மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 3.209
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
3.209.1
कश्चिद्द्विजातिप्रवरो वेदाध्यायी तपोधनः ।
तपस्वी धर्मशीलश्च कौशिको नाम भारत ॥ ३.२०९.१ ॥
பாரதா, கௌசிகன் என்ற பெயருடைய ஒரு இருபிறப்பாளர்களில் சிறந்தவன் இருந்தான்; அவன் வேதங்களைக் கற்றவன், தவமே செல்வமாக உடையவன், தவசியும் தர்மசீலனும் ஆவான்.
3.209.2
साङ्गोपनिषदान्वेदानधीते द्विजसत्तमः ।
सवृक्षमूले कस्मिंश्चिद्वेदानुच्चारयन्स्थितः ॥ ३.२०९.२ ॥
அந்த இருபிறப்பாளர்களில் சிறந்தவன் அங்கங்கள் மற்றும் உபநிடதங்களுடன் வேதங்களைக் கற்றான்; ஒரு மரத்தடியில் நின்று வேதங்களை உரக்க ஓதிக்கொண்டிருந்தான்.
3.209.3
उपरिष्टाच्च वृक्षस्य बलाका संन्यलीयत ।
तया पुरीषमुत्सृष्टं ब्राह्मणस्य तदोपरि ॥ ३.२०९.३ ॥
மரத்தின் மேலே ஒரு கொக்கு வந்து அமர்ந்தது; அப்போது அது அந்த பிராமணன் மீது எச்சத்தை இட்டது.
3.209.4
समवेक्ष्यततः क्रुद्धः सममध्यायत द्विजः ।
तां बलकां महाराज निलीनां नगमूर्धनि ॥ ३.२०९.४ ॥
பின்னர் அந்த இருபிறப்பாளன் பார்த்துக் கோபமுற்று உடனே சிந்தித்தான்; மகாராஜனே, மரத்தின் உச்சியில் ஒளிந்திருந்த அந்தக் கொக்கை.
3.209.5
भृशं क्रोधाभिभूतेन बलाका सा निरीक्षिता ।
अपध्याता च विप्रेण न्यपतद्धरणीतले ॥ ३.२०९.५ ॥
மிகுந்த கோபத்தால் ஆட்கொள்ளப்பட்ட பிராமணன் அந்தக் கொக்கைப் பார்த்தான்; பிராமணனின் சாபத்தால் அந்தக் கொக்கு நிலத்தில் விழுந்தது.
3.209.6
बलाकां पतितां दृष्ट्वा गतसत्वामचेतनाम् ।
कारुण्यादभिसंतप्तः पर्यशोचत तां द्विजः।
अकार्यं कृतवानस्मि द्वेषरागबलात्कृतः ॥ ३.२०९.६ ॥
கீழே விழுந்து உயிரற்று உணர்வற்றுக் கிடந்த அந்தக் கொக்கைக் கண்டு, இரக்கத்தால் மிகவும் வருந்தி பிராமணன் அதற்காகப் புலம்பினான்; "வெறுப்பும் பற்றும் என்னை உந்த, நான் தவறான செயலைச் செய்துவிட்டேன்."
3.209.7
इत्युक्ताव बहुशो विद्वान्ग्रामं भैक्षाय संश्रितः ।
ग्रामे शुचीनि प्रचरन्कुलानि भरतर्षभ ॥ ३.२०९.७ ॥
இவ்வாறு பலமுறை கூறிவிட்டு, அந்த அறிஞர் பிச்சைக்காக ஊருக்குச் சென்றார். பரதர்களில் சிறந்தவனே, ஊரில் தூய குடும்பங்களில் சுற்றித் திரிந்தார்.
3.209.8
देहीति याचमानोऽसौ तिष्ठेत्युक्तः स्त्रिया ततः ।
शौचं तु यावत्कुरुते भाजनस्य कुटुम्बिवी ॥ ३.२०९.८ ॥
"கொடுங்கள்" என்று யாசித்த அவனிடம் அந்தப் பெண் "காத்திருங்கள்" என்றாள். அப்போது அந்த இல்லத்தரசி பாத்திரத்தைத் தூய்மைப்படுத்திக் கொண்டிருந்தபோது.
3.209.9
एतस्मिन्नन्तरे राजन्क्षुधासंपीडितो भृशम् ।
भर्ता प्रविष्टः सहसा तस्या भरतसत्तम ॥ ३.२०९.९ ॥
இதற்கிடையில், அரசே, பசியால் மிகவும் வாடிய அவளுடைய கணவன் திடீரென வீட்டிற்குள் நுழைந்தான். பரதர்களில் சிறந்தவனே.
3.209.10
सा तु दृष्ट्वा पतिं साध्वी ब्राह्मणं व्यपहाय तम् ।
पाद्यमाचमनीयं वै ददौ भर्तुस्तथाऽऽसनम् ॥ ३.२०९.१० ॥
அந்தக் கற்புடைய பெண் கணவனைக் கண்டதும் அந்த அந்தணனை விட்டுவிட்டு, கணவனுக்குக் கால் கழுவும் நீரும், ஆசமனத்திற்கு நீரும், ஆசனமும் கொடுத்தாள்.
3.209.11
प्रह्वा पर्यचरच्चापि भर्तारमसितेक्षणा ।
आहारेणाथ भक्ष्यैश्च वाक्यैः सुमधुरैस्तथा ॥ ३.२०९.११ ॥
கருங்கண்ணுடைய அவள் பணிவுடன் கணவனுக்குப் பணிவிடை செய்தாள், உணவு, சிற்றுண்டிகள் மற்றும் மிக இனிமையான சொற்களாலும்.
3.209.12
उच्छिष्टं भाविता भर्तुर्भुङ्क्ते नित्यं युधिष्ठिर ।
दैवतं च पतिं मेने भर्तुश्चित्तानुसारिणी ॥ ३.२०९.१२ ॥
யுதிஷ்டிரா, கணவனிடம் பக்தி கொண்ட அவள் எப்போதும் கணவன் எஞ்சியதையே உண்பாள்; கணவனைத் தெய்வமாகக் கருதி, அவனுடைய மனதைப் பின்பற்றி நடந்தாள்.
3.209.13
कर्मणा मनसा वाचा नात्यश्नान्नापि चापिवत् ।
तं सर्वभावोपगता पतिशुश्रूषणे रता ॥ ३.२०९.१३ ॥
செயலாலும் மனத்தாலும் வாக்காலும் அவள் மிகுதியாக உண்பதுமில்லை, பருகுவதுமில்லை; எல்லா வகையிலும் தன்னை அர்ப்பணித்து, கணவனுக்குப் பணிவிடை செய்வதில் மகிழ்ந்திருந்தாள்.
3.209.14
साध्वाचारा शुचिर्दक्षा कुटुम्बस्य हितैषिणी ।
भर्तुश्चापि हितं यत्तत्सततं साऽनुवर्तते ॥ ३.२०९.१४ ॥
அவள் நல்லொழுக்கமுடையவளும், தூயவளும், திறமையுடையவளும், குடும்பத்தின் நலனை விரும்புபவளுமாக இருந்தாள்; கணவனுக்கு எது நலமோ அதையே அவள் எப்போதும் பின்பற்றினாள்.
3.209.15
देवतातिथिभृत्यानां श्वश्रूश्वशुरयोस्तथा ।
शुश्रूषणपरा नित्यं सततं संयतेन्द्रिया ॥ ३.२०९.१५ ॥
தெய்வங்களுக்கும், விருந்தினர்களுக்கும், பணியாளர்களுக்கும், அவ்வாறே மாமியார் மாமனார்க்கும் பணிவிடை செய்வதில் எப்போதும் ஈடுபட்டிருந்தாள்; புலன்களை எப்போதும் அடக்கியிருந்தாள்.
3.209.16
सा ब्राह्मणं तदा दृष्ट्वा संस्थितं भैक्षकाङ्क्षिणम् ।
कुर्वती पतिशुश्रूषां सस्माराथ शुभेक्षणा ॥ ३.२०९.१६ ॥
அப்போது அழகிய கண்களுடையவள், பிட்சை வேண்டி நின்றிருந்த ஒரு பிராமணனைக் கண்டாள்; கணவனுக்குப் பணிவிடை செய்துகொண்டிருந்தபோது அது அவளுக்கு நினைவு வந்தது.
3.209.17
व्रीडिता साऽभवत्साध्वी तदा भरतसत्तम ।
भिक्षामादाय विप्राय निर्जगाम यशस्विनी ॥ ३.२०९.१७ ॥
பரதர்களில் சிறந்தவனே! அப்போது அந்த நற்குணவதி வெட்கமடைந்தாள்; பிட்சையை எடுத்துக்கொண்டு, புகழ்மிக்க அவள் பிராமணனிடம் வெளியே சென்றாள்.
3.209.18
किमिदं भवति त्वं मां तिष्ठेत्युक्त्वा वराङ्गने ।
उपरोधं कृतवती न विसर्जितवत्यसि ॥ ३.२०९.१८ ॥
சிறந்த பெண்ணே! "நில்" என்று சொல்லி, இது என்ன? நீ என்னைத் தடுத்து வைத்திருக்கிறாய், விடுவிக்கவில்லை.
3.209.19
ब्राह्मणं क्रोधसंतप्तं ज्वलन्तमिव तेजसा ।
दृष्ट्वा साध्वी मनुष्येन्द्रसान्त्वपूर्वं वचोऽब्रवीत् ॥ ३.२०९.१९ ॥
கோபத்தால் தகிக்கும், தேஜஸால் எரிவது போல இருந்த அந்தணரைக் கண்டு, அந்த கற்புடைய பெண் முதலில் ஆறுதலான சொற்களைக் கூறினாள்.
3.209.20
क्षमस्वविप्रप्रवर क्षमस्व स्त्रीजडात्मताम् ।
प्रसीद भगवन्मह्यं कृपां कुरु मयि द्विज ॥ ३.२०९.२० ॥
அந்தணர்களில் சிறந்தவரே, மன்னியுங்கள்; பெண்ணின் மந்தமான இயல்பை மன்னியுங்கள். பகவானே, மகிழ்ச்சி கொண்டு என் மீது கருணை காட்டுங்கள், துவிஜரே.
3.209.21
क्षन्तुमर्हसि मे विद्वन्भर्ता मे दैवतं महत् ।
स चापि क्षुधितः श्रान्तः प्राप्तः शुश्रूषितोमया ॥ ३.२०९.२१ ॥
அறிஞரே, நீங்கள் என்னை மன்னிக்கத் தகுதியுடையவர்; என் கணவரே எனக்குப் பெரிய தெய்வம். அவரும் பசியோடும் களைப்போடும் வந்தார், நான் அவருக்குப் பணிவிடை செய்தேன்.
3.209.22
ब्राह्मणआ न गरीयांसो गरीयांस्ते पतिः कृतः ।
गृहस्थधर्मे वर्तन्ती ब्राह्मणानवमन्यसे ॥ ३.२०९.२२ ॥
அந்தணர்கள் பெரியவர்கள் அல்லர் என்றா, உன் கணவனை உயர்ந்தவனாக்கிக் கொண்டாய்? இல்லறதர்மத்தில் இருந்துகொண்டு அந்தணர்களை அவமதிக்கிறாய்.
3.209.23
इन्द्रोऽप्येषां प्रणमते किं पुनर्मानवो भुवि ।
अवलिप्ते न जानीषे वृद्धानां न श्रुतं त्वया ॥ ३.२०९.२३ ॥
இவர்களுக்கு இந்திரனும் வணங்குகிறான்; பூமியிலுள்ள மனிதனைப் பற்றி என்ன சொல்வது! கர்வம் கொண்டவளே, நீ அறியவில்லையா? பெரியோர்களைப் பற்றி நீ கேள்விப்படவில்லையா?
3.209.24
ब्राह्मणा ह्यग्निसदृशा दहेयुः पृथिवीमपि ।
सपर्वतवनद्वीपां क्षिप्रमेवावमानिताः ॥ ३.२०९.२४ ॥
அவமதிக்கப்பட்ட அந்தணர்கள் நெருப்புக்கு ஒப்பாகி, மலைகள், காடுகள், தீவுகளுடன் கூடிய இந்தப் பூமியையும் விரைவில் எரித்துவிடுவார்கள்.
3.209.25
नाहं बलाका विप्रर्षे त्यज क्रोधं तपोधन ।
अनया क्रुद्धया दृष्ट्या क्रुद्धः किं मां करिष्यसि ॥ ३.२०९.२५ ॥
நான் கொக்கு அல்ல, முனிவர்களில் சிறந்தவரே. தவச் செல்வரே, கோபத்தை விடுங்கள். இந்த கோபமான பார்வையால் கோபித்து என்ன செய்வீர்?
3.209.26
नावजानाम्यहं विप्रान्देवैस्तुल्यान्मनस्विनः ।
अपराधमिमं विप्र क्षन्तुमर्हसि मेऽनघ ॥ ३.२०९.२६ ॥
தேவர்களுக்கு நிகரான மனத்தவம் கொண்ட அந்தணர்களை நான் அவமதிப்பதில்லை. அந்தணரே, பாவமற்றவரே, என் இந்தக் குற்றத்தை நீர் பொறுக்க வேண்டும்.
3.209.27
जानामि तेजो विप्राणआं महाभाग्यं च धीमताम् ।
अपेयः सागरः क्रोधात्कृतो हि लवणोदकः ॥ ३.२०९.२७ ॥
அந்தணர்களின் தேஜஸையும், அறிவாளிகளின் பெரும் பாக்கியத்தையும் நான் அறிவேன். கோபத்தால்தான் கடல் உப்புநீராகி குடிக்க இயலாததாக ஆக்கப்பட்டது.
3.209.28
तथैव दीप्ततपसां मुनीनां भावितात्मनाम् ।
येषां क्रोधाग्निरद्यापि समुद्रे नोपशाम्यति।
कस्तान्परिभवेन्मूढो ब्राह्मणानमितौजसः ॥ ३.२०९.२८ ॥
அதுபோலவே, தீப்தமான தவமுடைய, தூய மனமுடைய முனிவர்களின் கோபத் தீ இன்றும் கடலில் தணியவில்லை. அளவற்ற ஆற்றலுள்ள அந்தணர்களை எந்த மூடன் அவமதிப்பான்?
3.209.29
ब्राह्मणानां परिभवाद्वातापिः सुदुरात्मवान् ।
अगस्त्यमृषिमासाद्य जीर्णः क्रूरो महासुरः ॥ ३.२०९.२९ ॥
அந்தணர்களை அவமதித்ததால், மிகக் கொடிய மனமுடைய வாதாபி அகஸ்தியமுனிவரை அணுகி, அழிந்த கொடூரமான பெரிய அசுரனானான்.
3.209.30
बहुप्रभावाः श्रूयन्ते ब्राह्मणानां महात्मनाम् ।
क्रोधः सुविपुलो ब्रह्मन्प्रसादश्च महात्मनाम्।
अस्मिंस्त्वतिक्रमे ब्रह्मन्क्षन्तुमर्हसि मेऽनघ ॥ ३.२०९.३० ॥
மகாத்மாக்களான அந்தணர்களின் பெரும் ஆற்றல்கள் கேட்கப்படுகின்றன; பிரம்மரே, அவர்களின் கோபம் மிகப் பெரியது, மகாத்மாக்களின் அருளும் உண்டு. ஆனால் இந்த மீறலில், பிரம்மரே, பாவமற்றவரே, நீர் என்னை மன்னிக்க வேண்டும்.
3.209.31
पतिशुश्रूषया धर्मो य स मे रोचते द्विज ।
दैवतेष्वपि सर्वेषु भर्ता मे दैवतं परम् ॥ ३.२०९.३१ ॥
கணவனுக்குச் செய்யும் சேவையால் உண்டாகும் தர்மமே எனக்கு விருப்பமானது, ஓ துவிஜரே. எல்லா தேவர்களிலும் என் கணவனே எனக்குப் பரம தெய்வம்.
3.209.32
अविशेषेण तस्याहं कुर्यां धर्मं द्विजोत्तम ।
शुश्रूषायाः फलं पश्य पत्युर्ब्राह्मण यादृशम् ॥ ३.२०९.३२ ॥
ஓ துவிஜோத்தமரே, நான் அவருக்கு முழுமையாக தர்மத்தைச் செய்கிறேன். ஓ பிராமணரே, கணவனுக்குச் செய்யும் சேவையின் பலனை இப்படிப் பாருங்கள்.
3.209.33
बलाका हि त्वया दग्धा रोषात्तद्विदितं मया ।
क्रोधः शत्रुः शरीरस्थो मनुष्याणां द्विजोत्तम ॥ ३.२०९.३३ ॥
ஓ துவிஜோத்தமரே, கோபத்தால் நீர் கொக்குகளை எரித்தீர்; அது எனக்குத் தெரியும். கோபம் மனிதர்களின் உடலில் வாழும் எதிரி.
3.209.34
मास्म क्रुध्यो बलाकेव न वध्याऽस्मि पतिव्रता ।
यः क्रोधमोहौ त्यजति तं देवा ब्राह्मणं विदुः ॥ ३.२०९.३४ ॥
கோபம் கொள்ளாதீர், கொக்கைப் போல நான் கொல்லப்படத் தக்கவள் அல்ல; நான் கணவனுக்கு உறுதியானவள். கோபத்தையும் மோகத்தையும் விடுபவனை தேவர்கள் பிராமணன் என்று அறிவர்.
3.209.35
यो वदेदिह सत्यानि गुरुं संतोषयेत च ।
हिंसितश्च त हिंसेत तं देवा ब्राह्मणं विदुः ॥ ३.२०९.३५ ॥
இங்கே உண்மையைச் சொல்பவனும், குருவை மகிழ்விப்பவனும், துன்புறுத்தப்பட்டாலும் பிறரைத் துன்புறுத்தாதவனுமே தேவர்களால் பிராமணன் என்று அறியப்படுகிறான்.
3.209.36
जितेन्द्रियो धर्मपरः स्वाध्यायनिरतः शुचिः ।
कामक्रोधौ वशौ यस्य तं देवा ब्राह्मणं विदुः ॥ ३.२०९.३६ ॥
புலன்களை வென்றவனும், தர்மத்தில் ஈடுபட்டவனும், சுவாத்தியாயத்தில் ஈடுபட்டவனும், தூய்மையானவனும், காமமும் கோபமும் தன் வசத்தில் உள்ளவனுமான அவனை தேவர்கள் பிராமணன் என்று அறிவர்.
3.209.37
यस्य चात्मसमो लोको धर्मज्ञस्य मनस्विनः ।
सर्वधर्मेषु चरतस्तं देवा ब्राह्मणं विदुः ॥ ३.२०९.३७ ॥
எவருக்கு உலகம் தன்னைப் போன்றதோ, தர்மத்தை அறிந்த, மனத்திண்மை கொண்ட, எல்லா தர்மங்களையும் கடைப்பிடிக்கும் அவரை தேவர்கள் பிராமணர் என்று அறிவார்கள்.
3.209.38
योऽध्यापयेदधीयीत यजेद्वा याजयीत वा ।
दद्याद्वाऽपि यथाशक्ति तं देवा ब्राह्मणं विदुः ॥ ३.२०९.३८ ॥
கற்பிப்பவரும், கற்பவரும், யாகம் செய்பவரும் அல்லது செய்விப்பவரும், தன் சக்திக்கேற்ப தானம் செய்பவரும் ஆகியோரை தேவர்கள் பிராமணர் என்று அறிவார்கள்.
3.209.39
ब्राह्मचारी वदान्यो योप्यधीयाद्द्विजपुङ्गवः ।
स्वाध्यायवानमत्तो वै तं देवा ब्राह्मणं विदुः ॥ ३.२०९.३९ ॥
பிரமசாரியாகவும், கொடையாளியாகவும், கற்பவனாகவும், இரு பிறப்பாளரில் சிறந்தவனாகவும், ஸ்வாத்யாயத்தில் ஈடுபட்டவனாகவும், மயக்கமற்றவனாகவும் இருப்பவனை தேவர்கள் பிராமணர் என்று அறிவார்கள்.
3.209.40
यद्ब्राह्मणानां कुशलं तदेषां परिकीर्तयेत् ।
सत्यं तथा व्याहरतां नानृते रमते मनः ॥ ३.२०९.४० ॥
பிராமணர்களின் நலன் எதுவோ, அதை அவர்களுக்காக எடுத்துரைக்க வேண்டும். உண்மை பேசுபவர்களின் மனம் பொய்யில் மகிழ்வதில்லை.
3.209.41
धनं तु ब्राह्मणस्याहुः स्वाध्यायं दममार्जवम् ।
इन्द्रियाणां निग्रहं च शाश्वतं द्विजसत्तम ॥ ३.२०९.४१ ॥
இரு பிறப்பாளர்களில் சிறந்தவனே, பிராமணனின் செல்வம் ஸ்வாத்யாயமும், தமமும், ஆர்ஜவமும், புலன்களை அடக்குதலும் என்றும் நிலையானவை என்று சொல்கிறார்கள்.
3.209.42
सत्यार्जवे धर्ममाहुः परं धर्मविदो जनाः ।
दुर्ज्ञेयः शाश्वतो धर्मः स च सत्ये प्रतिष्ठितः ॥ ३.२०९.४२ ॥
தர்மத்தை அறிந்தவர்கள் உண்மையிலும் நேர்மையிலும் உயர்ந்த தர்மம் உள்ளது என்கிறார்கள். நிலையான தர்மம் அறிய கடினமானது; அது உண்மையில் நிலைபெற்றுள்ளது.
3.209.43
श्रुतिप्रमाणो धर्मः स्यादिति वृद्धानुशासनम् ।
बहुधा दृश्यते धर्मः सूक्ष्म एव द्विजोत्तम ॥ ३.२०९.४३ ॥
சுருதியை பிரமாணமாகக் கொண்டதே தர்மம் என்பது பெரியோரின் அறிவுரை. தர்மம் பல வழிகளில் காணப்படுகிறது; இருபிறப்பாளர்களில் சிறந்தவனே, அது நுட்பமானது.
3.209.44
भगवानपि धर्मज्ञः स्वाद्यायनिरतः शुचिः ।
न तु तत्त्वेन भगवन्दर्मं वेत्सीति मे मतिः ॥ ३.२०९.४४ ॥
நீர் பகவானாக இருந்தாலும், தர்மத்தை அறிந்தவராகவும், வேத ஓதலில் ஈடுபட்டவராகவும், தூய்மையானவராகவும் இருந்தாலும், பகவானே, நீர் உண்மையில் தர்மத்தை அறியவில்லை என்பது என் கருத்து.
3.209.45
यदि विप्र न जानीषे धर्मं परमकं द्विज ।
धर्मव्याधं तत पृच्छ गत्वा तु मिथिलां पुरीम् ॥ ३.२०९.४५ ॥
பிராமணரே, இருபிறப்பாளரே, உமக்கு உயர்ந்த தர்மம் தெரியவில்லை என்றால், மிதிலை நகருக்குச் சென்று தர்மவியாதனிடமே கேள்.
3.209.46
मातापितृभ्यां शुश्रूपुः सत्यवादी जितेन्द्रियः ।
मिथिलायां वसेद्व्याधः स ते धर्मान्प्रवक्ष्यति ॥ ३.२०९.४६ ॥
தாய் தந்தையருக்கு பணிவிடை செய்பவரும், உண்மை பேசுபவரும், புலன்களை வென்றவருமான அந்த வேடன் மிதிலையில் வசிக்கிறான்; அவன் உனக்கு தர்மங்களை விளக்குவான்.
3.209.47
तत्र गच्छस्व भद्रं ते यथाकामं द्विजोत्तम ।
व्याधः परमधर्मात्मा स ते छेत्स्यति संशयम् ॥ ३.२०९.४७ ॥
அங்கே செல், உனக்கு நன்மை உண்டாகட்டும், விரும்பியபடி செய், இருபிறப்பாளரில் சிறந்தவனே. பரம தர்மாத்மாவான அந்த வேடன் உன் ஐயத்தை அறுப்பான்.
3.209.48
अत्युक्तमपि मे सर्वं क्षन्तुमर्हस्यनिन्दित ।
स्त्रियो ह्यवध्याः सर्वेषां ये धर्ममभिविन्दते ॥ ३.२०९.४८ ॥
குற்றமற்றவளே, நான் சொன்ன அனைத்தையும், மிகைப்படுத்திச் சொன்னதையும் கூட நீ மன்னிக்க வேண்டும். தர்மத்தை அடைந்த பெண்கள் எல்லோராலும் கொல்லப்படத் தகாதவர்கள்.
3.209.49
प्रीतोस्मि तव भद्रं ते गतः क्रोधश्च शोभने ।
उपालम्भस्त्वया प्रोक्तो मम निश्रेयसं परम् ॥ ३.२०९.४९ ॥
நான் மகிழ்ச்சியடைந்தேன், உனக்கு நலம் உண்டாகட்டும். அழகியே, என் கோபமும் நீங்கியது. நீ சொன்ன கண்டனம் எனக்கு மிகச் சிறந்த நன்மையாகும்.
3.209.50
स्वस्ति तेऽस्तु गमिष्यामि साधयिष्यामि शोभने ।
धन्या त्वमसि कल्याणि यस्याः स्याद्वृत्तमीदृशम्। ॥ ३.२०९.५० ॥
உனக்கு நலம் உண்டாகட்டும். அழகியே, நான் சென்று என் கடமையை நிறைவேற்றுவேன். மங்களகரமானவளே, இத்தகைய நடத்தை கொண்ட நீ பாக்கியவதி.
3.209.51
तया विसृष्टो निर्गत्य स्वमेव भवनं ययौ ।
विनिन्दन्स स्वमात्मानं कौशिको द्विजसत्तमः
वस्त्रिणो वस्त्रदा यान्ति अवस्त्रा यान्त्यवस्त्रदाः ॥ ३.२०९.५१ ॥
அவளால் விடைபெற்று வெளியேறி அவன் தன் வீட்டுக்கே சென்றான். இரு பிறப்பாளரில் சிறந்த அந்த கௌசிகன் தன்னையே நொந்துகொண்டான். ஆடை தருபவர்கள் ஆடை அணிந்தவர்களாகச் செல்கிறார்கள்; ஆடை தராதவர்கள் ஆடையற்றவர்களாகச் செல்கிறார்கள்.