Mahābhārata · Adhyāya 3.186
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
3.186.1
तं विवक्षन्तमालक्ष्यकुरुराजो महामुनिम् ।
कथासंजननार्थाय चोदयामास पाण्डवः ॥ ३.१८६.१ ॥
Als er sah, dass der große Weise sprechen wollte, forderte ihn der Kuru-König, der Pāṇḍava, auf, die Erzählung zu beginnen.
3.186.2
भवान्दैवतदैत्यानामृषीणां च महात्मनाम् ।
राजर्षीणां च सर्वेषां चरितज्ञः पुरातनः ॥ ३.१८६.२ ॥
Du bist ein Alter, der die Taten der Götter und Dämonen, der großherzigen Weisen und aller königlichen Weisen kennt.
3.186.3
सेव्यश्चोपासितव्यश् मतो नः काङ्क्षितश्चिरम् ।
अयं च देवकीपुत्रः प्राप्तोऽस्मानवलोककः ॥ ३.१८६.३ ॥
Du bist von uns zu verehren und zu bedienen, den wir lange ersehnt haben; und dieser Sohn der Devakī ist gekommen, um uns zu sehen.
3.186.4
भ्रमत्येव हि मे बुद्धिर्दृष्ट्वाऽऽत्मानं सुखाच्च्युतम् ।
धार्तराष्ट्रांश्च रदुर्त्तानृद्ध्यतः प्रेक्ष्य सर्वशः ॥ ३.१८६.४ ॥
Wenn ich mich vom Glück gestürzt sehe und die Söhne Dhṛtarāṣṭras in jeder Hinsicht gedeihen sehe, schwankt mein Geist wahrlich.
3.186.5
कर्मणः पुरुषः कर्ता शुभस्याप्यशुभस्य वा ।
स्वफलं तदुपाश्नापि कथं कर्ता स्विदीश्वरः ॥ ३.१८६.५ ॥
Der Mensch ist der Täter der Handlung, gut oder böse; doch wie kann der Täter der Herr sein, selbst wenn er die eigene Frucht genießt?
3.186.6
अथवा सुखदुःखेषु नृणां ब्रह्मविदांवर ।
इह वा कृतमन्वेति परदेहेऽथवा पुनः ॥ ३.१८६.६ ॥
Oder, o Bester der Brahman-Kenner, folgt die hier getane Tat dem Menschen in Glück und Leid, oder in einem anderen Körper, oder wieder?
3.186.7
देही च देहं संत्यज्य मृग्यमाणः शुभाशुभैः ।
कथं संयुज्यतेप्रेत्य इह वा द्विजसत्तम ॥ ३.१८६.७ ॥
Wie verbindet sich das verkörperte Wesen nach dem Tod, nachdem es den Leib verlassen hat und von guten und bösen Taten gesucht wird — hier oder anderswo, Bester der Zweimalgeborenen?
3.186.8
ऐहलौकिकमेवैतदुताहो पारलौकिकम् ।
क्व वा कर्माणि तिष्ठन्ति जन्तोः प्रेतस्य भार्गव ॥ ३.१८६.८ ॥
Gehört dies zu dieser Welt oder zur jenseitigen? Wo verbleiben die Taten eines verstorbenen Wesens, o Bhārgava?
3.186.9
त्वद्युक्तोऽयमनुप्रश्नो यथावद्वदतांवर ।
विदितं वेदितव्यं ते स्थित्यर्थं त्वं तु पृच्छसि ॥ ३.१८६.९ ॥
Diese Nachfrage passt zu dir, Bester der Redner. Was du wissen musst, ist dir bereits bekannt; um der Festigkeit willen fragst du.
3.186.10
अत्र ते कथयिष्यामि तदिहैकमनाः शृणु ।
यथेहामुत्र च नर सुखदुःखमुपाश्नुते ॥ ३.१८६.१० ॥
Darüber werde ich dir sprechen; höre hier mit einem einzigen Sinn, o Mensch, wie der Mensch Freude und Leid hier und dort erfährt.
3.186.11
निर्मलानि शरीराणि विशुद्धानि शरीरिणाम् ।
ससर्ज धऱ्मतन्त्राणि पूर्वोत्पन्नः प्रजापतिः ॥ ३.१८६.११ ॥
Prajāpati, der Herr der Geschöpfe, der im Urbeginn geboren wurde, schuf für die verkörperten Wesen makellose und geläuterte Leiber, vom Dharma gelenkt.
3.186.12
अमोघफलसंकल्पाः सुव्रताः सत्यवादिनः ।
ब्रह्मभूता नराः पुण्याः पुराणाः कुरुसत्तम ॥ ३.१८६.१२ ॥
Menschen, deren Entschlüsse unfehlbare Frucht tragen, von guten Gelübden und wahrhaftiger Rede, zu Brahman geworden, rein und uralt, Bester der Kurus.
3.186.13
सर्वे देवैः समायान्ति स्वच्छन्देन नभस्तलम् ।
ततश्च पुनरायान्ति सर्वे स्वच्छन्दचारिणः ॥ ३.१८६.१३ ॥
Alle kommen mit den Göttern nach Belieben zur Fläche des Himmels; dann kehren alle, die nach Belieben umherziehen, wieder zurück.
3.186.14
स्वच्चन्दमरणाश्चासन्नराः स्वच्छन्दजीविनः ।
अल्पबाधा निरातङ्काः सिद्धार्था निरुपद्रवाः ॥ ३.१८६.१४ ॥
Sie starben nach Belieben und lebten nach Belieben, Menschen mit wenig Leid, frei von Furcht, mit erfüllten Zielen, frei von Unheil.
3.186.15
द्रष्टारोदेवसङ्घानामृषीणां च महात्मनाम् ।
प्रत्यक्षाः सर्वधर्माणां दान्ता विगतमत्सराः ॥ ३.१८६.१५ ॥
Sie schauten die Scharen der Götter und der hochgesinnten Seher; alle Dharmas waren ihnen sichtbar; sie waren gezügelt und frei von Neid.
3.186.16
आसन्वर्षसहस्राणि तथा पुत्रसहस्रिणः ।
ततः कालान्तरे तस्मिन्पृथिवीतलचारिणः ॥ ३.१८६.१६ ॥
Sie lebten tausende Jahre und hatten tausende Söhne. Dann, im Laufe der Zeit, wurden sie zu denen, die auf der Oberfläche der Erde umherziehen.
3.186.17
कामक्रोधाभिभूतास्ते मायाव्याजोपजीविनः ।
लोभमोहाभिभूताश्च त्यक्ता देवैस्ततो नराः ॥ ३.१८६.१७ ॥
Von Begierde und Zorn überwältigt, von Täuschung und Trug lebend, von Gier und Verblendung beherrscht, von den Göttern verlassen, wurden jene Menschen so.
3.186.18
अशुभैः कर्मभिः पापास्तिर्यङ्गिरयगामिनः ।
संसारेषु विचित्रेषु पच्यमानाः पुनः पुनः ॥ ३.१८६.१८ ॥
Durch böse Taten sündig, dem tierischen Dasein und der Hölle zugewandt, wurden sie immer wieder gekocht in den vielfältigen Kreisläufen des weltlichen Daseins.
3.186.19
मोघेष्टा मोघसंकल्पा मोघज्ञाना विचेतसः ।
काङ्क्षिणः सर्वकामानां नास्तिका भिन्नसेतवः ॥ ३.१८६.१९ ॥
Mit vergeblichen Wünschen, vergeblichen Vorsätzen und vergeblichem Wissen, verwirrten Geistes, nach allen Begierden verlangend, Ungläubige, die die Brücken zerbrochen haben.
3.186.20
सर्वाभिशङ्खिनश्चैव संवृत्ताः क्लेदायिनः ।
अशुभैः कर्मभिश्चापि प्रायशः परिचिह्निताः ॥ ३.१८६.२० ॥
Sie werden allem gegenüber argwöhnisch und bringen Verfall; meist sind sie durch unheilvolle Taten gekennzeichnet.
3.186.21
दौष्कुल्या व्याधिबहुला दुरात्मानोऽभितापिनः ।
भवन्त्यल्पायुषः पापा रौद्रकर्मफलोदयाः।
नाथन्तः सर्वकामानां नास्तिका भिन्नचेतसः ॥ ३.१८६.२१ ॥
Sie werden in schlechte Familien geboren, voller Krankheiten, bösen Sinnes und gequält; sie sind kurzlebig, sündig und erfahren die Früchte grausamer Taten; am Ende aller Wünsche haben sie keinen Beschützer; sie sind Ungläubige mit zerrüttetem Geist.
3.186.22
जन्तोः प्रेतस्य कौन्तेय गतिः स्वैरिह कर्मभिः ।
प्राज्ञस्य हीनबुद्धेश्च कर्मकोशः क्व तिष्ठति ॥ ३.१८६.२२ ॥
O Sohn der Kuntī! Der Weg des Lebenden und des Verstorbenen wird hier durch die eigenen Taten bestimmt. Wo bleibt der Schatz der Taten, der des Weisen wie der des Törichten?
3.186.23
क्वस्थस्तत्समुपाश्नाति सुकृतं यदि वेतरत् ।
इति ते दर्शनं यच्च तत्राप्यनुनयं शृणु ॥ ३.१८६.२३ ॥
Wo verweilend genießt man die Frucht guter Taten, oder das Gegenteil? Das ist deine Ansicht; höre nun auch die Erklärung dazu.
3.186.24
अयमादिशरीरेण देवसृष्टेन मानवः ।
शुभानामशुभानां च कुरुते संचयं महत् ॥ ३.१८६.२४ ॥
Dieser Mensch sammelt mit dem von den Göttern geschaffenen Urkörper einen großen Vorrat an guten und bösen Taten.
3.186.25
आयुषोऽन्ते प्रहायेदं क्षीणप्रायं कलेबरम् ।
संभवत्येव युगपद्योनौ नास्त्यन्तराऽभवः ॥ ३.१८६.२५ ॥
Am Ende des Lebens, nachdem er diesen beinahe verbrauchten Körper verlassen hat, wird er sogleich im Mutterschoß geboren; ein Zwischenzustand (antarā-bhava) existiert nicht.
3.186.26
तत्रास्य स्वकृतं कर्म च्छायेवानुगतं सदा ।
फलत्यथ सुखार्हो वा दुःखार्होवाऽथ जायते ॥ ३.१८६.२६ ॥
Dort folgt ihm seine eigene Tat stets wie ein Schatten und trägt Frucht; dann wird er geboren, würdig des Glücks oder würdig des Leidens.
3.186.27
कृतान्तविधिसंयुक्तः स जन्तुर्लक्षणैः शुभैः ।
अशुभैर्वा निरादानो लक्ष्यते ज्ञानदृष्टिभिः ॥ ३.१८६.२७ ॥
Dieses Lebewesen, verbunden mit der Anordnung des Todes, wird an seinen günstigen oder ungünstigen Zeichen erkannt oder, ohne Anhaftung, mit den Augen der Erkenntnis.
3.186.28
एषा तावदबुद्धीनां गतिरुक्ता युधिष्ठिर ।
अतः परं ज्ञानवतां निबोध गतिमुत्तमाम् ॥ ३.१८६.२८ ॥
O Yudhiṣṭhira, dies ist der Weg der Unwissenden, wie er dargelegt wurde; nun vernimm den höchsten Weg der Weisen.
3.186.29
मनुष्यास्तप्ततपसः सर्वागमपरायणाः ।
स्थिरव्रताः सत्यपरा गुरुशुश्रूषणे रताः ॥ ३.१८६.२९ ॥
Menschen, die durch Askese geläutert sind, allen Schriften ergeben, fest in ihren Gelübden, der Wahrheit zugewandt und erfreut am Dienst für ihren Lehrer.
3.186.30
सुशीलाः शुक्लजातीयाः क्षान्ता दान्ताः सुतेजसः ।
शुचियोन्यन्तरगताः प्रायशः शुभलक्षणाः ॥ ३.१८६.३० ॥
Von gutem Charakter, von lichter Herkunft, geduldig, selbstbeherrscht, von großem Glanz, in reine Schöße eingegangen, meist mit günstigen Zeichen versehen.
3.186.31
जितेनद्रियत्वाद्वशिनः सत्कृत्यान्मन्दरागिणः ।
अल्पाबाधपरित्रासा भवन्ति निरुपद्रवाः ॥ ३.१८६.३१ ॥
Weil sie die Sinne besiegt haben, sind sie beherrscht; durch die Ehrung des Gebührenden haben sie wenig Anhaftung, wenig Schmerz und Furcht und werden frei von Unheil.
3.186.32
च्यवन्तं जायमानं च गर्भस्यं चैव सर्वशः ।
स्वमात्मानं परं चैव बुध्यन्ते ज्ञानचक्षुषः ॥ ३.१८६.३२ ॥
Wer das Auge des Wissens hat, erkennt auf jede Weise den Sterbenden, den Geborenen und den im Mutterleib Befindlichen, sowie sich selbst und andere.
3.186.33
ऋषयस्ते महात्मानः प्रत्यक्षागमबुद्धयः ।
कर्मभूमिमिमां प्राप्य पुनर्यान्ति सुरालयम्।
कृत्वा शुभानि कर्माणि ज्ञानेन भरतर्षभ ॥ ३.१८६.३३ ॥
Jene großherzigen Weisen, deren Einsicht auf unmittelbarer Wahrnehmung und Schrift beruht, gehen, nachdem sie dieses Land des Handelns erlangt und durch Erkenntnis heilsame Werke vollbracht haben, wieder zur Wohnstatt der Götter, o Stier der Bharatas.
3.186.34
किंचिद्दैवाद्धठात्किंचित्किंचिदेव स्वकर्मभिः ।
प्राप्नुवन्ति नरा राजन्मा तेऽस्त्वन्याविचारणा ॥ ३.१८६.३४ ॥
Manches erlangen die Menschen durch Schicksal, manches durch Gewalt, und manches gewiss durch ihre eigenen Taten. O König, möge in dir darüber kein anderes Nachdenken sein.
3.186.35
इमामत्रोपमां चापि निबोध वदतांवर ।
मनुष्यलोके यच्छ्रेयः परंमन्ये युधिष्ठिर ॥ ३.१८६.३५ ॥
O Bester der Redner, verstehe auch dieses Gleichnis. O Yudhiṣṭhira, verstehe, was ich in der Welt der Menschen für das höchste Gut halte.
3.186.36
इहैवैकस्य नामुत्र अमुत्रैकस्य नो इह ।
इह चामुत्र चैकस् नामुत्रैकस्य नो इह ॥ ३.१८६.३६ ॥
Für den einen gibt es nur hier, nicht dort; für den anderen nur dort, nicht hier. Für einen anderen sowohl hier als auch dort; für einen anderen weder hier noch dort.
3.186.37
धनानि येषां विपुलानि सन्ति ।
नित्यंरमन्ते सुविभूषिताङ्गाः।
तेषामयं शत्रुवरघ्नलोको ।
नासौ सदा ग्राम्यसुखे रतानाम् ॥ ३.१८६.३७ ॥
Denen große Reichtümer gehören und die sich stets an wohlgeschmückten Gliedern erfreuen — diese Welt ist nicht die vortreffliche Welt der Feindeserschlager; sie gehört jenen, die stets an weltlicher Lust hängen.
3.186.38
ये योगयुक्तास्तपसि प्रसक्ताः ।
स्वाध्यायशीला जरयन्ति देहान्।
जितेन्द्रिया भूतहिते निविष्टा ।
स्तेषामसौ नायमरिघ्नलोकः ॥ ३.१८६.३८ ॥
Die dem Yoga ergeben sind, der Askese hingegeben, dem Studium der heiligen Schriften zugewandt, die ihre Leiber verzehren, ihre Sinne bezwungen haben und dem Wohl der Wesen verpflichtet sind — ihre Welt ist jene; dies ist nicht die Welt des Feindeserschlagers.
3.186.39
ये धर्ममेव प्रथमं चरन्ति ।
धर्मेण लब्ध्वा च धनानि काले।
दारानवाप्य क्रतुभिर्यजन्ते ।
तेषामयं चैव परश्च लोकः ॥ ३.१८६.३९ ॥
Die zuerst allein das Dharma üben, zur rechten Zeit durch Rechtschaffenheit Reichtum erlangen, Gattinnen nehmen und mit Opfern verehren — ihnen gehören diese Welt und auch die jenseitige Welt.
3.186.40
ये नैव विद्यां न तपो न दानं ।
न चापि मूढाः प्रजने यतन्ते।
न चापिगच्छन्ति शुभान्यभाग्या-
स्तेषामयं चैव परश्च नास्ति ॥ ३.१८६.४० ॥
Die weder Wissen noch Askese noch Gabe üben, die, verblendet, nicht einmal nach Nachkommenschaft streben und durch Unglück auch Gutes nicht erlangen — für sie gibt es weder diese Welt noch die jenseitige.
3.186.41
सर्वे भवन्तस्त्वतिवीर्यसत्वा ।
दिव्यौजसः संहननोपपन्नाः।
लोकादमुष्मादवनिं प्रपन्नाः ।
स्वधीतविद्याः सुरकार्यहेतोः ॥ ३.१८६.४१ ॥
Ihr alle seid von außerordentlicher Tapferkeit und Kraft, mit göttlichem Glanz und festen Leibern begabt; aus jener Welt zur Erde gekommen für das Werk der Götter, habt ihr euer Wissen gut erlernt.
3.186.42
कृत्वैव कर्माणइ महान्ति शूरा-
स्तपोदमाचारविहारशीलाः।
देवानृषीन्प्रेतगतांसच् सर्वा-
न्संतर्पयित्वा विधिना परेण ॥ ३.१८६.४२ ॥
Nachdem die Helden große Taten vollbracht haben, deren Wesen in Askese, Selbstbeherrschung, Lebensführung und Wandel besteht, und nachdem sie die Götter, die Weisen und alle, die in das Reich der Toten gegangen sind, nach Vorschrift mit höchster Hingabe gesättigt haben.
3.186.43
स्वर्गं परं पुण्यकृतां निवासं ।
क्रमेण संप्राप्स्यथ कर्मभिः स्वैः।
माभूद्विशङ्का तव कौरवेन्द्र ।
दृष्ट्वाऽऽत्मनः क्लेशमिमं सुखार्थम् ॥ ३.१८६.४३ ॥
Du wirst in der richtigen Reihenfolge durch deine eigenen Taten den Himmel erlangen, die höchste Wohnstätte derer, die verdienstvolle Werke vollbracht haben. Möge kein Zweifel in dir aufkommen, Herr der Kauravas, wenn du dieses dein Leid um des Glückes willen siehst.