Mahābhārata · Adhyāya 3.183
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
3.183.1
भवानेतादृशो लोके वेदवेदाङ्गपारगः ।
ब्रूहि किं कुर्वतः कर्म भवेद्गतिरनुत्तमा ॥ ३.१८३.१ ॥
Du bist in dieser Welt ein Meister der Veden und ihrer Vedāṅgas. Sag mir: Durch welches Handeln erlangt man das höchste Ziel?
3.183.2
पात्रे दत्त्वा प्रियाण्युक्त्वा सत्यमुक्त्वा च भारत ।
अहिंसानिरतः स्वर्गं गच्छेदिति मतिर्मम ॥ ३.१८३.२ ॥
O Nachkomme Bharatas, wer einem würdigen Empfänger gibt, angenehme Worte spricht, die Wahrheit sagt und sich der Gewaltlosigkeit hingibt, geht in den Himmel; so ist meine Meinung.
3.183.3
दानाद्वा सर्प सत्याद्वा किमतो गुरु दृश्यते ।
अहिंसाप्रिययोश्चैव गुरुलाघवमुच्यताम् ॥ ३.१८३.३ ॥
O Schlange, von Gabe und Wahrheit, welches erscheint gewichtiger? Sag mir das relative Gewicht von Gewaltlosigkeit und angenehmer Rede.
3.183.4
दानं च सत्यं तत्त्वं वा अहिंसा प्रियमेव च ।
एषां कार्यगरीयस्त्वाद्दृश्यते गुरुलाघवम् ॥ ३.१८३.४ ॥
Gabe, Wahrheit, das Wesentliche, Gewaltlosigkeit und angenehme Rede: Wegen der Gewichtigkeit ihrer Wirkungen erkennt man ihr relatives Gewicht.
3.183.5
क्वचिद्दानप्रयोगाद्धि सत्यमेव विशिष्यते ।
सत्यवाक्याच्च राजेनद्र क्वचिद्दानं विशिष्यते ॥ ३.१८३.५ ॥
Manchmal übertrifft durch die Praxis der Gabe allein die Wahrheit; und, o König der Könige, manchmal übertrifft durch ein wahres Wort die Gabe.
3.183.6
एवमेव महेष्वास प्रियवाक्यान्महीपते ।
अहिंसा दृश्यते गुर्वी ततश्च प्रियमिष्यते ॥ ३.१८३.६ ॥
So also, o großer Bogenschütze, o Herr der Erde, erscheint durch angenehme Rede die Gewaltlosigkeit als gewichtig; darum wird auch angenehme Rede begehrt.
3.183.7
एवमेतद्भवेद्राजन्कार्यापेक्षमनन्तरम् ।
यदभिप्रेतमन्यत्ते ब्रूहि यावद्ब्रवीम्यहम् ॥ ३.१८३.७ ॥
So sei es, o König, je nach Sache. Sag mir, was du sonst noch wünschst, soweit ich sprechen kann.
3.183.8
कथं स्वर्गे गतिः सर्प कर्मणां च फलं ध्रुवम् ।
अशरीरस्य दृश्येत प्रब्रूहि विषयांश्च मे ॥ ३.१८३.८ ॥
Wie gibt es einen Weg zum Himmel, o Schlange, und wie wird die Frucht der Taten gewiss gesehen von dem, der keinen Körper hat? Erkläre mir auch diese Dinge.
3.183.9
तिस्रो वै गतयो राजन्परिदृष्टाः स्वकर्मभिः ।
मानुषं स्वर्गवासश्च तिर्यग्योनिश्च तत्रिधा ॥ ३.१८३.९ ॥
Drei Wege, o König, wurden durch die eigenen Taten deutlich gesehen: die menschliche Geburt, das Wohnen im Himmel und die tierische Geburt. Sie sind dreifach.
3.183.10
तत्र वै मानुषाल्लोकाद्दानादिभिरनादिभिः ।
अहिंसार्थसमायुक्तैः कारणैः स्वर्गमश्नुते ॥ ३.१८३.१० ॥
Dort erlangt der Mensch aus der Menschenwelt durch Gaben und dergleichen und durch Ursachen, die mit dem Ziel der Gewaltlosigkeit verbunden sind, den Himmel.
3.183.11
विपरीतैश्च राजेन्द्र कारणैर्मानुषो भवेत् ।
तिर्यग्योनिस्तथा तात विशेषश्चात्र वक्ष्यते ॥ ३.१८३.११ ॥
Und durch die entgegengesetzten Ursachen, o Herr der Könige, wird man Mensch; und ebenso, Lieber, die tierische Geburt. Und hier wird ein besonderer Unterschied erklärt werden.
3.183.12
क्रामक्रोधसमायुक्तो हिंसालोभसमनवितः ।
मनुष्यत्वात्परिब्रष्टस्तिर्यग्योनौ प्रसूयते ॥ ३.१८३.१२ ॥
Wer mit Begierde und Zorn verbunden, mit Gewalt und Gier erfüllt ist und vom Menschsein gefallen ist, wird in tierischem Schoß geboren.
3.183.13
तिर्यग्योन्याः पृथग्भावो मनुष्यार्थे विधीयते ।
गवादिभ्यस्तथाऽश्वेभ्यो देवत्वमपि दृश्यते ॥ ३.१८३.१३ ॥
Der besondere Zustand tierischer Schöße ist um des menschlichen Lebens willen bestimmt; selbst bei Rindern und dergleichen sowie bei Pferden wird der Zustand eines Gottes gesehen.
3.183.14
सोयमेता गतीस्तात जन्तुश्चरति कार्यवान् ।
निम्ने महति चात्मानमवस्थाप्य च वै नृप ॥ ३.१८३.१४ ॥
Lieber, dieses Lebewesen, an seine Taten gebunden, wandert durch diese Daseinsweisen, o König, sich sowohl in niederen als auch in hohen Orten festsetzend.
3.183.15
जातो जातश्च बलवान्भुङ्क्ते नाम्नाऽथ देहवान् ।
फलार्थस्तात निष्पृक्तः प्रजालक्षणभावनः ॥ ३.१८३.१५ ॥
Immer wieder geboren, kräftig und verkörpert, genießt er unter seinem Namen; lieber, obwohl er die Frucht sucht, bleibt er unanhänglich und pflegt das Wesen der Geschöpfe.
3.183.16
शब्दे स्पर्शे च रूपे च तथैव रसगन्धयोः ।
तस्याधिष्ठानमव्यग्रो ब्रूहि सर्प यथातथम् ॥ ३.१८३.१६ ॥
Im Klang, im Tastsinn, in der Gestalt, und ebenso im Geschmack und im Geruch – was ist ihr Sitz? O Schlange, sage es genau so, wie es ist, unerschütterlich.
3.183.17
किं न गृह्णासि विषयान्युगपत्त्वं महामते ।
एतावदुच्यतां चोक्तं सर्वं पन्नगसत्तम ॥ ३.१८३.१७ ॥
Warum erfasst du die Sinnesobjekte nicht alle zugleich? O Großgesinnter, es werde so viel gesagt, und alles, was gesagt wurde, o Bester der Schlangen.
3.183.18
तदात्मद्रव्यमायुष्मन्देहसंश्रयणान्वितम् ।
करणाधिष्ठितं भोगानुपभुङ्क्ते यथाविथि ॥ ३.१८३.१८ ॥
Jene Substanz des Selbst, o Langlebiger, verbunden mit ihrer Abhängigkeit vom Körper und in den Sinnen wohnend, genießt die Freuden nach der Regel.
3.183.19
ज्ञानं चैवात्र बुद्धिश्च कमश्च भरतर्षभ ।
तस्य भोगाधिकरणे करणानि निबोध मे ॥ ३.१८३.१९ ॥
Hier gibt es auch Erkenntnis, Verstand und Handlung, o Stier der Bhāratas. Vernimm von mir die Werkzeuge, die im Sitz ihres Genusses sind.
3.183.20
मनसा तात पर्येति क्रमशो विषयानिमान् ।
विषयायतनत्वेन भूतात्मा क्षेत्रविष्ठितः ॥ ३.१८३.२० ॥
Lieber, nur durch den Geist durchläuft das Selbst der Wesen diese Gegenstände der Reihe nach; das Selbst der Wesen, im Feld des Körpers gegründet, wird zum Sitz der Gegenstände.
3.183.21
तत्रचापि नरव्याघ्र मनो जन्तोर्विधीयते ।
तस्माद्युगपदत्रास्य ग्रहणं नोपपद्यते ॥ ३.१८३.२१ ॥
Auch dort, o Tiger unter den Menschen, ist der Geist des Lebewesens (auf einen einzigen) gerichtet. Deshalb ist hier ein gleichzeitiges Erfassen nicht möglich.
3.183.22
स आत्मा पुरुषव्याघ्र भ्रुवोरन्तरमाश्रितः ।
बुद्धिं द्रव्येषु सृजति विविधेषु परावराम् ॥ ३.१८३.२२ ॥
Dieses Selbst, o Tiger unter den Menschen, weilt zwischen den Brauen und erzeugt in den verschiedenen Dingen Verstand, höheren und niederen.
3.183.23
बुद्धेरुत्तरकालं च वेदना दृश्यते बुधैः ।
एष वै राजशार्दूल विधिः क्षेत्रज्ञभावनः ॥ ३.१८३.२३ ॥
Nach dem Verstand wird die Empfindung von den Weisen gesehen. Dies, o Tiger unter den Königen, ist das Verfahren, das das Bewusstsein vom Kenner des Feldes hervorbringt.
3.183.24
मनसश्चापि बुद्धेश्च ब्रूहि मे लक्षणं परम् ।
एतदध्यात्मविदुषां परं कार्यं विधीयते ॥ ३.१८३.२४ ॥
Sage mir das höchste Merkmal des Geistes und des Verstandes. Dies ist als höchste Pflicht derer vorgeschrieben, die das Selbst kennen.
3.183.25
बुद्धिरात्मानुगाऽतीव उत्पातेन विधीयते ।
तदाश्रिता हि सा ज्ञेया बुद्धिस्तस्यैषिणी भवेत् ॥ ३.१८३.२५ ॥
Der Intellekt folgt dem Selbst und entsteht stark durch eine Erschütterung. Darauf gestützt ist er zu erkennen; der Intellekt wird zu seinem Sucher.
3.183.26
बुद्धिरुत्पद्यते कार्यान्मनस्तूत्पन्नमेव हि ।
बुद्धेर्गुणविधानेन मनस्तद्गुणवद्भवेत् ॥ ३.१८३.२६ ॥
Der Intellekt entsteht aus dem Handeln, und der Geist ist bereits entstanden. Durch die Anordnung der Eigenschaften des Intellekts wird der Geist mit eben diesen Eigenschaften versehen.
3.183.27
एतद्विशेषणं तात मनोबुद्ध्योर्मयेरितम् ।
त्वमप्यत्राभिसंबुद्धः कथं वा मन्यसे स्वयम् ॥ ३.१८३.२७ ॥
Mein Lieber, dieses Kennzeichen von Geist und Intellekt habe ich dargelegt. Auch du bist darin wohl erwacht; wie denkst du selbst darüber?
3.183.28
अहो बुद्धिमतांश्रेष्ठ शुभा बुद्धिरियं तव ।
विदितं वेदितव्यं ते कस्मान्नहुष पृच्छसि ॥ ३.१८३.२८ ॥
Ah, Bester der Weisen! Dein Intellekt ist verheißungsvoll. Was zu wissen ist, weißt du bereits; warum fragst du, o Nahuṣa?
3.183.29
सर्वज्ञं त्वां कथं मोह आविशत्स्वर्गवासिनम् ।
एवमद्भुतकर्माणमिति मे संशयो महान् ॥ ३.१८३.२९ ॥
Wie konnte Verblendung in dich eindringen, der du alles weißt, Bewohner des Himmels? Das ist mein großer Zweifel an dir, der du solch wundersame Taten vollbringst.
3.183.30
सुप्रज्ञमपि चेच्छूरमृद्धिर्मोहयते नरम् ।
वर्तमानः सुखे सर्वो नावैतीति मतिर्मम ॥ ३.१८३.३० ॥
Wenn der Wohlstand sogar den sehr klugen und tapferen Mann verblendet, so versteht es jeder, der im Glück lebt, nicht; so ist meine Ansicht.
3.183.31
सोहमैश्वर्यमोहेन मदाविष्टो युधिष्ठिर ।
पतितः प्रतिसंबुद्धस्त्वां तु संबोधयाम्यहम् ॥ ३.१८३.३१ ॥
Ich, von Rausch erfasst durch den Wahn der Herrschaft, o Yudhiṣṭhira, fiel; nun, zu mir gekommen, wecke ich dich.
3.183.32
कृतंकार्यं महाराज त्वया मम परंतप ।
क्षीणः शाप सुकृच्छ्रो मे त्वया संभाष्य साधुना ॥ ३.१८३.३२ ॥
Du hast meine Aufgabe erfüllt, o großer König, o Versenger der Feinde; nachdem ich mit dir, dem Tugendhaften, gesprochen habe, ist mein harter Fluch erschöpft.
3.183.33
अहं हि दिवि दिव्येन विमानन चरन्पुरा ।
अभिमानेन मत्तः सन्कंचिन्नान्यमचिन्तयम् ॥ ३.१८३.३३ ॥
Früher zog ich im Himmel umher in einem göttlichen himmlischen Wagen; vom Hochmut berauscht, dachte ich an niemanden sonst.
3.183.34
ब्रह्मर्षिदेघगन्धर्वयक्षराक्षसपन्नगाः ।
वरं मम प्रयच्छन्ति सर्वे त्रैलोक्यवासिनः ॥ ३.१८३.३४ ॥
Brahmarṣis, Götter, Gandharvas, Yakṣas, Rākṣasas und Schlangen—alle Bewohner der drei Welten—gewährten mir Gaben.
3.183.35
चक्षुषा यं प्रपश्यामि प्राणिनं पृथिवीपते ।
तस्य तेजो हराम्याशु तद्धि दृष्टेर्बलं मम ॥ ३.१८३.३५ ॥
O Herr der Erde, dem lebenden Wesen, auf das ich mit meinem Auge blicke, entziehe ich sogleich seinen Glanz, denn meine Kraft liegt in meinem Blick.
3.183.36
ब्रह्मर्षीणां सरस्रं हि उवाह शिबिकां मम ।
कस मामपनयो राजन्भ्रंशयामास वै श्रियः ॥ ३.१८३.३६ ॥
Die Brahmarṣis trugen meine Sänfte; o König, wer hat mich entfernt und von meiner Pracht herabgestürzt?
3.183.37
तत्र ह्यगस्त्यः पादेन वहन्स्पृष्टो महामुनिः ।
अगस्त्येन ततोस्म्युक्तो ध्वंस सर्पेति वैरुषा ॥ ३.१८३.३७ ॥
Dort berührte mich der große Weise Agastya, während er die Sänfte trug, mit seinem Fuß. Da sprach Agastya zornig: »Schlange, falle!«
3.183.38
ततस्तस्माद्विमानाग्र्यात्प्रच्युतश्च्युतलक्षणः ।
प्रपतन्बुबुधेऽऽत्मानं व्यालीभूतमधोमुखम् ॥ ३.१८३.३८ ॥
Dann, vom herrlichsten himmlischen Wagen gestürzt, mit den Zeichen des Fallens, bemerkte ich beim Fallen, dass ich zur Schlange geworden war, das Gesicht nach unten.
3.183.39
अयाचं तमहं विप्रं शापस्यान्तो भवेदिति ।
प्रमादात्संप्रमूढस्य भगवन्क्षन्तुमर्हसि ॥ ३.१८३.३९ ॥
Ich flehte jenen Brahmanen an: »Möge der Fluch ein Ende haben.« O Verehrter, du solltest mir verzeihen, der ich durch Unachtsamkeit verwirrt war.
3.183.40
ततः स मामुवाचेदं प्रपतन्तं कृपानवितः ।
युधिष्ठिरो धर्मराजः शापात्त्वां मोक्षयिष्यति ॥ ३.१८३.४० ॥
Da sprach er voll Mitgefühl zu mir, als ich fiel: »Yudhiṣṭhira, der König des Dharma, wird dich von diesem Fluch befreien.«
3.183.41
अभिमानस्य वै तस्य बलस्य च नराधिप ।
फले क्षीणे महाराज फलं पुण्यमवाप्स्यसि ॥ ३.१८३.४१ ॥
O Herr der Menschen, wenn die Frucht seines Stolzes und seiner Kraft erschöpft ist, o großer König, wirst du die Frucht des Verdienstes erlangen.
3.183.42
ततो मे विस्मयो जातस्तद्दृष्ट्वा तपसो बलम् ।
ब्रह्म च ब्राह्मणत्वं च येन त्वाऽहमचूचुदम् ॥ ३.१८३.४२ ॥
Da ergriff mich Staunen, als ich die Kraft jener Askese, das heilige Wissen und das Brahmanentum sah, durch die ich dich dies sagen ließ.
3.183.43
सत्यं दमस्तपो योगमहिंसा ज्ञाननित्यता ।
साधकानि सतां पुंसां न जातिर्नकुलं नृप ॥ ३.१८३.४३ ॥
Wahrhaftigkeit, Selbstbeherrschung, Askese, Yoga, Gewaltlosigkeit und Beständigkeit im Wissen – das sind die Mittel der Guten, nicht Geburt oder Geschlecht, o König.
3.183.44
अरिष्ट कएष ते भ्राता मुक्तो बीमो महाभुज ।
स्वस्ति तेऽस्तु महाराज गमिष्यामि दिवं पुनः ॥ ३.१८३.४४ ॥
Ariṣṭa, hier ist dein Bruder, der starkarmige Bhīma, befreit. Heil sei mit dir, großer König; nun werde ich wieder in den Himmel gehen.
3.183.45
स चायं पुरुषव्याघ्र कालः पुण्य उपागतः ।
तदस्मात्कारणात्पार्थ कार्यं तन्मे महत्कृतम् ॥ ३.१८३.४५ ॥
Und dies, o Tiger unter den Menschen, ist die glückverheißende Zeit, die gekommen ist. Aus diesem Grund, o Sohn der Pṛthā, ist meine große Aufgabe vollbracht.
3.183.46
ततस्तस्मिन्मुहूर्ते तु विमानं कामगामि वै ।
अवपातेन महता तत्रावाप तदुत्तमम् ॥ ३.१८३.४६ ॥
Da senkte sich in diesem Augenblick ein himmlischer Wagen herab, der nach Belieben fuhr, und dort erlangte er mit einem gewaltigen Herabsinken jenes vortreffliche Gefährt.
3.183.47
इत्युक्त्वाऽऽजगरं देहं मुक्त्वा स नहुषो नृपः ।
दिव्यं वपुः समास्थाय गतस्त्रिदिवमेव ह ॥ ३.१८३.४७ ॥
So gesprochen, legte König Nahuṣa den Schlangenleib ab, nahm eine göttliche Gestalt an und ging in den Himmel.
3.183.48
युधिष्ठिरोपि धर्मात्मा भ्रात्रा भीमेन संगतः ।
धौम्येन सहितः श्रीमानाश्रमं पुनरागमत् ॥ ३.१८३.४८ ॥
Auch Yudhiṣṭhira, der rechtschaffene, vereinte sich mit seinem Bruder Bhīma und kehrte, begleitet von Dhaumya, wieder zur glanzvollen Einsiedelei zurück.
3.183.49
ततो द्विजेभ्यः सर्वेभ्यः समेतेभ्यो यथातथम् ।
कथयामास तत्सर्वं धर्मराजो युधिष्ठिरः ॥ ३.१८३.४९ ॥
Dann erzählte Yudhiṣṭhira, der König des Dharma, allen versammelten Brahmanen alles genau so, wie es sich zugetragen hatte.
3.183.50
तच्छ्रुत्वा ते द्विजाः सर्वे भ्रातरश्चास्य ते त्रयः ।
आसन्सुव्रीडिता राजन्द्रौपदी च यशस्विनी ॥ ३.१८३.५० ॥
Als sie dies hörten, schämten sich alle Brahmanen, seine drei Brüder und die glanzvolle Draupadī tief, o König.
3.183.51
ते तु सर्वेद्विजश्रेष्ठाः पाण्डवानां हितेप्सया ।
मैवमित्यब्रुवन्भीमं गर्हयन्तोऽस् साहसम् ॥ ३.१८३.५१ ॥
Doch alle jene vorzüglichen Brahmanen, aus Wunsch nach dem Wohl der Pāṇḍavas, tadelten Bhīmas Verwegenheit und sprachen: "Nicht so!"
3.183.52
पाण्डवास्तु भयान्पुक्तं प्रेक्ष्य भीमं महाबलम् ।
हर्षमाहारयांचक्रुर्विजह्रुश्च मुदा युताः ॥ ३.१८३.५२ ॥
Die Pāṇḍavas, als sie den mächtigen Bhīma von Furcht befreit sahen, erfüllte Freude, und sie verbrachten die Zeit in Frohsinn.