Mahābhārata · Adhyāya 3.1

हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย

Mit Wortbedeutungen lesen

3.1.1

नारायणं नमस्कृत्य नरं चैव नरोत्तमम् ।
देवीं सरस्वतीं व्यासं ततो जयमुदीरयेत्
एवं द्यूतजिताः पार्थाः कोपिताश्च दुरात्मभिः ।
धार्तराष्ट्रैः सहामात्यैर्निकृत्या द्विजसत्तम ॥ ३.१.१ ॥

Nachdem man Nārāyaṇa, Nara, dem besten der Menschen, der Göttin Sarasvatī und Vyāsa Ehrerbietung erwiesen hat, soll man sodann das Jaya rezitieren. So wurden die im Würfelspiel besiegten Pārthas durch die bösen Söhne Dhṛtarāṣṭras samt ihren Ministern durch Arglist erzürnt, o Bester der Brahmanen.

3.1.2

श्राविताः परुषा वाचः सृजन्तीर्वैरमुत्तमम् ।
किमकुर्वत कौरव्या मम पूर्वपितामहाः ॥ ३.१.२ ॥

Als harte Worte gehört wurden und große Feindschaft entstand, was taten meine Urgroßväter, die Kauravas?

3.1.3

कथं चैश्वर्यभूयिष्ठाः सहसा दुःखमेयुषः ।
वने विजह्रिरे पार्थाः शक्रप्रतिमतेजसः ॥ ३.१.३ ॥

Wie kam es, dass die Pārthas, reich an Herrschaft, plötzlich in Leid gerieten und im Walde umherzogen, Indra an Glanz gleich?

3.1.4

के चैतानन्ववर्तन्त प्राप्तान्व्यसनमुत्तमम् ।
किमाचाराः किमाहाराः क्वच वासो महात्मनाम् ॥ ३.१.४ ॥

Wer folgte diesen, die in so großes Unheil geraten waren? Wie war das Verhalten dieser Großherzigen, was ihre Nahrung, und wo war ihr Aufenthalt?

3.1.5

कथं द्वादश वर्षाणि वने तेषां महात्मनाम् ।
व्यतीयुर्ब्राह्मणश्रेष्ठ शूराणामनिवर्तिनाम् ॥ ३.१.५ ॥

Wie vergingen zwölf Jahre im Wald für jene großherzigen Helden, die nie umkehrten, o Bester der Brahmanen?

3.1.6

कथं च राजपुत्री सा प्रवरा सर्वयोषिताम् ।
पतिव्रता महाभागा सततं प्रियवादिनी ॥ ३.१.६ ॥

Und wie war jene Prinzessin, die Erste unter allen Frauen, ihrem Gatten treu, hochgesegnet und stets freundlich in ihrer Rede?

3.1.7

वनवासमदुःखार्हा दारुणं प्रत्यपद्यत ।
एतदाचक्ष्व मे सर्वं विस्तरेण तपोधन ॥ ३.१.७ ॥

Sie, die kein Leid verdiente, erfuhr das harte Waldexil. O Schatz der Askese, erzähle mir all dies ausführlich.

3.1.8

श्रोतुमिच्छामि तत्सर्वं भूरिद्रविणतेजसाम् ।
कथ्यमानं त्वया विप्र परं कौतूहलं हि मे ॥ ३.१.८ ॥

Ich möchte alles darüber hören, über jene von großem Reichtum und Glanz. O Brahmane, meine Neugier, zu hören, was du erzählst, ist wahrlich groß.

3.1.9

एवं द्यूतजिताः पार्थाः कोयिताश्च दुरात्मभिः ।
धार्तराष्ट्रैः सहामात्यैर्निर्ययुर्गजसाह्वयात् ॥ ३.१.९ ॥

So zogen die Söhne der Pṛthā, im Würfelspiel besiegt und von den bösgesinnten Söhnen Dhṛtarāṣṭras zusammen mit deren Ministern bedrängt, aus Gajasāhvaya hinaus.

3.1.10

वर्धमानपुरद्वारादभिनिष्क्रम्य ते तदा ।
उदङ्मुखाः शस्त्रभृतः प्रययुः सह कृष्णया ॥ ३.१.१० ॥

Nachdem sie durch das Tor der Stadt Vardhamāna hinausgegangen waren, brachen sie dann nach Norden auf, mit Waffen, zusammen mit Kṛṣṇā.

3.1.11

इन्द्रसेनादयश्चैतान्भृत्याः परिचतुर्दश ।
रथैरनुययुः शीघ्रैः स्त्रिय आदाय सर्वशः ॥ ३.१.११ ॥

Indrasena und die anderen, insgesamt vierzehn Diener, folgten ihnen mit schnellen Wagen und nahmen alle Frauen mit.

3.1.12

ततस्ते पुरुषव्याघ्रा रथानास्थाय भारत ।
ददृशुर्जाह्नवीतीरे प्रमाणाख्यं महावटम् ॥ ३.१.१२ ॥

Dann bestiegen jene Tiger unter den Menschen ihre Wagen, o Bhārata, und sahen am Ufer des Ganges den großen Banyanbaum namens Pramāṇa.

3.1.13

व्रजतस्तान्विदित्वा तु पौराः शोकाभिपीडिताः ।
गर्हयन्तोऽसकृद्भीष्मविदुरद्रोणगौतमान्।
ऊचुर्वै समयं कृत्वा समागम्य परस्परम् ॥ ३.१.१३ ॥

Als sie sahen, dass jene fortgingen, tadelten die von Kummer bedrängten Bürger wiederholt Bhīṣma, Vidura, Droṇa und Gautama; sie kamen zusammen, einigten sich und sprachen.

3.1.14

नेदमस्ति कुलं सर्वं न वयं नच नो गृहाः ।
यत्रदुर्योधनः पापः सौबलेयेन पालितः।
कर्णदुःशासनाद्यैश्च राज्यमेतच्चिकीर्षति ॥ ३.१.१४ ॥

Diese ganze Sippe besteht nicht mehr, weder wir noch unsere Häuser sind mehr da — wo der frevelhafte Duryodhana, geleitet vom Sohn des Subala (Śakuni), mit Karṇa, Duḥśāsana und anderen dieses Reich an sich reißen will.

3.1.15

न तत्कुलं न चाचारो न धर्मोऽर्थः कुतः सुखम् ।
यत्र पापसहायोऽयं पापो राज्यं चिकीर्षति ॥ ३.१.१५ ॥

Jene Sippe bleibt nicht bestehen, weder Wandel noch Dharma noch Besitz; wo dieser Frevler mit frevelhaften Gefährten nach dem Reich verlangt, woher soll da Glück kommen?

3.1.16

दुर्योधनो गुरुद्वेषी त्यक्तधर्मः प्रियानृतः ।
अर्तलुब्धोऽभिमानी च नीचः प्रकृतिनिर्घृणः ॥ ३.१.१६ ॥

Duryodhana hasst die Älteren, hat das Dharma verlassen, hält die Lüge hoch, ist gierig nach Reichtum, hochmütig, niederträchtig und von Natur aus erbarmungslos.

3.1.17

नेयमस्ति मही कृत्स्ना यत्र दुर्योधनो नृपः ।
साधु गच्छामहे सर्वे यत्र गच्छन्ति पाण्डवाः ॥ ३.१.१७ ॥

Diese ganze Erde ist nicht die, wo Duryodhana König ist; so wollen wir alle dorthin gehen, wohin die Pāṇḍavas gehen.

3.1.18

सानुक्रोशा महात्मानो विजितेन्द्रियशत्रवः ।
हीमन्तः कीर्तिमन्तश्च धर्माचारपरायणाः ॥ ३.१.१८ ॥

Mitfühlend, großmütig, die Feinde der Sinne besiegt habend, bescheiden, berühmt und dem Üben des Dharma ergeben.

3.1.19

एवमुक्त्वाऽनुजग्मुस्ते पाण्डवांस्तान्समेत्य च ।
ऊचुः प्राञ्जलयः सर्वे तान्कुन्तीमाद्रिनन्दनान् ॥ ३.१.१९ ॥

So sprechend folgten sie den Pāṇḍavas nach; sie trafen sie, und alle sprachen mit gefalteten Händen zu jenen Söhnen Ādris, den Söhnen Kuntīs.

3.1.20

क्वगमिष्यथ भद्रंवस्त्यक्त्वाऽस्मान्दुःखभागिनः ।
वयमप्यनुयास्यामो यत्र यूयं गमिष्यथ ॥ ३.१.२० ॥

Wohin werdet ihr gehen? Euch sei Heil! Ihr verlasst uns, die wir an eurem Leid teilhaben; wohin ihr geht, dorthin werden auch wir euch folgen.

3.1.21

अधर्मेण जिताञ्श्रुत्वा युष्मांस्त्यक्तघृणैः परैः ।
उद्विग्नाः स्मो भृशं सर्वे नास्मान्हातुमिहार्हथ ॥ ३.१.२१ ॥

Als wir hörten, dass ihr durch Unrecht von gnadenlosen Feinden besiegt wurdet, sind wir alle tief erregt; es geziemt euch nicht, uns hier zu verlassen.

3.1.22

भक्तानुरक्तान्सुहृदः सदा प्रियहिते रतान् ।
कुराजाघिष्ठिते राज्ये न विनश्येम सर्वशः ॥ ३.१.२२ ॥

Wir, treu ergeben, Euch zugetan und stets an dem erfreut, was Euch lieb und nützlich ist, sollten im Reich, das von einem schlechten König beherrscht wird, nicht gänzlich zugrunde gehen.

3.1.23

श्रूयतां चाभिधास्यामो गुणदोषान्नरर्षभाः ।
शुभाशुभाधिवासेन संसर्गः कुरुते यथा ॥ ३.१.२३ ॥

Hört, o Stiere unter den Menschen; wir werden Tugenden und Fehler darlegen, wie der Umgang durch das Verweilen bei Gutem oder Bösem wirkt.

3.1.24

वस्त्रमापस्तिलान्भूमिं गन्धो वासयते यथा ।
पुष्पाणामधिवासेन तथा संसर्गजा गुणाः ॥ ३.१.२४ ॥

Wie Stoff, Wasser, Sesam und Erde durch das Verweilen von Blüten duftend werden, so auch die aus dem Umgang geborenen Eigenschaften.

3.1.25

मोहजालस्य योनिर्हि मूढैरेव समागमः ।
अहन्यहनि धर्मस्य योनिः साधुसमागमः ॥ ३.१.२५ ॥

Die Quelle des Netzes der Verblendung ist wahrlich nur der Umgang mit den Verblendeten; die Quelle des Dharma aber ist Tag für Tag der Umgang mit den Guten.

3.1.26

तस्मात्प्राज्ञैश्च वृद्धैश्च सुस्वभावैस्तपस्विभिः ।
सद्भिश्च सह संसर्गः कार्यः शमपरायणैः ॥ ३.१.२६ ॥

Darum sollen die der Ruhe Ergebenen den Umgang pflegen mit den Weisen, den Alten, den gutgearteten Asketen und den Edlen.

3.1.27

येषां त्रीण्यवदातानि विद्या योनिश्च कर्म च ।
ते सेव्यास्तैः समास्याहि शास्त्रेभ्योपि गरीयसी ॥ ३.१.२७ ॥

Wem drei Reinheiten eigen sind — Wissen, Herkunft und Handeln —, dem soll man dienen; suche seinen Umgang, denn dieser wiegt schwerer als die Schriften.

3.1.28

निरारम्भा ह्यपि वयं पुण्यशीलेषु साधुषु ।
पुण्यमेवाप्नुयामेह पापं पापोपसेवनात् ॥ ३.१.२८ ॥

Auch wenn wir keine Handlung unternehmen, werden wir hier unter den Guten von tugendhaftem Wesen nur Verdienst erlangen, und durch den Dienst an den Bösen nur Sünde.

3.1.29

असतां दर्शनात्स्पर्शात्संजल्पाच्च सहासवात् ।
धर्माचाराः प्रहीयन्ते सिद्ध्यन्ति च न मानवाः ॥ ३.१.२९ ॥

Durch das Sehen der Bösen, ihre Berührung, das Gespräch mit ihnen und das gemeinsame Trinken schwinden die Übungen des Dharma der Menschen, und sie gelangen nicht zur Vollendung.

3.1.30

बुद्धिश्च हीयते पुंसां नीचैः सह समागमात् ।
मध्यमैर्मध्यतां याति श्रेष्ठैः श्रेष्ठत्वमाप्नुयुः ॥ ३.१.३० ॥

Durch den Umgang mit den Niedrigen schwindet die Einsicht der Menschen; mit den Mittelmäßigen gelangen sie zu mittlerer Art, und mit den Vortrefflichen zur Vortrefflichkeit.

3.1.31

अनीचैर्नाप्यविषयैर्नाधर्मिष्ठैर्विशेषतः ।
ये गुणाः कीर्तिता लोके धर्मकामार्थसंभवाः।
लोकाचारेषु संभूता वेदोक्ताः शिष्टसंमताः ॥ ३.१.३१ ॥

Die Tugenden, die in der Welt gepriesen werden — die aus Dharma, Verlangen und Reichtum entstehen, aus den Gebräuchen der Welt hervorgehen, in den Veda gelehrt und von den Weisen gebilligt sind — sind jene, die daraus erwachsen, dass man nicht mit Niedrigen, nicht mit Zügellosen und vor allem nicht mit den Unrechtschaffenen verkehrt.