Mahābhārata · Adhyāya 14.51
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
14.51.1
भूतानामथ पञ्चानामथेषामीश्वरं मनः ।
नियमे च विसर्गे च भूतानां मन एव च ॥ १४.५१.१ ॥
A mente é o senhor dos cinco elementos e destes; na contenção e na criação, a mente dos seres é, de fato, (o supremo).
14.51.2
अधिष्ठातृमनो नित्यं भूतानां महतां तथा ।
बुद्धिरैश्वर्यमाचष्टे क्षेत्रज्ञश्च स उच्यते ॥ १४.५१.२ ॥
A mente é sempre a governante dos seres e dos grandes elementos; o intelecto declara sua soberania, e ele é chamado o conhecedor do campo.
14.51.3
इनद्रियाणि मनो युङ्क्ते सदश्वानिव सारथिः ।
इन्द्रियाणि मनो बुद्धिः क्षेत्रज्ञे युज्यते सदा ॥ १४.५१.३ ॥
Como um cocheiro atrela bons cavalos, assim a mente atrela os sentidos; os sentidos, a mente e o intelecto estão sempre unidos ao conhecedor do campo.
14.51.4
महदश्वसमायुक्तं बुद्धिसंयमनं रथम् ।
समारुह्य स भूतात्मा समन्तात्परिधावति ॥ १४.५१.४ ॥
Tendo subido ao carro atrelado aos grandes cavalos, cujas rédeas são o intelecto, aquela alma dos seres corre em todas as direções.
14.51.5
इन्द्रियग्रामसंयुक्तो मनःसारथिरेव च ।
बुद्धिसंयमनो नित्यं महान्ब्रह्ममयो रथः ॥ १४.५१.५ ॥
O grande carro, unido à hoste dos sentidos, com a mente como cocheiro e o intelecto como rédeas, é sempre feito de Brahman.
14.51.6
एवं यो वेत्ति विद्वान्वै सदा ब्रह्ममयं रथम् ।
स धीरः सर्वलोकेषु न मोहमधिगच्छति ॥ १४.५१.६ ॥
O sábio que assim conhece sempre o carro feito de Brahman, esse firme, não cai na ilusão em nenhum dos mundos.
14.51.7
अव्यक्तादिविशेषान्तं सहस्थावरजङ्गमम् ।
सूर्यचन्द्रप्रभालोकं ग्रहनक्षत्रमण्डितम् ॥ १४.५१.७ ॥
Desde o não manifesto até o fim de suas distinções, junto com o imóvel e o móvel, iluminado pelo brilho do sol e da lua, adornado com planetas e estrelas.
14.51.8
नदीपर्वतजालैश्च सर्वतः परिभूषितम् ।
विविधाभिस्तथा चाद्भिः सततं समलंकृतम् ॥ १४.५१.८ ॥
Adornado por todos os lados com uma rede de rios e montanhas, e constantemente bem enfeitado com diversas águas.
14.51.9
अजितं सर्वभूतानां सर्वप्राणभृतां गतिः ।
एतद्ब्रह्मवनं नित्यं तस्मिंश्चरति क्षेत्रवित् ॥ १४.५१.९ ॥
Invencível para todos os seres, meta de todas as criaturas vivas — esta floresta de Brahman é eterna, e nela se move o conhecedor do campo.
14.51.10
लोकेऽस्मिन्यानि सत्वानि त्रसानि स्थावराणि च ।
तान्येवाग्रे प्रलीयन्ते पश्चाद्भूतकृता गुणाः।
गुणेभ्यः पञ्च भूतानि एष भूतसमुच्छ्रयः ॥ १४.५१.१० ॥
Neste mundo, todos os seres, móveis e imóveis, primeiro se dissolvem; depois se dissolvem as qualidades produzidas pelos elementos. Das qualidades provêm os cinco elementos — este é o agregado dos elementos.
14.51.11
देवा मनुष्या गन्धर्वाः पिशाचासुरराक्षसाः ।
सर्वे स्वभावतः सृष्टा न क्रियाभ्यो न कारणात् ॥ १४.५१.११ ॥
Deuses, homens, gandharvas, piśācas, asuras e rākṣasas — todos foram criados por sua própria natureza, não por ações, nem por alguma causa.
14.51.12
एते विश्वसृजो विप्रा जायन्तीह पुनः पुनः ।
तेभ्यः प्रसूतास्तेष्वेव महाभूतेषु पञ्चसु।
प्रलीयन्ते यथाकालमूर्मयः सागरे यथा ॥ १४.५१.१२ ॥
Estes sábios, criadores do mundo, nascem aqui vez após vez; nascidos deles, dissolvem-se a seu tempo nesses mesmos cinco grandes elementos, como as ondas no oceano.
14.51.13
विश्वसृग्भ्यस्तु भूतेभ्यो महाभूतास्तु सर्वशः ।
भूतेब्यश्चापि पञ्चभ्यो भुक्तो गच्छेत्परां गतिम् ॥ १४.५१.१३ ॥
Dos criadores do mundo e dos seres surgem inteiramente os grandes elementos; e quem foi fruído pelos cinco elementos alcance a meta suprema.
14.51.14
प्रजापतिरिदं सर्वं मनसैवासृजत्प्रभुः ।
तथैव देवानृषयस्तपसा प्रतिपेदिरे ॥ १४.५१.१४ ॥
O senhor Prajāpati criou tudo isto somente pela mente; da mesma forma, os deuses e os sábios o alcançaram pela austeridade.
14.51.15
तपसश्चानुपूर्व्येण फलमूलाशिनस्तथा ।
त्रैलोक्यं तपसा सिद्धाः पश्यन्तीह समाहिताः ॥ १४.५१.१५ ॥
Pela ordem devida da austeridade, os que comem frutos e raízes, e os perfeitos, igualmente, pela austeridade e concentrados aqui, veem os três mundos.
14.51.16
औषधान्यगदादीनि नानाविद्याश्च सर्वशः ।
तपसैव प्रसिद्ध्यन्ति तपोमूलं हि साधनम् ॥ १४.५१.१६ ॥
As ervas medicinais, os antídotos e semelhantes, e as diversas ciências, realizam-se de todos os modos somente pela austeridade, pois a austeridade é a raiz do meio.
14.51.17
यद्दुरापं दुराम्नायं दुराधर्षं दुरन्वयम् ।
तत्सर्वं तपसा साध्यं तपो हि दुरतिक्रमम् ॥ १४.५१.१७ ॥
Tudo o que é difícil de obter, difícil de aprender pela tradição, difícil de resistir, difícil de seguir, tudo isso é para ser realizado pela austeridade, pois a austeridade é difícil de transgredir.
14.51.18
सुरापो ब्रह्महा स्तेनो भ्रूणहागुरुतल्पगः ।
तपसैव सुतप्तेन मुच्यते किल्बिषात्ततः ॥ १४.५१.१८ ॥
O bebedor de licor, o matador de um brâmane, o ladrão, o matador de um embrião, o violador do leito do mestre — também este é libertado do pecado pela austeridade bem praticada.
14.51.19
मनुष्याः पितरो देवाः पशवो मृगपक्षिणः ।
यानि चान्यानि भूतानि चराणि स्थावराणि च ॥ १४.५१.१९ ॥
Os homens, os ancestrais, os deuses, os animais, os cervos e as aves, e os demais seres, móveis e imóveis.
14.51.20
तपःपरायणा नित्यं सिद्ध्यन्ते तपसा सदा ।
तथैव तपसा देवा महाभागा दिवं गताः ॥ १४.५१.२० ॥
Os que estão sempre devotados à austeridade alcançam sempre a perfeição pela austeridade; da mesma forma, os deuses de grande fortuna foram ao céu pela austeridade.
14.51.21
आशीर्युक्तानि कर्माणि कुर्वते ये त्वतन्द्रिताः ।
अहङ्कारसमायुक्तास्ते सकाशे प्रजापतेः ॥ १४.५१.२१ ॥
Os que realizam ações ligadas ao desejo sem descanso, e são dotados de egoísmo, vão à presença do Senhor das criaturas.
14.51.22
ध्यानयोगेन शुद्वेन निर्ममा निरहंकृताः ।
आप्नुवन्ति महात्मानो महान्तं लोकमुत्तमम् ॥ १४.५१.२२ ॥
Pelo yoga puro da meditação, livres da posse e do egoísmo, as grandes almas alcançam o mundo supremo e grandioso.
14.51.23
ध्यानयोगमुपागम्य प्रसन्नमतयः सदा ।
सुखोपचयमव्यक्तं प्रविशन्त्यात्मवित्तमाः ॥ १४.५१.२३ ॥
Tendo recorrido ao yoga da meditação, sempre serenos de mente, os melhores conhecedores do eu entram no não manifesto, repleto de bem-aventurança.
14.51.24
ध्यानयोगादुपागम्य निर्ममा निरहंकृताः ।
अव्यक्तं प्रविशन्तीह महतां लोकमुत्तमम् ॥ १४.५१.२४ ॥
Tendo recorrido ao yoga da meditação, livres da posse e do egoísmo, entram aqui no não manifesto, o mundo supremo dos grandes.
14.51.25
अव्यक्तादेव सम्भूताः समयज्ञा गताः पुनः ।
तमोरजोभ्यां निर्मुक्ताः सत्वमास्थाय केवलम् ॥ १४.५१.२५ ॥
Nascidos somente do não manifesto, conhecedores do tempo oportuno, voltaram novamente, libertos da escuridão e da paixão, refugiando-se somente na pureza (sattva).
14.51.26
निर्मुक्तः सर्वपापेभ्यः सर्वं त्यजति निष्कलः ।
क्षेत्रज्ञ इति तं विद्याद्यस्तं वेद स वेदवित् ॥ १४.५१.२६ ॥
Libertado de todos os pecados, abandona tudo; é o indivisível (niṣkala). Deve-se conhecê-lo como o conhecedor do campo (kṣetrajña); quem o conhece é verdadeiramente conhecedor dos Vedas.
14.51.27
चित्तं चित्तादुपागम्य मुनिरासीत संयतः ।
यच्चित्तस्तन्मना भूत्वा ग्राह्यमेतत्सनातनम् ॥ १४.५१.२७ ॥
Aproximando-se da mente pela mente, o sábio deve sentar-se contido; tendo tornado sua mente una com aquilo em que seu pensamento se fixa, que apreenda isto, o eterno.
14.51.28
अव्यक्तादिविशेषान्तमविद्यालक्षणं स्मृतम् ।
निबोधत तथा ज्ञानं गुणैर्लक्षणमित्युत ॥ १४.५१.२८ ॥
Do não manifesto até a última distinção, lembra-se que a ignorância é a sua marca; compreende-o. Assim também, o conhecimento é caracterizado pelas qualidades — esta é a definição.
14.51.29
द्व्यक्षरस्तु भवेन्मृत्युस्त्र्यक्षरं ब्रह्म शाश्वतम् ।
ममेति च भवेन्मृत्युर्न ममेति च शाश्वतम् ॥ १४.५१.२९ ॥
O de duas sílabas é a morte, mas o Brahman de três sílabas é eterno. Dizer «meu» é a morte; dizer «não meu» é o eterno.
14.51.30
कर्म केचित्प्रशंसन्ति मन्दबुद्धितया नराः ।
ये तु वृद्धा महात्मानो न प्रशंसन्ति कर्म ते ॥ १४.५१.३० ॥
Alguns homens, por inteligência obtusa, louvam a ação; mas os anciãos e as grandes almas não louvam a ação.
14.51.31
कर्मणा जायते जन्तुर्मूर्तिमान्षोडशात्मकः ।
पुरुषं ग्रसते विद्या तद्ग्राह्यममृताशिनम् ॥ १४.५१.३१ ॥
Pela ação nasce o ser vivente, encarnado, de dezesseis partes. O conhecimento apreende o puruṣa; isso deve ser apreendido, o que come a imortalidade.
14.51.32
तस्मात्कर्मसु निःस्नेहा ये केचित्पारदर्शिनः ।
विद्यामयोऽयं पुरुषो न तु कर्ममयः स्मृतः ॥ १४.५१.३२ ॥
Portanto, alguns videntes da outra margem, livres do apego às ações, recordam que este puruṣa é feito de conhecimento, e não de ação.
14.51.33
य एवममृतं नित्यमग्राह्यं शश्वदक्षरम् ।
वश्यात्मानमसंश्लिष्टं यो वेद न मृतो भवेत् ॥ १४.५१.३३ ॥
Quem conhece assim o imortal, eterno, inapreensível, perpétuo, imperecível, de alma domada e não apegado, não chega a morrer.
14.51.34
अपूर्वमकृतं नित्यं य एनमविचारिणम् ।
य एवं विन्देदात्मानमग्राह्यममृताशनम्।
अग्राह्यो ह्यमृतो भवति स एभिः कारणैर्ध्रुवः ॥ १४.५१.३४ ॥
Quem encontra isto — sem precedente, não causado, eterno, não discursivo — assim como o eu, comedor da imortalidade, torna-se inapreensível e imortal; por essas causas torna-se firme.
14.51.35
आयोज्य सर्वसंस्कारान्संयम्यात्मानमात्मनि ।
स तद्ब्रह्म शुभं वेत्ति यस्माद्भूयो न विद्यते ॥ १४.५१.३५ ॥
Tendo aplicado todos os refinamentos e dominado o eu no eu, ele conhece aquele brahman auspicioso, além do qual nada mais existe.
14.51.36
प्रसादे चैव सत्वस्य प्रसादं समवाप्नुयात् ।
लक्षणं हि प्रसादस्य यथा स्यात्स्वप्नदर्शनम् ॥ १४.५१.३६ ॥
E na serenidade do sattva deve-se alcançar plenamente a serenidade; o sinal da serenidade é como ver em sonhos.
14.51.37
गतिरेषा तु मुक्तानां ये ज्ञानपरिनिष्ठिताः ।
प्रवृत्तयश्च याः सर्वाः पश्यन्ति परिणामजाः ॥ १४.५१.३७ ॥
Este é o caminho dos libertos, firmemente estabelecidos no conhecimento; eles veem todas as atividades nascidas da transformação.
14.51.38
एषा गतिर्विरक्तानामेष धर्मः सनातनः ।
एषा ज्ञानवतां प्राप्तिरेतद्वृत्तमनिन्दितम् ॥ १४.५१.३८ ॥
Este é o caminho dos desapegados; este é o dharma eterno. Esta é a realização dos sábios; esta é a conduta irrepreensível.
14.51.39
समेन सर्वभूतेषु निस्पृहेण निराशिषा ।
शक्या गतिरियं गन्तुं सर्वत्र समदर्शिना ॥ १४.५१.३९ ॥
Este caminho pode ser percorrido por quem é equânime com todos os seres, livre de desejo e da esperança de recompensa, e que vê igualmente em toda parte.
14.51.40
एतद्वः सर्वमाख्यातं मया विप्रर्षिसत्तमाः ।
एवमाचरत क्षिप्रं ततः सिद्धिमवाप्स्यथ ॥ १४.५१.४० ॥
Ó melhores dos sábios brâmanes, eu vos declarei tudo isto. Praticai assim com rapidez, e então alcançareis a perfeição.
14.51.41
इत्युक्तास्ते तु मुनयो गुरुणा ब्रह्मणा तथा ।
कृतवन्तो महात्मानस्ततो लोकमवाप्नुवन् ॥ १४.५१.४१ ॥
Assim instruídos pelo mestre Brahmā, aqueles sábios magnânimos o fizeram, e então alcançaram aquele mundo.
14.51.42
त्वमप्येतन्महाभाग मयोक्तं ब्रह्मणो वचः ।
सम्यगाचर शुद्धात्भंस्ततः सिद्धिमवाप्स्यसि ॥ १४.५१.४२ ॥
Ó bem-aventurado, esta palavra de Brahmā foi por mim declarada a ti; pratica-a corretamente, ó de alma pura, e então alcançarás a perfeição.
14.51.43
इत्युक्तः स तदा शिष्यो गुरुणा धर्ममुत्तमम् ।
चकार सर्वं कौन्तेय ततो मोक्षमवाप्तवान् ॥ १४.५१.४३ ॥
Assim instruído pelo seu mestre, aquele discípulo cumpriu todo o dharma supremo, filho de Kuntī, e então alcançou a libertação.
14.51.44
कृतकृत्यश्च स तदा शिष्यः कुरुकुलोद्वह ।
तत्पदं समनुप्राप्तो यत्र गत्वा न शोचति ॥ १४.५१.४४ ॥
Tendo cumprido sua tarefa, aquele discípulo então alcançou aquele estado, sustentáculo da linhagem dos Kuru, onde, uma vez chegado, não se lamenta.
14.51.45
को न्वसौ ब्राह्मणः कृष्ण कश्च शिष्यो जनार्दन ।
श्रोतव्यं चेन्मयैतद्वै तत्त्वमाचक्ष्व मे विभो ॥ १४.५१.४५ ॥
Quem era aquele brâmane, Kṛṣṇa, e quem era o discípulo, Janārdana? Se me cabe ouvir isto, conta-me essa verdade, ó poderoso.
14.51.46
अहं गुरुर्महाबाहो मनः शिष्य च विद्धि मे ।
त्वत्प्रीत्या गुह्यमेतच्च कथितं ते धनंजय ॥ १४.५१.४६ ॥
Eu sou o mestre, ó de braços poderosos, e sabe que a mente é meu discípulo. Por amor a ti, Dhanaṃjaya, este segredo te foi revelado.
14.51.47
मयि चेदस्ति ते प्रीतिर्नित्यं कुरुकुलोद्वह ।
अध्यात्ममेतच्छ्रुत्वा त्वं सम्यगाचर सुव्रत ॥ १४.५१.४७ ॥
Se o teu amor por mim é constante, sustentáculo da linhagem Kuru, então, tendo ouvido este ensinamento interior, pratica-o plenamente, ó de votos firmes.
14.51.48
ततस्त्वं सम्यगाचीर्णो धर्मेऽस्मिन्नरिकर्शन ।
सर्वपापविनिर्मुक्तो मोक्षं प्राप्स्यसि केवलम् ॥ १४.५१.४८ ॥
Então, tendo praticado plenamente este dharma, ó atormentador dos inimigos, livre de todo pecado, alcançarás somente a libertação.
14.51.49
पूर्वमप्येतदेवोक्तं युद्धकाल उपस्थिते ।
मया तव महाबाहो तस्मादत्र मनः कुरु ॥ १४.५१.४९ ॥
Ó de braços poderosos, eu já te disse isto antes, quando chegou o tempo da batalha; portanto, fixa aqui a tua mente.
14.51.50
मया तु भरतश्रेष्ठ चिरदृष्टः पिता प्रभुः ।
तमहं द्रष्टमिच्छामि सम्मते तव फल्गुन ॥ १४.५१.५० ॥
Melhor dos Bharatas, há muito tempo não vejo o meu senhor e pai; Phalguna, com o teu consentimento desejo vê-lo.
14.51.51
इत्युक्तवचनं कृष्णं प्रत्युवाच धनंजयः ।
यदिष्टं कुरु सर्वेषामीश्वरोऽस्मान्प्रपालय ॥ १४.५१.५१ ॥
Quando Kṛṣṇa falou assim, Dhanaṃjaya respondeu-lhe: faz o que é desejado por todos; ó Senhor, protege-nos.
14.51.52
नमस्ते सर्वलोकात्मन्नारायण परात्पर ।
मनोमलात्तपोशक्यं कर्म चाविद्यया हतम्। ॥ १४.५१.५२ ॥
Saudações a ti, Nārāyaṇa, alma de todos os mundos, mais alto que o mais alto; a ação alcançável pela austeridade é destruída pela ignorância, pela impureza da mente.
14.51.53
दानमप्यर्थदोषेणि नाम तस्मात्कलौ स्मरेत् ।
यदि गन्तुं कृता बुद्धिर्वासुदेव नमोस्तु ते।
गच्छावो नगरं कृष्ण गजसाह्वयमद्य वै ॥ १४.५१.५३ ॥
Até a dádiva se corrompe pela falta da cobiça, e por isso, na era de Kali, deve-se lembrar disto. Vāsudeva, se a decisão de partir está tomada, saudações a ti; Kṛṣṇa, vamos hoje à cidade chamada Gajasāhvaya.
14.51.54
समेत्य तत्रि राजानं धर्मात्मानं युधिष्ठिरम् ।
समनुज्ञाप्य राजानं स्वां पुरीं यातुमर्हसि ॥ १४.५१.५४ ॥
Ali, tendo encontrado o rei Yudhiṣṭhira, de alma justa, e obtido a permissão do rei, deves ir à tua própria cidade.