heißt hier das beste.
13.93.3
तस्याः क्षेत्रविशेषाश्च तटाकानां च बन्धनम् ।
औदकानि च सर्वाणि प्रवक्ष्याम्यनुपूर्वशः ॥ १३.९३.३ ॥
Ich werde der Reihe nach die besonderen Felder jenes Landes, den Bau der Teiche und alles, was das Wasser betrifft, darlegen.
13.93.4
तटाकानां च वक्ष्यामि कृतानां चापि ये गुणाः ।
त्रिषु लोकेषु सर्वत्र पूजनीयस्तटाकवान् ॥ १३.९३.४ ॥
Ich werde die Eigenschaften der Teiche und die Verdienste, die aus ihrem Bau entstehen, nennen. In allen drei Welten ist der, der einen Teich besitzt, verehrungswürdig.
13.93.5
अथवा मित्रसदनं मैत्रं मित्रविवर्धनम् ।
कीर्तिसंजननं श्रेष्ठं तटाकानां निवेशनम् ॥ १३.९३.५ ॥
Oder die Anlage von Teichen ist das Höchste: eine Stätte für Freunde, eine Mehrung der Freundschaft, eine Quelle des Ruhmes.
13.93.6
धर्मस्यार्थस्य कामस्य फलमाहुर्मनीषिणः ।
तटाकसुकृतं देशे क्षेत्रमेकं महाश्रयम् ॥ १३.९३.६ ॥
Die Weisen sagen, das Verdienst eines Teiches ist die Frucht von Dharma, Artha und Kāma; im Land ist es ein einziges Feld, eine große Zuflucht.
13.93.7
चतुर्विधानां भूतानां तटाकमुपलक्षयेत् ।
तटाकानि च सर्वाणि दिशन्ति श्रियमुत्तमाम् ॥ १३.९३.७ ॥
Den Wasserteich sollte man als Zuflucht aller vier Arten von Wesen ansehen; und alle Teiche verleihen höchsten Wohlstand.
13.93.8
देवा मनुष्यगन्धर्वाः पितरोरगराक्षसाः ।
स्थावराणि च भूतानि संश्रयन्ति जलाशयम् ॥ १३.९३.८ ॥
Götter, Menschen, Gandharvas, Ahnen, Schlangen und Dämonen, auch die unbeweglichen Wesen, suchen Zuflucht am Wasserreservoir.
13.93.9
तस्मात्तांस्ते प्रवक्ष्यामि तटाके ये गुणाः स्मृताः ।
या च तत्र फलावाप्तिर्ऋषिभिः समुदाहृताः ॥ १३.९३.९ ॥
Darum werde ich dir die Tugenden des Teiches, wie sie überliefert sind, und den Lohn, der dort erlangt wird, wie ihn die Weisen verkündet haben, mitteilen.
13.93.10
वर्षाकाले तटाके तु सलिलं यस्य तिष्ठति ।
अग्निहोत्रफलं तस्य फलमाहुर्मनीषिणः ॥ १३.९३.१० ॥
Die Weisen sagen, wessen Teich in der Regenzeit Wasser hält, dem wird der Lohn des Agnihotra-Opfers zuteil.
13.93.11
शरत्काले तु सलिलं तटाके यस्य तिष्ठति ।
गोसहस्रस्य स प्रेत्य लभते फलमुत्तमम् ॥ १३.९३.११ ॥
Wessen Teich in der Herbstzeit Wasser hält, der erlangt nach dem Tod den höchsten Lohn von tausend Kühen.
13.93.12
हेमन्तकाले सलिलं तटाके यस्य तिष्ठति ।
स वै बहुसुवर्णस्य यज्ञस्य लभते फलम् ॥ १३.९३.१२ ॥
Wessen Teich in der Winterzeit Wasser hält, der erlangt wahrlich den Lohn eines Opfers mit vielen Goldgaben.
13.93.13
यस्य वै शैशिरे काले तटाके सलिलं भवेत् ।
तस्याग्निष्टोमयज्ञस्य फलमाहुर्मनीषिणः ॥ १३.९३.१३ ॥
Dessen Teich in der kalten Jahreszeit Wasser hat, dem, sagen die Weisen, gebührt die Frucht des Agniṣṭoma-Opfers.
13.93.14
तटाकं सुकृतं यस्य वसन्ते तु महाश्रयम् ।
अतिरात्रस्य यज्ञस्य फलं स समुपाश्नुते ॥ १३.९३.१४ ॥
Wessen gut gebauter Teich auch im Frühling eine große Zuflucht ist, der erlangt voll die Frucht des Atirātra-Opfers.
13.93.15
निदाघकाले पानीयं तटाके यस्य तिष्ठति ।
वाजिमेधफलं तस्य फलं वै मुनयो विदुः ॥ १३.९३.१५ ॥
Dessen Teich in der heißen Zeit Trinkwasser bereithält, dem, wissen die Weisen, gebührt die Frucht des Aśvamedha-Opfers.
13.93.16
स कुलं तारयेत्सर्वं यस्य खाते जलाशये ।
गावः पिबन्ति सलिलं साधवश्च नराः सदा ॥ १३.९३.१६ ॥
Wessen gegrabener Teich stets von Kühen, guten Menschen und Männern getrunken wird, der führt sein ganzes Geschlecht hinüber.
13.93.17
तटाके यस्य गावस्तु पिबन्ति तृषिता जलम् ।
मृगपक्षिमनुष्याश्च सोऽश्वमेधफलं लभेत ॥ १३.९३.१७ ॥
Wessen Teich die durstigen Kühe, Hirsche, Vögel und Menschen trinken, der möge die Frucht des Aśvamedha-Opfers erlangen.
13.93.18
यत्पिबन्ति जलं तत्र स्नायन्ते विश्रमन्ति च ।
तटाके यस्य तत्सर्वं प्रेत्यानन्त्याय कल्पते ॥ १३.९३.१८ ॥
Wo sie trinken, baden und ruhen, in dessen Teich all dies geschieht, das alles wird nach dem Tod der endlosen Belohnung würdig.
13.93.19
दुर्लभं सलिलं तात विशेषेण परत्र वै ।
पानीयस्य प्रदानेन प्रीतिर्भवति शाश्वती ॥ १३.९३.१९ ॥
Lieber Sohn, Wasser ist schwer zu erlangen, besonders in der jenseitigen Welt. Durch die Gabe von Trinkwasser entsteht dauerhafte Zufriedenheit.
13.93.20
तिलान्ददत पानीयं दीपान्ददत जागृत ।
ज्ञातिभिः सह मोदध्वमेतत्प्रेत्य सुदुर्लभम् ॥ १३.९३.२० ॥
Gib Sesam, gib Wasser, gib Lampen; bleib wach. Freue dich mit deinen Verwandten, denn dies ist in der jenseitigen Welt äußerst schwer zu erlangen.
13.93.21
सर्वदानैर्गुरुतरं सर्वदानैर्विशिष्यते ।
पानीयं नरशार्दूल तस्माद्दातव्यमेव हि ॥ १३.९३.२१ ॥
Tiger unter den Menschen, Trinkwasser übertrifft alle Gaben und ragt über jede Gabe hinaus. Darum soll Wasser gewiss gegeben werden.
13.93.22
एवमेतत्तटाकस्य कीर्तितं फलमुत्तमम् ।
अत ऊर्ध्वं प्रवक्ष्यामि वृक्षाणामवरोपणम् ॥ १३.९३.२२ ॥
So ist die höchste Frucht eines Wasserbeckens verkündet worden. Nun werde ich über das Pflanzen von Bäumen sprechen.
13.93.23
स्थावराणां च भूतानां जातयः षट् प्रकीर्तिताः ।
वृक्षगुल्मलतावल्ल्यस्त्वक्सारास्तृणजातयः ॥ १३.९३.२३ ॥
Sechs Klassen unbeweglicher Wesen wurden verkündet: Bäume, Sträucher, Kletterpflanzen, Ranken, Markpflanzen und Grasarten.
13.93.24
एता जात्यस्तु वृक्षाणां तेषां रोपे गुणास्त्विमे ।
कीर्तिश्च मानुषे लोके प्रेत्य चैव फलं शुभम् ॥ १३.९३.२४ ॥
Dies sind die Arten der Bäume. Die Verdienste ihrer Pflanzung sind diese: Ruhm in der Menschenwelt und in der jenseitigen Welt eine segensreiche Frucht.
13.93.25
लभते नाम लोके च पितृभिश्च महीयते ।
देवलोके गतस्यापि नाम तस्य न नश्यति ॥ १३.९३.२५ ॥
Er erlangt Ruhm in der Welt und wird von den Ahnen geehrt. Auch wenn er in die Welt der Götter gegangen ist, vergeht sein Name nicht.
13.93.26
अतीतानागते चोभे पितृवंशं च भारत ।
तारयेद्वृक्षरोपी च तस्माद्वृक्षांश्च रोपयेत् ॥ १३.९३.२६ ॥
O Bhārata, der Baumpflanzer rettet die Ahnenlinie, die vergangene wie die künftige. Deshalb soll man Bäume pflanzen.
13.93.27
तस्य पुत्रा भवन्त्येते पादपा नात्र संशयः ।
परलोकगतः स्वर्गं लोकांश्चाप्नोति सोऽव्ययान् ॥ १३.९३.२७ ॥
Ohne Zweifel werden diese Bäume seine Söhne. Ins Jenseits gegangen, erlangt er den Himmel und die unvergänglichen Welten.
13.93.28
पुष्णैः सुरगणान्वृक्षाः फलैश्चापि तथा पितॄन् ।
धायया चातिथिं तात पूजयन्ति महीरुहः ॥ १३.९३.२८ ॥
Lieber, die Bäume ehren mit ihren Blüten die Scharen der Götter, mit ihren Früchten die Ahnen und mit ihrem Schatten den Gast.
13.93.29
किन्नरोरगरक्षांसि देवगन्धर्वमानवाः ।
तथा ऋषिगणाश्चैव संश्रयन्ति महीरुहान् ॥ १३.९३.२९ ॥
Kinnaras, Schlangen, Rākṣasas, Götter, Gandharvas und Menschen, ebenso die Scharen der Weisen, alle suchen Zuflucht bei den Bäumen.
13.93.30
पुष्पिताः फलवन्तश्च तर्पयन्तीह मानवान् ।
वृक्षदं पुत्रवद्वृक्षास्तारयन्ति परत्र तु ॥ १३.९३.३० ॥
Blühend und fruchttragend erfreuen die Bäume hier die Menschen; und die Bäume retten im Jenseits den, der sie gepflanzt hat, als wäre er ein Sohn.
13.93.31
तस्मात्तटाके सद्वृक्षा रोप्याः श्रेयोर्थिना सदा ।
पुत्रवत्परिपाल्याश्च पुत्रास्ते धर्मतः स्मृताः ॥ १३.९३.३१ ॥
Darum soll, wer das Wohl sucht, stets gute Bäume an einem Teich pflanzen und sie wie Söhne pflegen, denn nach dem Dharma gelten sie als Söhne.
13.93.32
तटाककृद्वृक्षरोपी इष्टयज्ञश्च यो द्विजः ।
एते स्वर्गे महीयन्ते ये चान्ये सत्यवादिनः ॥ १३.९३.३२ ॥
Der Zweimalgeborene, der einen Teich anlegt, Bäume pflanzt und Opfer darbringt, und die anderen Wahrsprecher werden im Himmel geehrt.
13.93.33
तस्मात्तटाकं कुर्वीत आरामांश्चैव रोपयेत् ।
यजेच्च विविधैर्यज्ञैः सत्यं च सततं वदेत् ॥ १३.९३.३३ ॥
Darum soll man einen Teich anlegen und auch Gärten pflanzen; man soll mit verschiedenen Opfern verehren und stets die Wahrheit sprechen.