மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 14.51
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
14.51.1
भूतानामथ पञ्चानामथेषामीश्वरं मनः ।
नियमे च विसर्गे च भूतानां मन एव च ॥ १४.५१.१ ॥
ஐந்து பூதங்களுக்கும், அவற்றுக்கும் அதிபதி மனமே ஆகும்; கட்டுப்படுத்துவதிலும் படைப்பிலும் உயிர்களின் மனமே (முதன்மையானது).
14.51.2
अधिष्ठातृमनो नित्यं भूतानां महतां तथा ।
बुद्धिरैश्वर्यमाचष्टे क्षेत्रज्ञश्च स उच्यते ॥ १४.५१.२ ॥
மனம் எப்போதும் உயிர்களுக்கும் மகத்தான தத்துவங்களுக்கும் ஆளுநராகும்; புத்தி அவற்றின் ஐசுவரியத்தை உணர்த்தும்; அவரே க்ஷேத்ரஜ்ஞன் எனப்படுகிறார்.
14.51.3
इनद्रियाणि मनो युङ्क्ते सदश्वानिव सारथिः ।
इन्द्रियाणि मनो बुद्धिः क्षेत्रज्ञे युज्यते सदा ॥ १४.५१.३ ॥
சாரதி நல்ல குதிரைகளைப் பூட்டுவது போல மனம் புலன்களைப் பூட்டுகிறது; புலன்களும் மனமும் புத்தியும் எப்போதும் க்ஷேத்ரஜ்ஞனுடன் இணைகின்றன.
14.51.4
महदश्वसमायुक्तं बुद्धिसंयमनं रथम् ।
समारुह्य स भूतात्मा समन्तात्परिधावति ॥ १४.५१.४ ॥
மகத் (தத்துவம்) எனும் குதிரைகள் பூட்டப்பட்ட, புத்தி எனும் கடிவாளம் கொண்ட தேரில் ஏறி, அந்த பூதாத்மா எல்லாப் பக்கமும் ஓடுகிறான்.
14.51.5
इन्द्रियग्रामसंयुक्तो मनःसारथिरेव च ।
बुद्धिसंयमनो नित्यं महान्ब्रह्ममयो रथः ॥ १४.५१.५ ॥
புலன் கூட்டத்தால் இணைக்கப்பட்ட, மனம் சாரதியாக, புத்தி கடிவாளமாக உள்ள, எப்போதும் பிரம்மமயமான மகத்தான தேர் (இதுவே).
14.51.6
एवं यो वेत्ति विद्वान्वै सदा ब्रह्ममयं रथम् ।
स धीरः सर्वलोकेषु न मोहमधिगच्छति ॥ १४.५१.६ ॥
இவ்வாறு எப்போதும் பிரம்மமயமான தேரை அறியும் அறிஞன், அந்த தீரன், எல்லா உலகங்களிலும் மயக்கத்தை அடைவதில்லை.
14.51.7
अव्यक्तादिविशेषान्तं सहस्थावरजङ्गमम् ।
सूर्यचन्द्रप्रभालोकं ग्रहनक्षत्रमण्डितम् ॥ १४.५१.७ ॥
அவ்யக்தம் முதல் விசேஷங்களின் முடிவு வரை, நிலையானவையும் அசையுறுவையுமான உயிர்களுடன், சூரிய சந்திரரின் ஒளியால் ஒளிர்வது, கோள்களாலும் நட்சத்திரங்களாலும் அலங்கரிக்கப்பட்டது.
14.51.8
नदीपर्वतजालैश्च सर्वतः परिभूषितम् ।
विविधाभिस्तथा चाद्भिः सततं समलंकृतम् ॥ १४.५१.८ ॥
ஆறுகளாலும் மலைகளின் வலைப்பின்னலாலும் எல்லாப் பக்கமும் அலங்கரிக்கப்பட்டது; பலவகை நீர்நிலைகளாலும் எப்போதும் நன்கு அணிசெய்யப்பட்டது.
14.51.9
अजितं सर्वभूतानां सर्वप्राणभृतां गतिः ।
एतद्ब्रह्मवनं नित्यं तस्मिंश्चरति क्षेत्रवित् ॥ १४.५१.९ ॥
எல்லா உயிர்களாலும் வெல்ல முடியாதது, உயிருள்ள அனைத்தின் கதியாகவும் இருப்பது — இந்த பிரம்மவனம் நித்தியமானது; அதில் க்ஷேத்ரஜ்ஞன் சஞ்சரிக்கிறான்.
14.51.10
लोकेऽस्मिन्यानि सत्वानि त्रसानि स्थावराणि च ।
तान्येवाग्रे प्रलीयन्ते पश्चाद्भूतकृता गुणाः।
गुणेभ्यः पञ्च भूतानि एष भूतसमुच्छ्रयः ॥ १४.५१.१० ॥
இவ்வுலகில் அசைவனவும் நிலையானவுமான உயிர்கள் எவையோ, அவையே முதலில் ஒடுங்குகின்றன; பின்னர் பூதங்களால் உண்டான குணங்கள் ஒடுங்குகின்றன. குணங்களிலிருந்து ஐந்து பூதங்கள் தோன்றுகின்றன — இதுவே பூதங்களின் தொகுப்பு.
14.51.11
देवा मनुष्या गन्धर्वाः पिशाचासुरराक्षसाः ।
सर्वे स्वभावतः सृष्टा न क्रियाभ्यो न कारणात् ॥ १४.५१.११ ॥
தேவர்கள், மனிதர்கள், கந்தர்வர்கள், பிசாசுகள், அசுரர்கள், ராட்சசர்கள் — இவர்கள் அனைவரும் இயல்பினாலேயே படைக்கப்பட்டவர்கள்; செயல்களிலிருந்தோ ஏதேனும் காரணத்திலிருந்தோ அல்ல.
14.51.12
एते विश्वसृजो विप्रा जायन्तीह पुनः पुनः ।
तेभ्यः प्रसूतास्तेष्वेव महाभूतेषु पञ्चसु।
प्रलीयन्ते यथाकालमूर्मयः सागरे यथा ॥ १४.५१.१२ ॥
உலகைப் படைக்கும் இந்த விப்ரர்கள் இங்கே மீண்டும் மீண்டும் பிறக்கின்றனர்; அவர்களிடமிருந்து தோன்றி, அதே ஐந்து மகாபூதங்களிலேயே உரிய காலத்தில் ஒடுங்குகின்றனர் — கடலில் அலைகள் ஒடுங்குவது போல.
14.51.13
विश्वसृग्भ्यस्तु भूतेभ्यो महाभूतास्तु सर्वशः ।
भूतेब्यश्चापि पञ्चभ्यो भुक्तो गच्छेत्परां गतिम् ॥ १४.५१.१३ ॥
உலகைப் படைப்பவர்களிடமிருந்தும், பூதங்களிடமிருந்தும், மகாபூதங்கள் முழுமையாக உருவாகின்றன; ஐந்து பூதங்களால் அனுபவிக்கப்பட்டவன் உயர்ந்த நிலையை அடையட்டும்.
14.51.14
प्रजापतिरिदं सर्वं मनसैवासृजत्प्रभुः ।
तथैव देवानृषयस्तपसा प्रतिपेदिरे ॥ १४.५१.१४ ॥
பிரஜாபதியாகிய இறைவன் இவை அனைத்தையும் மனத்தாலேயே படைத்தான்; அவ்வாறே தேவர்களும் முனிவர்களும் தவத்தால் அடைந்தனர்.
14.51.15
तपसश्चानुपूर्व्येण फलमूलाशिनस्तथा ।
त्रैलोक्यं तपसा सिद्धाः पश्यन्तीह समाहिताः ॥ १४.५१.१५ ॥
தவத்தின் வரிசையாக, கனி மூலங்களை உண்பவர்களும், சித்தர்களும், அவ்வாறே தவத்தால் இங்கு ஒருமைப்பட்டு மூவுலகையும் காண்கின்றனர்.
14.51.16
औषधान्यगदादीनि नानाविद्याश्च सर्वशः ।
तपसैव प्रसिद्ध्यन्ति तपोमूलं हि साधनम् ॥ १४.५१.१६ ॥
மருந்துகளும், நச்சு முறிவுகளும் போன்றவையும், பலவித வித்தைகளும், எல்லா வகையிலும் தவத்தாலேயே சித்தியடைகின்றன; தவமே சாதனத்தின் மூலம்.
14.51.17
यद्दुरापं दुराम्नायं दुराधर्षं दुरन्वयम् ।
तत्सर्वं तपसा साध्यं तपो हि दुरतिक्रमम् ॥ १४.५१.१७ ॥
அடைவதற்கு அரியது, ஓதுவதற்குக் கடினமானது, எதிர்ப்பதற்கு அரியது, பின்பற்றுவதற்குக் கடினமானது — அது அனைத்தும் தவத்தால் சாதிக்கப்படும்; தவமே கடக்க முடியாதது.
14.51.18
सुरापो ब्रह्महा स्तेनो भ्रूणहागुरुतल्पगः ।
तपसैव सुतप्तेन मुच्यते किल्बिषात्ततः ॥ १४.५१.१८ ॥
மதுவருந்துபவன், பிராமணக் கொலைஞன், திருடன், கருக்கொலைஞன், குருவின் படுக்கையை அவமதித்தவன் — அவன் நன்கு புடம்போட்ட தவத்தாலேயே பாவத்திலிருந்து விடுபடுகிறான்.
14.51.19
मनुष्याः पितरो देवाः पशवो मृगपक्षिणः ।
यानि चान्यानि भूतानि चराणि स्थावराणि च ॥ १४.५१.१९ ॥
மனிதர்கள், பிதுரர்கள், தேவர்கள், விலங்குகள், மான்களும் பறவைகளும், மற்றும் பிற உயிரினங்கள், அசைவனவும் அசையாதனவும்.
14.51.20
तपःपरायणा नित्यं सिद्ध्यन्ते तपसा सदा ।
तथैव तपसा देवा महाभागा दिवं गताः ॥ १४.५१.२० ॥
எப்போதும் தவத்தில் ஈடுபட்டவர்கள் தவத்தினாலேயே எப்போதும் சித்தியடைகின்றனர்; அவ்வாறே மகாபாக்கியவான்களான தேவர்களும் தவத்தினால் சொர்க்கம் சென்றனர்.
14.51.21
आशीर्युक्तानि कर्माणि कुर्वते ये त्वतन्द्रिताः ।
अहङ्कारसमायुक्तास्ते सकाशे प्रजापतेः ॥ १४.५१.२१ ॥
ஆசையுடன் கூடிய செயல்களை அயராது செய்பவர்களும், அகங்காரத்துடன் கூடியவர்களுமானவர்கள், பிரஜாபதியின் அருகில் செல்கின்றனர்.
14.51.22
ध्यानयोगेन शुद्वेन निर्ममा निरहंकृताः ।
आप्नुवन्ति महात्मानो महान्तं लोकमुत्तमम् ॥ १४.५१.२२ ॥
தூய தியான யோகத்தால், மமகாரமற்றவர்களும் அகங்காரமற்றவர்களுமான மகாத்மாக்கள் மேன்மையான பெரிய உலகை அடைகின்றனர்.
14.51.23
ध्यानयोगमुपागम्य प्रसन्नमतयः सदा ।
सुखोपचयमव्यक्तं प्रविशन्त्यात्मवित्तमाः ॥ १४.५१.२३ ॥
தியான யோகத்தை அடைந்து, எப்போதும் தெளிந்த மனமுடையவர்களும் ஆத்மஞானிகளில் சிறந்தவர்களுமானவர்கள், இன்ப நிறைவுடைய அவ்யக்தத்தில் நுழைகின்றனர்.
14.51.24
ध्यानयोगादुपागम्य निर्ममा निरहंकृताः ।
अव्यक्तं प्रविशन्तीह महतां लोकमुत्तमम् ॥ १४.५१.२४ ॥
தியான யோகத்தை அடைந்து, மமகாரமற்றவர்களும் அகங்காரமற்றவர்களுமாக, இங்கே அவ்யக்தத்தை, மகான்களின் மேன்மையான உலகை, நுழைகின்றனர்.
14.51.25
अव्यक्तादेव सम्भूताः समयज्ञा गताः पुनः ।
तमोरजोभ्यां निर्मुक्ताः सत्वमास्थाय केवलम् ॥ १४.५१.२५ ॥
அவ்யக்தத்திலிருந்தே தோன்றியவர்கள், காலத்தை அறிந்தவர்கள், மீண்டும் அங்கே சென்றனர்; தமஸ் ரஜஸ் இரண்டிலிருந்தும் விடுபட்டு, சத்துவத்தை மட்டுமே பற்றிக்கொண்டு.
14.51.26
निर्मुक्तः सर्वपापेभ्यः सर्वं त्यजति निष्कलः ।
क्षेत्रज्ञ इति तं विद्याद्यस्तं वेद स वेदवित् ॥ १४.५१.२६ ॥
எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுபட்டு, அனைத்தையும் துறப்பவன், பகுதியற்ற நிஷ்கலன்; அவனையே க்ஷேத்ரஜ்ஞன் என அறிய வேண்டும்; அவனை அறிபவனே வேதம் அறிந்தவன்.
14.51.27
चित्तं चित्तादुपागम्य मुनिरासीत संयतः ।
यच्चित्तस्तन्मना भूत्वा ग्राह्यमेतत्सनातनम् ॥ १४.५१.२७ ॥
மனதின் மூலம் மனத்தை அடைந்து, முனிவர் அடக்கமுடன் அமர வேண்டும்; எதில் மனம் நிலைத்ததோ, அதுவாகவே மனத்தை ஆக்கி — இதுவே நித்தியமானது, பற்றிக்கொள்ள வேண்டியது.
14.51.28
अव्यक्तादिविशेषान्तमविद्यालक्षणं स्मृतम् ।
निबोधत तथा ज्ञानं गुणैर्लक्षणमित्युत ॥ १४.५१.२८ ॥
அவ்யக்தம் முதல் இறுதி விசேஷம் வரை அவித்தையின் குறி எனச் சொல்லப்பட்டது; அதைப் புரிந்துகொள்; அதுபோலவே ஞானம் குணங்களால் குறிக்கப்படுகிறது — இதுவே.
14.51.29
द्व्यक्षरस्तु भवेन्मृत्युस्त्र्यक्षरं ब्रह्म शाश्वतम् ।
ममेति च भवेन्मृत्युर्न ममेति च शाश्वतम् ॥ १४.५१.२९ ॥
இரண்டு எழுத்துகள் கொண்டது மரணமாகும்; மூன்று எழுத்துகள் கொண்ட பிரம்மம் நித்தியமானது; “மம” (என்னுடையது) என்பது மரணம்; “ந மம” (என்னுடையது அல்ல) என்பது நித்தியம்.
14.51.30
कर्म केचित्प्रशंसन्ति मन्दबुद्धितया नराः ।
ये तु वृद्धा महात्मानो न प्रशंसन्ति कर्म ते ॥ १४.५१.३० ॥
சில மனிதர்கள் மந்தபுத்தியால் கர்மத்தைப் புகழ்கின்றனர்; ஆனால் முதியவர்களும் மகாத்மாக்களும் கர்மத்தைப் புகழ்வதில்லை.
14.51.31
कर्मणा जायते जन्तुर्मूर्तिमान्षोडशात्मकः ।
पुरुषं ग्रसते विद्या तद्ग्राह्यममृताशिनम् ॥ १४.५१.३१ ॥
செயலால் உயிர் பதினாறு கூறுகள் கொண்ட உருவத்துடன் பிறக்கிறது. அறிவு புருஷனைப் பற்றிக்கொள்கிறது; அது பற்றப்படத்தக்கது, அமிர்தத்தை உண்பவன் ஆகும்.
14.51.32
तस्मात्कर्मसु निःस्नेहा ये केचित्पारदर्शिनः ।
विद्यामयोऽयं पुरुषो न तु कर्ममयः स्मृतः ॥ १४.५१.३२ ॥
ஆகையால் செயல்களில் பற்றற்ற, கரையைக் கண்ட சிலர் — இந்தப் புருஷன் அறிவுமயமானவன் என்று நினைவுகூரப்படுகிறான், செயல்மயமானவன் அல்ல.
14.51.33
य एवममृतं नित्यमग्राह्यं शश्वदक्षरम् ।
वश्यात्मानमसंश्लिष्टं यो वेद न मृतो भवेत् ॥ १४.५१.३३ ॥
இவ்வாறு அமிர்தமும், நித்தியமும், பற்றப்படாததும், என்றும் நிலைத்ததும், அழியாததும், தன்னடக்கம் கொண்டதும், ஒட்டாததுமான ஆன்மாவை அறிபவன் இறப்பதில்லை.
14.51.34
अपूर्वमकृतं नित्यं य एनमविचारिणम् ।
य एवं विन्देदात्मानमग्राह्यममृताशनम्।
अग्राह्यो ह्यमृतो भवति स एभिः कारणैर्ध्रुवः ॥ १४.५१.३४ ॥
முன்னில்லாததும், செய்யப்படாததும், நித்தியமும், சிந்தனைக்கு எட்டாததுமான இவனை இவ்வாறு ஆன்மாவாக அடைபவன் — அமிர்தத்தை உண்பவனும் பற்றப்படாதவனுமான அவன் அழியாதவனாகிறான்; இக்காரணங்களால் அவன் நிலைபெற்றவன் ஆகிறான்.
14.51.35
आयोज्य सर्वसंस्कारान्संयम्यात्मानमात्मनि ।
स तद्ब्रह्म शुभं वेत्ति यस्माद्भूयो न विद्यते ॥ १४.५१.३५ ॥
எல்லாச் சடங்குகளையும் ஏற்றுக்கொண்டு, ஆன்மாவைத் தன்னுள் அடக்கி, அவன் அந்த மங்கலமான பிரம்மத்தை அறிகிறான்; அதைவிட மேலானது எதுவும் இல்லை.
14.51.36
प्रसादे चैव सत्वस्य प्रसादं समवाप्नुयात् ।
लक्षणं हि प्रसादस्य यथा स्यात्स्वप्नदर्शनम् ॥ १४.५१.३६ ॥
சத்துவத்தின் தெளிவிலேயே ஒருவன் தெளிவை முழுமையாக அடைய வேண்டும்; தெளிவின் அடையாளம் கனவில் காண்பது போன்றது.
14.51.37
गतिरेषा तु मुक्तानां ये ज्ञानपरिनिष्ठिताः ।
प्रवृत्तयश्च याः सर्वाः पश्यन्ति परिणामजाः ॥ १४.५१.३७ ॥
இதுவே விடுதலை பெற்றவர்களின் நிலை; அறிவில் நிலைபெற்றவர்கள் அவர். மாற்றத்திலிருந்து எழும் அனைத்துச் செயல்களையும் அவர்கள் காண்கிறார்கள்.
14.51.38
एषा गतिर्विरक्तानामेष धर्मः सनातनः ।
एषा ज्ञानवतां प्राप्तिरेतद्वृत्तमनिन्दितम् ॥ १४.५१.३८ ॥
இதுவே பற்றற்றவர்களின் நிலை; இதுவே நித்திய தர்மம். இதுவே அறிவுடையோர் அடையும் பேறு; இதுவே குற்றமற்ற நடத்தை.
14.51.39
समेन सर्वभूतेषु निस्पृहेण निराशिषा ।
शक्या गतिरियं गन्तुं सर्वत्र समदर्शिना ॥ १४.५१.३९ ॥
எல்லா உயிர்களிடமும் சமநிலையுடனும், ஆசையற்றும், பலனின் ஆசை அற்றும், எங்கும் சமமாகப் பார்ப்பவனால் இந்த நிலையை அடைய முடியும்.
14.51.40
एतद्वः सर्वमाख्यातं मया विप्रर्षिसत्तमाः ।
एवमाचरत क्षिप्रं ततः सिद्धिमवाप्स्यथ ॥ १४.५१.४० ॥
சிறந்த அந்தணர் முனிவர்களே, இவை அனைத்தையும் நான் உங்களுக்குச் சொன்னேன். இவ்வாறே விரைவில் நடந்துகொள்ளுங்கள்; அப்போது சித்தியை அடைவீர்கள்.
14.51.41
इत्युक्तास्ते तु मुनयो गुरुणा ब्रह्मणा तथा ।
कृतवन्तो महात्मानस्ततो लोकमवाप्नुवन् ॥ १४.५१.४१ ॥
குருவான பிரம்மாவால் இவ்வாறு சொல்லப்பட்ட அந்த முனிவர்கள், அவ்வாறே செய்து, பின்னர் அந்த உலகை அடைந்தனர்.
14.51.42
त्वमप्येतन्महाभाग मयोक्तं ब्रह्मणो वचः ।
सम्यगाचर शुद्धात्भंस्ततः सिद्धिमवाप्स्यसि ॥ १४.५१.४२ ॥
மகாபாக்கியவானே, பிரம்மாவின் இந்த வாக்கை நான் உனக்குச் சொன்னேன்; அதை நீயும் முறையாக ஆசரி. தூய ஆன்மாவே, அப்போது சித்தியை அடைவாய்.
14.51.43
इत्युक्तः स तदा शिष्यो गुरुणा धर्ममुत्तमम् ।
चकार सर्वं कौन्तेय ततो मोक्षमवाप्तवान् ॥ १४.५१.४३ ॥
குரு இவ்வாறு கூறியபோது அந்தச் சீடன் உயர்ந்த தர்மம் அனைத்தையும் செய்தான், கௌந்தேயா; பின்னர் அவன் விடுதலையை அடைந்தான்.
14.51.44
कृतकृत्यश्च स तदा शिष्यः कुरुकुलोद्वह ।
तत्पदं समनुप्राप्तो यत्र गत्वा न शोचति ॥ १४.५१.४४ ॥
கடமையை நிறைவேற்றிய அந்தச் சீடன் அப்போது அந்த நிலையை அடைந்தான், குருகுலத்தைத் தாங்குபவனே; அங்கு சென்றவன் துயருறுவதில்லை.
14.51.45
को न्वसौ ब्राह्मणः कृष्ण कश्च शिष्यो जनार्दन ।
श्रोतव्यं चेन्मयैतद्वै तत्त्वमाचक्ष्व मे विभो ॥ १४.५१.४५ ॥
அந்த பிராமணன் யார், கிருஷ்ணா, சீடன் யார், ஜனார்த்தனா? நான் இதைக் கேட்கத் தகுந்தவனாயின், ஓ விபுவே, அந்த உண்மையை எனக்குச் சொல்லுங்கள்.
14.51.46
अहं गुरुर्महाबाहो मनः शिष्य च विद्धि मे ।
त्वत्प्रीत्या गुह्यमेतच्च कथितं ते धनंजय ॥ १४.५१.४६ ॥
நானே குரு, மகாபாஹுவே; மனத்தை என் சீடனாக அறிவாய். உன் அன்பின் பொருட்டு, தனஞ்சயா, இந்த ரகசியம் உனக்குச் சொல்லப்பட்டது.
14.51.47
मयि चेदस्ति ते प्रीतिर्नित्यं कुरुकुलोद्वह ।
अध्यात्ममेतच्छ्रुत्वा त्वं सम्यगाचर सुव्रत ॥ १४.५१.४७ ॥
என்னிடம் உனக்கு என்றும் அன்பு இருந்தால், குருகுலத்தைத் தாங்குபவனே, இந்த ஆத்மஞானத்தைக் கேட்டு அதை முழுமையாகக் கடைப்பிடி, சுவ்ரதா.
14.51.48
ततस्त्वं सम्यगाचीर्णो धर्मेऽस्मिन्नरिकर्शन ।
सर्वपापविनिर्मुक्तो मोक्षं प्राप्स्यसि केवलम् ॥ १४.५१.४८ ॥
பின்னர், இந்த தர்மத்தை நீ முழுமையாகக் கடைப்பிடித்தால், எதிரிகளை வருத்துபவனே, எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுபட்டு முழுமையான விடுதலையை அடைவாய்.
14.51.49
पूर्वमप्येतदेवोक्तं युद्धकाल उपस्थिते ।
मया तव महाबाहो तस्मादत्र मनः कुरु ॥ १४.५१.४९ ॥
மகாபாஹோ, போர்க்காலம் வந்தபோது முன்பும் இதையே நான் உன்னிடம் சொன்னேன்; ஆகவே இதில் உன் மனத்தைச் செலுத்து.
14.51.50
मया तु भरतश्रेष्ठ चिरदृष्टः पिता प्रभुः ।
तमहं द्रष्टमिच्छामि सम्मते तव फल्गुन ॥ १४.५१.५० ॥
பரதர்களில் சிறந்தவனே, நான் என் தந்தையாகிய பிரபுவை நீண்ட காலமாகப் பார்க்கவில்லை; பால்குனா, உன் சம்மதத்துடன் அவரைக் காண விரும்புகிறேன்.
14.51.51
इत्युक्तवचनं कृष्णं प्रत्युवाच धनंजयः ।
यदिष्टं कुरु सर्वेषामीश्वरोऽस्मान्प्रपालय ॥ १४.५१.५१ ॥
கிருஷ்ணன் இவ்வாறு கூறியதும், தனஞ்சயன் அவருக்குப் பதிலளித்தான்: அனைவருக்கும் விருப்பமானதைச் செய், ஈசுவரனே, எங்களைக் காப்பாற்று.
14.51.52
नमस्ते सर्वलोकात्मन्नारायण परात्पर ।
मनोमलात्तपोशक्यं कर्म चाविद्यया हतम्। ॥ १४.५१.५२ ॥
அனைத்து உலகங்களின் ஆத்மாவே, நாராயணா, உயர்ந்தவற்றிலும் உயர்ந்தவரே, உமக்கு வணக்கம். மனமாசினால், தவத்தால் அடையக்கூடிய செயலும் அறியாமையால் அழிகிறது.
14.51.53
दानमप्यर्थदोषेणि नाम तस्मात्कलौ स्मरेत् ।
यदि गन्तुं कृता बुद्धिर्वासुदेव नमोस्तु ते।
गच्छावो नगरं कृष्ण गजसाह्वयमद्य वै ॥ १४.५१.५३ ॥
கொடையும் செல்வத்தின் குற்றத்தால் கெடுகிறது; ஆகவே கலியுகத்தில் இதை நினைவில் கொள்ள வேண்டும். வாசுதேவா, செல்ல முடிவு செய்திருந்தால் உமக்கு வணக்கம்; கிருஷ்ணா, இன்று நாம் கஜசாஹ்வய நகரத்திற்குச் செல்வோம்.
14.51.54
समेत्य तत्रि राजानं धर्मात्मानं युधिष्ठिरम् ।
समनुज्ञाप्य राजानं स्वां पुरीं यातुमर्हसि ॥ १४.५१.५४ ॥
அங்கே தர்மாத்மாவான அரசன் யுதிஷ்டிரனைச் சந்தித்து, அரசனின் அனுமதி பெற்ற பின் நீ உன் நகரத்திற்குச் செல்ல வேண்டும்.