மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 2.100
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
2.100.1
आमन्त्रयामि भरतांस्तथा वृद्धं पितामहम् ।
राजानं सोमदत्तं च महाराजं च बाह्लिकम् ॥ २.१००.१ ॥
நான் பரதர்களிடமும், முதியவரான பிதாமகரிடமும், மன்னன் சோமதத்தரிடமும், மகாராஜா பாஹ்லிகரிடமும் விடைபெறுகிறேன்.
2.100.2
द्रोणं कृपं नृपांश्चान्यानश्वत्थामानमेव च ।
विदुरं धृतराष्ट्रं च धार्तराष्ट्रांश्च सर्वशः ॥ २.१००.२ ॥
துரோணர், கிருபர், மற்ற அரசர்கள், அஸ்வத்தாமன், விதுரர், திருதராஷ்டிரர் மற்றும் அனைத்து திருதராஷ்டிரரின் மகன்களிடமும்.
2.100.3
सौमदत्तिं महावीर्यं विकर्णं च महामतिम् ।
युयुत्सुं सञ्जयं चैव तथैवान्यान्सभासदः ॥ २.१००.३ ॥
சோமதத்தரின் மகனாகிய மகாவீரியனிடமும், மகாமதியான விகர்ணனிடமும், யுயுத்சு, சஞ்ஜயன் மற்றும் சபையின் மற்ற உறுப்பினர்களிடமும்.
2.100.4
गान्धारीं च महाभागां मातरं च तथा पृथाम् ।
सर्वानामन्त्र्य गच्छामि द्रष्टाऽस्मि पुनरेत्य वः ॥ २.१००.४ ॥
மகாபாக்கியவதியான காந்தாரி, தாய் பிருதை ஆகியோரிடமும், அனைவரிடமும் விடைபெற்று நான் செல்கிறேன்; மீண்டும் வந்து உங்களைக் காண்பேன்.
2.100.5
न च किञ्चिदथोचुस्तं ह्रियाऽऽसन्ना युधिष्ठिरम् ।
मनोभिरेव कल्याणं दध्युस्ते तस्य धीमतः ॥ २.१००.५ ॥
வெட்கத்தால் அருகிருந்த யுதிஷ்டிரரிடம் அவர்கள் எதுவும் சொல்லவில்லை; அந்த ஞானியின் நலனை மனதால் மட்டுமே நினைத்தார்கள்.
2.100.6
आर्या पृथा राजपुत्री नारण्यं गन्तुमर्हति ।
सुकुमारी च वृद्धा च नित्यं चैव सुखोचिता ॥ २.१००.६ ॥
உயர்ந்தவளான பிருதை, அரச குமாரி, காட்டுக்குச் செல்லத் தகுதியானவள் அல்லள்; அவள் மென்மையானவள், முதியவள், எப்போதும் சுகத்தில் வளர்ந்தவள்.
2.100.7
इह वत्स्यति कल्याणी सत्कृता मम वेश्मनि ।
इति पार्था विजानीध्वमगदं वोऽस्तु सर्वशः ॥ २.१००.७ ॥
இங்கே நலமுடையவள் என் வீட்டில் மரியாதையுடன் வசிப்பாள். பிருதையின் மக்களே, இதை அறிந்துகொள்ளுங்கள்; உங்களுக்கு எல்லா வகையிலும் நலம் உண்டாகட்டும்.
2.100.8
तथेत्युक्त्वाऽब्रुवन्सर्वे यथा नो वदसेऽनघ ।
त्वं पितृव्यः पितृसमो वयं च त्वत्परायणाः ॥ २.१००.८ ॥
"அவ்வாறே ஆகட்டும்" என்று கூறி அனைவரும் சொன்னார்கள்: குற்றமற்றவரே, நீங்கள் சொல்வபடியே ஆகும். நீங்கள் எங்கள் தந்தையின் சகோதரர், தந்தைக்கு நிகரானவர்; நாங்கள் உம்மையே சார்ந்திருக்கிறோம்.
2.100.9
यथाऽऽज्ञापयसे विद्वंस्त्वं हि नः परमो गुरुः ।
यच्चान्यदपि कर्तव्यं तद्विधत्स्व महामते ॥ २.१००.९ ॥
அறிஞரே, நீங்கள் கட்டளையிடுவதுபோலவே; நீங்களே எங்களுக்குச் சிறந்த குரு. வேறு எது செய்யத்தக்கதோ, அதையும் ஏற்பாடு செய்யுங்கள், பெருமதியாளரே.
2.100.10
युधिष्ठिर विजानीहि ममेदं भरतर्षभ ।
नाधर्मेण जितः कश्चिद्व्यथते वै पराजये ॥ २.१००.१० ॥
யுதிஷ்டிரா, என் இந்த வார்த்தையை அறிந்துகொள், பரதர்களில் சிறந்தவனே. அதர்மத்தால் வெல்லப்பட்ட எவரும் தோல்வியில் வருந்துவதில்லை.
2.100.11
त्वं वै धर्मं विजानीषे युद्धे जेता धनञ्जयः ।
हन्ताऽरीणां भीमसेनो नकुलस्त्वर्थसङ्ग्रही ॥ २.१००.११ ॥
நீ தர்மத்தை அறிந்தவன்; போரில் வெற்றியாளன் தனஞ்சயன். எதிரிகளைக் கொல்பவன் பீமசேனன். நகுலன் பொருளைச் சேர்ப்பவன்.
2.100.12
संयन्ता सहदेवस्तु धौम्यो ब्रह्मविदुत्तमः ।
धर्मार्थकुशला चैव द्रौपदी धर्मचारिणी ॥ २.१००.१२ ॥
கட்டுப்படுத்துபவன் சகதேவன். வேதம் அறிந்தவர்களில் சிறந்த தௌம்யர். தர்மம் மற்றும் பொருளில் திறமையுள்ளவளும், தர்மத்தைக் கடைப்பிடிப்பவளுமான திரௌபதியும் இருக்கிறாள்.
2.100.13
अन्योन्यस्य प्रियाः सर्वे तथैव प्रियदर्शनाः ।
परैरभेद्याः सन्तुष्टाः को वोन न स्पृहयेदिह ॥ २.१००.१३ ॥
அவர்கள் அனைவரும் ஒருவருக்கொருவர் அன்பானவர்கள், அவ்வாறே பார்வைக்கு இனியவர்கள்; பிறரால் பிரிக்க முடியாதவர்கள், திருப்தியுடையவர்கள். இங்கே யார்தான் அவர்களை விரும்ப மாட்டார்கள்?
2.100.14
एष वै सर्वकल्याणः समाधिस्तव भारत ।
नैनं शत्रुर्विषहते शक्रेणापि समोऽप्युत ॥ २.१००.१४ ॥
ஓ பாரதா, இது உன் அனைத்து நலன்களையும் தரும் செழிப்பு; இதை எதிரி தாங்க முடியாது, இந்திரனுக்கு நிகரானவனாக இருந்தாலும் கூட.
2.100.15
हिमवत्यनुशिष्टोऽसि मेरुसावर्णिना पुरा ।
द्वैपायनेन कृष्णेन नगरे वारणावते ॥ २.१००.१५ ॥
முன்பு இமயத்தில் மேரு-சாவர்ணியால் நீ உபதேசிக்கப்பட்டாய்; வாரணாவத நகரில் த்வைபாயன கிருஷ்ணராலும்.
2.100.16
भृगुतुङ्गे च रामेण दृष्टद्वत्यां च शम्भुना ।
अश्रौषीरसि तस्यापि महर्षेरञ्जनं प्रति ॥ २.१००.१६ ॥
பிருகுதுங்கத்தில் ராமராலும், த்ருஷத்வதியில் சம்புவாலும் நீ கேட்டிருக்கிறாய்; அந்த மகரிஷியின், அஞ்சனம் பற்றிய உபதேசத்தையும் நீ கேட்டிருக்கிறாய்.
2.100.17
कल्माषीतीरसंस्थस्य गतस्त्वं शिष्यतां भृगोः ।
द्रष्टा सदा नारदस्ते धौम्यस्तेऽयं पुरोहितः ॥ २.१००.१७ ॥
கல்மாஷி கரையில் தங்கியிருந்தபோது நீ பிருகுவின் சீடனானாய்; நாரதர் எப்போதும் உன் பார்வையாளர்; இந்த தௌம்யர் உன் புரோகிதர்.
2.100.18
माहासीः साम्पराये त्वं बुद्धिं तामृषिपूजिताम् ।
पुरूरवसमैलं त्वं बुद्ध्या जयसि पाण्डव ॥ २.१००.१८ ॥
போரில் ரிஷிகளால் போற்றப்பட்ட அந்த அறிவை நீ கைவிடாதே; ஓ பாண்டவா, அறிவால் நீ இலையின் மகனான புரூரவனையும் வெல்கிறாய்.
2.100.19
शक्त्या जयसि राज्ञोऽन्यानृषीन्धर्गोपसेवया ।
ऐन्द्रे जये धृतमना याम्ये कोपविधारणे ॥ २.१००.१९ ॥
நீ வலிமையால் பிற அரசர்களையும் முனிவர்களையும் வெல்கிறாய்; தர்மத்தின் காவலர்களுக்குச் சேவை செய்வதால். இந்திரனின் திசையில் வெற்றியில் நிலையான மனதுடனும், யமனின் திசையில் சினத்தை அடக்குவதிலும் (நீ வெல்கிறாய்).
2.100.20
तथा विसर्गे कौबेरे वारुणे कोपविधारणे ।
आत्मप्रदानं सौम्यत्वमद्भ्यश्चैवोपजीवनम् ॥ २.१००.२० ॥
அதுபோலவே குபேரத் திசையில் கொடையிலும், வருணத் திசையில் சினத்தை அடக்குவதிலும். தன்னை அர்ப்பணித்தல், மென்மை, நீரிலிருந்தே வாழ்வைப் பெறுதல்.
2.100.21
भूमेः क्षमा च तेजश्च समग्रं सूर्यमण्डलात् ।
वायोर्बलं प्राप्नुहि त्वं भूतेभ्यश्चात्मसम्पदम् ॥ २.१००.२१ ॥
பூமியிடமிருந்து பொறுமையும், சூரிய மண்டலத்திலிருந்து முழு ஒளியும் பெறு. வாயுவிடமிருந்து வலிமையையும், உயிரினங்களிடமிருந்து உள்ள செல்வத்தையும் பெறு.
2.100.22
अगदं वोऽस्तु भद्रं वो द्रष्टाऽस्मि पुनरागतान् ।
आपद्धर्मार्थकृच्छ्रेषु सर्वकार्येषु वा पुनः ॥ २.१००.२२ ॥
உங்களுக்கு நலம் உண்டாகட்டும், உங்களுக்கு மங்களம் உண்டாகட்டும். மீண்டும் திரும்பி வந்தவர்களான உங்களை நான் மீண்டும் காண்பேன் — ஆபத்தில், தர்ம அர்த்தச் சங்கடங்களில், அல்லது எல்லாச் செயல்களிலும்.
2.100.23
यथावत्प्रतिपद्येथाः काले काले युधिष्ठिर ।
आपृष्टोऽसीह कौन्तेय स्वस्ति प्राप्नुहि भारत ॥ २.१००.२३ ॥
யுதிஷ்டிரா, ஒவ்வொரு காலத்திலும் முறையாக நடந்துகொள். குந்தியின் மகனே, இங்கிருந்து நீ விடைபெற்றுள்ளாய்; பாரதனே, நலத்தைப் பெறு.
2.100.24
कृतार्थं स्वस्मिमन्तं त्वां द्रक्ष्यामः पुनरागतम् ।
न हि वो वृजिनं किञ्चिद्वेद कश्चित्पुराकृतम् ॥ २.१००.२४ ॥
நீ உன் காரியத்தை நிறைவேற்றி மீண்டும் திரும்பிய பின் உன்னை நாங்கள் காண்போம். உண்மையில் உங்கள் முன்செய்த எந்தப் பாவத்தையும் எவரும் அறியார்.
2.100.25
एवमुक्तस्तथेत्युक्त्वा पाण्डवः सत्यविक्रमः ।
भीष्मद्रोणौ नमस्कृत्य प्रातिष्ठत युधिष्ठिरः ॥ २.१००.२५ ॥
இவ்வாறு கூறப்பட்டதும், உண்மையான வீரம் கொண்ட பாண்டவன் யுதிஷ்ठிரர் 'அப்படியே ஆகட்டும்' என்று சொல்லி, பீஷ்மரையும் துரோணரையும் வணங்கிப் புறப்பட்டார்.