Mahābhārata · Adhyāya 14.51
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
14.51.1
भूतानामथ पञ्चानामथेषामीश्वरं मनः ।
नियमे च विसर्गे च भूतानां मन एव च ॥ १४.५१.१ ॥
Der Geist ist der Herr der fünf Elemente und dieser; in Zügelung und Schöpfung ist der Geist der Wesen wahrlich (das Höchste).
14.51.2
अधिष्ठातृमनो नित्यं भूतानां महतां तथा ।
बुद्धिरैश्वर्यमाचष्टे क्षेत्रज्ञश्च स उच्यते ॥ १४.५१.२ ॥
Der Geist ist stets der Lenker der Wesen und der großen Elemente; der Verstand verkündet ihre Herrschaft, und dieser heißt der Kenner des Feldes.
14.51.3
इनद्रियाणि मनो युङ्क्ते सदश्वानिव सारथिः ।
इन्द्रियाणि मनो बुद्धिः क्षेत्रज्ञे युज्यते सदा ॥ १४.५१.३ ॥
Wie ein Wagenlenker gute Pferde anschirrt, so spannt der Geist die Sinne an; Sinne, Geist und Verstand sind stets mit dem Kenner des Feldes verbunden.
14.51.4
महदश्वसमायुक्तं बुद्धिसंयमनं रथम् ।
समारुह्य स भूतात्मा समन्तात्परिधावति ॥ १४.५१.४ ॥
Nachdem er den mit den großen Pferden bespannten Wagen bestiegen hat, dessen Zügel der Verstand ist, rast jene Seele der Wesen nach allen Seiten.
14.51.5
इन्द्रियग्रामसंयुक्तो मनःसारथिरेव च ।
बुद्धिसंयमनो नित्यं महान्ब्रह्ममयो रथः ॥ १४.५१.५ ॥
Der große Wagen, verbunden mit der Schar der Sinne, mit dem Geist als Wagenlenker und dem Verstand als Zügel, ist immer aus Brahman gemacht.
14.51.6
एवं यो वेत्ति विद्वान्वै सदा ब्रह्ममयं रथम् ।
स धीरः सर्वलोकेषु न मोहमधिगच्छति ॥ १४.५१.६ ॥
Der Weise, der so den immer aus Brahman gemachten Wagen kennt, jener Standhafte, verfällt in keiner der Welten der Verblendung.
14.51.7
अव्यक्तादिविशेषान्तं सहस्थावरजङ्गमम् ।
सूर्यचन्द्रप्रभालोकं ग्रहनक्षत्रमण्डितम् ॥ १४.५१.७ ॥
Vom Unmanifesten bis zum Ende seiner Unterscheidungen, zusammen mit dem Unbeweglichen und dem Beweglichen, erleuchtet vom Glanz von Sonne und Mond, geschmückt mit Planeten und Sternen.
14.51.8
नदीपर्वतजालैश्च सर्वतः परिभूषितम् ।
विविधाभिस्तथा चाद्भिः सततं समलंकृतम् ॥ १४.५१.८ ॥
Ringsum geschmückt mit einem Netz aus Flüssen und Bergen und ständig reich verziert mit mannigfaltigen Gewässern.
14.51.9
अजितं सर्वभूतानां सर्वप्राणभृतां गतिः ।
एतद्ब्रह्मवनं नित्यं तस्मिंश्चरति क्षेत्रवित् ॥ १४.५१.९ ॥
Unbezwingbar für alle Wesen, das Ziel aller lebenden Geschöpfe — dieser Wald Brahmans ist ewig, und in ihm wandelt der Kenner des Feldes.
14.51.10
लोकेऽस्मिन्यानि सत्वानि त्रसानि स्थावराणि च ।
तान्येवाग्रे प्रलीयन्ते पश्चाद्भूतकृता गुणाः।
गुणेभ्यः पञ्च भूतानि एष भूतसमुच्छ्रयः ॥ १४.५१.१० ॥
In dieser Welt lösen sich zuerst die Wesen auf, die beweglichen und die unbeweglichen; danach lösen sich die von den Elementen hervorgebrachten Eigenschaften auf. Aus den Eigenschaften entstehen die fünf Elemente — dies ist die Zusammensetzung der Elemente.
14.51.11
देवा मनुष्या गन्धर्वाः पिशाचासुरराक्षसाः ।
सर्वे स्वभावतः सृष्टा न क्रियाभ्यो न कारणात् ॥ १४.५१.११ ॥
Götter, Menschen, Gandharven, Piśācas, Asuras und Rākṣasas — alle wurden aus ihrer eigenen Natur geschaffen, nicht aus Handlungen, noch aus irgendeiner Ursache.
14.51.12
एते विश्वसृजो विप्रा जायन्तीह पुनः पुनः ।
तेभ्यः प्रसूतास्तेष्वेव महाभूतेषु पञ्चसु।
प्रलीयन्ते यथाकालमूर्मयः सागरे यथा ॥ १४.५१.१२ ॥
Diese Weisen, die Schöpfer der Welt, werden hier immer wieder geboren; aus ihnen hervorgegangen, lösen sie sich zur rechten Zeit in eben diesen fünf großen Elementen auf, wie Wellen im Ozean.
14.51.13
विश्वसृग्भ्यस्तु भूतेभ्यो महाभूतास्तु सर्वशः ।
भूतेब्यश्चापि पञ्चभ्यो भुक्तो गच्छेत्परां गतिम् ॥ १४.५१.१३ ॥
Aus den Weltschöpfern und den Wesen entstehen die großen Elemente vollständig; und wer von den fünf Elementen genossen wurde, gehe zum höchsten Ziel.
14.51.14
प्रजापतिरिदं सर्वं मनसैवासृजत्प्रभुः ।
तथैव देवानृषयस्तपसा प्रतिपेदिरे ॥ १४.५१.१४ ॥
Der Herr Prajāpati erschuf dies alles allein durch den Geist; ebenso erlangten es die Götter und Weisen durch Askese.
14.51.15
तपसश्चानुपूर्व्येण फलमूलाशिनस्तथा ।
त्रैलोक्यं तपसा सिद्धाः पश्यन्तीह समाहिताः ॥ १४.५१.१५ ॥
Durch die rechte Ordnung der Askese sehen die Früchte- und Wurzelesser und die Vollendeten ebenso, durch Askese und gesammelt hier, die drei Welten.
14.51.16
औषधान्यगदादीनि नानाविद्याश्च सर्वशः ।
तपसैव प्रसिद्ध्यन्ति तपोमूलं हि साधनम् ॥ १४.५१.१६ ॥
Heilkräuter, Gegenmittel und dergleichen sowie vielfältige Wissenschaften gelingen auf jede Weise nur durch Askese, denn Askese ist die Wurzel des Mittels.
14.51.17
यद्दुरापं दुराम्नायं दुराधर्षं दुरन्वयम् ।
तत्सर्वं तपसा साध्यं तपो हि दुरतिक्रमम् ॥ १४.५१.१७ ॥
Alles, was schwer zu erlangen, schwer aus der Überlieferung zu lernen, schwer zu bezwingen, schwer zu befolgen ist, das ist alles durch Askese zu vollbringen, denn Askese ist schwer zu überschreiten.
14.51.18
सुरापो ब्रह्महा स्तेनो भ्रूणहागुरुतल्पगः ।
तपसैव सुतप्तेन मुच्यते किल्बिषात्ततः ॥ १४.५१.१८ ॥
Der Branntweintrinker, der Brahmanenmörder, der Dieb, der Embryonenmörder, der Schänder des Lagers des Lehrers — auch er wird durch wohl vollzogene Askese von der Sünde befreit.
14.51.19
मनुष्याः पितरो देवाः पशवो मृगपक्षिणः ।
यानि चान्यानि भूतानि चराणि स्थावराणि च ॥ १४.५१.१९ ॥
Menschen, Ahnen, Götter, Tiere, Hirsche und Vögel, und die übrigen Wesen, bewegliche und unbewegliche.
14.51.20
तपःपरायणा नित्यं सिद्ध्यन्ते तपसा सदा ।
तथैव तपसा देवा महाभागा दिवं गताः ॥ १४.५१.२० ॥
Wer stets der Askese ergeben ist, gelangt stets durch Askese zur Vollendung; ebenso gelangten die hochbeglückten Götter durch Askese in den Himmel.
14.51.21
आशीर्युक्तानि कर्माणि कुर्वते ये त्वतन्द्रिताः ।
अहङ्कारसमायुक्तास्ते सकाशे प्रजापतेः ॥ १४.५१.२१ ॥
Wer unermüdlich wunschgebundene Handlungen vollzieht und von Ichsucht erfüllt ist, gelangt zur Gegenwart des Herrn der Geschöpfe.
14.51.22
ध्यानयोगेन शुद्वेन निर्ममा निरहंकृताः ।
आप्नुवन्ति महात्मानो महान्तं लोकमुत्तमम् ॥ १४.५१.२२ ॥
Durch das reine Yoga der Meditation, frei von Besitzdenken und Ichsucht, erlangen die großen Seelen die höchste, große Welt.
14.51.23
ध्यानयोगमुपागम्य प्रसन्नमतयः सदा ।
सुखोपचयमव्यक्तं प्रविशन्त्यात्मवित्तमाः ॥ १४.५१.२३ ॥
Nachdem sie sich dem Yoga der Meditation zugewandt haben, stets heiteren Gemüts, treten die Besten unter den Selbstkundigen in das Unoffenbare ein, reich an Glück.
14.51.24
ध्यानयोगादुपागम्य निर्ममा निरहंकृताः ।
अव्यक्तं प्रविशन्तीह महतां लोकमुत्तमम् ॥ १४.५१.२४ ॥
Nachdem sie sich dem Yoga der Meditation zugewandt haben, frei von Besitzdenken und Ichsucht, treten sie hier in das Unoffenbare ein, die höchste Welt der Großen.
14.51.25
अव्यक्तादेव सम्भूताः समयज्ञा गताः पुनः ।
तमोरजोभ्यां निर्मुक्ताः सत्वमास्थाय केवलम् ॥ १४.५१.२५ ॥
Aus dem Unoffenbaren allein entstanden, die Kenner der rechten Zeit, kehrten sie wieder dorthin zurück, frei von Finsternis und Leidenschaft, allein in der Reinheit (sattva) Zuflucht nehmend.
14.51.26
निर्मुक्तः सर्वपापेभ्यः सर्वं त्यजति निष्कलः ।
क्षेत्रज्ञ इति तं विद्याद्यस्तं वेद स वेदवित् ॥ १४.५१.२६ ॥
Von allen Sünden befreit, gibt er alles auf; er ist der Unteilbare (niṣkala). Man soll ihn als den Kenner des Feldes (kṣetrajña) erkennen; wer ihn kennt, ist wahrhaft ein Kenner der Veden.
14.51.27
चित्तं चित्तादुपागम्य मुनिरासीत संयतः ।
यच्चित्तस्तन्मना भूत्वा ग्राह्यमेतत्सनातनम् ॥ १४.५१.२७ ॥
Durch den Geist zum Geist gelangend, soll der Weise gesammelt sitzen; nachdem er seinen Geist eins mit dem gemacht hat, worauf sein Denken gerichtet ist, möge er dies Ewige erfassen.
14.51.28
अव्यक्तादिविशेषान्तमविद्यालक्षणं स्मृतम् ।
निबोधत तथा ज्ञानं गुणैर्लक्षणमित्युत ॥ १४.५१.२८ ॥
Vom Unoffenbaren bis zur letzten Unterscheidung wird die Unwissenheit als ihr Kennzeichen überliefert; begreife es. Ebenso wird das Wissen durch die Eigenschaften gekennzeichnet – das ist die Bestimmung.
14.51.29
द्व्यक्षरस्तु भवेन्मृत्युस्त्र्यक्षरं ब्रह्म शाश्वतम् ।
ममेति च भवेन्मृत्युर्न ममेति च शाश्वतम् ॥ १४.५१.२९ ॥
Das Zweisilbige ist der Tod, das dreisilbige Brahman aber ist ewig. »Mein« zu sagen ist der Tod; »nicht mein« zu sagen ist das Ewige.
14.51.30
कर्म केचित्प्रशंसन्ति मन्दबुद्धितया नराः ।
ये तु वृद्धा महात्मानो न प्रशंसन्ति कर्म ते ॥ १४.५१.३० ॥
Manche Menschen preisen aus stumpfem Verstand das Handeln; die Alten aber und die großen Seelen preisen das Handeln nicht.
14.51.31
कर्मणा जायते जन्तुर्मूर्तिमान्षोडशात्मकः ।
पुरुषं ग्रसते विद्या तद्ग्राह्यममृताशिनम् ॥ १४.५१.३१ ॥
Durch Handeln wird das Lebewesen geboren, verkörpert, aus sechzehn Teilen. Das Wissen ergreift den Puruṣa; dies ist zu erfassen, der Esser der Unsterblichkeit.
14.51.32
तस्मात्कर्मसु निःस्नेहा ये केचित्पारदर्शिनः ।
विद्यामयोऽयं पुरुषो न तु कर्ममयः स्मृतः ॥ १४.५१.३२ ॥
Daher gilt dieser Puruṣa, den einige Seher des jenseitigen Ufers, frei von Anhaftung an Handlungen, erkennen, als aus Wissen bestehend, nicht aus Handlung.
14.51.33
य एवममृतं नित्यमग्राह्यं शश्वदक्षरम् ।
वश्यात्मानमसंश्लिष्टं यो वेद न मृतो भवेत् ॥ १४.५१.३३ ॥
Wer dieses so erkennt — das Unsterbliche, Ewige, Unfassbare, Beständige, Unvergängliche, mit gezügeltem Selbst und ungebunden — der stirbt nicht.
14.51.34
अपूर्वमकृतं नित्यं य एनमविचारिणम् ।
य एवं विन्देदात्मानमग्राह्यममृताशनम्।
अग्राह्यो ह्यमृतो भवति स एभिः कारणैर्ध्रुवः ॥ १४.५१.३४ ॥
Wer dies — das Beispiellose, Ungemachte, Ewige, Nicht-Diskursive — so als das Selbst findet, der Esser der Unsterblichkeit, wird unfassbar und unsterblich; aus diesen Gründen wird er fest.
14.51.35
आयोज्य सर्वसंस्कारान्संयम्यात्मानमात्मनि ।
स तद्ब्रह्म शुभं वेत्ति यस्माद्भूयो न विद्यते ॥ १४.५१.३५ ॥
Nachdem er alle Läuterungen vollzogen und das Selbst im Selbst gezügelt hat, erkennt er jenes gütige Brahman, über das hinaus nichts mehr ist.
14.51.36
प्रसादे चैव सत्वस्य प्रसादं समवाप्नुयात् ।
लक्षणं हि प्रसादस्य यथा स्यात्स्वप्नदर्शनम् ॥ १४.५१.३६ ॥
Und in der Heiterkeit des Sattva soll man die Heiterkeit vollständig erlangen; das Zeichen der Heiterkeit ist wie das Sehen im Traum.
14.51.37
गतिरेषा तु मुक्तानां ये ज्ञानपरिनिष्ठिताः ।
प्रवृत्तयश्च याः सर्वाः पश्यन्ति परिणामजाः ॥ १४.५१.३७ ॥
Dies ist der Weg der Befreiten, die fest im Wissen gegründet sind; sie sehen alle Tätigkeiten, die aus der Wandlung entstehen.
14.51.38
एषा गतिर्विरक्तानामेष धर्मः सनातनः ।
एषा ज्ञानवतां प्राप्तिरेतद्वृत्तमनिन्दितम् ॥ १४.५१.३८ ॥
Dies ist der Weg der Leidenschaftslosen; dies ist der ewige Dharma. Dies ist das Erreichen der Weisen; dies ist untadeliges Verhalten.
14.51.39
समेन सर्वभूतेषु निस्पृहेण निराशिषा ।
शक्या गतिरियं गन्तुं सर्वत्र समदर्शिना ॥ १४.५१.३९ ॥
Diesen Weg kann gehen, wer allen Wesen gegenüber gleichmütig ist, frei von Begierde und Hoffnung auf Lohn, und überall gleich sieht.
14.51.40
एतद्वः सर्वमाख्यातं मया विप्रर्षिसत्तमाः ।
एवमाचरत क्षिप्रं ततः सिद्धिमवाप्स्यथ ॥ १४.५१.४० ॥
O Beste unter den brahmanischen Weisen, ich habe euch all dies verkündet. Übt so rasch, dann werdet ihr die Vollendung erlangen.
14.51.41
इत्युक्तास्ते तु मुनयो गुरुणा ब्रह्मणा तथा ।
कृतवन्तो महात्मानस्ततो लोकमवाप्नुवन् ॥ १४.५१.४१ ॥
So angesprochen vom Lehrer Brahmā, taten jene großherzigen Weisen dies, und dann erlangten sie jene Welt.
14.51.42
त्वमप्येतन्महाभाग मयोक्तं ब्रह्मणो वचः ।
सम्यगाचर शुद्धात्भंस्ततः सिद्धिमवाप्स्यसि ॥ १४.५१.४२ ॥
O Hochbeglückter, dieses Wort Brahmās habe ich dir verkündet; übe es recht aus, o Reinherziger, dann wirst du die Vollendung erlangen.
14.51.43
इत्युक्तः स तदा शिष्यो गुरुणा धर्ममुत्तमम् ।
चकार सर्वं कौन्तेय ततो मोक्षमवाप्तवान् ॥ १४.५१.४३ ॥
So angesprochen von seinem Lehrer, vollzog jener Schüler das höchste Dharma vollständig, Sohn der Kuntī, und so erlangte er die Befreiung.
14.51.44
कृतकृत्यश्च स तदा शिष्यः कुरुकुलोद्वह ।
तत्पदं समनुप्राप्तो यत्र गत्वा न शोचति ॥ १४.५१.४४ ॥
Nachdem er seine Aufgabe vollendet hatte, erreichte jener Schüler damals jenen Zustand, Träger des Kuru-Geschlechts, wohin gelangt man nicht mehr klagt.
14.51.45
को न्वसौ ब्राह्मणः कृष्ण कश्च शिष्यो जनार्दन ।
श्रोतव्यं चेन्मयैतद्वै तत्त्वमाचक्ष्व मे विभो ॥ १४.५१.४५ ॥
Wer war jener Brahmane, Kṛṣṇa, und wer war der Schüler, Janārdana? Wenn es mir zu hören zusteht, so sage mir jene Wahrheit, o Mächtiger.
14.51.46
अहं गुरुर्महाबाहो मनः शिष्य च विद्धि मे ।
त्वत्प्रीत्या गुह्यमेतच्च कथितं ते धनंजय ॥ १४.५१.४६ ॥
Ich bin der Lehrer, o Starkarmiger, und wisse, dass der Geist mein Schüler ist. Aus Liebe zu dir, Dhanaṃjaya, wurde dir dieses Geheimnis verkündet.
14.51.47
मयि चेदस्ति ते प्रीतिर्नित्यं कुरुकुलोद्वह ।
अध्यात्ममेतच्छ्रुत्वा त्वं सम्यगाचर सुव्रत ॥ १४.५१.४७ ॥
Wenn deine Liebe zu mir beständig ist, Träger des Kuru-Geschlechts, so übe nach dem Hören dieser inneren Lehre sie vollkommen aus, o Mann der guten Gelübde.
14.51.48
ततस्त्वं सम्यगाचीर्णो धर्मेऽस्मिन्नरिकर्शन ।
सर्वपापविनिर्मुक्तो मोक्षं प्राप्स्यसि केवलम् ॥ १४.५१.४८ ॥
Dann wirst du, nachdem du dieses Dharma vollkommen geübt hast, Quäler der Feinde, von allen Sünden befreit, allein die Befreiung erlangen.
14.51.49
पूर्वमप्येतदेवोक्तं युद्धकाल उपस्थिते ।
मया तव महाबाहो तस्मादत्र मनः कुरु ॥ १४.५१.४९ ॥
Du Starkarmiger, dies selbe habe ich dir schon früher gesagt, als die Zeit der Schlacht gekommen war; richte deshalb hier deinen Sinn darauf.
14.51.50
मया तु भरतश्रेष्ठ चिरदृष्टः पिता प्रभुः ।
तमहं द्रष्टमिच्छामि सम्मते तव फल्गुन ॥ १४.५१.५० ॥
Bester der Bharatas, lange schon habe ich meinen Herrn und Vater nicht gesehen; Phalguna, mit deiner Zustimmung möchte ich ihn sehen.
14.51.51
इत्युक्तवचनं कृष्णं प्रत्युवाच धनंजयः ।
यदिष्टं कुरु सर्वेषामीश्वरोऽस्मान्प्रपालय ॥ १४.५१.५१ ॥
Als Kṛṣṇa so gesprochen hatte, antwortete ihm Dhanaṃjaya: Tu, was allen erwünscht ist; o Herr, beschütze uns.
14.51.52
नमस्ते सर्वलोकात्मन्नारायण परात्पर ।
मनोमलात्तपोशक्यं कर्म चाविद्यया हतम्। ॥ १४.५१.५२ ॥
Gruß dir, Nārāyaṇa, Seele aller Welten, höher als das Höchste; die durch Askese erreichbare Handlung wird durch Unwissenheit zerstört, durch die Unreinheit des Geistes.
14.51.53
दानमप्यर्थदोषेणि नाम तस्मात्कलौ स्मरेत् ।
यदि गन्तुं कृता बुद्धिर्वासुदेव नमोस्तु ते।
गच्छावो नगरं कृष्ण गजसाह्वयमद्य वै ॥ १४.५१.५३ ॥
Auch die Gabe wird durch die Schuld der Habgier befleckt, und darum soll man im Kali-Zeitalter daran denken. Vāsudeva, wenn dein Entschluss zu gehen gefasst ist, sei dir Gruß; Kṛṣṇa, lass uns heute in die Stadt namens Gajasāhvaya ziehen.
14.51.54
समेत्य तत्रि राजानं धर्मात्मानं युधिष्ठिरम् ।
समनुज्ञाप्य राजानं स्वां पुरीं यातुमर्हसि ॥ १४.५१.५४ ॥
Dort sollst du, nachdem du König Yudhiṣṭhira, den rechtschaffenen, getroffen und die Erlaubnis des Königs erhalten hast, in deine eigene Stadt ziehen.