மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 14.104
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
14.104.1
विप्रयोगे शरीरस्य सेन्द्रियस्य विशेषतः ।
अन्तरा वर्तमानस्य गतिः प्राणस्य कीदृशी ॥ १४.१०४.१ ॥
உடலிலிருந்து பிரியும் நேரத்தில், குறிப்பாக புலன்களுடன் கூடிய நிலையில், இடையில் இருக்கும் உயிர்மூச்சின் போக்கு எத்தகையது?
14.104.2
शुभाशुभकृतं सर्वं प्राप्नोतीह फलं नरः ।
न तु सर्वस्य भूतस्य पञ्चत्वं विद्यते नृप ॥ १४.१०४.२ ॥
மனிதன் நல்ல, தீய செயல்களின் அனைத்துப் பலனையும் இங்கே அடைகிறான்; ஆனால் அரசே, எல்லா உயிர்களுக்கும் பஞ்சத்துவம் (மரணம்) இருப்பதில்லை.
14.104.3
पञ्चत्वं पाण्डवश्रेष्ठ भूरिभूतिकरं नृणाम् ।
तेषां पञ्च महायज्ञान्ये कुर्वन्ति द्विजोत्तम ॥ १४.१०४.३ ॥
பாண்டவர்களில் சிறந்தவனே, பஞ்சத்துவம் (மரணம்) மனிதர்களுக்கு பெரும் செழிப்பை அளிப்பது; இருபிறப்பாளர்களில் சிறந்தவனே, ஐந்து பெரிய யாகங்களைச் செய்பவர்களுக்கு அது அவ்வாறு ஆகிறது.
14.104.4
पञ्चत्वं पञ्चभिर्भूतैर्वियोगं संप्रचक्षते ।
न जायते न म्रियते पुरुषः शाश्वतः सदा ॥ १४.१०४.४ ॥
பஞ்சத்துவத்தை ஐந்து பூதங்களின் பிரிவு என்று சொல்கிறார்கள்; புருஷன் பிறப்பதில்லை, இறப்பதுமில்லை, அவன் எப்போதும் நிலையானவன்.
14.104.5
प्रायेण मरणं नाम पापिनामेव पाण्डव ।
येषां तु न गतिः पुण्या तेषां मरणमुच्यते ॥ १४.१०४.५ ॥
பொதுவாக மரணம் என்பது பாவிகளுக்கே என்று சொல்லப்படுகிறது, பாண்டவனே; யாருக்கு புண்ணியமான கதி இல்லையோ அவர்களுக்கே மரணம் என்று கூறப்படுகிறது.
14.104.6
प्रायेणाकृतकृत्यस्तु मृत्योरुद्विजते जनः ।
कृतकृत्याः प्रतीक्षन्ते मृत्युं प्रियमिवातिथिम् ॥ १४.१०४.६ ॥
பொதுவாக தன் கடமைகளை முடிக்காதவன் மரணத்தைக் கண்டு அஞ்சுகிறான்; ஆனால் கடமைகளை முடித்தவர்கள் மரணத்தை, அன்பான விருந்தினரைப் போல எதிர்பார்க்கிறார்கள்.
14.104.7
पञ्च यज्ञाः कथं देव क्रियन्तेऽत्र द्विजातिभिः ।
तेषां नाम च देवेश वक्तुमर्हस्यशेषतः ॥ १४.१०४.७ ॥
தேவா, இங்கு இருபிறப்பாளர்களால் ஐந்து யாகங்கள் எவ்வாறு செய்யப்படுகின்றன? தேவேசா, அவற்றின் பெயர்களையும் முழுமையாகச் சொல்லுதல் தகும்.
14.104.8
शृणु पञ्च महायज्ञान्कीर्त्यमानान्युधिष्ठिर ।
यैरेव ब्रह्मसालोक्यं लभ्यते गृहमेधिना ॥ १४.१०४.८ ॥
யுதிஷ்டிரா, கேள், நான் சொல்லும் ஐந்து மகாயாகங்களை. அவற்றால்தான் இல்லறத்தான் பிரம்மலோக சாலோக்யத்தை அடைகிறான்.
14.104.9
ऋभुजज्ञं ब्रह्मयज्ञं भूतयज्ञं च पाण्डव ।
नृयज्ञं पितृयज्ञं च पञ्च यज्ञान्प्रचक्षते ॥ १४.१०४.९ ॥
பாண்டவா, ருபுயஜ்ஞம், பிரம்மயஜ்ஞம், பூதயஜ்ஞம், நிருயஜ்ஞம், பித்ருயஜ்ஞம் ஆகிய ஐந்து யாகங்களை அவர்கள் கூறுகின்றனர்.
14.104.10
तर्पणं ऋभुयज्ञः स्यात्स्वाध्यायो ब्रह्मयज्ञकः ।
भूतयज्ञो बलिर्यज्ञो नृयज्ञोऽतिथिपूजनम्।
पितॄनुद्दिश्य यत्कर्म पितृयज्ञः प्रकीर्तितः ॥ १४.१०४.१० ॥
தர்ப்பணம் ருபுயஜ்ஞம்; ஸ்வாத்யாயம் பிரம்மயஜ்ஞம். பலி பூதயஜ்ஞம்; அதிதி பூஜை நிருயஜ்ஞம். பித்ருக்களை நோக்கிச் செய்யும் கர்மம் பித்ருயஜ்ஞம் எனப் புகழப்படுகிறது.
14.104.11
हुतं चाप्यहुतं चैव तथा प्रहुतमेव च ।
प्राशितं बलिदानं च पाकयज्ञान्प्रचक्षते ॥ १४.१०४.११ ॥
ஹுதம், அஹுதம், பிரஹுதம், பிராசிதம், பலிதானம் ஆகியவற்றை பாக யஜ்ஞங்கள் என்று கூறுகின்றனர்.
14.104.12
वैश्वदेवादयो होमा हुतमित्युच्यते बुधैः ।
अहुतं च भवेद्दत्तं प्रहुतं ब्राह्मणाशितम् ॥ १४.१०४.१२ ॥
வைஸ்வதேவம் முதலிய ஹோமங்களை அறிஞர்கள் ஹுதம் என்கின்றனர். அஹுதம் என்பது கொடுக்கப்பட்டதாகும்; பிரஹுதம் என்பது பிராமணன் உண்டது.
14.104.13
प्राणाग्निहोत्रहोमं च प्राशितं विधिवद्विदुः ।
बलिकर्म च राजेन्द्र पाकयज्ञाः प्रकीर्तिताः ॥ १४.१०४.१३ ॥
பிராணாக்னிஹோத்ர ஹோமத்தையும் பிராசனத்தையும் முறைப்படி அறிவர். ஓ அரசர்களின் தலைவா, பலிகர்மமும் பாகயஜ்ஞங்களும் சொல்லப்பட்டன.
14.104.14
केचित्पञ्च महायज्ञान्पाकयज्ञान्प्रचक्षते ।
अपरे ब्रह्मयज्ञादीन्महायज्ञविदो विदुः ॥ १४.१०४.१४ ॥
சிலர் ஐந்து மகாயஜ்ஞங்களை பாகயஜ்ஞங்கள் என்கின்றனர்; மற்றவர்கள் பிரம்மயஜ்ஞம் முதலியவற்றை (அவ்வாறு கூறுகின்றனர்). மகாயஜ்ஞ அறிஞர்கள் இவ்வாறு அறிவர்.
14.104.15
सर्व एते महायज्ञाः सर्वथा परिकीर्तिताः ।
बुभुक्षितान्ब्राह्मणांस्तु यथाशक्ति न हापयेत् ॥ १४.१०४.१५ ॥
இந்த மகாயஜ்ஞங்கள் அனைத்தும் எல்லா வகையிலும் சொல்லப்பட்டுள்ளன. பசியுள்ள பிராமணர்களை, தன் சக்திக்கு ஏற்ப, புறக்கணிக்கக் கூடாது.
14.104.16
अहन्यहनि ये त्वेतानकृत्वा भुञ्जते स्वयम् ।
केवलं मलमश्नन्ति ते नार न च संशयः ॥ १४.१०४.१६ ॥
நாள்தோறும் இவற்றைச் செய்யாமல் தாமே உண்பவர்கள் வெறும் அழுக்கையே உண்கின்றனர். அவர்கள் மனிதர்கள் அல்ல; இதில் ஐயமில்லை.
14.104.17
तस्मात्स्नात्वा द्विजो विद्वान्कुर्यादेतान्दिनेदिने ।
अतोऽन्यथा तु भुञ्जन्वै प्रायश्चित्ती भवेद्द्विजः ॥ १४.१०४.१७ ॥
ஆகவே கற்ற துவிஜன் குளித்து, ஒவ்வொரு நாளும் இவற்றைச் செய்ய வேண்டும். மாறாக உண்பவன் துவிஜன் பிராயச்சித்தம் செய்ய வேண்டியவனாகிறான்.
14.104.18
देवदेवेशक दैत्यघ्न त्वद्भक्तस्य जनार्दन ।
वक्तुमर्हसि देवेश स्नानस्य च विधिं मम ॥ १४.१०४.१८ ॥
தேவதேவா, ஈசா, அசுரர்களை அழிப்பவனே, ஜனார்தனா! உமது பக்தனாகிய எனக்கு, தேவேசா, நீராடலின் விதியைச் சொல்ல வேண்டும்.
14.104.19
शृणु पाण्डव तत्सर्व पवित्रं पापनाशनम् ।
स्नात्वा येन विधानेन मुच्यन्ते किल्बिषाद्द्विजाः ॥ १४.१०४.१९ ॥
பாண்டவனே, அது அனைத்தையும் கேள். அது தூய்மையானது, பாவத்தை அழிப்பது. எந்த விதிப்படி நீராடி இருபிறப்பாளர்கள் பாவத்திலிருந்து விடுபடுகிறார்களோ அதைக் கேள்.
14.104.20
मृदं च गोमयं चैव तिलं दर्भांस्तथैव च ।
पुष्पाण्यपि यथान्यायमादाय तु जलं व्रजेत् ॥ १४.१०४.२० ॥
களிமண், பசுஞ்சாணம், எள், தர்ப்பைப் புல், மலர்கள் ஆகியவற்றை முறைப்படி எடுத்துக்கொண்டு பின்னர் நீரை நோக்கிச் செல்ல வேண்டும்.
14.104.21
नद्यां स्नात्वा न च स्नायदन्यत्र द्विजसत्तम ।
सति प्रभूते पयसि नाल्पे स्नायात्कदाचन ॥ १४.१०४.२१ ॥
இருபிறப்பாளர்களில் சிறந்தவனே, ஆற்றில் நீராடிய பின் வேறு இடத்தில் நீராடக் கூடாது. தண்ணீர் மிகுதியாக இருக்கும்போது சிறிய நீரில் ஒருபோதும் நீராடக் கூடாது.
14.104.22
गत्वोदकसमीपं तु शुचौ देशे मनोरमे ।
ततो मृद्गोमयादीनि तत्र विप्रो विनिक्षिपेत् ॥ १४.१०४.२२ ॥
நீரின் அருகே சென்று, தூய்மையானதும் மனதுக்கினிய இடத்திலும், பின்னர் பிராமணன் அங்கே களிமண், பசுஞ்சாணம் முதலியவற்றை வைக்க வேண்டும்.
14.104.23
बहिः प्रक्षाल्य पादौ च द्विराचम्य प्रयत्नतः ।
प्रदक्षिणं समावृत्य नमस्कुर्यात्तु तज्जलम् ॥ १४.१०४.२३ ॥
வெளியே கால்களைக் கழுவி, இருமுறை ஆசமனம் செய்து, கவனமாக வலமாகச் சுற்றி வந்து, பின்னர் அந்த நீருக்கு வணக்கம் செலுத்த வேண்டும்.
14.104.24
न च प्रक्षालयेद्विद्वांस्तीर्थमद्भिः कदाचन ।
न च पादेन वा हन्याद्धस्तेनान्येन तज्जलम् ॥ १४.१०४.२४ ॥
அறிந்தவன் ஒருபோதும் புனித நீர்த்துறையை நீரால் கழுவக் கூடாது; காலாலோ கையாலோ வேறெதனாலோ அந்த நீரை அடிக்கவும் கூடாது.
14.104.25
सर्वदेवमया ह्यापो मन्मयाः पाण्डुनन्दन ।
तस्मात्तास्तु न हन्तव्यास्त्वद्भिः प्रक्षालयेत्स्थलं ॥ १४.१०४.२५ ॥
பாண்டுவின் மகனே, நீர் அனைத்து தேவர்களாலும், என்னாலும் நிறைந்தது. ஆகவே அதை ஒருபோதும் அடிக்கக் கூடாது; நீரால் இடத்தைக் கழுவ வேண்டும்.
14.104.26
केवलं प्रथमं मज्जेन्नाङ्गानि विमृशेद्बुधः ।
तत्तु तीर्थं समासाद्य कुर्यादाचमनं पुनः ॥ १४.१०४.२६ ॥
அறிஞர் முதலில் வெறுமனே மூழ்க வேண்டும்; உறுப்புகளைத் தொடக்கூடாது. அந்தத் தீர்த்தத்தை அடைந்து மீண்டும் ஆசமனம் செய்ய வேண்டும்.
14.104.27
गोकर्णाकृतिवत्कृत्वा करं त्रिः प्रपिबेज्जलम् ।
द्विस्तत्परिमृजेद्वक्त्रं पादावभ्युक्ष्य चात्मनः।
शीर्षण्यांस्तु ततः प्राणान्सकृदेवतु संस्पृशेन ॥ १४.१०४.२७ ॥
பசுவின் காது வடிவில் கையை அமைத்து மூன்று முறை நீரைப் பருக வேண்டும். பின் இரண்டு முறை வாயைத் துடைத்து, பாதங்களில் நீர் தெளித்து, தலைக்குரிய பிராணன்களை ஒருமுறை தொட வேண்டும்.
14.104.28
बाहू द्वौ च ततः स्पृष्ट्वा हृदयं नाभिमेव च ।
प्रत्यङ्गमुदकं स्पृष्ट्वा मूर्धानं तु पुनः स्पृशेत् ॥ १४.१०४.२८ ॥
பின் இரு கைகளையும், இதயத்தையும், தொப்புளையும் தொட்டு, ஒவ்வொரு உறுப்பிலும் நீர் தொட்டு, மீண்டும் தலையைத் தொட வேண்டும்.
14.104.29
आपः पुनन्त्वित्युक्त्वा च पुनराचमनं चरेत् ।
सोङ्कारव्याहृतीर्वाऽपि सदसस्पतिमित्यृचम् ॥ १४.१०४.२९ ॥
"ஆபః புனந்து" என்று கூறி மீண்டும் ஆசமனம் செய்ய வேண்டும்; அல்லது ஓங்காரத்துடன் கூடிய வியாஹ்ருதிகளையோ, "சதஸஸ்பதிம்" என்ற ரிக்கையோ சொல்ல வேண்டும்.
14.104.30
आचम्य मृत्तिकाः पश्चात्त्रिधा कृत्वा समालभेत् ।
ऋचेदं विष्णुरित्यङ्गमुत्तमाधममध्यमम्।
आलभ्य वारुणैः सूक्तैर्नमस्कृत्य जलं ततः ॥ १४.१०४.३० ॥
ஆசமனம் செய்து, பின்னர் மண்ணை மூன்று பகுதிகளாகப் பிரித்து, 'இதம் விஷ்ணுః' என்ற ருக்குடன் உத்தம, அதம, மத்திம அங்கங்களைத் தொட வேண்டும்; பின்னர் வாருண சூக்தங்களால் தொட்டு வணங்கி நீரை (எடுக்க வேண்டும்).
14.104.31
स्रवन्ती चेत्प्रतिस्रोतः प्रत्यर्कं चान्यवारिषु ।
मज्जेदोमित्युदाहृत्य न च विक्षोभयेज्जलम् ॥ १४.१०४.३१ ॥
நீர் ஓடிக்கொண்டிருந்தால் அதன் எதிர்ப் போக்கில், அல்லது சூரியனை நோக்கி, அல்லது பிற நீர்நிலைகளில், 'ஓம்' என்று உச்சரித்து மூழ்க வேண்டும்; நீரைக் கலக்கக் கூடாது.
14.104.32
गोमयं च त्रिधा कृत्वा जले पूर्वं समालभेत् ।
सव्याहृतीकां सप्रणवां गायत्रीं च जपेत्पुनः ॥ १४.१०४.३२ ॥
சாணத்தைக் மூன்று பகுதிகளாகச் செய்து, முதலில் நீரில் தொட வேண்டும்; பின்னர் வ்யாஹ்ருதிகளுடனும் பிரணவத்துடனும் காயத்ரியை மீண்டும் ஜபிக்க வேண்டும்.
14.104.33
पुनराचमनं कृत्वा मद्गतेनान्तरात्मना ।
आपोहिष्ठेति तिसृभिर्ऋग्भिः पूतेन वारिणा।
तथा तरत्समन्दीभिः सिञ्चेच्चतसृभिः क्रमात् ॥ १४.१०४.३३ ॥
மீண்டும் ஆசமனம் செய்து, என்னில் நிலைத்த உள்ளத்துடன், 'ஆபோ ஹிஷ்டா' என்ற மூன்று ருக்குகளால் தூய நீரால், அவ்வாறே 'தரத்சமந்தீ' ருக்குகளால் நான்கால் வரிசையாகத் தெளிக்க வேண்டும்.
14.104.34
गोसूक्तेनाश्वसूक्तेन शुद्धवर्गेणि चात्मनः ।
वैष्णवैर्वारुणैः सूक्तैः सावित्रैरिन्द्रदेवतैः ॥ १४.१०४.३४ ॥
கோ சூக்தத்தாலும் அசுவ சூக்தத்தாலும், தன்னுடைய தூய வர்க்கத்தாலும்; வைஷ்ணவ, வாருண, சாவித்ர, இந்திர தேவதா சூக்தங்களாலும் (அபிஷேகம் செய்ய வேண்டும்).
14.104.35
वामदैव्येन चात्मानमन्यैर्मन्मयसामभिः ।
स्थित्वाऽन्तःसलिले सूक्तं जपेद्वाचाऽघमर्षणं ॥ १४.१०४.३५ ॥
வாமதேவ்ய சூக்தத்தாலும், என்னைக் கொண்ட பிற சாமங்களாலும் தன்னைத் (தூய்மைப்படுத்த வேண்டும்); நீரில் நின்று வாக்கினால் அகமர்ஷண சூக்தத்தை ஜபிக்க வேண்டும்.
14.104.36
सव्याहृतीकां सप्रणवां गायत्रीं वा ततो जपेत् ।
आश्वासमोक्षात्प्रणवं जपेद्वा मामनुस्मरन् ॥ १४.१०४.३६ ॥
அல்லது வ்யாஹ்ருதிகளுடனும் பிரணவத்துடனும் காயத்ரியை ஜபிக்க வேண்டும். அல்லது மூச்சு விடும் வரை பிரணவத்தை ஜபித்து, என்னை நினைத்துக் கொண்டிருக்க வேண்டும்.
14.104.37
उत्प्लुत्य तीर्थमासाद्य धौते शुक्ले च वाससी ।
शुद्धे चाच्छादयेत्कक्षे न कुर्यात्परिपाशके ॥ १४.१०४.३७ ॥
குதித்து தீர்த்தத்தை அடைந்து, துவைத்த வெண்மையான சுத்தமான இரண்டு ஆடைகளை இடையில் உடுத்த வேண்டும்; இடையில் முடிச்சு போடக்கூடாது.
14.104.38
पाशेन बद्ध्वा कक्षे यत्कुरुते कर्म वैदिकम् ।
राक्षसा दानवा दैत्यास्तद्विलुंपन्ति हर्षिताः।
तस्मत्सर्वप्रयत्नेन कक्ष्यापाशं न धारयेत् ॥ १४.१०४.३८ ॥
இடையில் கயிறு கட்டிக் கொண்டு செய்யப்படும் வைதிக கர்மத்தை ராக்ஷஸர்களும், தானவர்களும், தைத்தியர்களும் மகிழ்ச்சியுடன் அழிக்கின்றனர். ஆகவே எல்லா முயற்சியுடனும் இடையில் முடிச்சுக் கயிற்றை அணியக்கூடாது.
14.104.39
ततः प्रक्षाल्य पादौ च हस्तौ चैव मृदा शनैः ।
आचम्य पुनराचामेत्पुनः सावित्रिया द्विजः ॥ १४.१०४.३९ ॥
பின்னர் மண்ணால் இரண்டு கால்களையும் இரண்டு கைகளையும் மெல்லக் கழுவி ஆசமனம் செய்ய வேண்டும்; த்விஜன் சாவித்ரியுடன் மீண்டும் ஆசமனம் செய்ய வேண்டும்.
14.104.40
प्राङ्मुखोदङ्मुखो वाऽपि ध्यायन्वेदान्समाहितः ।
जले जलगतः शुद्धः स्थल एव स्थलस्थितः।
उभयत्र स्थितस्तस्मादाचामेदात्मशुद्धये ॥ १४.१०४.४० ॥
கிழக்கு அல்லது வடக்கு முகமாக, வேதங்களைத் தியானித்து, ஒருமுகப்பட்ட மனத்துடன்—நீரில் இருந்தால் நீரில் நின்று, நிலத்தில் இருந்தால் நிலத்தில் நின்று சுத்தனாவான். இரண்டிலும் நின்று, ஆத்ம சுத்திக்காக ஆசமனம் செய்ய வேண்டும்.
14.104.41
दर्भेषु दर्भपाणिः सन्प्राङ्मुखः सुसमाहितः ।
प्राणायामांस्ततः कुर्यान्मद्गतेनान्तरात्मना ॥ १४.१०४.४१ ॥
தர்ப்பைகளின் மேல் அமர்ந்து, கையில் தர்ப்பை ஏந்தி, கிழக்கு முகமாக, நன்கு ஒருமுகப்பட்டு, பின்னர் என்னில் நிலைத்த உள்ளத்தோடு பிராணாயாமம் செய்ய வேண்டும்.
14.104.42
सहस्रकृत्वः सावित्रीं शतकृत्वस्तु वा जपेत् ॥ १४.१०४.४२ ॥
சாவித்ரீ மந்திரத்தை ஆயிரம் முறை அல்லது நூறு முறை ஜபிக்க வேண்டும்.
14.104.43
समाहितो जपेत्तस्मात्सावित्र्या चाभिमन्त्र्य च ।
मन्देहानां विनाशाय रक्षसां विक्षिपेज्जलम् ॥ १४.१०४.४३ ॥
ஆகவே மனம் ஒருமுகப்பட்டு ஜபித்து, சாவித்ரியால் அபிமந்திரித்து, மந்தர்களான அரக்கர்களை அழிக்க நீரைத் தெளிக்க வேண்டும்.
14.104.44
उद्वर्गोसीत्यथा चान्तःप्रायश्चित्तजलं क्षिपेत् ॥ १४.१०४.४४ ॥
'நீ உத்வர்கம்' என்று கூறி, உள்ளே பிராயச்சித்த நீரை வீச வேண்டும்.
14.104.45
अथादाय सुपुष्पाणि तोयमञ्जलिना द्विजः ।
प्रक्षिप्य प्रतिसूर्यं च व्योममुद्रां प्रकल्पयेत् ॥ १४.१०४.४५ ॥
பின்னர் துவிஜன் நல்ல மலர்களையும் நீரையும் அஞ்சலியில் எடுத்து, சூரியனுக்கு எதிரே வீசி, வ்யோம முத்திரையை அமைக்க வேண்டும்.
14.104.46
ततो द्वादशकृत्वस्तु सूर्यस्येकाक्षरं जपेत् ।
ततः षडक्षरादीनि षट्कृत्वः परिवर्तयेत् ॥ १४.१०४.४६ ॥
பின்னர் சூரியனின் ஏகாக்ஷர மந்திரத்தை பன்னிரண்டு முறை ஜபிக்க வேண்டும்; பின்னர் ஷடக்ஷர முதலியவற்றை ஆறு முறை சுழற்ற வேண்டும்.
14.104.47
प्रदक्षिणं परामृश्य मुद्रया स्वमुखान्तरे ।
ऊर्ध्वबाहुस्ततो भूत्वा सूर्यमीक्षेत्समाहितः ॥ १४.१०४.४७ ॥
வலமாகச் சுற்றி, முத்திரையால் தன் வாயின் உள்ளே தொட்டு, பின்னர் கைகளை உயர்த்தி, ஒருமுகமாக சூரியனைப் பார்க்க வேண்டும்.
14.104.48
तन्मण्डलस्थं मां ध्यायंस्तोजोमूर्तिं चतुर्भुजम् ।
उदुत्यं च जपेन्मन्त्रं चित्रं तच्चक्षुरित्यपि ॥ १४.१०४.४८ ॥
அந்த மண்டலத்தில் நின்ற, ஒளியுருவான, நான்கு கரங்கள் கொண்ட என்னை தியானித்து, 'உதுத்யம்' மந்திரத்தையும் 'சித்ரம் தச்சக்ஷுः' என்பதையும் ஜபிக்க வேண்டும்.
14.104.49
सावित्रीं च यथाशत्ति जप्त्वा सूक्तं च मामकम् ।
मन्मयानि च सामानि पुरुषव्रतमेव च ॥ १४.१०४.४९ ॥
சாவித்ரியையும், என்னுடைய சூக்தத்தையும் சக்திக்கேற்ப ஜபித்து, என்னைக் கொண்ட சாம கீதங்களையும் புருஷவ்ரதத்தையும் (பின்பற்ற வேண்டும்).
14.104.50
ततश्चालोकयेदर्कं हंसः शुचिषदित्यपि ।
प्रदक्षिणं समावृत्य नमस्कृत्य दिवाकरम् ॥ १४.१०४.५० ॥
பின்னர் சூரியனைப் பார்க்க வேண்டும்; 'ஹம்ஸः ஶுசிஷத்' என்பதையும் (ஜபிக்க வேண்டும்). வலம் வந்து, வணங்கி, திவாகரனை (சூரியனை வணங்க வேண்டும்).
14.104.51
ततस्तु तर्पयेदद्भिर्ब्रह्म्णां मां च शङ्करम् ।
प्रजापतिं च देवांश्च तथा देवमुनीनपि ॥ १४.१०४.५१ ॥
பின்னர் நீரால் பிராமணர்களையும், என்னையும், சங்கரனையும், பிரஜாபதியையும், தேவர்களையும், தேவ முனிவர்களையும் தர்ப்பணம் செய்ய வேண்டும்.
14.104.52
साङ्गानपि तथा वेदानितिहासान्क्रतूनपि ।
पुराणानि च सर्वाणि कुलान्यप्सरसां तथा ॥ १४.१०४.५२ ॥
அங்கங்களுடன் கூடிய வேதங்கள், இதிகாசங்கள், யாகங்கள், எல்லாப் புராணங்கள், அப்சரஸ்களின் குலங்கள் ஆகியவற்றையும் (தர்ப்பணம் செய்ய வேண்டும்).
14.104.53
क्रतून्संवत्सरं चैव कलाकाष्ठात्मकं तथा ।
भूतग्रामांश्च भूतानि सरितः सागरांस्तथा।
शैलाञ्शैलस्थितान्देवानोषधीः सवनस्पतीः ॥ १४.१०४.५३ ॥
யாகங்கள், ஆண்டு, கலை-காஷ்டை வடிவான காலம், உயிரினக் கூட்டங்கள், உயிரினங்கள், ஆறுகள், கடல்கள், மலைகள், மலைகளில் நிற்கும் தேவர்கள், மூலிகைகள், மரங்கள் ஆகியவற்றையும் (தர்ப்பணம் செய்ய வேண்டும்).
14.104.54
तर्पयेदुपवीती च प्रत्येकं तृप्यतामिति ।
अन्वारभ्य च सव्येन पाणिना दक्षिणेन तु ॥ १४.१०४.५४ ॥
உபவீதியாக இருந்து 'திருப்தியடையட்டும்' என்று ஒவ்வொருவருக்கும் தர்ப்பணம் செய்ய வேண்டும்; இடது கையாலும் வலது கையாலும் தொட்டு.
14.104.55
निवीती तर्पयेद्विद्वानृषीन्मन्त्रकृतस्तथा ।
मरीच्यादीनृषींश्चैव नारदाद्यान्समाहितः ॥ १४.१०४.५५ ॥
நிவீதியாக இருந்து அறிஞன் மந்திரகர்த்தா ரிஷிகளுக்கு தர்ப்பணம் செய்ய வேண்டும்; மரீசி முதலிய ரிஷிகளுக்கும் நாரதர் முதலியோருக்கும் ஒருமுகமாக.
14.104.56
प्राचीनावीत्यथैतास्तु तर्पयेद्देवताः पितॄत् ।
ततस्तु कव्यवाडग्निं सों वैवस्वतं तथा ॥ १४.१०४.५६ ॥
பிறகு பிராசீனாவீதியாக இருந்து இந்த தேவர்களுக்கும் பிதிரர்களுக்கும் தர்ப்பணம் செய்ய வேண்டும்; பின் கவ்யவாட் அக்னி, சோமன், வைவஸ்வத யமன் ஆகியோருக்கும்.
14.104.57
ततश्चार्यमणं चापि ह्यग्निष्वात्तांस्तथैव च ।
सोमपांश्चैव दर्भेषु सतिलैरेव वारिभिः।
तृप्यतामिति पश्चात्तु स पितॄंस्तर्पयेत्ततः ॥ १४.१०४.५७ ॥
பிறகு அர்யமனுக்கும், அக்னிஷ்வாத்தர்களுக்கும், சோமபர்களுக்கும் தர்ப்பைகளின் மேல் எள்ளுடன் நீரால் 'திருப்தியடையட்டும்' என்று சொல்லி; பின்பு அவர் பிதிரர்களுக்கு தர்ப்பணம் செய்ய வேண்டும்.
14.104.58
पितॄन्पितामहांश्चैव तथैव प्रपितामहान् ।
पितामहीस्तता चापि तथैव प्रपितामहीः ॥ १४.१०४.५८ ॥
பிதாக்கள், பிதாமகர்கள், அவ்வாறே பிரபிதாமகர்கள்; பிதாமகிகள், அவ்வாறே பிரபிதாமகிகள் ஆகியோருக்கும்.
14.104.59
मातरं चात्मनश्चैव गुरुमाचार्यमेव च ।
पितृमातृष्वसारौ च तथा मातामहीमपि ॥ १४.१०४.५९ ॥
தாயாருக்கும், தன் தாயாருக்கும், குருவுக்கும், ஆசாரியருக்கும்; தந்தை மற்றும் தாயின் சகோதரிகளுக்கும், அவ்வாறே மாதாமகிக்கும்.
14.104.60
उपाध्यायान्सखीन्बन्धूञ्शिष्यर्त्विग्ज्ञातिबांधवान् ।
प्रमीतानानृशंस्यार्थं तर्पयेत्तानमत्सरः ॥ १४.१०४.६० ॥
ஆசிரியர்கள், நண்பர்கள், உறவினர்கள், சீடர்கள், ருத்விக்குகள், குலபந்துக்கள் மற்றும் இறந்தவர்களை இரக்கத்தினால், பொறாமையின்றி தர்ப்பணத்தால் திருப்திப்படுத்த வேண்டும்.
14.104.61
तर्पयित्वा तथाऽऽचम्य स्नानवस्त्रं प्रपीडयेत् ।
वृत्तिं भृत्यजनस्याहुः स्नानं पानं च तद्विदः ॥ १४.१०४.६१ ॥
தர்ப்பணம் செய்து, அவ்வாறே ஆசமனம் செய்து, நீராடிய ஆடையை பிழிய வேண்டும். அதை அறிந்தோர் குளித்தலும் பருகுதலும் பணியாளர்களின் வாழ்வாதாரம் என்கின்றனர்.
14.104.62
अतर्पयित्वा तान्पूर्वं स्नानवस्त्रं न पीडयेत् ।
पीडयेच्चेत्पुरा मोहाद्देवाः सर्पिगणास्तथा।
पितरस्तु निराशास्ते शप्त्वा यान्ति यथागतं ॥ १४.१०४.६२ ॥
முதலில் அவர்களுக்கு தர்ப்பணம் செய்யாமல் நீராடிய ஆடையை பிழியக்கூடாது. மோகத்தால் முன்பு பிழிந்தால், தேவர்களும் சர்ப்பக் கூட்டங்களும் அவ்வாறே பிதிர்களும் ஏமாற்றமடைந்து சபித்து வந்த வழியே திரும்பிச் செல்வர்.
14.104.63
प्रक्षाल्य तु मृदा पादावाचम्य प्रयतः पुनः ।
दर्भेषु दर्भपाणिः सन्स्वाध्यायं तु समारभेत् ॥ १४.१०४.६३ ॥
பின்னர் மண்ணால் கால்களைக் கழுவி, மீண்டும் ஆசமனம் செய்து, அடக்கத்துடன், கையில் தர்ப்பையுடன் தர்ப்பைகள் மீது அமர்ந்து ஸ்வாத்யாயத்தைத் தொடங்க வேண்டும்.
14.104.64
वेदमादौ समारभ्य ततोपर्युपरि क्रमात् ।
यदधीतेऽन्वहं शक्त्या तत्स्वाध्यायं प्रचक्षते ॥ १४.१०४.६४ ॥
வேதத்தை தொடக்கத்திலிருந்து முறையாக மேலும் மேலும், தன் சக்திக்கு ஏற்ப நாள்தோறும் எவ்வளவு ஓதப்படுகிறதோ அதையே ஸ்வாத்யாயம் என்கின்றனர்.
14.104.65
ऋचो वाऽपि यजुर्वाऽपि सामगायमथापि च ।
इतिहासपुराणानि यथाशक्ति न हापयेत् ॥ १४.१०४.६५ ॥
ருக்குகளையோ, யஜுஸ்களையோ, சாம கானங்களையோ, மேலும் இதிகாசங்களையும் புராணங்களையும் தன் சக்திக்கேற்ப விடாமல் ஓத வேண்டும்.
14.104.66
उत्थाय तु नमस्कृत्य दिशो दिग्देवता अपि ।
ब्रह्मणं च ततश्चाग्निं पृथिवीमोषधीस्तथा ॥ १४.१०४.६६ ॥
எழுந்து, வணங்கி, திசைகளையும் திசைத் தெய்வங்களையும், பின்னர் பிரம்மனையும் அக்னியையும், பூமியையும் மூலிகைகளையும் வணங்க வேண்டும்.
14.104.67
वाचं वाचस्पतिं चैव मां चैव सरितस्तथा ।
नमस्कृत्य तथाऽद्भिस्तु प्रणवादि च पूर्ववत् ॥ १४.१०४.६७ ॥
வாக்கையும், வாசஸ்பதியையும், என்னையும், நதிகளையும் வணங்கி, நீரால் கூட, பிரணவம் முதலியவற்றுடன், முன்போலவே.
14.104.68
ततो नमोऽद्भ्य इत्युक्त्वा नमस्कुर्यात्तु तज्जलम् ।
घृणिः सूर्यस्तथाऽऽदित्यस्तं प्रणम्य स्वमूर्धनि ॥ १४.१०४.६८ ॥
பின்னர் 'நமோ அத்³ப்4யஃ' என்று சொல்லி அந்த நீரை வணங்க வேண்டும்; கிரணமுடையவனான சூரியனையும் ஆதித்தனையும் வணங்கி, தன் தலையில்.
14.104.69
ततस्त्वालोकयन्नर्कं प्रणवेन समाहितः ।
ततो मामर्चयेत्पुष्पैर्मत्प्रियैरेव नित्यशः ॥ १४.१०४.६९ ॥
பின்னர் சூரியனைப் பார்த்தபடி, பிரணவத்துடன் ஒருமுகப்பட்டு; பின்னர் எனக்கு உகந்த மலர்களாலேயே நாள்தோறும் என்னை அர்ச்சிக்க வேண்டும்.
14.104.70
त्वत्प्रियाणि प्रसूनानि त्वदधिष्ठानि माधव ।
सर्वाण्याचक्ष्व देवेश त्वद्भक्तस्य ममाच्युत ॥ १४.१०४.७० ॥
உமக்கு உகந்தவையும், உம்மில் நிலைபெற்றிருப்பவையுமான மலர்கள் அனைத்தையும் சொல்லுங்கள், மாதவா; தேவேசனே, அச்யுதா, உமது பக்தனான எனக்கு.
14.104.71
शृणुष्वावहितो राजन्पुष्पाणि प्रियकृन्ति मे ।
कुमुदं करवीरं च चणकं चंपकं तथा ॥ १४.१०४.७१ ॥
அரசனே, கவனமாகக் கேள்: எனக்கு மகிழ்ச்சி தரும் மலர்கள் — குமுதம், கரவீரம், சணகம், சம்பகம் ஆகியவையும்.
14.104.72
मल्लिकाजातिपुष्पं च नन्द्यावर्तं च नन्दिकम् ।
पलाशपुष्पपत्राणि दूर्वा भृङ्गकमेव च ॥ १४.१०४.७२ ॥
மல்லிகை, ஜாதி மலர், நந்த்யாவர்த்தம், நந்திகம், பலாச மலர்களும் இலைகளும், தூர்வை புல், பிருங்கம் ஆகியவையும்.
14.104.73
वनमाला च राजेन्द्र मत्प्रियाणि विशेषतः ।
सर्वेषामपि पुष्पाणां सहस्रगुणमुत्पलम् ॥ १४.१०४.७३ ॥
ராஜேந்திரா, வனமாலையும் எனக்கு மிகவும் பிரியமானது; எல்லா மலர்களிலும் நீலத் தாமரை ஆயிரம் மடங்கு சிறந்தது.
14.104.74
तस्मात्पद्मं तथा राजन्पद्मात्तु सतपत्रकम् ।
तस्मात्सहस्रपत्रं तु पुण्डरीकं ततः परम् ॥ १४.१०४.७४ ॥
அதற்குப் பிறகு, அரசே, தாமரை; தாமரையை விட நூறு இதழ் மலர்; அதைவிட ஆயிரம் இதழ் மலர்; அதற்கும் மேல் புண்டரீகம்.
14.104.75
पुण्डरीकसहस्रात्तु तुलसी गुणतोऽधिका ।
बकपुष्पं ततस्तस्मात्सौवर्णं तु ततोऽधिकम्।
सौवर्णात्तु प्रसूनाच्च मत्प्रियं नास्ति पाण्डव ॥ १४.१०४.७५ ॥
ஆயிரம் புண்டரீகங்களை விடவும் துளசி குணத்தில் உயர்ந்தது; அதற்குப் பின் பக மலர்; அதற்கும் மேல் பொன் மலர்; பாண்டவா, பொன் மலரைவிட எனக்கு பிரியமானது எதுவுமில்லை.
14.104.76
पुष्पाभावे तुलस्यास्तु पत्रैर्मामर्चयेत्पुनः ।
पत्रालाभे तु शाखाभिः शाकालाभे शिफालवैः।
शिफाभावे मृदा तत्र भक्तिमानर्चयेत माम् ॥ १४.१०४.७६ ॥
துளசி மலர் இல்லாவிடில் இலைகளால் என்னை வழிபடட்டும்; இலை இல்லாவிடில் கிளைகளால்; கீரை இல்லாவிடில் வேர்த் தளிர்களால்; வேர் இல்லாவிடில் பக்தன் மண்ணால் என்னை வழிபடட்டும்.
14.104.77
वर्जनीयानि पुष्पाणि शृणु राजन्समाहितः ।
किङ्किणी मुनिपुष्पं च धुर्धूरं पाटलं तथा ॥ १४.१०४.७७ ॥
அரசே, தவிர்க்கப்பட வேண்டிய மலர்களை கவனமாகக் கேள்: கிங்கிணி, முனி மலர், துர்தூரம், பாடலம் ஆகியவையும்.
14.104.78
तथाऽतिमुक्तकं चैव पुन्नागं नक्तमालिकम् ।
यौधिकं क्षीरिकापुष्पं निर्गुण्डी लाङ्गुली जपा ॥ १४.१०४.७८ ॥
அதேபோல் அதிமுக்தகம், புன்னாகம், நக்தமாலிகை, யௌதிகம், க்ஷீரிகா மலர், நிர்குண்டி, லாங்குலி, ஜபா.
14.104.79
कर्णिकारं तथाऽशोकं शल्मलीपुष्पमेव च ।
ककुभाः कोविदाराश्च वैभीतकमथापि च ॥ १४.१०४.७९ ॥
அதேபோல் கர்ணிகாரம், அசோகம், சால்மலி மலர், ககுபம், கோவிதாரம், வைபீதகம் ஆகியவையும்.
14.104.80
कुरण्टकप्रसूनं च कल्पकं कालकं तथा ।
अङ्केलं गिरिकर्णी च नीलान्येव च सर्वशः।
एकपर्णानि चान्यानि सर्वाण्येव विवर्जयेत् ॥ १४.१०४.८० ॥
குரண்டக மலர், கல்பகம், காலகம், அங்கேலம், கிரிகர்ணி, அனைத்து நீல மலர்கள், ஏகபர்ணம் மற்றும் பிறவற்றையும் அனைத்தையும் தவிர்க்க வேண்டும்.
14.104.81
अर्कपुष्पाणि वर्ज्यानि अर्कपत्रस्तितानि च ।
व्याघृताः पिचुमन्दानि सर्वाण्येव विवर्जयेत् ॥ १४.१०४.८१ ॥
அர்க மலர்கள் விலக்கப்பட வேண்டும்; அர்க இலைகளும்; வ்யாக்ருதா, பிச்சுமந்தம் ஆகிய அனைத்தையும் தவிர்க்க வேண்டும்.
14.104.82
अन्यैस्तु शुक्लपत्रैस्तु गन्धवद्भिर्नराधिप ।
अवर्ज्यैस्तैर्यथालाभं मद्भक्तो मां समर्चयेत् ॥ १४.१०४.८२ ॥
நராதிபா, விலக்கப்படாத மற்ற நறுமணமுள்ள வெள்ளை இலைகளால், கிடைப்பவற்றைக் கொண்டு என் பக்தன் என்னை வழிபட வேண்டும்.
14.104.83
कथं त्वमर्चनीयोसि मूर्तयः कीदृशास्तु ते ।
वैखानसाः कथं ब्रुयूः कथं वा पाञ्चरात्रिकाः ॥ १४.१०४.८३ ॥
நீ எவ்விதம் வழிபடப்பட வேண்டும்? உன் மூர்த்திகள் எத்தகையவை? வைகாநசர்கள் எவ்விதம் கூற வேண்டும், அல்லது பாஞ்சராத்திரிகர்கள் எவ்விதம் கூற வேண்டும்?
14.104.84
शृणु पाण्डव तत्सर्वमर्चनाक्रममात्मनः ।
स्थण्डिले पद्मकं कृत्वा चाष्टपत्रं सकर्णिकम् ॥ १४.१०४.८४ ॥
பாண்டவனே, என் வழிபாட்டின் முழு முறையையும் கேள். சமமான தரையில் எட்டு இதழ்களும் மையமும் கொண்ட தாமரையை வரைந்து.
14.104.85
अष्टाक्षरविधानेन ह्यथवा द्वादशाक्षरैः ।
वैदिकैरथ मन्त्रैश्च मम सूक्तेन वा पुनः ॥ १४.१०४.८५ ॥
எண்ணெழுத்து விதியாலோ, அல்லது பன்னிரு எழுத்து மந்திரத்தாலோ, வேத மந்திரங்களாலோ, அல்லது என் சூக்தத்தாலோ.
14.104.86
स्थापितं मां ततस्तस्मिन्नर्ययित्वा विचक्षणः ।
पुरुषं च ततः सत्यमत्युतं च युधिष्टिर ॥ १४.१०४.८६ ॥
பின்னர் அங்கே என்னை நிறுவி, அறிவுடையவன் வழிபட்டு, பின்னர் புருஷனையும், சத்யனையும், அச்யுதனையும், யுதிஷ்டிரனே.
14.104.87
अनिरुद्धं च मां प्राहुर्वैखानसविदो जनाः ।
अन्ये त्वेवं विजानन्ति मां राजन्पाञ्चरात्रिकाः। ॥ १४.१०४.८७ ॥
வைகானச அறிஞர்கள் என்னை அநிருத்தன் என்கின்றனர். ஆனால் அரசே, பாஞ்சராத்திரிகள் என்னை இவ்வாறு அறிகின்றனர்.
14.104.88
वासुदेवं च राजेन्द्र संकर्षणमथापि वा ।
प्रद्युम्नं चानिरुद्धं च चतुर्मूर्तिं प्रचक्षते ॥ १४.१०४.८८ ॥
அரசர்களின் தலைவனே, வாசுதேவனும் சங்கர்ஷணனும், அல்லது பிரத்யும்னனும் அநிருத்தனும்; நான்கு வடிவுடையவன் என்று சொல்லப்படுகிறது.
14.104.89
एताश्चान्याश्च राजेन्द्र संज्ञाभेदेन मूर्तयः ।
विद्ध्यार्थान्तरा एवं मामेवं चार्चयेद्भुधः ॥ १४.१०४.८९ ॥
அரசர்களின் தலைவனே, இவையும் பிறவும் பெயர் வேறுபாட்டால் வந்த வடிவங்கள்; வேறுபட்ட பொருளுடையவை என அறிக. அறிவுடையவன் இவ்வாறே என்னை வழிபட வேண்டும்.
14.104.90
त्वद्भक्ताः कीदृसा देव कानि तेषं व्रतानि च ।
एतत्कथय देवेश त्वद्भक्तस्य ममाच्युत ॥ १४.१०४.९० ॥
தேவா, உங்கள் பக்தர்கள் எத்தகையவர்கள், அவர்களின் விரதங்கள் யாவை? தேவேசா, அச்யுதா, உங்கள் பக்தனாகிய எனக்கு இதைச் சொல்லுங்கள்.
14.104.91
अनन्यदेवताभक्ता चे मद्भक्तजनप्रियाः ।
मामेव शरणं प्राप्ता मद्भक्तास्ते प्रकीर्तिताः ॥ १४.१०४.९१ ॥
வேறு எந்த தெய்வத்தையும் வணங்காதவர்களும், என் பக்தர்களுக்கு பிரியமானவர்களும், என்னையே அடைக்கலமாகக் கொண்டவர்களுமே என் பக்தர்கள் என்று சொல்லப்படுகிறார்கள்.
14.104.92
स्वर्ग्याण्यपि यशस्यानि मत्प्रियाणि विशेषतः ।
मद्भक्तः पाण्डवश्रेष्ठ व्रतानीमानि धारयेत् ॥ १४.१०४.९२ ॥
பாண்டவர்களில் சிறந்தவனே, சொர்க்கத்தைத் தரும், புகழைத் தரும், குறிப்பாக எனக்கு பிரியமான இந்த விரதங்களை என் பக்தன் கடைப்பிடிக்க வேண்டும்.
14.104.93
नान्यदाच्छादयेद्वस्त्रं मद्भक्तो जलतारणे ।
स्वस्थस्तु न दिवा स्वप्येन्मधुमांसानि वर्जयेत् ॥ १४.१०४.९३ ॥
நீர் கடக்கும்போது என் பக்தன் வேறு ஆடையால் போர்த்திக்கொள்ளக் கூடாது; நலமாக இருக்கும்போது பகலில் தூங்கக் கூடாது, தேனையும் இறைச்சியையும் தவிர்க்க வேண்டும்.
14.104.94
प्रदक्षिणं व्रजेद्विप्रान्गामश्वत्थं हुताशनम् ।
न धावेत्पतिते वर्षे नाग्नभिक्षां च लोपयेत् ॥ १४.१०४.९४ ॥
பிராமணர்கள், பசு, அரசமரம், நெருப்பு ஆகியவற்றை வலம் வர வேண்டும்; மழை பெய்யும்போது ஓடக்கூடாது, அக்னி-பிக்ஷையை விடக்கூடாது.
14.104.95
प्रत्यक्षलवणं नाद्यत्सौभाञ्जनकरञ्जनौ ।
ग्रासमुष्टिं गवपे दद्याद्धान्याम्लं चैव वर्जयेत् ॥ १४.१०४.९५ ॥
கண்ணுக்குத் தெரியும் உப்பை உண்ணக்கூடாது; சௌபாஞ்சனம், கரஞ்ஜம் ஆகியவற்றையும் உண்ணக்கூடாது; பசுவுக்கு ஒரு கவளம் உணவு கொடுக்க வேண்டும், தானியப் புளிப்பையும் தவிர்க்க வேண்டும்.
14.104.96
तथा पर्युषितं चापि पक्वं परगृहागतम् ।
अनिवेदितं च यद्द्रव्यं तत्प्रयत्नेन वर्जयेत् ॥ १४.१०४.९६ ॥
அதுபோல, பழையதும், சமைத்ததாயினும் பிறர் வீட்டிலிருந்து வந்ததும், நிவேதிக்கப்படாததுமான பொருளை முயற்சியுடன் தவிர்க்க வேண்டும்.
14.104.97
विभितककरञ्जानां छायां दूरे विवर्जयेत् ।
पिप्रदेवपरीवादान्न वदेत्पीडितोपि सन् ॥ १४.१०४.९७ ॥
விபீதக, கரஞ்ச மரங்களின் நிழலை தொலைவில் தவிர்க்க வேண்டும்; பீடிக்கப்பட்டாலும் அந்தணர்களை இகழ்ந்து பேசக்கூடாது.
14.104.98
सात्विका राजसाश्चापि तामसाश्चापि पाण्डव ।
मामर्चयन्ति मद्भक्तास्तेषामीदृग्विदा गतिः ॥ १४.१०४.९८ ॥
பாண்டவனே, சாத்துவிகரும், ராஜசரும், தாமசரும் என் பக்தர்களாய் என்னை வழிபடுகின்றனர்; அவர்களுக்கு இத்தகைய அறிந்தவர்களின் கதியே உண்டு.
14.104.99
तामसास्तिमिरं यान्ति राजसा रज एव तत् ।
सात्विकाः सत्वसंपन्नाः सत्वमेव प्रयान्ति ते ॥ १४.१०४.९९ ॥
தாமசர் இருளை அடைகின்றனர்; ராஜசர் ரஜஸையே; சத்துவ குணம் நிறைந்த சாத்துவிகர் சத்துவத்தையே அடைகின்றனர்.
14.104.100
ये सिद्धाः सन्ति साङ्ख्येन योगसत्वबलेन च ।
नभस्यादित्यचन्द्राभ्यां पश्यन्ति पदविस्तरम् ॥ १४.१०४.१०० ॥
சாங்கியத்தாலும், யோக மற்றும் சத்துவ பலத்தாலும் சித்தர்களாயுள்ளவர்கள், ஆகாயத்தில் சூரியனும் சந்திரனும் வழியாக பாதையின் விரிவைக் காண்கின்றனர்.
14.104.101
एकस्तंभे नवद्वारे त्रिस्थूणे पञ्चसाक्षिके ।
एतस्मिन्देहनगरे राजसस्तु सदा भवेत् ॥ १४.१०४.१०१ ॥
ஒரு தூணும், ஒன்பது வாயில்களும், மூன்று தாங்கிகளும், ஐந்து சாட்சிகளும் கொண்ட இந்த உடல் நகரில் ராஜச குணம் எப்போதும் இருக்கும்.
14.104.102
उदिते सवितर्याप्य क्रियायुक्तस्य धीमतः ।
चतुर्वेदविदश्चापि देहे षड्वृषलाः स्मृताः ॥ १४.१०४.१०२ ॥
சூரியன் உதித்தபோது, கிரியைகளில் ஈடுபட்ட ஞானியும், நான்கு வேதங்களை அறிந்தவனுமான அவனுடைய உடலில் ஆறு வൃஷலர்கள் உள்ளதாக நினைவுகூரப்படுகின்றனர்।
14.104.103
क्षत्रियाः सप्त विज्ञेया वैश्यास्त्वष्टौ प्रकीर्तिताः ।
नियताः पाण्डवश्रेष्ठ शूद्राणामेकविंशतिः ॥ १४.१०४.१०३ ॥
க்ஷத்திரியர்கள் ஏழு என அறியப்பட வேண்டும்; வைசியர்கள் எட்டு என்று கூறப்பட்டுள்ளனர். பாண்டவர்களில் சிறந்தவனே, சூத்திரர்கள் இருபத்தொன்று என நிச்சயிக்கப்பட்டுள்ளனர்.
14.104.104
कामः क्रोधश्च लोभश्च मोहश्च मद एव च ।
महामोहश्च इत्येते देहे षड्वृषलाः स्मृताः ॥ १४.१०४.१०४ ॥
காமம், கோபம், பேராசை, மோகம், மதம், மகாமோகம் ஆகிய இவையே உடலில் உள்ள ஆறு வൃஷலர்கள் என நினைவுகூரப்படுகின்றன.
14.104.105
गर्वः स्तंभो ह्यहङ्कार ईर्ष्या च द्रोह एव च ।
पारुष्यं क्रूरता चैव सप्तैत क्षत्रियाः स्मृताः ॥ १४.१०४.१०५ ॥
செருக்கு, பிடிவாதம், அகங்காரம், பொறாமை, துரோகம், கடுமை, கொடுமை ஆகிய இந்த ஏழும் க்ஷத்திரியர்கள் என நினைவுகூரப்படுகின்றன.
14.104.106
तीक्ष्णता निकृतिर्माया शाठ्यं डंभो ह्यनार्जवम् ।
पैशुन्यमनृतं चैव वेश्यास्त्वष्टौ प्रकीर्तिताः ॥ १४.१०४.१०६ ॥
கடுமை, வஞ்சனை, மாயை, கபடம், பாசாங்கு, நேர்மையின்மை, கோள் சொல்லல், பொய் ஆகிய இந்த எட்டும் வைசியர்கள் என அறிவிக்கப்பட்டுள்ளன.
14.104.107
तृष्णा बुभुक्षा निद्रा च ह्यालस्यं चाघृणादयः ।
आधिश्चापि विषादश्च प्रमादो हीनसत्वता ॥ १४.१०४.१०७ ॥
தாகம், பசி, உறக்கம், சோம்பல், இரக்கமின்மை முதலானவை, மனவேதனை, விரக்தி, அலட்சியம், மனத் திண்மையின்மை.
14.104.108
भयं विक्लबता जाड्यं पापकं मन्युरेव च ।
आशा चाश्रद्दधानत्वमनवस्थाप्यमन्त्रणम् ॥ १४.१०४.१०८ ॥
பயம், மனக்குழப்பம், மந்தம், பாவச்செயல், கோபம், ஆசை, நம்பிக்கையின்மை, நிலையின்மை, தீய ஆலோசனை.
14.104.109
आशौचं मलिनत्वं च शूद्रा ह्येते प्रकीर्तिताः ।
यस्मिन्नेते न दृश्यन्ते स वै ब्राह्मण उच्यते ॥ १४.१०४.१०९ ॥
தூய்மையின்மையும் அழுக்கும் இவையே சூத்திரர்கள் என்று அறிவிக்கப்பட்டவை. இவை எவரிடம் காணப்படவில்லையோ அவனே பிராமணன் எனப்படுகிறான்.
14.104.110
येषुयेषु हि भावेषु यत्कालं वर्तते द्विजः ।
तत्कालं वै स विज्ञेयो ब्राह्मणो ज्ञानदुर्बलः ॥ १४.१०४.११० ॥
எந்தெந்த நிலைகளில் இருபிறப்பாளன் எந்தக் காலம் இருக்கிறானோ, அந்தக் காலத்தில் அவனே பிராமணனாக அறியப்பட வேண்டும் — அறிவில் பலவீனமானவன்.
14.104.111
प्राणानायम्य यत्कालं येन मां चापि चिन्तयेत् ।
तत्कालो वै द्विजो ज्ञेयः शेषकालो ह्यथेतरः ॥ १४.१०४.१११ ॥
பிராணங்களை அடக்கி எந்தக் காலத்தில் ஒருவன் என்னைத் தியானிக்கிறானோ, அந்தக் காலத்தில் அவனே இருபிறப்பாளன் என அறியப்பட வேண்டும்; மற்ற காலம் வேறு.
14.104.112
तस्मात्तु सात्विको भूत्वा शुचिः क्रोधविवर्जितः ।
मामर्चयेत्तु सततं मत्प्रियत्वं यदीच्छति ॥ १४.१०४.११२ ॥
ஆகையால் சாத்துவிகனாய், தூயவனாய், கோபமின்றி, என் அன்புக்குரியவனாக விரும்புபவன் எப்போதும் என்னை வழிபட வேண்டும்.
14.104.113
अलोलजिह्वः समुपस्थितो धृतिं ।
निधाय चक्षुर्युगमात्रमेव तत।
मनश्च वाचं च निगृह्य चञ्चलं ।
भयान्निवृत्तो मम भक्त उच्यते ॥ १४.१०४.११३ ॥
நாக்கு அலையாதவனாய், உறுதியுடன் நிற்பவனாய், பார்வையை ஒரு நுகத்தடி அளவு தூரத்திலேயே நிறுத்தி, மனதையும் அலையும் பேச்சையும் அடக்கி, பயத்திலிருந்து விலகியவன் — அவனே என் பக்தன் எனப்படுகிறான்.
14.104.114
ईदृशाध्यात्मिनो ये तु ब्राह्मणा नियतेन्द्रियाः ।
तेषां श्राद्धेषु तृप्यन्ति तेन तृप्ताः पितामहाः ॥ १४.१०४.११४ ॥
இத்தகைய ஆன்மஞானிகளும் இந்திரியங்களை அடக்கிய பிராமணர்களும் இருக்கின்றனர்; அவர்களுடைய ஸ்ராத்தங்களில் பித்ருக்கள் திருப்தியடைகின்றனர், அதனால் திருப்தியுற்ற அவர்கள் மகிழ்கின்றனர்.
14.104.115
धर्मो जयति नाधर्मः सत्यं जयति नानृतम् ।
क्षमा जयति न क्रोधः क्षमावान्ब्राह्मणो भवेत् ॥ १४.१०४.११५ ॥
தர்மம் வெல்லும், அதர்மம் வெல்லாது; சத்தியம் வெல்லும், பொய் வெல்லாது; பொறுமை வெல்லும், கோபம் வெல்லாது. பொறுமையுடையவனே பிராமணனாக இருக்கட்டும்.