Mahābhārata · Adhyāya 14.46
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
14.46.1
एवमेतेन मार्गेण पूर्वोक्तेन यथाविधि ।
अधीतवान्यथाशक्ति तथैव ब्रह्मचर्यवान् ॥ १४.४६.१ ॥
So, auf diesem zuvor beschriebenen Weg, nach Vorschrift und nach seinen Kräften studiert habend, und ebenso die Keuschheit des Brahmacārin bewahrend.
14.46.2
स्वधर्मनिरतो विद्वान्सर्वेन्द्रिययतो मुनिः ।
गुरोः प्रियहिते युक्तः सत्यधर्मपरः शुचिः ॥ १४.४६.२ ॥
Ein gelehrter Weiser, seiner eigenen Pflicht hingegeben, alle Sinne gezügelt, bemüht um das, was dem Lehrer lieb und heilsam ist, dem Wahren und dem Dharma ergeben, rein.
14.46.3
गुरुणा समनुज्ञातो भुञ्जीतान्नमकुत्सयन् ।
हविष्यभैक्ष्यभुक् चापि स्थानासनविहारवान् ॥ १४.४६.३ ॥
Nachdem ihm der Lehrer erlaubt hat, soll er Speise essen, ohne sie zu schmähen; er soll Opferspeise oder Almosenspeise essen und sich beim Stehen, Sitzen und Umhergehen zügeln.
14.46.4
द्विकालमग्निं जुह्वानः शुचिर्भूत्वा समाहितः ।
धारयीत सदा दण्डं बैल्वं पालाशमेव वा ॥ १४.४६.४ ॥
Zweimal am Tag Opfer ins Feuer gießend, rein und gesammelt geworden, soll er stets einen Stab aus Bilva- oder Palāśa-Holz tragen.
14.46.5
क्षौमं कार्पासिकं वाऽपि मृगाजिनमथापि वा ।
सर्वं काषायरक्तं वा वासो वाऽपि द्विजस्य ह ॥ १४.४६.५ ॥
Das Gewand eines Zweimalgeborenen soll aus Seide oder Baumwolle sein, oder aus Hirschfell, oder ganz in Ockerrot gefärbt.
14.46.6
मेखला च भवेन्मौञ्जी जटो नित्योदकस्तथा ।
यज्ञोपवीती स्वाध्यायी अलुप्तनियतव्रतः ॥ १४.४६.६ ॥
Sein Gürtel soll aus Munja-Gras sein; er soll verfilztes Haar tragen und täglich im Wasser baden; den heiligen Faden tragend, dem Selbststudium ergeben, soll er die vorgeschriebenen Gelübde ungebrochen halten.
14.46.7
पूताभिश्च तथैवाद्भिः सदा दैवततर्पणम् ।
भावेन नियतः कुर्वन्ब्रह्मचारी प्रशस्यते ॥ १४.४६.७ ॥
Wer stets auf gleiche Weise den Göttern Spenden mit geläutertem Wasser darbringt und, in Hingabe beherrscht, handelt, der brahmacārin wird gepriesen.
14.46.8
एवं युक्तो जयेत्स्वर्गमूर्ध्वरेताः समाहितः ।
न संसरति जातीषु परमं स्थानमाश्रितः ॥ १४.४६.८ ॥
So hingegeben, mit nach oben gerichtetem Samen und gesammeltem Geist, gewinnt er den Himmel; in den höchsten Zustand Zuflucht nehmend, irrt er nicht unter den Geburten umher.
14.46.9
संस्कृतः सर्वसंस्कारैस्तथैव ब्रह्मचर्यवान् ।
ग्रामान्निष्क्रम्य चारण्ये मुनिः प्रव्रजितो वसेत् ॥ १४.४६.९ ॥
Durch alle Riten geweiht, ebenso im Besitz der Keuschheit, soll er, aus dem Dorf hinausgegangen, als Weiser und Entsagender im Wald wohnen.
14.46.10
चर्मवल्कलसंवासी सायं प्रातरुपस्पृशेत् ।
अरण्यगोचरो नित्यं न ग्रामं प्रविशेत्पुनः ॥ १४.४६.१० ॥
In Fell- und Bastgewändern lebend, soll er abends und morgens Wasser zum Mund führen; vom Wald lebend, soll er niemals wieder ein Dorf betreten.
14.46.11
अर्चयन्नतिथीन्काले दद्याच्चापि प्रतिश्रयम् ।
फलपत्रावरैर्मूलैः श्यामाकेन च वर्तयन् ॥ १४.४६.११ ॥
Die Gäste zur rechten Zeit ehrend, soll er ihnen auch Unterkunft geben und sich mit Früchten, Blättern, Wurzeln und Hirse erhalten.
14.46.12
स नित्यमुदकं वायुं सर्वं वानेयमाश्रयेत् ।
प्राश्नीयादानुपूर्व्येण यथादीक्षमतन्द्रितः ॥ १४.४६.१२ ॥
Er soll sich stets an Wasser, Luft und alles halten, was im Wald wächst, und in der rechten Reihenfolge gemäß seinem Gelübde ohne Trägheit essen.
14.46.13
समूलफलशाकाद्यैरर्चेदतिथिमागतम् ।
यद्भक्षः स्यात्ततो दद्याद्भिक्षां नित्यमतन्द्रितः ॥ १४.४६.१३ ॥
Er soll einen Gast ehren, der mit Wurzeln, Früchten, Gemüse und dergleichen kommt, und stets unermüdlich Almosen geben von dem, was er selbst isst.
14.46.14
देवतातिथिपूर्वं च सदा प्राश्नीत वाग्यतः ।
अस्कन्दितमनाश्चैव लघ्वाशी देवताश्रयः ॥ १४.४६.१४ ॥
Nachdem er zuerst den Göttern und dem Gast gegeben hat, soll er stets mit gezügelter Rede essen, mit unerschütterlichem Geist, wenig essend und Zuflucht bei den Göttern suchend.
14.46.15
दान्तो मैत्रः क्षमायुक्तः कशाञ्शमश्रु च धारयन् ।
जुह्वन्स्वाध्यायशीलश्च सत्यधर्मपरायणः ॥ १४.४६.१५ ॥
Er soll selbstbeherrscht, freundlich, geduldig sein, verfilztes Haar und Bart tragen, Opfer darbringen, dem Veda-Studium ergeben und der Wahrheit und dem Dharma verpflichtet sein.
14.46.16
न्यस्तदेहः सदा दक्षो वननित्यः समाहितः ।
एवं युक्तो जयेत्स्वर्गं वानप्रस्थो जितेन्द्रियः ॥ १४.४६.१६ ॥
Wer den Körper abgelegt hat, stets geschickt, beständig im Wald, gesammelt und so geübt ist, der Waldbewohner, der seine Sinne bezwungen hat, gewinnt den Himmel.
14.46.17
गृहस्थो ब्रह्मचारी च वानप्रस्थोऽथवा पुनः ।
य इच्छेन्मोक्षमास्थातुमुत्तमां वृत्तिमाश्रयेत् ॥ १४.४६.१७ ॥
Ob Haushälter, zölibatärer Schüler oder wieder Waldbewohner: Wer Befreiung erlangen will, soll die höchste Lebensweise annehmen.
14.46.18
अभयं सर्वभूतेभ्यो दत्त्वा नैष्कर्म्यमाचरेत् ।
सर्वभूतहितो मैत्रः सर्वेन्द्रिययतो मुनिः ॥ १४.४६.१८ ॥
Nachdem er allen Wesen Furchtlosigkeit gegeben hat, soll er Handlungslosigkeit üben: ein Weiser, Wohltäter aller Wesen, freundlich, der alle Sinne zügelt.
14.46.19
अयाचितमसंक्लृप्तमुपपन्नं यदृच्छया ।
कृत्वा प्राह्णे चरेद्भैक्ष्यं विधूमे भुक्तवज्जने ॥ १४.४६.१९ ॥
Ungefragt, nicht im Voraus geplant, zufällig gekommen – nachdem er dies genommen hat, soll er am Vormittag um Almosen gehen, wenn der Rauch sich verzogen hat und die Leute gegessen haben.
14.46.20
वृत्ते शरावसम्पाते भैक्ष्यं लिप्सेत मोक्षवित् ।
लाभेन च न हृष्येत नालाभे विमना भवेत्।
न चातिभिक्षां भिक्षेत केवलं प्राणयात्रिकः ॥ १४.४६.२० ॥
Wenn die Zeit gekommen ist und das Klappern der Almenschalen ertönt, soll der Wissende um Erlösung um Almosen bitten. Er soll sich über Gewinn nicht freuen und bei Mangel nicht betrübt sein. Wer nur zum Erhalt des Lebens lebt, soll nicht übermäßig betteln.
14.46.21
यात्रार्थी कालमाकाङ्क्षंश्चरेद्भैक्ष्यं समाहितः ।
लाभं साधारणं नेच्छेन्न भुञ्जीताभिपूजितः ॥ १४.४६.२१ ॥
Wer nur den Lebensweg sucht, soll mit gesammeltem Geist den rechten Zeitpunkt abwarten und um Almosen gehen. Er soll keinen gewöhnlichen Gewinn begehren und, auch wenn er geehrt wird, nicht essen.
14.46.22
अभिपूजितलाभाद्वि विजुगुप्सेत भिक्षुकः ।
भुक्तान्यन्नानि तिक्तानि कषायकटुकानि च ॥ १४.४६.२२ ॥
Denn der Bettelmönch soll den mit Ehren erlangten Gewinn verabscheuen. Die gegessenen Speisen werden bitter, herb und scharf.
14.46.23
नास्वादयीत भुञ्जानो रसांश्च मधुरांस्तथा ।
यात्रामात्रं च भुञ्जीत केवलं प्राणधारणम् ॥ १४.४६.२३ ॥
Beim Essen soll er nicht die süßen Geschmäcker genießen. Er soll nur so viel essen, wie für den Lebensweg nötig ist, allein um den Atem zu erhalten.
14.46.24
असंरोधेन भूतानां वृत्तिं लिप्सेत मोक्षवित् ।
न चान्यमन्नं लिप्सेत भिक्षमाणः कथञ्चन ॥ १४.४६.२४ ॥
Der Wissende um Erlösung soll seinen Lebensunterhalt suchen, ohne den Wesen zu schaden. Beim Betteln soll er auf keine Weise anderes Essen begehren.
14.46.25
न सन्निकाशयेद्धर्मं विविक्ते चारजाश्चरेत् ।
शून्यागारमण्यं वा वृक्षमूलं नदीं तथा ॥ १४.४६.२५ ॥
Er soll den Dharma nicht zur Schau stellen; in der Abgeschiedenheit soll er umherziehen. Er soll in einem leeren Haus, einer Einsiedelei, am Fuß eines Baumes oder ebenso an einem Fluss wohnen.
14.46.26
प्रतिश्रयार्थं सेवेत पार्वतीं वा पुनर्गुहाम् ।
ग्रामैकरात्रिको ग्रीष्मे वर्षास्वेकत्र वा वसेत् ॥ १४.४६.२६ ॥
Zum Unterschlupf soll er einen Berg oder eine Höhle aufsuchen; eine Nacht in einem Dorf bleibend, soll er im Sommer umherziehen, während der Regenzeit an einem Ort wohnen.
14.46.27
अध्वा सूर्येणि निर्दिष्टः कीटवच्च चरेन्महीम् ।
दयार्तं चैव भूतानां समीक्ष्य पृथिवीं चरेत् ॥ १४.४६.२७ ॥
Auf einem von der Sonne gewiesenen Weg soll er wie ein Insekt die Erde durchwandern; vom Mitleid mit den Wesen bewegt, soll er, die Erde aufmerksam betrachtend, gehen.
14.46.28
सञ्चयांश्च न कुर्वीत स्नेहवासं च वर्जयेत् ।
पूताभिरद्भिर्नित्यं वै कार्यं कुर्वीत मोक्षवित् ॥ १४.४६.२८ ॥
Er soll keine Vorräte anhäufen und das Wohnen in liebevoller Bindung meiden; der Kenner der Befreiung soll seine Pflichten stets mit reinem Wasser verrichten.
14.46.29
उपस्पृशेदुद्दृताभिरद्भिश्च पुरुषः सदा ।
अहिंसा ब्रह्मचर्यं च सत्यमार्जवमेव च ॥ १४.४६.२९ ॥
Ein Mensch soll stets mit gefiltertem, reinem Wasser die Reinigung vollziehen; auch Gewaltlosigkeit, Keuschheit, Wahrhaftigkeit und Aufrichtigkeit soll er üben.
14.46.30
अक्रोधश्चानसूया च दमो नित्यमपैशुनम् ।
अष्टस्वेतेषु युक्तः स्याद्व्रतेषु नियतेन्द्रियः ॥ १४.४६.३० ॥
Frei von Zorn, frei von Neid, selbstbeherrscht und stets frei von Verleumdung, soll er diesen acht Gelübden ergeben sein, mit gezügelten Sinnen.
14.46.31
अपापमशठं वृत्तमजिह्मं नित्यमाचरेत् ।
जोषयेत सदा भोज्यं ग्रासमागतमस्पृहः ॥ १४.४६.३१ ॥
Er soll sich stets sündlos, ohne Arglist und aufrichtig verhalten und den Bissen Speise, der zu ihm kommt, stets ohne Verlangen annehmen.
14.46.32
यात्रामात्रं च भुञ्जीत केवलं प्राणयात्रिकम् ।
धर्मलब्धमथाश्नीयान्न काममनुवर्तयेत् ॥ १४.४६.३२ ॥
Er soll nur so viel essen, wie zur Fortführung der Lebensreise nötig ist, nur das essen, was durch Dharma erlangt wurde, und dem Verlangen nicht folgen.
14.46.33
ग्रासादाच्छादनादन्यन्न गृह्णीयात्कथञ्चन ।
यावदाहारयेत्तावत्प्रतिगृह्णीत नाधिकम् ॥ १४.४६.३३ ॥
Außer einem Bissen Speise und Kleidung soll er nichts irgendwie annehmen; er soll nur so viel annehmen, wie er isst, und nicht mehr.
14.46.34
परेभ्यो न प्रतिग्राह्यं न च देयं कदाचन ।
दैन्यभावाच्च भूतानां संविभज्य सदा बुधः ॥ १४.४६.३४ ॥
Von anderen soll man nichts annehmen und niemals etwas geben; doch aus Mitgefühl für den elenden Zustand der Wesen soll der Weise stets teilen, bevor er genießt.
14.46.35
नाददीत परस्वानि न गृह्णीयान्न याचयेत् ।
न किञ्चिद्विषयं भुक्त्वा स्पृहयेत्तस्य वै पुनः ॥ १४.४६.३५ ॥
Fremdes Gut soll er nicht nehmen, nicht annehmen und nicht erbetteln; und hat er einen Sinnesgegenstand genossen, soll er ihn nicht wieder begehren.
14.46.36
मृदमापस्तथाऽन्नानि पत्रपुष्पफलानि च ।
असंवृतानि गृह्णीयात्प्रवृत्तानि च कार्यवान् ॥ १४.४६.३६ ॥
Erde, Wasser, Speisen, Blätter, Blüten und Früchte — jene, die unumzäunt sind und von selbst hervorgekommen sind — darf der Bedürftige nehmen.
14.46.37
न शिल्पजीविकां जीवेद्द्विरन्नं नोत कामयेत् ।
न द्वेष्टा नोपदेष्टा च भवेच्च निरुपस्कृतः ॥ १४.४६.३७ ॥
Man soll nicht von einem Handwerk leben noch eine zweite Mahlzeit begehren; man soll weder Hasser noch Belehrender sein, noch im Verhalten gekünstelt.
14.46.38
श्रद्धापूतानि भुञ्जीत निमित्तानि च वर्जयेत् ।
मुधावृत्तिरसक्तश्च सर्वभूतैरसंधितः ॥ १४.४६.३८ ॥
Man soll mit Glauben geläuterte Speise essen und Vorzeichen meiden; von Unerbetenem lebend, ungebunden und an keine Abmachung mit irgendeinem Wesen gebunden.
14.46.39
आशीर्युक्तानि सर्वाणि हिंसायुक्तानि यानि च ।
लोकसङ्ग्रहधर्मं च नैव कुर्यान्न कारयेत् ॥ १४.४६.३९ ॥
Alle Handlungen, die mit Lohnerwartung verbunden sind, die mit Gewalt verbundenen und die Pflicht der Weltzusammenhaltung — man soll sie weder selbst tun noch tun lassen.
14.46.40
सर्वभावानतिक्रम्य लघुमात्रः परिव्रजेत् ।
समः सर्वेषु भूतेषु स्थावरेषु चरेषु च ॥ १४.४६.४० ॥
Nachdem man alle Zustände überschritten hat, soll man als Entsagender mit wenig Habe umherziehen, gleichmütig gegenüber allen Wesen, den unbeweglichen wie den beweglichen.
14.46.41
परं नोद्वेजयेत्कञ्चिन्न च कस्यचिदुद्विजेत् ।
विश्वास्यः सर्वभूतानामग्र्यो मोक्षविदुच्यते ॥ १४.४६.४१ ॥
Man soll niemanden beunruhigen und sich von niemandem beunruhigen lassen. Er heißt vertrauenswürdig für alle Wesen, der Vorzügliche, Kenner der Befreiung.
14.46.42
अनागतं च न ध्यायेन्नातीतमनुचिन्तयेत् ।
वर्तमानमुपेक्षेत कालाकाङ्क्षी समाहितः ॥ १४.४६.४२ ॥
Man soll nicht über die Zukunft sinnen und nicht immer wieder über die Vergangenheit nachdenken. Die Gegenwart soll man übergehen, den rechten Zeitpunkt erwartend, mit gesammeltem Geist.
14.46.43
न चक्षुषा न मनसा न वाचा दूषयेत्क्वचित् ।
न प्रत्यक्षं परोक्षं वा किञ्चिद्दुष्टं समाचरेत् ॥ १४.४६.४३ ॥
Weder mit dem Auge, noch mit dem Geist, noch mit dem Wort soll man jemals jemanden beschmutzen; weder offen noch im Verborgenen soll man irgendetwas Böses tun.
14.46.44
इन्द्रियाण्युपसंहृत्य कूर्मोऽङ्गानीव सर्वशः ।
क्षीणेन्द्रियमनोबुद्धिर्निरीहः सर्वतत्त्ववित् ॥ १४.४६.४४ ॥
Wie die Schildkröte ihre Glieder von allen Seiten einzieht, so hat er die Sinne zurückgezogen; dessen Sinne, Geist und Verstand erschöpft sind, frei von Tätigkeitsverlangen, Kenner aller Wahrheiten.
14.46.45
निर्द्वन्द्वो निर्नमस्कारो निःस्वाहाकार एव च ।
निर्ममो निरहङ्कारो निर्योगक्षेम आत्मवान् ॥ १४.४६.४५ ॥
Frei von Gegensatzpaaren, ohne Verneigung und Opferspruch, ohne Mein-Gefühl und Ichsucht, frei von der Sorge um Erwerb und Bewahrung, selbstbeherrscht.
14.46.46
निराशीर्निर्गुणः शान्तो निरासक्तो निराश्रयः ।
आत्मसङ्गी च तत्त्वज्ञो मुच्यते नात्र संशयः ॥ १४.४६.४६ ॥
Frei von Begierde, jenseits der Eigenschaften, friedvoll, ungebunden, ohne Stütze, am Selbst haftend, Kenner der Wahrheit – er wird befreit; daran ist kein Zweifel.
14.46.47
अपादपाणिपृष्ठं तदशिरस्कमनूदरम् ।
अभिन्नगुणकर्माणं केवलं विमलं स्थिरम् ॥ १४.४६.४७ ॥
Ohne Füße, Hände und Rücken; ohne Kopf und Bauch; ungeteilt in Eigenschaften und Taten; rein, makellos und beständig.
14.46.48
अगन्धमरसस्पर्शमरूपाशब्दमेव च ।
अनुगम्यमनासक्तममांसमपि चैव यत् ॥ १४.४६.४८ ॥
Ohne Geruch, Geschmack, Berührung, Gestalt und Klang; zu erreichen, ungebunden, ohne Fleisch, also unstofflich.
14.46.49
निशअचिन्तमव्ययं दिव्यं गृहस्थमपि सर्वदा ।
सर्वभूतस्थमात्मानं ये पश्यन्ति न ते मृताः ॥ १४.४६.४९ ॥
Wer das Selbst — sorgenfrei, unvergänglich, göttlich, in allen Wesen weilend, auch als Hausvater — stets sieht, ist nicht tot.
14.46.50
न तत्र क्रमते बुद्धिर्नेन्द्रियाणि न देवताः ।
वेदा यज्ञाश्च लोकाश्च न तपो न व्रतानि च ॥ १४.४६.५० ॥
Dorthin dringt der Verstand nicht, nicht die Sinne, nicht die Götter; nicht die Veden, nicht die Opfer, nicht die Welten, nicht die Askese noch die Gelübde.
14.46.51
यत्र ज्ञानवतां प्राप्तिलिङ्गग्रहणा स्मृता ।
तस्मादलिङ्गधर्मज्ञो धर्मतत्त्वमुपाचरेत् ॥ १४.४६.५१ ॥
Wo das Erlangen der Wissenden als ohne Ergreifen von Merkmalen gilt, soll daher, wer das merkmallose Dharma kennt, die Essenz des Dharma üben.
14.46.52
गूढधर्माश्रितो विद्वान्विज्ञानचरितं चरेत् ।
अमूढो मूढरूपेण चरेद्धर्ममदूषयन् ॥ १४.४६.५२ ॥
Der Weise, dem verborgenen Dharma folgend, soll den Wandel der Erkenntnis üben; nicht verblendet, soll er in der Gestalt eines Verblendeten wandeln, ohne das Dharma zu befleckn.
14.46.53
यथैनमवमन्येरन्परे सततमेव हि ।
तथावृत्तश्चरेच्छान्तः सतां धर्मानकुत्सयन् ॥ १४.४६.५३ ॥
So wie andere ihn stets verachten mögen, so soll er ruhig wandeln, ohne die Dharmas der Guten zu schmähen.
14.46.54
य एवं वृत्तसम्पन्नः स मुनिः श्रेष्ठ उच्यते ।
इन्द्रियाणीन्द्रियार्थांश्च महाभूतानि पञ्च च ॥ १४.४६.५४ ॥
Wer so mit rechtem Wandel begabt ist, wird der beste der Weisen genannt — der die Sinne, ihre Objekte und die fünf großen Elemente beherrscht.
14.46.55
मनो बुद्धिरहङ्कारमव्यक्तं पुरुषं तथा ।
एतत्सर्वं प्रसङ्ख्याय यथावत्तत्त्वनिश्चयात् ॥ १४.४६.५५ ॥
Nachdem man Geist, Intellekt, Ichbewusstsein, das Unmanifeste und den Puruṣa wahrhaft erkannt hat, durch die feste Feststellung der Prinzipien.
14.46.56
ततः स्वर्गमवाप्नोति विमुक्तः सर्वबन्धनैः ।
एतावदन्तवेलायां परिसङ्ख्याय तत्त्ववित् ॥ १४.४६.५६ ॥
Dann, von allen Fesseln befreit, erlangt er den Himmel; im Augenblick des Endes hat der Kenner der Wahrheit dies bis hierher vollständig erwogen.
14.46.57
ध्यायेदेकान्तमास्थाय मुच्यतेऽथ निराश्रयः ।
निर्मुक्तः सर्वसङ्गेभ्यो वायुराकाशगो यथा ॥ १४.४६.५७ ॥
Nachdem er die Einsamkeit aufgesucht hat, soll er meditieren; dann wird er, ohne Stütze und von allen Anhaftungen befreit, erlöst, wie der Wind, der durch den Raum zieht.
14.46.58
क्षीणकोशो निरातङ्कस्तथेदं प्राप्नुयात्परम् ॥ १४.४६.५८ ॥
Mit verzehrter Hülle und frei von Furcht erlange er so jenen höchsten Zustand.