மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 14.46
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
14.46.1
एवमेतेन मार्गेण पूर्वोक्तेन यथाविधि ।
अधीतवान्यथाशक्ति तथैव ब्रह्मचर्यवान् ॥ १४.४६.१ ॥
இவ்வாறு முன்பு கூறிய வழியில், விதிப்படியும் தன் சக்திக்கேற்பவும் கற்றவனாய், அதே போல பிரம்மசரியத்தைக் கடைப்பிடித்தவனாய்.
14.46.2
स्वधर्मनिरतो विद्वान्सर्वेन्द्रिययतो मुनिः ।
गुरोः प्रियहिते युक्तः सत्यधर्मपरः शुचिः ॥ १४.४६.२ ॥
தன் தர்மத்தில் ஈடுபட்டவனும், அறிவுள்ளவனும், எல்லா புலன்களையும் அடக்கியவனும், முனியும், குருவின் நலனிலும் விருப்பத்திலும் ஈடுபட்டவனும், சத்தியமும் தர்மமும் கடைப்பிடிப்பவனும், தூய்மையானவனும்.
14.46.3
गुरुणा समनुज्ञातो भुञ्जीतान्नमकुत्सयन् ।
हविष्यभैक्ष्यभुक् चापि स्थानासनविहारवान् ॥ १४.४६.३ ॥
குருவின் அனுமதி பெற்று உணவு உண்ண வேண்டும், உணவை நிந்திக்காமல்; ஹவிஷ்யமும் பிக்ஷை உணவும் உண்ண வேண்டும், நிற்பதிலும் அமர்வதிலும் நடப்பதிலும் ஒழுங்குடன் இருக்க வேண்டும்.
14.46.4
द्विकालमग्निं जुह्वानः शुचिर्भूत्वा समाहितः ।
धारयीत सदा दण्डं बैल्वं पालाशमेव वा ॥ १४.४६.४ ॥
நாளில் இருமுறை அக்கினியில் ஆஹுதி செய்து, தூய்மையுடனும் ஒருமித்த மனத்துடனும், எப்போதும் வில்வ அல்லது பலாச மரத்தாலான தண்டத்தை ஏந்த வேண்டும்.
14.46.5
क्षौमं कार्पासिकं वाऽपि मृगाजिनमथापि वा ।
सर्वं काषायरक्तं वा वासो वाऽपि द्विजस्य ह ॥ १४.४६.५ ॥
ஒரு துவிஜனின் ஆடை பட்டாலோ பருத்தியாலோ இருக்கலாம், அல்லது மான்தோலாக இருக்கலாம், அல்லது முழுவதும் காவி நிறத்தில் சாயமிடப்பட்டதாக இருக்கலாம்.
14.46.6
मेखला च भवेन्मौञ्जी जटो नित्योदकस्तथा ।
यज्ञोपवीती स्वाध्यायी अलुप्तनियतव्रतः ॥ १४.४६.६ ॥
மேகலை முஞ்சப்புல்லால் ஆனதாக இருக்க வேண்டும்; ஜடை வைத்துக்கொள்ள வேண்டும், நாள்தோறும் நீராடவேண்டும்; யஜ்ஞோபவீதம் அணிந்து, சுவாத்தியாயத்தில் ஈடுபட்டு, நியமிக்கப்பட்ட விரதங்களை அழியாமல் காக்க வேண்டும்.
14.46.7
पूताभिश्च तथैवाद्भिः सदा दैवततर्पणम् ।
भावेन नियतः कुर्वन्ब्रह्मचारी प्रशस्यते ॥ १४.४६.७ ॥
தூய நீரால் எப்போதும் அவ்வாறே தேவர்களுக்குத் தர்ப்பணம் செய்து, பக்தியுடன் அடக்கத்தோடு செயல்படும் பிரம்மச்சாரி புகழப்படுகிறான்.
14.46.8
एवं युक्तो जयेत्स्वर्गमूर्ध्वरेताः समाहितः ।
न संसरति जातीषु परमं स्थानमाश्रितः ॥ १४.४६.८ ॥
இவ்வாறு ஈடுபட்டு, மேல்நோக்கிய விந்துவுடன், ஒருமுகப்பட்டவன் சொர்க்கத்தை வெல்கிறான்; உயர்ந்த நிலையை அடைந்து அவன் பிறவிகளில் அலைவதில்லை.
14.46.9
संस्कृतः सर्वसंस्कारैस्तथैव ब्रह्मचर्यवान् ।
ग्रामान्निष्क्रम्य चारण्ये मुनिः प्रव्रजितो वसेत् ॥ १४.४६.९ ॥
எல்லா சடங்குகளாலும் புனிதமானவனும், அவ்வாறே பிரம்மச்சரியம் உடையவனும், ஊரை விட்டு வெளியேறி காட்டில் முனிவனாக துறவியாக வாழ வேண்டும்.
14.46.10
चर्मवल्कलसंवासी सायं प्रातरुपस्पृशेत् ।
अरण्यगोचरो नित्यं न ग्रामं प्रविशेत्पुनः ॥ १४.४६.१० ॥
தோலும் மரப்பட்டையும் அணிந்து வாழ்பவன் மாலையிலும் காலையிலும் நீராட வேண்டும்; காட்டில் உணவு தேடுபவன் எப்போதும் மீண்டும் ஊருக்குள் நுழையக் கூடாது.
14.46.11
अर्चयन्नतिथीन्काले दद्याच्चापि प्रतिश्रयम् ।
फलपत्रावरैर्मूलैः श्यामाकेन च वर्तयन् ॥ १४.४६.११ ॥
உரிய காலத்தில் விருந்தினர்களை உபசரித்து, இருப்பிடமும் அளிக்க வேண்டும்; பழங்கள், இலைகள், கிழங்குகள், சாமை ஆகியவற்றால் ஜீவனம் நடத்தியபடி.
14.46.12
स नित्यमुदकं वायुं सर्वं वानेयमाश्रयेत् ।
प्राश्नीयादानुपूर्व्येण यथादीक्षमतन्द्रितः ॥ १४.४६.१२ ॥
அவன் எப்போதும் நீர், காற்று, காட்டில் விளையும் அனைத்தையும் சார்ந்திருக்க வேண்டும்; தன் விரதத்தின்படி முறையாக, சோம்பலின்றி உண்ண வேண்டும்.
14.46.13
समूलफलशाकाद्यैरर्चेदतिथिमागतम् ।
यद्भक्षः स्यात्ततो दद्याद्भिक्षां नित्यमतन्द्रितः ॥ १४.४६.१३ ॥
வேர், பழம், காய்கறிகள் முதலியவற்றால் வந்த விருந்தினரை வழிபட வேண்டும்; எதை உண்பவனோ அதிலிருந்து, சோம்பலின்றி எப்போதும் பிச்சை கொடுக்க வேண்டும்.
14.46.14
देवतातिथिपूर्वं च सदा प्राश्नीत वाग्यतः ।
अस्कन्दितमनाश्चैव लघ्वाशी देवताश्रयः ॥ १४.४६.१४ ॥
தேவர்கள், விருந்தினர் ஆகியோருக்கு முதலில் அளித்து, எப்போதும் பேச்சை அடக்கி உண்ண வேண்டும்; மனம் தடுமாறாமல், குறைவாக உண்டு, தெய்வங்களைச் சார்ந்திருக்க வேண்டும்.
14.46.15
दान्तो मैत्रः क्षमायुक्तः कशाञ्शमश्रु च धारयन् ।
जुह्वन्स्वाध्यायशीलश्च सत्यधर्मपरायणः ॥ १४.४६.१५ ॥
அடக்கமுள்ளவனும், நட்புடையவனும், பொறுமையுள்ளவனும், சடையும் தாடியும் தரித்தவனும், ஹோமம் செய்பவனும், வேதபாராயணத்தில் ஈடுபட்டவனும், உண்மையிலும் தர்மத்திலும் நிலைத்தவனுமாக இருக்க வேண்டும்.
14.46.16
न्यस्तदेहः सदा दक्षो वननित्यः समाहितः ।
एवं युक्तो जयेत्स्वर्गं वानप्रस्थो जितेन्द्रियः ॥ १४.४६.१६ ॥
உடலைப் பற்றிய பற்றை விட்டு, எப்போதும் திறமையுள்ளவனாய், காட்டில் நித்தியமாய் வாழ்ந்து, ஒருமுகப்பட்டவனாய், இவ்வாறு நிலைத்து, புலன்களை வென்ற வானப்ரஸ்தன் சொர்க்கத்தை வெல்வான்.
14.46.17
गृहस्थो ब्रह्मचारी च वानप्रस्थोऽथवा पुनः ।
य इच्छेन्मोक्षमास्थातुमुत्तमां वृत्तिमाश्रयेत् ॥ १४.४६.१७ ॥
இல்லறத்தான், பிரம்மசாரி, அல்லது வானப்ரஸ்தன் ஆகிய எவனாயினும், விடுதலையை அடைய விரும்புபவன் உயர்ந்த வாழ்க்கை நெறியை ஏற்க வேண்டும்.
14.46.18
अभयं सर्वभूतेभ्यो दत्त्वा नैष्कर्म्यमाचरेत् ।
सर्वभूतहितो मैत्रः सर्वेन्द्रिययतो मुनिः ॥ १४.४६.१८ ॥
எல்லா உயிர்களுக்கும் அபயம் அளித்து, நைஷ்கர்ம்யத்தை கடைபிடிக்க வேண்டும்; எல்லா உயிர்களுக்கும் நன்மை செய்பவனும், நட்புடையவனும், எல்லா புலன்களையும் அடக்கியவனுமான முனிவன்.
14.46.19
अयाचितमसंक्लृप्तमुपपन्नं यदृच्छया ।
कृत्वा प्राह्णे चरेद्भैक्ष्यं विधूमे भुक्तवज्जने ॥ १४.४६.१९ ॥
கேட்காமல், முன்னரே திட்டமிடாமல், தற்செயலாகக் கிடைப்பதை ஏற்று, முற்பகலில் பிச்சைக்குச் செல்ல வேண்டும்; புகை அடங்கி மக்கள் உண்டு முடித்த பின்.
14.46.20
वृत्ते शरावसम्पाते भैक्ष्यं लिप्सेत मोक्षवित् ।
लाभेन च न हृष्येत नालाभे विमना भवेत्।
न चातिभिक्षां भिक्षेत केवलं प्राणयात्रिकः ॥ १४.४६.२० ॥
நேரம் வந்ததும், பிச்சைப் பாத்திரங்களின் ஒலி எழும்போது, முக்தியை அறிந்தவன் பிச்சை கேட்கட்டும். கிடைத்ததால் மகிழாதிருக்கட்டும்; கிடைக்காவிட்டால் மனம் சோராதிருக்கட்டும். உயிர் வாழ்வதற்காக மட்டும் வாழ்பவன் அதிகமாகப் பிச்சை கேட்கக் கூடாது.
14.46.21
यात्रार्थी कालमाकाङ्क्षंश्चरेद्भैक्ष्यं समाहितः ।
लाभं साधारणं नेच्छेन्न भुञ्जीताभिपूजितः ॥ १४.४६.२१ ॥
வாழ்க்கைப் பயணத்தை மட்டும் விரும்புபவன், சரியான நேரத்தை எதிர்பார்த்து, ஒருமுகப்பட்டு பிச்சைக்குச் செல்லட்டும். பொதுவான லாபத்தை விரும்பாதிருக்கட்டும்; மரியாதையுடன் உபசரிக்கப்பட்டாலும் உண்ணக் கூடாது.
14.46.22
अभिपूजितलाभाद्वि विजुगुप्सेत भिक्षुकः ।
भुक्तान्यन्नानि तिक्तानि कषायकटुकानि च ॥ १४.४६.२२ ॥
மரியாதையுடன் பெறும் லாபத்தைக் கண்டு பிச்சைக்காரன் வெறுப்படைய வேண்டும். உண்ட உணவுகள் கசப்பும் துவர்ப்பும் காரமும் உள்ளவையாகும்.
14.46.23
नास्वादयीत भुञ्जानो रसांश्च मधुरांस्तथा ।
यात्रामात्रं च भुञ्जीत केवलं प्राणधारणम् ॥ १४.४६.२३ ॥
உண்ணும்போது இனிய சுவைகளை ருசிக்கக் கூடாது. வாழ்க்கைப் பயணத்துக்குத் தேவையானதை மட்டுமே உண்ண வேண்டும்; உயிரைத் தாங்குவதற்காக மட்டும்.
14.46.24
असंरोधेन भूतानां वृत्तिं लिप्सेत मोक्षवित् ।
न चान्यमन्नं लिप्सेत भिक्षमाणः कथञ्चन ॥ १४.४६.२४ ॥
முக்தியை அறிந்தவன் உயிரினங்களுக்குத் தடையின்றி, வாழ்வாதாரத்தை நாட வேண்டும். பிச்சை கேட்கும்போது எந்த வகையிலும் வேறு உணவை விரும்பக் கூடாது.
14.46.25
न सन्निकाशयेद्धर्मं विविक्ते चारजाश्चरेत् ।
शून्यागारमण्यं वा वृक्षमूलं नदीं तथा ॥ १४.४६.२५ ॥
தர்மத்தை வெளிப்படுத்திக் காட்டக் கூடாது; தனிமையில் அலைய வேண்டும். வெற்று வீடு, ஆசிரமம், மரத்தடி, அல்லது ஆற்றங்கரை ஆகியவற்றில் வசிக்க வேண்டும்.
14.46.26
प्रतिश्रयार्थं सेवेत पार्वतीं वा पुनर्गुहाम् ।
ग्रामैकरात्रिको ग्रीष्मे वर्षास्वेकत्र वा वसेत् ॥ १४.४६.२६ ॥
தங்குமிடத்திற்காக மலையையோ குகையையோ நாட வேண்டும். கிராமத்தில் ஒரே இரவு தங்க வேண்டும்; கோடையில் அலைய வேண்டும், மழைக்காலத்தில் ஒரே இடத்தில் வசிக்க வேண்டும்.
14.46.27
अध्वा सूर्येणि निर्दिष्टः कीटवच्च चरेन्महीम् ।
दयार्तं चैव भूतानां समीक्ष्य पृथिवीं चरेत् ॥ १४.४६.२७ ॥
சூரியனால் காட்டப்பட்ட வழியில், பூச்சியைப் போல பூமியில் அலைய வேண்டும். உயிரினங்களின் மீதுள்ள கருணையால் நெகிழ்ந்து, பூமியை நன்கு பார்த்து நடக்க வேண்டும்.
14.46.28
सञ्चयांश्च न कुर्वीत स्नेहवासं च वर्जयेत् ।
पूताभिरद्भिर्नित्यं वै कार्यं कुर्वीत मोक्षवित् ॥ १४.४६.२८ ॥
சேமிப்பு செய்யக் கூடாது; பற்றுடன் வாழ்வதைத் தவிர்க்க வேண்டும். விடுதலையை அறிந்தவன் எப்போதும் தூய நீரால் தன் கடமைகளைச் செய்ய வேண்டும்.
14.46.29
उपस्पृशेदुद्दृताभिरद्भिश्च पुरुषः सदा ।
अहिंसा ब्रह्मचर्यं च सत्यमार्जवमेव च ॥ १४.४६.२९ ॥
மனிதன் எப்போதும் வடிகட்டிய நீரால் ஆசமனம் செய்ய வேண்டும்; அகிம்சை, பிரம்மசரியம், சத்தியம், நேர்மை ஆகியவற்றையும் பின்பற்ற வேண்டும்.
14.46.30
अक्रोधश्चानसूया च दमो नित्यमपैशुनम् ।
अष्टस्वेतेषु युक्तः स्याद्व्रतेषु नियतेन्द्रियः ॥ १४.४६.३० ॥
கோபமின்மை, பொறாமையின்மை, அடக்கம், எப்போதும் புறங்கூறாமை இவற்றுடன் இருக்க வேண்டும். இந்த எட்டு விரதங்களில் நிலைத்து, புலன்களை அடக்கி இருக்க வேண்டும்.
14.46.31
अपापमशठं वृत्तमजिह्मं नित्यमाचरेत् ।
जोषयेत सदा भोज्यं ग्रासमागतमस्पृहः ॥ १४.४६.३१ ॥
பாவமற்ற, வஞ்சனையற்ற, நேரான நடத்தையை எப்போதும் கடைப்பிடிக்க வேண்டும்; ஆசையின்றி தன்னிடம் வந்த உணவுக் கவளத்தை எப்போதும் ஏற்க வேண்டும்.
14.46.32
यात्रामात्रं च भुञ्जीत केवलं प्राणयात्रिकम् ।
धर्मलब्धमथाश्नीयान्न काममनुवर्तयेत् ॥ १४.४६.३२ ॥
உயிர் வாழ்வதற்குத் தேவையான அளவு மட்டுமே உண்ண வேண்டும்; தர்மத்தின் வழியில் பெற்ற உணவையே உண்ண வேண்டும்; ஆசையைப் பின்பற்றக் கூடாது.
14.46.33
ग्रासादाच्छादनादन्यन्न गृह्णीयात्कथञ्चन ।
यावदाहारयेत्तावत्प्रतिगृह्णीत नाधिकम् ॥ १४.४६.३३ ॥
உணவுக் கவளத்தையும் ஆடையையும் தவிர வேறு எதையும் எந்த வகையிலும் ஏற்கக் கூடாது; எவ்வளவு உண்ணுகிறானோ அவ்வளவே ஏற்க வேண்டும், அதிகமாக அல்ல.
14.46.34
परेभ्यो न प्रतिग्राह्यं न च देयं कदाचन ।
दैन्यभावाच्च भूतानां संविभज्य सदा बुधः ॥ १४.४६.३४ ॥
பிறரிடமிருந்து எதையும் ஏற்கக் கூடாது, எதையும் எப்போதும் கொடுக்கவும் கூடாது; ஆனால் உயிர்களின் துன்ப நிலையை எண்ணி, அறிவுடையவன் எப்போதும் பகிர்ந்துகொண்டே உண்ண வேண்டும்.
14.46.35
नाददीत परस्वानि न गृह्णीयान्न याचयेत् ।
न किञ्चिद्विषयं भुक्त्वा स्पृहयेत्तस्य वै पुनः ॥ १४.४६.३५ ॥
பிறரின் சொத்தை எடுக்கக் கூடாது, ஏற்கக் கூடாது, இரக்கவும் கூடாது; எந்தப் புலனின்பத்தையும் அனுபவித்த பின் அதை மீண்டும் விரும்பக் கூடாது.
14.46.36
मृदमापस्तथाऽन्नानि पत्रपुष्पफलानि च ।
असंवृतानि गृह्णीयात्प्रवृत्तानि च कार्यवान् ॥ १४.४६.३६ ॥
மண், நீர், உணவு, இலை, பூ, பழம் ஆகியவற்றை—வேலியின்றி இருப்பவையும் தானாக விளைந்தவையுமாக இருந்தால்—தேவையுள்ளவன் ஏற்கலாம்.
14.46.37
न शिल्पजीविकां जीवेद्द्विरन्नं नोत कामयेत् ।
न द्वेष्टा नोपदेष्टा च भवेच्च निरुपस्कृतः ॥ १४.४६.३७ ॥
கைத்தொழிலால் வாழ்க்கை நடத்தக் கூடாது; இரண்டாவது உணவை விரும்பக் கூடாது. வெறுப்பவனாகவும் இருக்கக் கூடாது, உபதேசிப்பவனாகவும் இருக்கக் கூடாது; செயற்கையானவனாகவும் ஆகக் கூடாது.
14.46.38
श्रद्धापूतानि भुञ्जीत निमित्तानि च वर्जयेत् ।
मुधावृत्तिरसक्तश्च सर्वभूतैरसंधितः ॥ १४.४६.३८ ॥
நம்பிக்கையால் தூய்மைப்படுத்தப்பட்ட உணவை உண்ண வேண்டும்; குறிகளையும் சகுனங்களையும் விலக்க வேண்டும். தானாக வந்த வாழ்க்கை உடையவனாய், பற்றற்றவனாய், எல்லா உயிர்களோடும் ஒப்பந்தங்களால் பிணைக்கப்படாதவனாய் இருக்க வேண்டும்.
14.46.39
आशीर्युक्तानि सर्वाणि हिंसायुक्तानि यानि च ।
लोकसङ्ग्रहधर्मं च नैव कुर्यान्न कारयेत् ॥ १४.४६.३९ ॥
பலனை எதிர்பார்த்து செய்யப்படும் எல்லாச் செயல்களையும், வன்முறையோடு கூடிய செயல்களையும், உலகத்தைப் பேணும் கடமையையும் செய்யக் கூடாது, பிறரையும் செய்யச் செய்யக் கூடாது.
14.46.40
सर्वभावानतिक्रम्य लघुमात्रः परिव्रजेत् ।
समः सर्वेषु भूतेषु स्थावरेषु चरेषु च ॥ १४.४६.४० ॥
எல்லா நிலைகளையும் கடந்து, குறைந்த உடைமையுடன் துறவியாகத் திரிய வேண்டும். நிலையான மற்றும் அசையும் எல்லா உயிர்களிடத்திலும் சமநோக்குடையவனாய் இருக்க வேண்டும்.
14.46.41
परं नोद्वेजयेत्कञ्चिन्न च कस्यचिदुद्विजेत् ।
विश्वास्यः सर्वभूतानामग्र्यो मोक्षविदुच्यते ॥ १४.४६.४१ ॥
எவரையும் அஞ்சவைக்கக் கூடாது; எவராலும் அஞ்சவும் கூடாது. எல்லா உயிர்களுக்கும் நம்பிக்கைக்குரியவனும், சிறந்தவனும், விடுதலையை அறிந்தவனுமே எனப்படுகிறான்.
14.46.42
अनागतं च न ध्यायेन्नातीतमनुचिन्तयेत् ।
वर्तमानमुपेक्षेत कालाकाङ्क्षी समाहितः ॥ १४.४६.४२ ॥
எதிர்காலத்தைச் சிந்திக்கக் கூடாது; கடந்ததையும் மீண்டும் மீண்டும் நினைக்கக் கூடாது. நிகழ்காலத்தைப் புறக்கணிக்க வேண்டும்; காலத்தை எதிர்பார்த்து ஒருமுகமான மனதோடு இருக்க வேண்டும்.
14.46.43
न चक्षुषा न मनसा न वाचा दूषयेत्क्वचित् ।
न प्रत्यक्षं परोक्षं वा किञ्चिद्दुष्टं समाचरेत् ॥ १४.४६.४३ ॥
கண்ணாலும், மனதாலும், வாக்காலும் ஒருபோதும் யாரையும் குற்றப்படுத்தக் கூடாது. நேருக்கு நேராகவோ, மறைவிலோ எவ்விதத் தீச்செயலையும் செய்யக் கூடாது.
14.46.44
इन्द्रियाण्युपसंहृत्य कूर्मोऽङ्गानीव सर्वशः ।
क्षीणेन्द्रियमनोबुद्धिर्निरीहः सर्वतत्त्ववित् ॥ १४.४६.४४ ॥
ஆமை தன் அவயவங்களை முழுமையாக உள்ளிழுப்பது போல, புலன்களை அடக்கி, புலன்களும் மனமும் புத்தியும் ஒடுங்கியவனாய், ஆசையற்று, எல்லாத் தத்துவங்களையும் அறிந்தவன்.
14.46.45
निर्द्वन्द्वो निर्नमस्कारो निःस्वाहाकार एव च ।
निर्ममो निरहङ्कारो निर्योगक्षेम आत्मवान् ॥ १४.४६.४५ ॥
இருமைகளைக் கடந்தவன், நமஸ்காரமும் ஸ்வாஹாகாரமும் இல்லாதவன், 'என்னது' என்பதும் அகங்காரமும் அற்றவன், இழப்பு-பேணுதல் கவலை இல்லாதவன், தன்னை அறிந்தவன்.
14.46.46
निराशीर्निर्गुणः शान्तो निरासक्तो निराश्रयः ।
आत्मसङ्गी च तत्त्वज्ञो मुच्यते नात्र संशयः ॥ १४.४६.४६ ॥
பலனை விரும்பாதவன், குணங்களைக் கடந்தவன், அமைதியானவன், பற்றற்றவன், ஆதரவற்றவன், ஆன்மாவில் நிலைத்தவன், தத்துவ ஞானி — அவன் விடுதலை பெறுகிறான்; இதில் ஐயமில்லை.
14.46.47
अपादपाणिपृष्ठं तदशिरस्कमनूदरम् ।
अभिन्नगुणकर्माणं केवलं विमलं स्थिरम् ॥ १४.४६.४७ ॥
கால்களும் கைகளும் முதுகும் அற்றது; தலையும் வயிறும் அற்றது; குணங்களிலும் செயல்களிலும் பிரிக்கப்படாதது, தனித்தது, களங்கமற்றது, நிலையானது.
14.46.48
अगन्धमरसस्पर्शमरूपाशब्दमेव च ।
अनुगम्यमनासक्तममांसमपि चैव यत् ॥ १४.४६.४८ ॥
நறுமணமற்றது, சுவையற்றது, தொடுதலற்றது, உருவற்றது, ஒலியற்றது; அடையத்தக்கது, பற்றற்றது, தசையற்றது (பௌதிகமற்றது).
14.46.49
निशअचिन्तमव्ययं दिव्यं गृहस्थमपि सर्वदा ।
सर्वभूतस्थमात्मानं ये पश्यन्ति न ते मृताः ॥ १४.४६.४९ ॥
கவலையற்ற, அழியாத, தெய்வீகமான, இல்லறத்தில் இருந்தாலும் எப்போதும் எல்லா உயிர்களிலும் நிலைத்திருக்கும் ஆத்மாவைக் காண்பவர்கள் இறந்தவர்கள் அல்ல.
14.46.50
न तत्र क्रमते बुद्धिर्नेन्द्रियाणि न देवताः ।
वेदा यज्ञाश्च लोकाश्च न तपो न व्रतानि च ॥ १४.४६.५० ॥
அங்கு புத்தியும் செல்வதில்லை, புலன்களும் இல்லை, தேவர்களும் இல்லை; வேதங்களும் யாகங்களும் உலகங்களும் தவமும் விரதங்களும் இல்லை.
14.46.51
यत्र ज्ञानवतां प्राप्तिलिङ्गग्रहणा स्मृता ।
तस्मादलिङ्गधर्मज्ञो धर्मतत्त्वमुपाचरेत् ॥ १४.४६.५१ ॥
ஞானிகளின் அடைதல் அடையாளங்களைப் பற்றுவதில் இல்லை என்று கூறப்படுகிறது; ஆகையால் அடையாளமற்ற தர்மத்தை அறிந்தவன் தர்மத்தின் தத்துவத்தைப் பின்பற்ற வேண்டும்.
14.46.52
गूढधर्माश्रितो विद्वान्विज्ञानचरितं चरेत् ।
अमूढो मूढरूपेण चरेद्धर्ममदूषयन् ॥ १४.४६.५२ ॥
மறைந்த தர்மத்தை ஆதரித்த அறிஞன் ஞானத்தின் ஒழுக்கத்தைப் பின்பற்ற வேண்டும்; மயங்காதவனாயினும் மயங்கியவனைப் போல் திரிய வேண்டும், தர்மத்தைக் கறைப்படுத்தாமல்.
14.46.53
यथैनमवमन्येरन्परे सततमेव हि ।
तथावृत्तश्चरेच्छान्तः सतां धर्मानकुत्सयन् ॥ १४.४६.५३ ॥
மற்றவர்கள் அவனை எப்போதும் இகழும் வகையில், அமைதியுடன் அவ்வாறே நடக்க வேண்டும்; சான்றோரின் தர்மங்களை இகழாமல்.
14.46.54
य एवं वृत्तसम्पन्नः स मुनिः श्रेष्ठ उच्यते ।
इन्द्रियाणीन्द्रियार्थांश्च महाभूतानि पञ्च च ॥ १४.४६.५४ ॥
இவ்வாறு நல்லொழுக்கத்தால் நிறைந்தவனே சிறந்த முனிவன் எனப்படுகிறான்; புலன்களையும் புலன் பொருட்களையும், ஐந்து பெருங்கூறுகளையும் (வென்றவன்).
14.46.55
मनो बुद्धिरहङ्कारमव्यक्तं पुरुषं तथा ।
एतत्सर्वं प्रसङ्ख्याय यथावत्तत्त्वनिश्चयात् ॥ १४.४६.५५ ॥
மனம், புத்தி, அகங்காரம், அவ்யக்தம், புருஷன் ஆகியவற்றை, தத்துவங்களை உறுதியாக அறிவதால் முறையாக முழுமையாகப் பகுத்தறிந்து.
14.46.56
ततः स्वर्गमवाप्नोति विमुक्तः सर्वबन्धनैः ।
एतावदन्तवेलायां परिसङ्ख्याय तत्त्ववित् ॥ १४.४६.५६ ॥
பின்னர் அவன் எல்லாப் பந்தங்களிலிருந்தும் விடுபட்டு சுவர்க்கத்தை அடைகிறான்; இறுதி வேளையில் தத்துவத்தை அறிந்தவன் இவ்வளவையும் முழுமையாகக் கணித்து.
14.46.57
ध्यायेदेकान्तमास्थाय मुच्यतेऽथ निराश्रयः ।
निर्मुक्तः सर्वसङ्गेभ्यो वायुराकाशगो यथा ॥ १४.४६.५७ ॥
தனிமையை நாடி தியானிக்க வேண்டும்; பின்னர் ஆதாரமற்றவனாய் விடுதலை பெறுகிறான் — எல்லாப் பற்றுகளிலிருந்தும் விடுபட்டு, ஆகாயத்தில் உலவும் காற்றைப் போல்.
14.46.58
क्षीणकोशो निरातङ्कस्तथेदं प्राप्नुयात्परम् ॥ १४.४६.५८ ॥
உறை தேய்ந்து, பயமற்றவனாகிய அவன் இவ்வாறே அந்த மேலான நிலையை அடைவான்.