Mahābhārata · Adhyāya 3.210
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
3.210.1
चिन्तयित्वा तदाश्चर्यं स्त्रिया प्रोक्तमशेपतः ।
विनिन्दन्स द्विजोऽऽत्मानमागस्कृत इवाबभौ ॥ ३.२१०.१ ॥
Über jenes Wunder nachsinnend und sich erinnernd, was die Frau ihm vollständig gesagt hatte, erschien der Zweimalgeborene, sich selbst tadelnd, wie ein Schuldiger.
3.210.2
चिन्तयानः स धर्मस्य सूक्ष्मां गतिमथाब्रवीत् ।
श्रद्दधानेन वै भाव्ये गच्छामि मिथिलामहम् ॥ ३.२१०.२ ॥
Über den feinen Pfad des Dharma nachsinnend, sprach er dann: Mit Vertrauen auf das Verlässliche werde ich gewiss nach Mithilā gehen.
3.210.3
कृतात्मा धर्मवित्तस्यां व्याधो निवसते किल ।
तं गच्चाम्यहमद्यैव धर्मं प्रष्टुं तपोधनम् ॥ ३.२१०.३ ॥
Dort wohnt, so heißt es, ein Jäger, selbstbeherrscht und des Dharma kundig. Um den an Askese reichen Mann nach dem Dharma zu fragen, werde ich noch heute gehen.
3.210.4
इतिसंचिन्त्य मनसा श्रद्दधानः स्त्रिया वचः ।
बलाकाप्रत्ययेनासौ धर्म्यैश्च वचनैः शुभैः ॥ ३.२१०.४ ॥
So in seinem Sinn nachsinnend, dem Wort der Frau vertrauend auf das Zeugnis des Kranichs, und mit rechtschaffenen, glückverheißenden Worten, brach er auf.
3.210.5
संप्रतस्थे स मिथिलां कौतूहलसमन्वितः ।
अतिक्रामन्नरण्यानि ग्रामांश्च नगराणि च ॥ ३.२१०.५ ॥
Voll Neugier brach er nach Mithilā auf und durchquerte Wälder, Dörfer und Städte.
3.210.6
ततो जगाम मिथिलां जनकेन सुरक्षिताम् ।
धर्मसेतुसमाकीर्णां यज्ञोत्सववतीं शुभाम् ॥ ३.२१०.६ ॥
Dann ging er nach Mithilā, von Janaka wohl beschützt, voll von Brücken des Dharma und reich an Opferfesten.
3.210.7
गोपुराट्टालकवतीं हर्म्यप्राकारशोभनाम् ।
प्रविश्य नगरीं रम्यां विमानैर्बहुभिर्युताम् ॥ ३.२१०.७ ॥
Nachdem er in jene reizvolle Stadt eingetreten war, geschmückt mit Torbauten und Wachtürmen, verschönert durch Herrenhäuser und Mauern, erfüllt von vielen Palästen.
3.210.8
पण्यैश्च बहुभिर्युक्तां सुविभक्तमहापथाम् ।
अश्वै रथैस्तथा नागैर्योधैश्च बहुभिर्युताम् ॥ ३.२१०.८ ॥
Erfüllt von vielen Waren, mit wohlgeordneten großen Straßen, voll von Pferden, Wagen, Elefanten und vielen Kriegern.
3.210.9
हृष्टपुष्टजनाकीर्णां नित्योत्सवसमाकुलाम् ।
सोऽपस्यद्बहुवृत्तान्तां ब्राह्मणः समतिक्रमन् ॥ ३.२१०.९ ॥
Voll von fröhlichen, wohlgenährten Menschen, erfüllt von ständigen Festen und vielen Geschehnissen, sah der Brahmane die Stadt, während er sie durchquerte.
3.210.10
धर्मव्याधमपृच्छच्च स चास्य कथितो द्विजैः ।
अपश्यत्तत्रगत्वा तं सूनामध्ये व्यवस्थितम् ॥ ३.२१०.१० ॥
Er fragte nach dem Jäger Dharma, und die Zweimalgeborenen sagten es ihm. Als er dorthin ging, sah er ihn inmitten der Metzgerei sitzen.
3.210.11
मार्गमाहिपमांसानि विक्रीणन्तं तपस्विनम् ।
आकुलत्वाच्च क्रेतृणामेकान्ते संस्थितो द्विजः ॥ ३.२१०.११ ॥
Er sah den Asketen Fleisch von Hirschen und Büffeln verkaufen; wegen des Gedränges der Käufer stand der Brahmane an einem einsamen Ort abseits.
3.210.12
स तु ज्ञाता द्विजं प्राप्तं सहसा संभ्रमोत्थितः ।
आजगाम यतो विप्रः स्थित एकान्तआसने ॥ ३.२१०.१२ ॥
Als er erkannte, dass der Brahmane gekommen war, erhob er sich plötzlich in Eile und kam an den Ort, wo der Brahmane auf einem einsamen Sitz stand.
3.210.13
अभिवादये त्वां भगवन्स्वागतं ते द्विजोत्तम ।
अहं व्याधो हि भद्रं ते किं करोमि प्रशाधि माम् ॥ ३.२१०.१३ ॥
Ehrwürdiger, Bester der Zweimalgeborenen, ich grüße dich ehrerbietig; willkommen. Ich bin ein Jäger; mögest du Glück haben. Was soll ich tun? Weise mich an.
3.210.14
एकपत्न्या यदुक्तोसि गच्छ त्वं मिथिलामिति ।
जानाम्येतदहं सर्वं यदर्थं त्वमिहागतः ॥ ३.२१०.१४ ॥
Ich weiß alles, was dir die Frau mit einem einzigen Gatten sagte, nach Mithilā zu gehen, und ich kenne den Zweck, weshalb du hierher gekommen bist.
3.210.15
श्रुत्वा च तस्य तद्वाक्यं स विप्रो भृशविस्मितः ।
द्वितीयमिदमाश्चर्यमित्यचिन्तयत द्विजः ॥ ३.२१०.१५ ॥
Als der Brahmane seine Worte hörte, war er tief verwundert, und der Zweimalgeborene dachte: »Dies ist ein zweites Wunder.«
3.210.16
अदेशस्थं हि ते स्तानमिति व्याघोऽब्रवीद्द्विजम् ।
गृहं गच्छाव भगवन्यदि ते रोचतेऽनघ ॥ ३.२१०.१६ ॥
»Dein Bad ist an diesem Ort nicht angemessen«, sagte der Jäger zu dem Zweimalgeborenen. »Ehrwürdiger, Makelloser, wenn es dir gefällt, lass uns nach Hause gehen.«
3.210.17
बाढमित्येव तं विप्रो हृष्टो वचनमब्रवीत् ।
अग्रतस्तु द्विजं कृत्वा स जगाम गृहं प्रति ॥ ३.२१०.१७ ॥
»Gut so«, antwortete der erfreute Brahmane. Dann setzte er den Zweimalgeborenen an die Spitze und ging nach Hause.
3.210.18
प्रविश्य च गृहंरम्यमासनेनाभिपूजितः ।
अर्ध्येण च स वै तेन व्याधेन द्विजसत्तमः ॥ ३.२१०.१८ ॥
Als er das angenehme Haus betrat und vom Jäger mit einem Sitz und einer Wasserspende geehrt wurde, jener Beste der Zweimalgeborenen…
3.210.19
पाद्यमाचमनीयं च प्रतिगृह्य द्विजोत्तमः ।
ततः सुखोपविष्स्तं व्याधं वचनमब्रवीत् ॥ ३.२१०.१९ ॥
Nachdem der Beste der Zweimalgeborenen Wasser zum Waschen der Füße und zum Nippen empfangen hatte, sprach er, bequem sitzend, diese Worte zu dem Jäger.
3.210.20
कर्मैतद्वै न सदृशं भवतः प्रतिभाति मे ।
अनुतप्ये भृशं तात तव घोरेण कर्मणा ॥ ३.२१०.२० ॥
Diese Tat scheint mir nicht angemessen für dich. Lieber, ich bedauere tief deine schreckliche Tat.
3.210.21
कुलोचितमिदं कर्म पितृपैतामहं परम् ।
वर्तमानस्य मे धर्मे स्वे मन्युं मा कृथा द्विज ॥ ३.२१०.२१ ॥
Diese Tätigkeit entspricht meiner Familie; sie ist das Höchste, von Vätern und Großvätern überliefert. O Zweimalgeborener, zürne mir nicht, der ich in meiner eigenen Pflicht verharre.
3.210.22
विधात्रा विहितं पूर्वं कर्म स्वमनुपालयन् ।
प्रयत्नाच्च गुरू वृद्धौ शुश्रूषेऽहं द्विजोत्तम ॥ ३.२१०.२२ ॥
Ich erfülle die vor langer Zeit vom Schöpfer bestimmte Pflicht und diene sorgsam meinen betagten Eltern, o Bester der Zweimalgeborenen.
3.210.23
सत्यं वदे नाभ्यसूये यथाशक्ति ददामि च ।
देवतातिथिभृत्यानामवशिष्टेन वर्तये ॥ ३.२१०.२३ ॥
Ich spreche die Wahrheit, beneide niemanden und gebe nach meinen Kräften. Ich lebe von dem, was übrig bleibt, nachdem Götter, Gäste und Diener versorgt sind.
3.210.24
न कुत्सयाम्यहं किंचिन्न गर्हे बलवत्तरम् ।
कृतमन्वेति कर्तारं पुरा कर्म द्विजेत्तम ॥ ३.२१०.२४ ॥
Ich tadle niemanden und verurteile auch den Mächtigeren nicht. O Bester der Zweimalgeborenen, die frühere Tat folgt dem Täter.
3.210.25
कृषिगोरक्ष्यवाणिज्यमिह लोकस्य जीवनम् ।
दण्डनीतिस्त्रयो विद्या तेन लोको भवत्युत ॥ ३.२१०.२५ ॥
Ackerbau, Viehzucht und Handel sind hier der Lebensunterhalt der Welt. Die Lehre von der Herrschaft durch Strafe (daṇḍanīti): Dies sind die drei Wissenschaften, und durch sie besteht die Welt.
3.210.26
कर्म शूद्रे कृषिर्वैश्ये संग्रामः क्षत्रिये स्मृतः ।
ब्रह्मचर्यतपोमन्त्राः सत्यं च ब्राह्मणे सदा ॥ ३.२१०.२६ ॥
Dienst ist die Pflicht des śūdra, Ackerbau die des vaiśya, und Krieg ist dem kṣatriya vorgeschrieben. Für den brahmane gelten ehelose Studien, Askese, heilige Formeln und stets die Wahrheit.
3.210.27
राजा प्रशास्ति धर्मेण स्वकर्मनिरताः प्रजाः ।
विकर्माणश्च ये केचित्तान्युनक्ति स्वकर्मसु ॥ ३.२१०.२७ ॥
Der König regiert nach dharma; die Untertanen sind ihren eigenen Pflichten ergeben. Wer wider seine Pflicht handelt, wer auch immer es sei, den bindet er zurück an seine eigenen Pflichten.
3.210.28
भेतव्यं हि सदा राज्ञां प्रजानामधिपा हिते ।
मारयन्ति विकर्मस्थं लुब्धा मृगमिवेषुभिः ॥ ३.२१०.२८ ॥
Die Könige, die Herren der Völker, müssen stets gefürchtet werden, zum Wohl des Volkes. Wie ein gieriger Jäger den Hirsch mit Pfeilen tötet, so töten sie den, der im Unrecht handelt.
3.210.29
जनकस्येह विप्रर्षे विकर्मस्थो न विद्यते ।
स्वकर्मनिरता वर्णाश्चत्वारोपि द्विजोत्तम ॥ ३.२१०.२९ ॥
Hier, o brahmanischer Weiser, im Reich des Janaka, findet man niemanden, der wider seine Pflicht handelt; die vier Stände, o Bester der Zweimalgeborenen, sind alle ihren eigenen Pflichten ergeben.
3.210.30
स एष जनको राजा दुर्वृत्तमपि चेत्सुतम् ।
दण्ड्यं दण्डे निक्षिपति यथा न ग्लाति धार्मिकम् ॥ ३.२१०.३० ॥
So ist dieser König Janaka: Auch wenn sein eigener Sohn ein Übeltäter ist, übergibt er den Strafwürdigen der Strafe und trauert nicht um den Rechtschaffenen.
3.210.31
सुयुक्तचारो नृपतिः सर्वं धर्मेण पश्यति ।
श्रीश्च राज्यं च दण्डश्च क्षत्रियाणां द्विजोत्तम ॥ ३.२१०.३१ ॥
Ein König mit gut eingesetzten Spionen sieht alles durch den Dharma. O Bester der Zweimalgeborenen, für die Kṣatriyas gibt es Glück, Königreich und den Stab der Strafe.
3.210.32
राजानो हि स्वधर्मेण श्रियमिच्छन्ति भूयसीम् ।
सर्वेषामेव वर्णानां त्राता राजा भवत्युत ॥ ३.२१०.३२ ॥
Könige begehren durch ihre eigene Pflicht große Blüte; der König wird der Beschützer aller Stände.
3.210.33
परेण हि हतान्ब्रह्मन्वराहमहिषानहम् ।
न स्वयं हन्मि विप्रर्षे विक्रीणामि सदा त्वहम् ॥ ३.२१०.३३ ॥
O Brahmane, ich kaufe Eber und Büffel, die von anderen getötet wurden. O brahmanischer Weiser, ich töte sie nicht selbst; ich verkaufe sie stets.
3.210.34
न भक्षयामि मांसानि ऋतुगामी तथाह्यहम् ।
सदोपवासी च तथा नक्तभोजी सदा द्विज ॥ ३.२१०.३४ ॥
Ich esse kein Fleisch, denn ich verkehre nur zur rechten Zeit. O Zweimalgeborener, ich faste stets, und ebenso esse ich stets nachts.
3.210.35
अशीलश्चापि पुरुषो भूत्वा भवति शीलवान् ।
प्राणिहिंसारतिश्चापि भवते धार्मिकः पुनः ॥ ३.२१०.३५ ॥
Ein Mensch ohne gutes Betragen kann tugendhaft werden, und wer an der Schädigung von Lebewesen Freude hat, kann wieder rechtschaffen werden.
3.210.36
व्यभिचाराननरेन्द्राणां धर्मः संकीर्यते महान् ।
अधर्मो वर्तते चापि संकीर्यन्ते ततः प्रजाः ॥ ३.२१०.३६ ॥
Durch die Übertretungen der Könige gerät der große Dharma durcheinander; das Adharma gewinnt die Oberhand, und dann geraten auch die Untertanen durcheinander.
3.210.37
भेरुण्डा वामनाः कुब्जाः स्थूलशीर्षास्तथैव च ।
क्लीबाश्चान्धाश्च बधिरा जायन्तेऽत्युच्चलोचनाः ॥ ३.२१०.३७ ॥
Ungeheuerliche Wesen, Zwerge, Buckelige, Dickköpfige, Eunuchen, Blinde und Taube und Menschen mit sehr vorstehenden Augen werden geboren.
3.210.38
पार्थिवानामधर्मत्वात्प्रजानामभवः सदा ।
स एष राजा जनकः प्रजा धर्मेण पश्यति ॥ ३.२१०.३८ ॥
Durch die Ungerechtigkeit der Könige geraten die Untertanen stets ins Verderben; doch dieser König Janaka sorgt mit Rechtschaffenheit für seine Untertanen.
3.210.39
अनुगृह्णन्प्रजाः सर्वाः स्वधर्मनिरताः सदा ।
पात्येष राजा जनकः पितृवद्द्विजसत्तम ॥ ३.२१०.३९ ॥
Dieser König Janaka erweist allen seinen Untertanen, die stets ihren eigenen Pflichten nachgehen, Gunst und versorgt sie wie ein Vater, bester der Zweimalgeborenen.
3.210.40
येचैव मां प्रशंसन्ति येच निन्दन्ति मानवाः ।
सर्वान्सुपरिणीतेन कर्माणा तोषयाम्यहम् ॥ ३.२१०.४० ॥
Alle Menschen, die mich loben und die mich tadeln, stelle ich alle durch eine wohlvollbrachte Tat zufrieden.
3.210.41
ये जीवन्ति स्वधर्मेण संयुञ्जन्ति च पार्थिवाः ।
न किंचिदुपजीवनति दान्ता उत्थानसीलिनः ॥ ३.२१०.४१ ॥
Jene Könige, die nach ihrer eigenen Pflicht leben und sich ihr widmen, selbstbeherrscht und tatkräftig, sind auf nichts anderes angewiesen.
3.210.42
शक्त्याऽन्नदानं सततं तितिक्षा धर्मनित्यता ।
यथार्हं प्रतिपूजा च सर्वभूतेषु वै दया ॥ ३.२१०.४२ ॥
Beständiges Speisen-Geben nach eigenem Vermögen, Geduld, Beständigkeit im Dharma, gebührende Ehrerbietung und Mitgefühl mit allen Wesen.
3.210.43
त्यागान्नान्यत्र मर्त्यानां गुणास्तिष्ठान्ति पूरुषे ।
मृषावादं परिहरेत्कुर्यात्प्रियमयाचितः ॥ ३.२१०.४३ ॥
Außer durch Entsagung bleiben die Tugenden bei den Sterblichen nicht bestehen. Man soll falsche Rede meiden und ungefragt tun, was erfreut.
3.210.44
न च कामान्न संरम्भान्न द्वेषाद्धर्ममुत्सृजेत् ।
प्रिये नातिभृशं हृष्येदप्रिये न च संज्वरेत् ॥ ३.२१०.४४ ॥
Man soll das Dharma weder aus Begierde, noch aus Zorn, noch aus Hass aufgeben. Am Angenehmen soll man sich nicht allzu sehr freuen, am Unangenehmen nicht verzweifeln.
3.210.45
न मुह्येदर्थकृच्छ्रेषु न च धऱ्मं परित्यजेत् ।
कर्म चेत्किंचिदन्यत्स्यादितरन्न तदाचरेत् ॥ ३.२१०.४५ ॥
Man soll sich in Notlagen um Reichtum nicht verwirren lassen und das Dharma nicht aufgeben. Gibt es ein anderes Werk, so soll man nicht das Gegenteil tun.
3.210.46
यत्कल्याणमभिध्यायेत्तत्रात्मानं नियोजयेत् ।
न पापं प्रति पापः स्यात्साधुरेव सदा भवेत् ॥ ३.२१०.४६ ॥
Was heilsam ist, soll man bedenken und sich dem widmen. Gegenüber dem Bösen soll man nicht böse werden, sondern stets gut bleiben.
3.210.47
आत्मनैव हतः पापो यः पापं कर्तुमिच्छति ।
कर्म चैतदसाधूनां वृजिनानामसाधुकम् ॥ ३.२१०.४७ ॥
Der Böse, der Übles tun will, wird durch sich selbst erschlagen. Dies ist die Tat der Unrechtschaffenen und Sünder, und sie ist schlecht.
3.210.48
न धर्मोस्तीति मन्वानाः शुचीनवहसन्ति ये ।
अश्रद्दधाना धर्मस् ते नश्यन्ति न संशयः ॥ ३.२१०.४८ ॥
Wer meint, es gebe kein Dharma, und die Reinen verspottet, ohne Glauben, der geht zugrunde — daran ist kein Zweifel.
3.210.49
महादृतिरिवाध्मातः पापो भवति नित्यदा ।
साधुः सन्नतिमानेव सर्वत्रद्विजसत्तम ॥ ३.२१०.४९ ॥
Wie ein großer, aufgeblasener Blasebalg ist der Sünder stets aufgebläht; der Gute aber ist überall demütig, o Bester der Zweimalgeborenen.
3.210.50
मूढानामवलिप्तानामसारं भाषितं भवेत् ।
दर्शयन्त्यन्तरात्मानं दिवा रूपमिवांशुमान् ॥ ३.२१०.५० ॥
Die Rede der Toren und Hochmütigen ist inhaltslos; sie offenbaren ihr inneres Selbst, wie die Sonne bei Tag ihre Gestalt zeigt.
3.210.51
न लोके राजते मूर्खः केवलात्मप्रशंसया ।
अपिचेह मृजाहीनः कृतविद्यः प्रकाशते ॥ ३.२१०.५१ ॥
In der Welt glänzt der Tor nicht allein durch Selbstlob; und auch der Gelehrte glänzt hier nicht, wenn ihm die Feinheit fehlt.
3.210.52
अब्रुवन्कस्यचिन्निन्दामात्मपूजामवर्णयन् ।
न कश्चिद्गुणसंपन्नः प्रकाशो भुवि दृश्यते ॥ ३.२१०.५२ ॥
Kein tugendhafter Mensch, der niemanden tadelt und sich nicht selbst preist, ist auf Erden als glänzend zu sehen.
3.210.53
विकर्मणा तप्यमानः पापाद्विपरिमुच्यते ।
न तत्कुर्यां पुनरिति द्वितीयात्परिमुच्यते ॥ ३.२१०.५३ ॥
Wer sich wegen einer bösen Tat quält, wird von der Sünde befreit; wer beschließt »ich werde es nicht wieder tun«, wird vom zweiten befreit.
3.210.54
कर्मणा येन केनापि पापात्मा द्विजसत्तम ।
एवं श्रुतिरियं ब्रह्मन्धर्मेषु प्रतिदृश्यते ॥ ३.२१०.५४ ॥
Durch welche Tat auch immer die sündige Seele befreit werden mag, o Bester der Zweimalgeborenen — so zeigt sich, o Brahmane, diese Lehre unter den Angelegenheiten des Dharma.
3.210.55
पापनि बुद्ध्वेह पुरा कृतानि ।
स्वधर्मशीलो विनिहन्ति पश्चात्।
धर्मो ब्रह्मन्नुदते ब्राह्मणानां ।
यत्कुर्वते पापमिह प्रमादात् ॥ ३.२१०.५५ ॥
Wer hier die früher begangenen Sünden erkennt und seiner eigenen Pflicht treu bleibt, vernichtet sie später. O Brahmane, das Dharma vertreibt die Sünde, welche die Brahmanen hier aus Unachtsamkeit begehen.
3.210.56
पापं कृत्वा हि मन्येत नाहमस्मीति पूरुषः ।
तं तु देवाः प्रपश्यन्ति स्वस्यैवान्तरपूरुषः ॥ ३.२१०.५६ ॥
Hat ein Mensch eine Sünde begangen, mag er denken: »Ich bin es nicht.« Doch die Götter sehen ihn, und sein eigener innerer Mensch sieht ihn.
3.210.57
चिकीर्षेदेव कल्यायणं श्रद्दधानोऽनसूयकः ॥ ३.२१०.५७ ॥
Voller Vertrauen und frei von Neid soll man nur das Gute zu tun wünschen.
3.210.58
वसनस्येव च्छिद्राणइ साधूनां विवृणोति यः ।
अपश्यन्नात्मनो दोषान्स पापः प्रेत्य नश्यति ॥ ३.२१०.५८ ॥
Wer die Fehler der Guten bloßlegt wie die Löcher eines Gewandes, ohne seine eigenen Fehler zu sehen, ist ein Sünder; er geht nach dem Tod zugrunde.
3.210.59
पापं चेत्पुरुषः कृत्वा कल्याणमभिपद्यते ।
मुच्यते सर्वपापेभ्यो महाभ्रेणेव चन्द्रमाः ॥ ३.२१०.५९ ॥
Wenn ein Mensch nach einer Sünde sich dem Guten zuwendet, wird er von allen Sünden befreit, wie der Mond von einer großen Wolke.
3.210.60
यथाऽऽदित्यः समुद्यन्वै तमः सर्वं व्यपोहति ।
एवं कल्याणमातिष्ठन्सर्वपापैः प्रमुच्यते ॥ ३.२१०.६० ॥
Wie die aufgehende Sonne alle Finsternis vertreibt, so wird der, der das Gute übt, von allen Sünden gänzlich befreit.
3.210.61
पापानां विद्ध्यधिष्ठानं लोभमोहौ द्विजोत्तम ।
तस्मात्तौ विदुषा विप्र वर्जनीयौ विशेषतः ॥ ३.२१०.६१ ॥
O Bester der Zweimalgeborenen, Gier und Verblendung sind die Grundlage der Sünden. Darum, o Brahmane, soll der Weise diese beiden besonders meiden.
3.210.62
लुबधाः पापं व्यवस्यन्ति नरा नातिबहुश्रुताः ।
अधर्म्या धर्मरूपेण तृणैः कूपा इवावृताः ॥ ३.२१०.६२ ॥
Gierige Menschen mit geringer Gelehrsamkeit fassen den Entschluss zur Sünde. Die Unrechtmäßigen verbergen sich in der Gestalt des Dharma, verborgen wie mit Gras bedeckte Brunnen.
3.210.63
येषां पञ् पवित्राणि प्रलापा धर्मसंश्रितः ।
सर्वं हि विद्यते तेषु शिष्टाचारः सुदुर्लभः ॥ ३.२१०.६३ ॥
Bei denen, die die fünf Reinigungen besitzen und deren Rede auf dem Dharma ruht, findet sich in der Tat alles; doch das Verhalten der Rechtschaffenen ist äußerst selten.