Mahābhārata · Adhyāya 3.209
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
3.209.1
कश्चिद्द्विजातिप्रवरो वेदाध्यायी तपोधनः ।
तपस्वी धर्मशीलश्च कौशिको नाम भारत ॥ ३.२०९.१ ॥
Es gab einen gewissen Kauśika, den Vornehmsten der Zweimalgeborenen, Rezitator der Veden, dessen Reichtum die Askese war, ein Asket von tugendhaftem Wandel, o Bhārata.
3.209.2
साङ्गोपनिषदान्वेदानधीते द्विजसत्तमः ।
सवृक्षमूले कस्मिंश्चिद्वेदानुच्चारयन्स्थितः ॥ ३.२०९.२ ॥
Dieser Vornehmste der Zweimalgeborenen studierte die Veden samt ihren Hilfswissenschaften und Upaniṣaden; an einem bestimmten Ort am Fuß eines Baumes stehend, rezitierte er laut die Veden.
3.209.3
उपरिष्टाच्च वृक्षस्य बलाका संन्यलीयत ।
तया पुरीषमुत्सृष्टं ब्राह्मणस्य तदोपरि ॥ ३.२०९.३ ॥
Oberhalb des Baumes ließ sich ein Kranich nieder, und er ließ seinen Kot auf den Brahmanen fallen.
3.209.4
समवेक्ष्यततः क्रुद्धः सममध्यायत द्विजः ।
तां बलकां महाराज निलीनां नगमूर्धनि ॥ ३.२०९.४ ॥
Da richtete der Brahmane, der es bemerkte und sogleich zornig wurde, seine Gedanken auf jenen Kranich, o großer König, der in der Baumkrone verborgen war.
3.209.5
भृशं क्रोधाभिभूतेन बलाका सा निरीक्षिता ।
अपध्याता च विप्रेण न्यपतद्धरणीतले ॥ ३.२०९.५ ॥
Von großem Zorn überwältigt, blickte der Brahmane auf jenen Kranich; vom Brahmanen verflucht, fiel er zu Boden.
3.209.6
बलाकां पतितां दृष्ट्वा गतसत्वामचेतनाम् ।
कारुण्यादभिसंतप्तः पर्यशोचत तां द्विजः।
अकार्यं कृतवानस्मि द्वेषरागबलात्कृतः ॥ ३.२०९.६ ॥
Als er den Kranich gefallen, leblos und bewusstlos sah, klagte der Brahmane, tief betrübt aus Mitgefühl, über ihn: "Ich habe eine unrechte Tat begangen, getrieben von der Macht des Hasses und der Anhaftung."
3.209.7
इत्युक्ताव बहुशो विद्वान्ग्रामं भैक्षाय संश्रितः ।
ग्रामे शुचीनि प्रचरन्कुलानि भरतर्षभ ॥ ३.२०९.७ ॥
So vielfach gesprochen, ging der Gelehrte ins Dorf um Almosen, und wanderte durch die reinen Haushalte des Dorfes, o Stier der Bharatas.
3.209.8
देहीति याचमानोऽसौ तिष्ठेत्युक्तः स्त्रिया ततः ।
शौचं तु यावत्कुरुते भाजनस्य कुटुम्बिवी ॥ ३.२०९.८ ॥
Zu ihm, der bettelnd "Gib" sagte, sprach die Frau: "Warte." Während die Hausfrau das Gefäß reinigte,
3.209.9
एतस्मिन्नन्तरे राजन्क्षुधासंपीडितो भृशम् ।
भर्ता प्रविष्टः सहसा तस्या भरतसत्तम ॥ ३.२०९.९ ॥
Inzwischen, o König, trat ihr Ehemann, von Hunger sehr gepeinigt, plötzlich ins Haus, o Bester der Bharatas.
3.209.10
सा तु दृष्ट्वा पतिं साध्वी ब्राह्मणं व्यपहाय तम् ।
पाद्यमाचमनीयं वै ददौ भर्तुस्तथाऽऽसनम् ॥ ३.२०९.१० ॥
Jene tugendhafte Frau, ihren Mann sehend, ließ jenen Brahmanen beiseite und gab ihrem Mann Wasser für die Füße, Wasser zum Nippen und einen Sitz.
3.209.11
प्रह्वा पर्यचरच्चापि भर्तारमसितेक्षणा ।
आहारेणाथ भक्ष्यैश्च वाक्यैः सुमधुरैस्तथा ॥ ३.२०९.११ ॥
Die Frau mit den dunklen Augen diente ihrem Mann demütig, mit Speise, mit Leckerbissen und mit sehr süßen Worten.
3.209.12
उच्छिष्टं भाविता भर्तुर्भुङ्क्ते नित्यं युधिष्ठिर ।
दैवतं च पतिं मेने भर्तुश्चित्तानुसारिणी ॥ ३.२०९.१२ ॥
O Yudhiṣṭhira, ihrem Gatten ergeben, aß sie stets nur, was er übrig ließ; sie hielt ihren Gatten für eine Gottheit und folgte seinem Sinn.
3.209.13
कर्मणा मनसा वाचा नात्यश्नान्नापि चापिवत् ।
तं सर्वभावोपगता पतिशुश्रूषणे रता ॥ ३.२०९.१३ ॥
Durch Tat, Geist und Rede aß und trank sie nicht übermäßig; ganz hingegeben an alles, freute sie sich am Dienst für ihren Gatten.
3.209.14
साध्वाचारा शुचिर्दक्षा कुटुम्बस्य हितैषिणी ।
भर्तुश्चापि हितं यत्तत्सततं साऽनुवर्तते ॥ ३.२०९.१४ ॥
Von tugendhaftem Wandel, rein, geschickt und um das Wohl des Hauses bemüht, folgte sie stets dem, was ihrem Gatten zuträglich war.
3.209.15
देवतातिथिभृत्यानां श्वश्रूश्वशुरयोस्तथा ।
शुश्रूषणपरा नित्यं सततं संयतेन्द्रिया ॥ ३.२०९.१५ ॥
Stets dem Dienst an den Göttern, den Gästen und Dienern ergeben, ebenso den Schwiegereltern, hielt sie ihre Sinne beständig im Zaum.
3.209.16
सा ब्राह्मणं तदा दृष्ट्वा संस्थितं भैक्षकाङ्क्षिणम् ।
कुर्वती पतिशुश्रूषां सस्माराथ शुभेक्षणा ॥ ३.२०९.१६ ॥
Da sah die schönäugige Frau einen Brahmanen dastehen, der um Almosen bat; während sie ihrem Gatten diente, erinnerte sie sich seiner.
3.209.17
व्रीडिता साऽभवत्साध्वी तदा भरतसत्तम ।
भिक्षामादाय विप्राय निर्जगाम यशस्विनी ॥ ३.२०९.१७ ॥
Da wurde jene tugendhafte Frau beschämt, o Bester der Bharatas; nachdem sie das Almosen genommen hatte, ging die ruhmreiche Frau hinaus zum Brahmanen.
3.209.18
किमिदं भवति त्वं मां तिष्ठेत्युक्त्वा वराङ्गने ।
उपरोधं कृतवती न विसर्जितवत्यसि ॥ ३.२०९.१८ ॥
O ausgezeichnete Frau, nachdem du »Warte!« gesagt hast — was soll das? Du hast mich aufgehalten und nicht entlassen.
3.209.19
ब्राह्मणं क्रोधसंतप्तं ज्वलन्तमिव तेजसा ।
दृष्ट्वा साध्वी मनुष्येन्द्रसान्त्वपूर्वं वचोऽब्रवीत् ॥ ३.२०९.१९ ॥
Als sie den Brahmanen, von Zorn gepeinigt und wie von Glut lodernd, sah, sprach die tugendhafte Frau zuerst besänftigende Worte, o Herr der Menschen.
3.209.20
क्षमस्वविप्रप्रवर क्षमस्व स्त्रीजडात्मताम् ।
प्रसीद भगवन्मह्यं कृपां कुरु मयि द्विज ॥ ३.२०९.२० ॥
Vergib mir, bester der Brahmanen, vergib die Schwerfälligkeit der Frauennatur. Sei mir gnädig, ehrwürdiger Herr; erweise mir Mitgefühl, o Zweimalgeborener.
3.209.21
क्षन्तुमर्हसि मे विद्वन्भर्ता मे दैवतं महत् ।
स चापि क्षुधितः श्रान्तः प्राप्तः शुश्रूषितोमया ॥ ३.२०९.२१ ॥
Du solltest mir vergeben, o Gelehrter; mein Gemahl ist mir eine große Gottheit. Auch er kam hungrig und ermattet, und ich habe ihm gedient.
3.209.22
ब्राह्मणआ न गरीयांसो गरीयांस्ते पतिः कृतः ।
गृहस्थधर्मे वर्तन्ती ब्राह्मणानवमन्यसे ॥ ३.२०९.२२ ॥
Sind die Brahmanen nicht größer? Du hast deinen Gemahl größer gemacht. Im Pflichtenkreis des Hausvaters verharrend, verachtest du die Brahmanen.
3.209.23
इन्द्रोऽप्येषां प्रणमते किं पुनर्मानवो भुवि ।
अवलिप्ते न जानीषे वृद्धानां न श्रुतं त्वया ॥ ३.२०९.२३ ॥
Selbst Indra verneigt sich vor ihnen; was dann erst ein Mensch auf Erden! Hochmütige, weißt du es nicht? Hast du nicht die Worte der Ältesten gehört?
3.209.24
ब्राह्मणा ह्यग्निसदृशा दहेयुः पृथिवीमपि ।
सपर्वतवनद्वीपां क्षिप्रमेवावमानिताः ॥ ३.२०९.२४ ॥
Die Brahmanen, dem Feuer gleich, könnten die Erde selbst mit ihren Bergen, Wäldern und Inseln rasch verbrennen, wenn sie gekränkt werden.
3.209.25
नाहं बलाका विप्रर्षे त्यज क्रोधं तपोधन ।
अनया क्रुद्धया दृष्ट्या क्रुद्धः किं मां करिष्यसि ॥ ३.२०९.२५ ॥
Ich bin kein Kranich, Weiser unter den Brahmanen. Lass deinen Zorn fahren, du Reicher an Askese. Was wirst du mir antun, zornig durch diesen zornigen Blick?
3.209.26
नावजानाम्यहं विप्रान्देवैस्तुल्यान्मनस्विनः ।
अपराधमिमं विप्र क्षन्तुमर्हसि मेऽनघ ॥ ३.२०९.२६ ॥
Ich verachte die Brahmanen nicht, die den Göttern gleich und hochgesinnt sind. O Brahmane, o Makelloser, du solltest mein Vergehen verzeihen.
3.209.27
जानामि तेजो विप्राणआं महाभाग्यं च धीमताम् ।
अपेयः सागरः क्रोधात्कृतो हि लवणोदकः ॥ ३.२०९.२७ ॥
Ich kenne die Kraft der Brahmanen und das große Glück der Weisen. Denn aus Zorn wurde das Meer salzig und ungenießbar gemacht.
3.209.28
तथैव दीप्ततपसां मुनीनां भावितात्मनाम् ।
येषां क्रोधाग्निरद्यापि समुद्रे नोपशाम्यति।
कस्तान्परिभवेन्मूढो ब्राह्मणानमितौजसः ॥ ३.२०९.२८ ॥
Ebenso ist das Zornfeuer der Weisen mit flammender Askese und geläuterter Seele bis heute im Meer nicht erloschen. Welcher Tor würde solche Brahmanen von unermesslicher Kraft verhöhnen?
3.209.29
ब्राह्मणानां परिभवाद्वातापिः सुदुरात्मवान् ।
अगस्त्यमृषिमासाद्य जीर्णः क्रूरो महासुरः ॥ ३.२०९.२९ ॥
Weil er die Brahmanen verhöhnt hatte, wurde der sehr boshafte Vātāpi, als er sich dem Weisen Agastya näherte, verzehrt — jener grausame große Dämon.
3.209.30
बहुप्रभावाः श्रूयन्ते ब्राह्मणानां महात्मनाम् ।
क्रोधः सुविपुलो ब्रह्मन्प्रसादश्च महात्मनाम्।
अस्मिंस्त्वतिक्रमे ब्रह्मन्क्षन्तुमर्हसि मेऽनघ ॥ ३.२०९.३० ॥
Man hört von vielen großen Kräften der hochherzigen Brahmanen; o Brahmane, ihr Zorn ist sehr groß, ebenso die Gnade der Großherzigen. Doch bei dieser Übertretung, o Brahmane, o Makelloser, solltest du mir verzeihen.
3.209.31
पतिशुश्रूषया धर्मो य स मे रोचते द्विज ।
दैवतेष्वपि सर्वेषु भर्ता मे दैवतं परम् ॥ ३.२०९.३१ ॥
Die Pflicht, die aus dem Dienst am Gatten entsteht, gefällt mir, o Zweimalgeborener. Unter allen Göttern ist mein Gatte mir die höchste Gottheit.
3.209.32
अविशेषेण तस्याहं कुर्यां धर्मं द्विजोत्तम ।
शुश्रूषायाः फलं पश्य पत्युर्ब्राह्मण यादृशम् ॥ ३.२०९.३२ ॥
O Bester der Zweimalgeborenen, ich erfülle meine Pflicht ihm gegenüber ohne Vorbehalt. O Brahmane, sieh die Frucht des Dienstes am Gatten, wie sie ist.
3.209.33
बलाका हि त्वया दग्धा रोषात्तद्विदितं मया ।
क्रोधः शत्रुः शरीरस्थो मनुष्याणां द्विजोत्तम ॥ ३.२०९.३३ ॥
O Bester der Zweimalgeborenen, aus Zorn hast du die Kraniche verbrannt; das weiß ich. Der Zorn ist der Feind, der im Körper der Menschen wohnt.
3.209.34
मास्म क्रुध्यो बलाकेव न वध्याऽस्मि पतिव्रता ।
यः क्रोधमोहौ त्यजति तं देवा ब्राह्मणं विदुः ॥ ३.२०९.३४ ॥
Erzürne dich nicht; wie der Kranich darf ich nicht getötet werden, denn ich bin meinem Gatten treu. Die Götter erkennen den als Brahmanen, der Zorn und Verblendung ablegt.
3.209.35
यो वदेदिह सत्यानि गुरुं संतोषयेत च ।
हिंसितश्च त हिंसेत तं देवा ब्राह्मणं विदुः ॥ ३.२०९.३५ ॥
Wer hier die Wahrheit spricht, seinen Lehrer zufriedenstellt und, obwohl verletzt, nicht verletzt – den erkennen die Götter als Brahmanen.
3.209.36
जितेन्द्रियो धर्मपरः स्वाध्यायनिरतः शुचिः ।
कामक्रोधौ वशौ यस्य तं देवा ब्राह्मणं विदुः ॥ ३.२०९.३६ ॥
Wer seine Sinne bezwungen hat, dem Dharma und dem Selbststudium ergeben ist, rein ist und dessen Begierde und Zorn beherrscht sind — den erkennen die Götter als Brahmanen.
3.209.37
यस्य चात्मसमो लोको धर्मज्ञस्य मनस्विनः ।
सर्वधर्मेषु चरतस्तं देवा ब्राह्मणं विदुः ॥ ३.२०९.३७ ॥
Dem die Welt gleich dem eigenen Selbst ist, der das Dharma kennt, den klugen Sinnes ist und allen Pflichten folgt, den erkennen die Götter als Brahmane.
3.209.38
योऽध्यापयेदधीयीत यजेद्वा याजयीत वा ।
दद्याद्वाऽपि यथाशक्ति तं देवा ब्राह्मणं विदुः ॥ ३.२०९.३८ ॥
Wer lehrt, lernt, opfert oder opfern lässt, oder nach seinen Kräften gibt, den erkennen die Götter als Brahmane.
3.209.39
ब्राह्मचारी वदान्यो योप्यधीयाद्द्विजपुङ्गवः ।
स्वाध्यायवानमत्तो वै तं देवा ब्राह्मणं विदुः ॥ ३.२०९.३९ ॥
Wer keusch, freigebig, der beste der Zweimalgeborenen ist, der lernt, dem Vedarezitieren ergeben und nicht berauscht ist, den erkennen die Götter wahrlich als Brahmane.
3.209.40
यद्ब्राह्मणानां कुशलं तदेषां परिकीर्तयेत् ।
सत्यं तथा व्याहरतां नानृते रमते मनः ॥ ३.२०९.४० ॥
Was das Wohl der Brahmanen ist, das soll man von ihnen verkünden. Der Geist derer, die Wahres sprechen, erfreut sich nicht an Falschheit.
3.209.41
धनं तु ब्राह्मणस्याहुः स्वाध्यायं दममार्जवम् ।
इन्द्रियाणां निग्रहं च शाश्वतं द्विजसत्तम ॥ ३.२०९.४१ ॥
Den Reichtum des Brahmanen nennt man das Studium, die Selbstbeherrschung und die Aufrichtigkeit; und die Zügelung der Sinne ist ewiger Reichtum, o Bester der Zweimalgeborenen.
3.209.42
सत्यार्जवे धर्ममाहुः परं धर्मविदो जनाः ।
दुर्ज्ञेयः शाश्वतो धर्मः स च सत्ये प्रतिष्ठितः ॥ ३.२०९.४२ ॥
Die Kenner des Dharma sagen, das höchste Dharma liege in Wahrheit und Aufrichtigkeit. Das ewige Dharma ist schwer zu erkennen, und es gründet in der Wahrheit.
3.209.43
श्रुतिप्रमाणो धर्मः स्यादिति वृद्धानुशासनम् ।
बहुधा दृश्यते धर्मः सूक्ष्म एव द्विजोत्तम ॥ ३.२०९.४३ ॥
Dharma soll die Śruti als Autorität haben, so lautet die Lehre der Alten. Dharma zeigt sich auf vielfache Weise, und, o Bester der Zweimalgeborenen, er ist in der Tat subtil.
3.209.44
भगवानपि धर्मज्ञः स्वाद्यायनिरतः शुचिः ।
न तु तत्त्वेन भगवन्दर्मं वेत्सीति मे मतिः ॥ ३.२०९.४४ ॥
Obwohl Ihr ehrwürdig, ein Kenner des Dharma, dem Vedastudium ergeben und rein seid, so ist doch meine Meinung, o Ehrwürdiger, dass Ihr das Dharma nicht wirklich kennt.
3.209.45
यदि विप्र न जानीषे धर्मं परमकं द्विज ।
धर्मव्याधं तत पृच्छ गत्वा तु मिथिलां पुरीम् ॥ ३.२०९.४५ ॥
Wenn du das höchste Dharma nicht kennst, o Brahmane, o Zweimalgeborener, so geh in die Stadt Mithilā und frage Dharmavyādha selbst.
3.209.46
मातापितृभ्यां शुश्रूपुः सत्यवादी जितेन्द्रियः ।
मिथिलायां वसेद्व्याधः स ते धर्मान्प्रवक्ष्यति ॥ ३.२०९.४६ ॥
Jener Jäger, der Mutter und Vater dient, die Wahrheit spricht und seine Sinne bezwungen hat, wohnt in Mithilā; er wird dir die Dharmas darlegen.
3.209.47
तत्र गच्छस्व भद्रं ते यथाकामं द्विजोत्तम ।
व्याधः परमधर्मात्मा स ते छेत्स्यति संशयम् ॥ ३.२०९.४७ ॥
Geh dorthin, dir sei Glück beschieden; tu, was du willst, o Bester der Zweimalgeborenen. Jener Jäger, dessen Wesen das höchste Dharma ist, wird deinen Zweifel durchschneiden.
3.209.48
अत्युक्तमपि मे सर्वं क्षन्तुमर्हस्यनिन्दित ।
स्त्रियो ह्यवध्याः सर्वेषां ये धर्ममभिविन्दते ॥ ३.२०९.४८ ॥
O Makellose, du sollst alles verzeihen, was ich gesagt habe, auch das, was zu weit ging. Frauen dürfen von niemandem getötet werden, zumal jene, die das Dharma erlangen.
3.209.49
प्रीतोस्मि तव भद्रं ते गतः क्रोधश्च शोभने ।
उपालम्भस्त्वया प्रोक्तो मम निश्रेयसं परम् ॥ ३.२०९.४९ ॥
Ich bin erfreut, Glück sei mit dir. O Strahlende, auch mein Zorn ist vergangen. Der Tadel, den du ausgesprochen hast, ist für mich das höchste Gut.
3.209.50
स्वस्ति तेऽस्तु गमिष्यामि साधयिष्यामि शोभने ।
धन्या त्वमसि कल्याणि यस्याः स्याद्वृत्तमीदृशम्। ॥ ३.२०९.५० ॥
Möge es dir wohlergehen. O Strahlende, ich werde gehen und meine Aufgabe vollenden. O Glückverheißende, du bist gesegnet, du, deren Verhalten so ist.
3.209.51
तया विसृष्टो निर्गत्य स्वमेव भवनं ययौ ।
विनिन्दन्स स्वमात्मानं कौशिको द्विजसत्तमः
वस्त्रिणो वस्त्रदा यान्ति अवस्त्रा यान्त्यवस्त्रदाः ॥ ३.२०९.५१ ॥
Von ihr entlassen, ging er hinaus und kehrte in sein eigenes Haus zurück, Kauśika, der Beste der Zweimalgeborenen, sich selbst tadelnd. Wer Kleider gibt, geht bekleidet; wer keine gibt, geht unbekleidet.