Mahābhārata · Adhyāya 2.69
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
2.69.1
ततो युद्धाय संनद्धं चेदिराजं युधिष्ठिरः ।
दृष्ट्वा मतिमतां श्रेष्ठो नारदं समुवाच ह ॥ २.६९.१ ॥
Als Yudhiṣṭhira, der Beste der Weisen, den König der Cedi zur Schlacht gerüstet sah, sprach er zu Nārada.
2.69.2
अन्तरिक्षे च भूमौ च तेऽस्त्यविदितं क्वचित् ।
यानि राजविनाशाय भौमानि च खगानि च ॥ २.६९.२ ॥
Gibt es irgendetwas am Himmel oder auf der Erde, das dir unbekannt ist — die irdischen und luftigen Vorzeichen, die den Untergang der Könige ankündigen?
2.69.3
निमित्तानीह जायन्ते उत्पाताश्च पृथग्विधाः ।
एतदित्छामि कार्त्स्न्येन श्रोतुं त्वत्तो महामुने ॥ २.६९.३ ॥
Ich möchte von dir vollständig die hier auftretenden Vorzeichen und die verschiedenen Unheilszeichen hören, o großer Weiser.
2.69.4
इत्येवं मितमान्विप्रः कुरुराजस्य धीमतः ।
पृच्छतः सर्वमव्यग्रमाचचक्षे महायशाः ॥ २.६९.४ ॥
So befragt vom weisen Kuru-König, erklärte der Brahmane von großem Ruhm, weise, alles gelassen.
2.69.5
पराक्रमं च मार्गं च संनिपातं समुच्छ्रयम् ।
आरोहणं कुरुश्रेष्ठ अन्योन्यं प्रतिसर्पणम् ॥ २.६९.५ ॥
Tapferkeit, der Weg, der Zusammenprall, das Aufsteigen, das Hinaufsteigen – und, o Bester der Kuru, das gegenseitige Vorrücken gegeneinander.
2.69.6
पश्मीनां व्यतिसंसर्गं व्यायामं वृत्तिपीडनम् ।
दर्शनादर्शनं चैव अदृश्यानां च दर्शनम् ॥ २.६९.६ ॥
Die gegenseitige Konjunktion der Planeten, der Wettstreit, die Bedrückung der Lebensgrundlagen, das Erscheinen und Verschwinden und das Sehen des Unsichtbaren.
2.69.7
हानिं वृद्धिं च ह्रासं च वर्णस्थानं बलाबलम् ।
सर्वमेतत्परीक्षेत ग्रहाणां ग्रहकोविदः ॥ २.६९.७ ॥
Verlust, Zunahme, Abnahme, Farbe, Stand, Stärke und Schwäche – all dies der Planeten soll der Kenner der Planeten prüfen.
2.69.8
भौमाः पूर्वं प्रवर्तन्ते खेचराश्च ततः परम् ।
उत्पद्यन्ते च लोकेऽस्मिन्नुत्पाता देवनिर्मिताः ॥ २.६९.८ ॥
Zuerst erscheinen die irdischen Vorzeichen, danach die der Himmelskörper; und in dieser Welt entstehen die von den Göttern geschaffenen Omina (utpāta).
2.69.9
यदा तु सर्वभूतानां छाया न परिवर्तते ।
अपरेण गते सूर्ये तत्पराभवलक्षणम् ॥ २.६९.९ ॥
Wenn sich nach dem Untergang der Sonne im Westen der Schatten aller Wesen nicht verändert, so ist dies ein Zeichen der Niederlage.
2.69.10
अच्छाये विमलच्छाया प्रतिच्छायेव दृश्यते ।
यत्र चैत्यकवृक्षाणां तत्र विद्यान्महद्भयम् ॥ २.६९.१० ॥
Wo ein klarer Schatten dort erscheint, wo kein Schatten ist, gleich einem Spiegelbild, und wo dies an den heiligen Bäumen (caitya) geschieht, da soll man wissen, dass große Gefahr droht.
2.69.11
शीर्णपर्णप्रवालाश्च शुष्कपर्णाश्च चैत्यकाः ।
अपभ्रष्टप्रवालाश्च तत्राभावं विनिर्दिशेत् ॥ २.६९.११ ॥
Wo die heiligen Bäume (caitya) verwelkte Blätter und Triebe, trockene Blätter und abgefallene Triebe haben, dort soll man den Mangel (Untergang) anzeigen.
2.69.12
स्निग्धपर्णप्रवालाश्च दृश्यन्ते यत्र चैत्यकाः ।
ईहमानाश्च वृक्षाश्च भावस्तत्र न संशयटः ॥ २.६९.१२ ॥
Wo heilige Bäume (caitya) mit glänzenden Blättern und Trieben zu sehen sind und die Bäume gedeihen, dort herrscht Wohlstand; daran ist nicht zu zweifeln.
2.69.13
पुष्पे पुष्पं प्रजायेत फले वा फलमाश्रितम् ।
राजा वा राजमात्रो वा मरणायोपपद्यते ॥ २.६९.१३ ॥
Wenn eine Blüte aus einer Blüte entsteht oder eine Frucht auf einer Frucht erscheint, so gerät ein König oder ein königlicher Minister dem Tode nahe.
2.69.14
प्रावृट्छरदि हेमन्ते वसन्ते वापि सर्वशः ।
आकालिकं पुष्पफलं राष्ट्रक्षोभं विनिर्दिशेत् ॥ २.६९.१४ ॥
In Regenzeit, Herbst, Winter oder Frühling, zu jeder Jahreszeit, sollen Blüte und Frucht zur unrechten Zeit auf Unruhe im Reich hindeuten.
2.69.15
नदीनां स्त्रोतसोऽकाले द्योतयन्ति महाभयम् ।
वनस्पतिः पूज्यमानः पूजितोऽपूजितोऽपि वा ॥ २.६९.१५ ॥
Die Strömungen der Flüsse zeigen zur unrechten Zeit große Furcht an; und ein Baum, ob verehrt oder nicht verehrt, tut dasselbe.
2.69.16
यदा भज्येत वातेन भिद्यते नमितोऽपि वा ।
अग्निवायुभयं विद्याच्छ्रेष्ठो वापि विनश्यति ॥ २.६९.१६ ॥
Wenn ein Baum vom Wind gebrochen oder gespalten wird oder selbst gebeugt zerbricht, so soll man Furcht vor Feuer und Wind erkennen; auch der Beste geht zugrunde.
2.69.17
दिशः सर्वाश्च दीप्यन्ते जायन्ते राजविभ्रमाः ।
भिद्यमानो यदा वृक्षो निनदेच्चापि पातितः।
सह राष्ट्रं च पतितं नतं वृक्षं प्रपातयेत् ॥ २.६९.१७ ॥
Wenn alle Richtungen leuchten und Verwirrungen unter den Königen entstehen; wenn ein Baum, gespalten und gefällt, aufschreit, fällt er mit dem Reich; ein gebeugter Baum soll umgestürzt werden.
2.69.18
अथैनं छेदयेत्कश्चित्प्रतिक्रुद्धो वनस्पतिः ।
छेत्ता भेत्ता पतिश्चैव क्षिप्रमेव नशिष्यति ॥ २.६९.१८ ॥
Wenn dann ein erzürnter Baumgeist ihn fällt, so werden der Fäller, der Spalter und der Herr bald zugrunde gehen.
2.69.19
देवतानां च पतनं मष्टपानां च पातनम् ।
अचलानां प्रकम्पश्च तत्पराभवलक्षणम् ॥ २.६९.१९ ॥
Der Fall der Götter, das Fällen der heiligen Bäume (oder Schreine) und das Zittern der Berge — dies sind Zeichen der Niederlage.
2.69.20
निशि चेन्द्रधनुर्दृष्टं ततोपि च महद्भयम् ।
तद्द्रष्टरेव भीतिः स्यान्नान्येषां भरतर्षभ ॥ २.६९.२० ॥
Wird nachts ein Regenbogen gesehen, so ist auch dies ein Zeichen großer Furcht; die Furcht trifft nur den, der ihn sieht, nicht andere, o Stier der Bharatas.
2.69.21
रात्राविन्द्रधनुर्दृष्ट्वा तद्राष्ट्रं परिवर्जयेत् ॥ २.६९.२१ ॥
Wer nachts einen Regenbogen gesehen hat, sollte jenes Reich meiden.
2.69.22
अर्चा यत्र प्रनृत्यन्त नदन्ति च हसन्ति च ।
उन्मीलन्ति निमीलन्ति राष्ट्रक्षोभं विनिर्दिशेत् ॥ २.६९.२२ ॥
Wo die Bilder tanzen, brüllen, lachen und ihre Augen öffnen und schließen, da ist ein Aufruhr im Reich anzukündigen.
2.69.23
शिला यदि प्रसिञ्चन्ति स्नेहांश्चोदकसम्भवान् ।
अन्यद्वा विकृतं किञ्चित्तद्भयस्य निदर्शनम् ॥ २.६९.२३ ॥
Wenn Steine Feuchtigkeit aus dem Wasser ausschwitzen oder sonst etwas Widernatürliches geschieht, so ist dies ein Zeichen der Furcht.
2.69.24
म्रियन्ते वा महामात्रा राजा सपरिवारकः ।
पुरस्य या भवेद्व्याधी राष्ट्रे देशे च विभ्रमाः ॥ २.६९.२४ ॥
Die höchsten Minister sterben, oder der König stirbt mit seinem Gefolge, eine Krankheit erhebt sich in der Stadt, und es gibt Wirren im Reich und im Land.
2.69.25
देवतानां यदाऽऽवासे राज्ञां वा यत्र वेश्मनि ।
भाण्डागारायुधागारे निविशेत यदा मधु ॥ २.६९.२५ ॥
Wenn sich Honig in der Wohnstätte der Götter, im Haus der Könige, im Schatzhaus oder im Waffenlager niederlässt, ist das ein böses Vorzeichen.
2.69.26
सर्वं तदा भवेत्स्थानं हन्यमानं बलीयसा ।
आगन्तुकं भयं तत्र भवेदित्येव निर्दिशेत् ॥ २.६९.२६ ॥
Dann wird jener ganze Ort von einem Stärkeren getroffen; dort wird eine von außen kommende Furcht sein – so soll man es verkünden.
2.69.27
पादपश्चैव यो यत्र रक्तं स्रवति शोणितम् ।
दन्ताग्रात्कुञ्जरो वापि शृङ्गाद्वा वृषभस्तथा ॥ २.६९.२७ ॥
Wo Blut von einem Baum fließt, oder von der Spitze des Elefantenstoßzahns, oder ebenso vom Horn eines Stieres.
2.69.28
पादपाद्राष्ट्रिविभ्रंशः कुञ्जराद्राजविभ्रमः ।
गोब्राह्मणविनाशः स्याद्वृवभस्येति निर्दिशेत् ॥ २.६९.२८ ॥
Von einem Baum der Untergang des Reiches; von einem Elefanten die Verwirrung des Königs; von einem Stier die Vernichtung der Kühe und der Brahmanen – so soll man es verkünden.
2.69.29
छत्रं नरपतेर्यत्र निपतेत्पृथिवीतले ।
सराष्ट्रो नृपती राजन्क्षिप्रमेव विनश्यति ॥ २.६९.२९ ॥
Wo der Sonnenschirm des Königs auf die Erde fällt, o König, da geht jener König samt seinem Reich bald zugrunde.
2.69.30
देवागारेषु वा यत्र राज्ञो वा यत्र वेश्मनि ।
विकृतं यदि दृश्येत नागावासेषु वा पुनः ॥ २.६९.३० ॥
Wenn in den Tempeln der Götter, im Haus des Königs oder wiederum in den Wohnstätten der Schlangen etwas Verzerrtes gesehen wird.
2.69.31
तस्य देशस्य पीडा स्याद्राज्ञो जनपदस्य वा ।
अनावृष्टिभयं घोरमतिदुर्भिक्षमादिशेत् ॥ २.६९.३१ ॥
Dann wird es Leid für jenes Land, den König oder das Reich geben; man soll schreckliche Angst vor Dürre und äußerste Hungersnot ankündigen.
2.69.32
अर्चाया बाहुभङ्गेन गृहस्थानां भयं भवेत् ।
भग्ने प्रहरणे विद्यात्सेनापतिविनाशनम् ॥ २.६९.३२ ॥
Durch das Zerbrechen eines Armes des Bildes wird den Hausvätern Furcht kommen; bricht eine Waffe, soll man wissen, dass der Heerführer untergeht.
2.69.33
आगन्तुका तु प्रतिमा स्थानं यत्र न विन्दति ।
जभ्यन्तरेण षण्मासाद्राजा त्यजति तत्पुरम् ॥ २.६९.३३ ॥
Wo ein neu gekommenes Bild keinen Platz findet, verlässt der König innerhalb von sechs Monaten jene Stadt.
2.69.34
प्रदीर्यते मही यत्र विनदत्यपि पात्यते ।
म्रियते तत्र राजा च तत्र राष्ट्रं विनश्यति ॥ २.६९.३४ ॥
Wo die Erde sich spaltet, donnert und sogar einstürzt, dort stirbt der König, und dort geht das Reich zugrunde.
2.69.35
एणीपदान्वा सर्पान्वा डुण्डुभानथ दीप्यकान् ।
मण्डूको ग्रसते यत्र तत्र राजा विनश्यति ॥ २.६९.३५ ॥
Wo ein Frosch Eṇīpadas, Schlangen, Ḍuṇḍubhas oder Dīpyakas verschlingt, dort geht der König zugrunde.
2.69.36
अभिन्नं वाप्यपक्वं वा यत्रान्नमुपचीयते ।
जीर्यन्ते वा म्रियन्ते वा तदन्नं नोपभुञ्जते ॥ २.६९.३६ ॥
Wo Speise ungebrochen oder ungekocht aufgehäuft wird, und die Menschen, die davon essen, verfallen oder sterben, dort isst man jene Speise nicht.
2.69.37
उदपाने च यत्रापो विवर्धन्ते युधिष्ठिर ।
स्थावरेषु प्रवर्तन्ते निर्गच्छेन्न पुनस्ततः ॥ २.६९.३७ ॥
Wo das Wasser im Brunnen steigt, o Yudhiṣṭhira, und in festen Dingen Wachstum entsteht, dort geht der Wohlstand nicht wieder hinaus.
2.69.38
अपादं वा त्रिपादं वा द्विशीर्षं वा चतुर्भुजम् ।
स्त्रियो यत्र प्रसूयन्ते ब्रूयात्तत्र पराभवम् ॥ २.६९.३८ ॥
Wo Frauen fußlose, dreibeinige, zweiköpfige oder vierarmige Wesen gebären, dort soll man sagen, es gibt Untergang.
2.69.39
अजैडकाः स्त्रियो गावो ये चान्ये च वियोनयः ।
विकृतानि प्रजायन्ते तत्र तत्र पराभवः ॥ २.६९.३९ ॥
Wo Ziegen, Schafe, Frauen, Kühe und andere Wesen mit widernatürlichen Schößen missgebildete Nachkommen gebären, dort und dort ist Untergang.
2.69.40
नदी यत्र प्रतिस्रोता आवहेत्कलुषोदकम् ।
दिशश्च न प्रकाशन्ते तत्पराभवलक्षणम् ॥ २.६९.४० ॥
Wo ein Fluss rückwärts fließt und trübes Wasser mit sich führt und die Himmelsrichtungen nicht leuchten, ist das ein Zeichen des Untergangs.
2.69.41
एतानि च निमित्तानि यानि चान्यानि भारत ।
केशवादेव जायन्ते भौमानि च खगानि च ॥ २.६९.४१ ॥
Diese und andere Vorzeichen, o Bhārata, entstehen aus Keśava selbst, ebenso wie die irdischen Geschöpfe und die Vögel des Himmels.
2.69.42
चन्द्रादित्यौ ग्रहाश्चैव नक्षत्राणि च भारत ।
वायुरग्निस्तथा चापः पृथिवी च जनार्दनात् ॥ २.६९.४२ ॥
Mond und Sonne, die Planeten und Sterne, ebenso Wind, Feuer, Wasser und Erde, o Bhārata, alles entsteht aus Janārdana.
2.69.43
यस्य देशस्य हानिं वा वृद्धिं वा कर्तुमिच्छति ।
तस्मिन्देशे निमित्तानि तानि तानि करोत्ययम् ॥ २.६९.४३ ॥
In dem Land, dessen Verlust oder Gedeihen er herbeiführen will, erzeugt er diese und jene Zeichen.
2.69.44
सोसौ चेदिपतेस्तात विनाशं समुपस्थितम् ।
निवेदयति गोविन्दः स्वैरुपायैर्न संशयः ॥ २.६९.४४ ॥
Lieber, Govinda kündigt mit seinen eigenen Mitteln den nahenden Untergang des Herrn der Cedi an; daran besteht kein Zweifel.
2.69.45
इयं प्रचलिता भूमिरशिवा वान्ति मारुताः ।
राहुश्चाप्यपतत्सोममपर्वणि विशाम्पते ॥ २.६९.४५ ॥
Diese Erde hat gebebt, unheilvolle Winde wehen, und Rāhu hat sich außer der Zeit auf den Mond gestürzt, o Herr der Menschen.
2.69.46
सनिर्घाताः पतन्त्युल्कास्तमः सञ्जायते भृशम् ।
चेदिराजविनाशाय हरिरेष विजृम्भते ॥ २.६९.४६ ॥
Mit Donnerschlägen fallen Meteore, und tiefe Finsternis breitet sich aus; dieser Hari erhebt sich zur Vernichtung des Cedi-Königs.
2.69.47
एवमुक्त्वा तु देवर्षिर्नारदो विरराम ह ।
ताभ्यां पुरुषसिंहाभ्यां तस्मिन्युद्ध उपस्थिते। ॥ २.६९.४७ ॥
Nachdem er so gesprochen hatte, schwieg der göttliche Seher Nārada, denn jener Kampf zwischen den beiden Menschenlöwen stand bevor.
2.69.48
ददृशुर्भूमिपालास्ते घोरानौत्पातिकान्बहून् ।
तत्र वै दृश्यमानानां दिक्षु सर्वासु भारत। ॥ २.६९.४८ ॥
Dort sahen die Könige viele schreckliche Vorzeichen, die in allen Richtungen erschienen, o Bhārata.
2.69.49
अश्रूयन्त तदा राजञ्छिवानामशिवा रवाः ।
ररास च मही कृत्स्ना सवृक्षवनपर्वता। ॥ २.६९.४९ ॥
O König, da hörte man die unheilvollen Schreie der glücksverheißenden Wesen, und die ganze Erde mit ihren Bäumen, Wäldern und Bergen schrie auf.
2.69.50
अपर्वणि च मध्याह्ने मूर्यं स्वर्भानुरग्रसत् ।
ध्वजाग्रे चेदिराजस्य सर्वरत्नपरिष्कृते। ॥ २.६९.५० ॥
Zur ungewöhnlichen Zeit, am Mittag, verschlang Svarbhānu die Sonne – an der Spitze des Banners des Königs von Cedi, das mit allen Juwelen geschmückt war.
2.69.51
अपतत्खाच्च्युतो गृध्रस्तीक्ष्णतुण्डः परन्तप ।
आरण्यैः सहसा हृष्टा ग्राम्याश्च मृगपक्षिणः। ॥ २.६९.५१ ॥
O Vernichter der Feinde, ein Geier mit scharfem Schnabel fiel vom Himmel; die Waldtiere und die Haustiere und Vögel wurden plötzlich froh.
2.69.52
चुक्रुशुर्भैरवं तत्र तस्मिन्युद्ध उपस्थिते ।
एवमादिनि घोराणि भौमानि च स्वगानि च। ॥ २.६९.५२ ॥
Als jene Schlacht nahte, schrien sie dort furchtbar; und ebenso schreckliche Vorzeichen, irdische und himmlische, ereigneten sich.
2.69.53
औत्पातिकान्यदृश्यन्त सङ्क्रुद्धे शार्ङ्गधन्वनि ॥ २.६९.५३ ॥
Als der Träger des Śārṅga-Bogens (Kṛṣṇa) zornig wurde, erschienen unheilvolle Vorzeichen.