Mahābhārata · Adhyāya 14.116
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
14.116.1
कीदृशा ब्राह्मणाः पुण्या भावशुद्धाः सुरेश्वर ।
यत्कर्म सफलं नेति कथयस्य ममानघ ॥ १४.११६.१ ॥
Herr der Götter, welche Brahmanen sind verdienstvoll und rein im Sinn? Sag mir, Makelloser, deren Handlungen nicht fruchtbar sind.
14.116.2
शृणु पाण्डव तत्सर्वं ब्राह्मणानां यथाक्रमम् ।
सफलं निष्फलं चैव तेषां कर्म ब्रवीमि ते ॥ १४.११६.२ ॥
Höre, Sohn Pāṇḍus: Ich werde dir der Reihe nach alle Handlungen der Brahmanen erzählen, die fruchtbaren wie die fruchtlosen.
14.116.3
त्रिदण्डधारणं मौनं जटाधारणमुण्डनम् ।
वल्कलाजिनसंवासो व्रतचर्याऽभिषेचनम् ॥ १४.११६.३ ॥
Das Tragen des Dreistabs, Schweigen, das Tragen verfilzten Haars, das Scheren des Kopfes, das Wohnen in Baumrinde und Hirschfell, das Einhalten von Gelübden und das rituelle Salbungsbad.
14.116.4
अग्निहोत्रं गृहे वासः स्वाध्यायं दारसत्क्रिया ।
सर्वाण्येतानि वै मिथ्या यदि भावो न निर्मलः ॥ १४.११६.४ ॥
Das Feueropfer, das Leben als Hausvater, das Rezitieren des Veda, die Ehrung der Gattin: all dies ist vergeblich, wenn die innere Haltung nicht rein ist.
14.116.5
अग्निहोत्रं वृथा राजन्वृथा वेदास्तथैव च ।
शीलेन देवास्तुष्यन्ति श्रुतयस्तत्र कारणम् ॥ १४.११६.५ ॥
König, das Feueropfer ist vergeblich, und ebenso die Veden. Durch rechtschaffenes Verhalten werden die Götter erfreut; die heiligen Texte sind dafür nur die Ursache.
14.116.6
क्षान्तः दान्तं जितक्रोधं जितात्मानं जितेन्द्रियम् ।
तमग्र्यं ब्राह्मणं मन्ये शेषाः शूद्रा इति स्मृताः ॥ १४.११६.६ ॥
Wer geduldig, selbstbeherrscht ist, den Zorn, sich selbst und die Sinne besiegt hat: diesen Vorzüglichen halte ich für einen Brahmanen; die übrigen heißen Śūdras.
14.116.7
अग्निहोत्रव्रतपरान्स्वाध्यायनिरताञ्शुचीन् ।
उपवासरतान्दान्तांस्तादेवा ब्राह्मणान्विदुः ॥ १४.११६.७ ॥
Die Götter erkennen als Brahmanen jene, die dem Agnihotra-Gelübde ergeben sind, dem heiligen Studium obliegen, rein sind, am Fasten Freude haben und sich selbst beherrschen.
14.116.8
न जात्या पुजीतो राजन्गुणाः कल्याणकारणाः ।
चण्डालमपि वृत्तस्थं तं देवा ब्राह्मणं विदुः ॥ १४.११६.८ ॥
O König, man wird nicht durch Geburt geehrt, sondern durch die Eigenschaften, die Gutes bewirken. Die Götter erkennen auch einen Caṇḍāla, der im rechten Wandel verweilt, als Brahmanen.
14.116.9
मनश्शौचं कर्मशौचं कुलशौचं च भारत ।
शरीरशौचं वाक्छौचं शौचं पञ्चविधं स्मृतम् ॥ १४.११६.९ ॥
O Bhārata, Reinheit des Geistes, Reinheit der Handlung, Reinheit der Abstammung, Reinheit des Körpers und Reinheit der Rede: Reinheit wird als fünffach erklärt.
14.116.10
पञ्चस्वेतेषु शौचेषु हृदिं शौचं विशिष्यते ।
हृदयस्य च शौचेन स्वर्गं गच्छन्ति मानवाः ॥ १४.११६.१० ॥
Unter diesen fünf Reinheiten ragt die Reinheit des Herzens hervor; durch die Reinheit des Herzens gelangen die Menschen in den Himmel.
14.116.11
अग्निहोत्रपरिभ्रष्टः प्रसक्तः क्रयविक्रयैः ।
वर्णसङ्करकर्ता च ब्राह्मणो वृषलैः समः ॥ १४.११६.११ ॥
Ein Brahmane, der vom Agnihotra abgefallen ist, am Kaufen und Verkaufen hängt und die Vermischung der Stände verursacht, ist den Śūdras gleich.
14.116.12
यस्य वेदश्रुतिर्नष्टा कर्षकश्चापि यो द्विजः ।
विकर्मसेवी कौन्तेय स वै वृषल उच्यते ॥ १४.११६.१२ ॥
O Sohn der Kuntī, der Zweimalgeborene, dessen Vedahören verloren ist, der Ackerbauer ist und verbotene Handlungen übt — er wird wahrlich Vṛṣala genannt.
14.116.13
वृषो हि धर्मो विज्ञेयस्तस्य यः कुरुते लयम् ।
वृषलं तं विदुर्देवा निकृष्टं श्वपचादपि ॥ १४.११६.१३ ॥
Der Stier soll als Dharma erkannt werden; wer ihn zerstört, den nennen die Götter einen Vṛṣala, niedriger noch als ein Śvapaca.
14.116.14
स्तुतिभिर्ब्रह्मगीताभिर्यः शूद्रं स्तौति मानवः ।
न तु मां स्तौति पापात्मा स तु चण्डालतः समः ॥ १४.११६.१४ ॥
Wer einen Śūdra mit Lobliedern wie den Brahmā-Gesängen preist, mich aber nicht preist — dieser Sünder ist einem Caṇḍāla gleich.
14.116.15
श्वदृतौ तु यथा क्षीरं ब्रह्म वै वृषले तथा ।
दुष्टतामेति तत्सर्वं शुना लीढं हविर्यथा ॥ १४.११६.१५ ॥
Wie Milch in einem Hundeschlauch verdirbt, so verdirbt das Veda bei einem Vṛṣala; wie die von einem Hund beleckte Opfergabe ganz unrein wird.
14.116.16
अङ्गानि वेदाश्चत्वारो मीमांसान्यायविस्तरः ।
धर्मशास्त्रं पुराणं च विद्या ह्येताश्चतुर्दश ॥ १४.११६.१६ ॥
Die vier Veden, ihre Hilfsglieder, die Mīmāṃsā, die Ausdehnung der Nyāya, das Dharmaśāstra und die Purāṇas — dies sind die vierzehn Wissenszweige.
14.116.17
यान्युक्तानि मया सम्यग्विद्यास्थानानि भारत ।
उत्पन्नानि पवित्राणि भुवनार्थं तथैव च ॥ १४.११६.१७ ॥
Die Stätten des Wissens, die ich vollständig dargelegt habe, o Bhārata, sind rein, und sie entstanden zum Wohl der Welt.
14.116.18
तस्मात्तानि न शूद्रस्य स्प्रष्टव्यानि युधिष्ठिर ।
सर्वं त्रीण्यपवित्राणि पञ्चामेध्यानि भारत। ॥ १४.११६.१८ ॥
Darum, o Yudhiṣṭhira, dürfen sie von einem Śūdra nicht berührt werden. O Bhārata, alles ist dreifach unrein, und fünf sind unrein.
14.116.19
श्वा च शूद्रः श्वपाकश्च अपवित्राणि पाण्डव ।
गायकः कुक्कुटो यूपो ह्युदक्या वृषलीपतिः। ॥ १४.११६.१९ ॥
Hund, Śūdra, Śvapāka, Sänger, Hahn, Opferpfosten, die menstruierende Frau und der Gatte einer Vṛṣalī sind unrein, o Pāṇḍava.
14.116.20
पञ्चैते स्युरमेध्याश्च स्प्रष्टव्या न कदातन ।
स्पृष्ट्वैतानष्ट वै विप्रः सचेलो जलमाविशेत् ॥ १४.११६.२० ॥
Diese fünf sind unrein und dürfen niemals berührt werden. Ein Brahmane, der diese acht berührt hat, soll mit seinen Kleidern ins Wasser gehen.
14.116.21
मद्भक्ताञ्शूद्रसामान्यादवमन्यन्ति ये नराः ।
नरकेष्वेव तिष्ठन्ति वर्षकोटिं नराधमाः ॥ १४.११६.२१ ॥
Menschen, die meine Verehrer verachten, weil sie zur Klasse der Śūdras gehören, die niedrigsten der Menschen, bleiben zehn Millionen Jahre in den Höllen.
14.116.22
चण्डालमपि मद्भक्तं नावमन्येत बुद्धिमान् ।
अवमानात्पतन्त्येव नरके रौरवे नराः ॥ १४.११६.२२ ॥
Ein weiser Mensch soll nicht einmal einen Caṇḍāla verachten, der mein Verehrer ist; durch Verachtung fallen Menschen in die Hölle Raurava.
14.116.23
मम भक्तस्य भक्तेषु प्रीतिरभ्यधिका मम ।
तस्मान्मद्भक्तभक्ताश्च पूजनीया विशेषतः ॥ १४.११६.२३ ॥
Meine Zuneigung zu den Verehrern meines Verehrers ist noch größer; darum sind die Verehrer meiner Verehrer besonders zu verehren.
14.116.24
कीटपक्षिमृगाणां च मयि संन्यस्तचेतसाम् ।
ऊर्ध्वामेव गतिं विद्धि किं पुनर्ज्ञानिनां नृणाम् ॥ १४.११६.२४ ॥
Wisse, dass selbst Insekten, Vögel und Tiere, deren Geist auf mich gerichtet ist, den höheren Weg erreichen; wie viel mehr dann weise Menschen.
14.116.25
पत्रं वाऽप्यथवा पुष्पंक फलं वाऽप्यप एव वा ।
ददाति मम शूद्रो यच्छिरसा धारयामि तत् ॥ १४.११६.२५ ॥
Bietet mir ein Śūdra ein Blatt, eine Blüte, eine Frucht oder auch nur Wasser dar, so trage ich es auf meinem Haupt.
14.116.26
विप्रानेवार्चयेद्भक्त्या शूद्रप्रायांश्च मत्प्रियान् ।
तेषां तेनैव रूपेण पूजां गृह्णामि भारत ॥ १४.११६.२६ ॥
Man soll die Brahmanen mit Hingabe verehren, ebenso jene, die mir lieb sind und beinahe Śūdras gleichen. O Bhārata, in eben dieser ihrer Gestalt nehme ich ihre Verehrung an.
14.116.27
वेदोत्तेनैव मार्गेण सर्वभूतहृदि स्थितम् ।
मामर्चयन्ति ये पिप्रा मत्सायुज्यं व्रजन्ति ते ॥ १४.११६.२७ ॥
Wer mich, der im Herzen aller Wesen wohnt, auf dem Pfad verehrt, den der Veda lehrt, erlangt die Vereinigung mit mir.
14.116.28
मद्भक्तानां हितायैव प्रादुर्भावः कृतो मया ।
प्रदुर्भावकृता काचिदर्चनीया युधिष्ठिर ॥ १४.११६.२८ ॥
Zum Heil meiner Verehrer habe ich mich offenbart; o Yudhiṣṭhira, eine bestimmte Gestalt dieser Offenbarung ist verehrungswürdig.
14.116.29
आसामन्यतमां मूर्तिं यो मद्भक्त्या समर्चति ।
तेनैव परितुष्टोऽहं भविष्यामि न संशयः ॥ १४.११६.२९ ॥
Wer mich mit Hingabe in irgendeiner dieser Gestalten verehrt, mit eben dieser Gestalt werde ich völlig zufriedengestellt sein; daran ist kein Zweifel.
14.116.30
मृदा च मणिरत्नैश्च ताम्रेण रजतेन च ।
कृत्वा प्रतिकृतिं कुर्यादर्चनां काञ्चनेन वा।
पुण्यं दशगुणं विद्यादेतेषामुत्तरोत्तरम् ॥ १४.११६.३० ॥
Nachdem man ein Bildnis aus Ton, aus Edelsteinen und Juwelen, aus Kupfer oder aus Silber gefertigt hat, soll man verehren; oder mit Gold. Unter diesen ist das Verdienst zu verstehen als jeweils zehnmal größer bei jedem folgenden Schritt.
14.116.31
जपकामो भवेद्राजा विद्याकामो द्विजोत्तमः ।
वैश्यो वा धनकामस्तु शूद्रः सुखफलप्रियः।
सर्वकामाः स्त्रियो वाऽपि सर्वान्कामानवाप्नुयुः ॥ १४.११६.३१ ॥
Wer nach dem Rezitieren verlangt, soll König werden; der vorzügliche Zweimalgeborene, der nach Wissen verlangt, soll gelehrt werden; der Kaufmann, der nach Reichtum verlangt, soll ihn erlangen; der Diener, der die Frucht des Glücks liebt, soll sie erlangen. Auch die Frauen sollen alle ihre Wünsche erlangen.