Mahābhārata · Adhyāya 3.210
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
3.210.1
चिन्तयित्वा तदाश्चर्यं स्त्रिया प्रोक्तमशेपतः ।
विनिन्दन्स द्विजोऽऽत्मानमागस्कृत इवाबभौ ॥ ३.२१०.१ ॥
Refletindo sobre aquele espanto e lembrando tudo o que a mulher lhe dissera, o brâmane, censurando-se a si mesmo, pareceu um culpado.
3.210.2
चिन्तयानः स धर्मस्य सूक्ष्मां गतिमथाब्रवीत् ।
श्रद्दधानेन वै भाव्ये गच्छामि मिथिलामहम् ॥ ३.२१०.२ ॥
Refletindo sobre o sutil caminho do dharma, disse então: com fé no que é digno de confiança, irei certamente a Mithilā.
3.210.3
कृतात्मा धर्मवित्तस्यां व्याधो निवसते किल ।
तं गच्चाम्यहमद्यैव धर्मं प्रष्टुं तपोधनम् ॥ ३.२१०.३ ॥
Lá, dizem, vive um caçador, senhor de si e conhecedor do dharma. Para perguntar o dharma àquele rico em austeridade, irei ainda hoje.
3.210.4
इतिसंचिन्त्य मनसा श्रद्दधानः स्त्रिया वचः ।
बलाकाप्रत्ययेनासौ धर्म्यैश्च वचनैः शुभैः ॥ ३.२१०.४ ॥
Tendo assim refletido em sua mente, confiando nas palavras da mulher sobre o testemunho da garça, e com palavras justas e auspiciosas, partiu.
3.210.5
संप्रतस्थे स मिथिलां कौतूहलसमन्वितः ।
अतिक्रामन्नरण्यानि ग्रामांश्च नगराणि च ॥ ३.२१०.५ ॥
Cheio de curiosidade, partiu para Mithilā, atravessando florestas, aldeias e cidades.
3.210.6
ततो जगाम मिथिलां जनकेन सुरक्षिताम् ।
धर्मसेतुसमाकीर्णां यज्ञोत्सववतीं शुभाम् ॥ ३.२१०.६ ॥
Então foi a Mithilā, bem protegida por Janaka, repleta de pontes do dharma e cheia de festas de sacrifício.
3.210.7
गोपुराट्टालकवतीं हर्म्यप्राकारशोभनाम् ।
प्रविश्य नगरीं रम्यां विमानैर्बहुभिर्युताम् ॥ ३.२१०.७ ॥
Tendo entrado naquela cidade encantadora, adornada com portais e torres de vigia, embelezada com mansões e muralhas, cheia de muitos palácios.
3.210.8
पण्यैश्च बहुभिर्युक्तां सुविभक्तमहापथाम् ।
अश्वै रथैस्तथा नागैर्योधैश्च बहुभिर्युताम् ॥ ३.२१०.८ ॥
Repleta de muitas mercadorias, com suas grandes ruas bem traçadas, cheia de cavalos, carros, elefantes e muitos guerreiros.
3.210.9
हृष्टपुष्टजनाकीर्णां नित्योत्सवसमाकुलाम् ।
सोऽपस्यद्बहुवृत्तान्तां ब्राह्मणः समतिक्रमन् ॥ ३.२१०.९ ॥
Cheia de gente alegre e bem nutrida, tomada por festas constantes, repleta de muitos acontecimentos, o brâmane a viu ao atravessá-la.
3.210.10
धर्मव्याधमपृच्छच्च स चास्य कथितो द्विजैः ।
अपश्यत्तत्रगत्वा तं सूनामध्ये व्यवस्थितम् ॥ ३.२१०.१० ॥
Perguntou pelo caçador Dharma, e os nascidos duas vezes lhe disseram. Indo até lá, viu-o sentado no meio do açougue.
3.210.11
मार्गमाहिपमांसानि विक्रीणन्तं तपस्विनम् ।
आकुलत्वाच्च क्रेतृणामेकान्ते संस्थितो द्विजः ॥ ३.२१०.११ ॥
Viu o asceta vendendo carne de veado e de búfalo; por causa da multidão de compradores, o brâmane permaneceu de pé num lugar afastado.
3.210.12
स तु ज्ञाता द्विजं प्राप्तं सहसा संभ्रमोत्थितः ।
आजगाम यतो विप्रः स्थित एकान्तआसने ॥ ३.२१०.१२ ॥
Reconhecendo que o brâmane havia chegado, levantou-se de repente, apressado, e foi ao lugar onde o brâmane estava de pé num assento isolado.
3.210.13
अभिवादये त्वां भगवन्स्वागतं ते द्विजोत्तम ।
अहं व्याधो हि भद्रं ते किं करोमि प्रशाधि माम् ॥ ३.२१०.१३ ॥
Venerável, o melhor dos dvija, saúdo-te com respeito; sê bem-vindo. Sou um caçador; que a fortuna te acompanhe. Que devo fazer? Instrui-me.
3.210.14
एकपत्न्या यदुक्तोसि गच्छ त्वं मिथिलामिति ।
जानाम्येतदहं सर्वं यदर्थं त्वमिहागतः ॥ ३.२१०.१४ ॥
Sei tudo o que a mulher de um só marido te disse, que fosses a Mithilā, e sei o propósito pelo qual vieste aqui.
3.210.15
श्रुत्वा च तस्य तद्वाक्यं स विप्रो भृशविस्मितः ।
द्वितीयमिदमाश्चर्यमित्यचिन्तयत द्विजः ॥ ३.२१०.१५ ॥
Ao ouvir aquelas palavras, o brâmane ficou muito espantado, e o dvija pensou: "Esta é uma segunda maravilha."
3.210.16
अदेशस्थं हि ते स्तानमिति व्याघोऽब्रवीद्द्विजम् ।
गृहं गच्छाव भगवन्यदि ते रोचतेऽनघ ॥ ३.२१०.१६ ॥
"Teu banho não é adequado neste lugar", disse o caçador ao dvija. "Venerável, sem mácula, se for do teu agrado, vamos para casa."
3.210.17
बाढमित्येव तं विप्रो हृष्टो वचनमब्रवीत् ।
अग्रतस्तु द्विजं कृत्वा स जगाम गृहं प्रति ॥ ३.२१०.१७ ॥
"Muito bem", respondeu o brâmane, encantado. Então, pondo o dvija à frente, dirigiu-se para casa.
3.210.18
प्रविश्य च गृहंरम्यमासनेनाभिपूजितः ।
अर्ध्येण च स वै तेन व्याधेन द्विजसत्तमः ॥ ३.२१०.१८ ॥
Entrando na casa agradável e sendo honrado por aquele caçador com um assento e uma oferenda de água, aquele melhor dos dvija…
3.210.19
पाद्यमाचमनीयं च प्रतिगृह्य द्विजोत्तमः ।
ततः सुखोपविष्स्तं व्याधं वचनमब्रवीत् ॥ ३.२१०.१९ ॥
Tendo aceitado a água para lavar os pés e para o ācamana, o melhor dos duas vezes nascidos, sentado à vontade, falou estas palavras ao caçador.
3.210.20
कर्मैतद्वै न सदृशं भवतः प्रतिभाति मे ।
अनुतप्ये भृशं तात तव घोरेण कर्मणा ॥ ३.२१०.२० ॥
Este ato não me parece adequado a ti. Querido amigo, lamento profundamente o teu ato terrível.
3.210.21
कुलोचितमिदं कर्म पितृपैतामहं परम् ।
वर्तमानस्य मे धर्मे स्वे मन्युं मा कृथा द्विज ॥ ३.२१०.२१ ॥
Este ofício convém à minha linhagem; é o supremo, transmitido por pais e avós. Ó duas vezes nascido, não sintas raiva de mim, que permaneço no meu próprio dever.
3.210.22
विधात्रा विहितं पूर्वं कर्म स्वमनुपालयन् ।
प्रयत्नाच्च गुरू वृद्धौ शुश्रूषेऽहं द्विजोत्तम ॥ ३.२१०.२२ ॥
Cumprindo o dever ordenado outrora pelo Criador, sirvo com cuidado os meus pais idosos, ó melhor dos duas vezes nascidos.
3.210.23
सत्यं वदे नाभ्यसूये यथाशक्ति ददामि च ।
देवतातिथिभृत्यानामवशिष्टेन वर्तये ॥ ३.२१०.२३ ॥
Digo a verdade, não invejo ninguém e dou conforme as minhas posses. Vivo do que resta depois dos deuses, dos hóspedes e dos servos.
3.210.24
न कुत्सयाम्यहं किंचिन्न गर्हे बलवत्तरम् ।
कृतमन्वेति कर्तारं पुरा कर्म द्विजेत्तम ॥ ३.२१०.२४ ॥
Não culpo ninguém, nem censuro o mais poderoso. Ó melhor dos duas vezes nascidos, o ato praticado outrora segue quem o praticou.
3.210.25
कृषिगोरक्ष्यवाणिज्यमिह लोकस्य जीवनम् ।
दण्डनीतिस्त्रयो विद्या तेन लोको भवत्युत ॥ ३.२१०.२५ ॥
A agricultura, a criação de gado e o comércio são o sustento deste mundo. A ciência do governo pelo castigo (daṇḍanīti): estas são as três ciências, e por elas o mundo subsiste.
3.210.26
कर्म शूद्रे कृषिर्वैश्ये संग्रामः क्षत्रिये स्मृतः ।
ब्रह्मचर्यतपोमन्त्राः सत्यं च ब्राह्मणे सदा ॥ ३.२१०.२६ ॥
O serviço é o dever do śūdra, a agricultura do vaiśya, e a guerra é prescrita ao kṣatriya. Para o brâmane há o estudo celibatário, a austeridade, as fórmulas sagradas e sempre a verdade.
3.210.27
राजा प्रशास्ति धर्मेण स्वकर्मनिरताः प्रजाः ।
विकर्माणश्च ये केचित्तान्युनक्ति स्वकर्मसु ॥ ३.२१०.२७ ॥
O rei governa pelo dharma; os súditos se dedicam aos seus próprios deveres. Aos que agem contra o dever, quaisquer que sejam, ele os reconduz aos seus próprios deveres.
3.210.28
भेतव्यं हि सदा राज्ञां प्रजानामधिपा हिते ।
मारयन्ति विकर्मस्थं लुब्धा मृगमिवेषुभिः ॥ ३.२१०.२८ ॥
Os reis, senhores dos povos, devem sempre ser temidos, para o bem do povo. Como o caçador ganancioso mata o veado com flechas, assim eles matam aquele que age mal.
3.210.29
जनकस्येह विप्रर्षे विकर्मस्थो न विद्यते ।
स्वकर्मनिरता वर्णाश्चत्वारोपि द्विजोत्तम ॥ ३.२१०.२९ ॥
Aqui, ó sábio brâmane, no reino de Janaka, não se encontra quem aja contra o seu dever; as quatro classes, ó melhor dos duas vezes nascidos, estão todas dedicadas aos seus próprios deveres.
3.210.30
स एष जनको राजा दुर्वृत्तमपि चेत्सुतम् ।
दण्ड्यं दण्डे निक्षिपति यथा न ग्लाति धार्मिकम् ॥ ३.२१०.३० ॥
Tal é este rei Janaka: mesmo que o seu próprio filho seja de má conduta, ele entrega ao castigo quem o merece, e não se aflige pelo homem justo.
3.210.31
सुयुक्तचारो नृपतिः सर्वं धर्मेण पश्यति ।
श्रीश्च राज्यं च दण्डश्च क्षत्रियाणां द्विजोत्तम ॥ ३.२१०.३१ ॥
Um rei com espiões bem empregados vê tudo pelo dharma. Ó melhor dos duas vezes nascidos, para os kṣatriyas há prosperidade, reino e o cetro do castigo.
3.210.32
राजानो हि स्वधर्मेण श्रियमिच्छन्ति भूयसीम् ।
सर्वेषामेव वर्णानां त्राता राजा भवत्युत ॥ ३.२१०.३२ ॥
Os reis desejam de fato grande prosperidade pelo seu próprio dever; o rei torna-se o protetor de todas as ordens sociais.
3.210.33
परेण हि हतान्ब्रह्मन्वराहमहिषानहम् ।
न स्वयं हन्मि विप्रर्षे विक्रीणामि सदा त्वहम् ॥ ३.२१०.३३ ॥
Ó brâmane, compro javalis e búfalos mortos por outros. Ó sábio brâmane, eu mesmo não os mato; sempre os vendo.
3.210.34
न भक्षयामि मांसानि ऋतुगामी तथाह्यहम् ।
सदोपवासी च तथा नक्तभोजी सदा द्विज ॥ ३.२१०.३४ ॥
Não como carne, pois me uno apenas na estação própria. Ó nascido duas vezes, sempre jejuo, e igualmente sempre como à noite.
3.210.35
अशीलश्चापि पुरुषो भूत्वा भवति शीलवान् ।
प्राणिहिंसारतिश्चापि भवते धार्मिकः पुनः ॥ ३.२१०.३५ ॥
Um homem de má conduta pode tornar-se de boa conduta, e quem se deleita em ferir os seres vivos pode voltar a ser justo.
3.210.36
व्यभिचाराननरेन्द्राणां धर्मः संकीर्यते महान् ।
अधर्मो वर्तते चापि संकीर्यन्ते ततः प्रजाः ॥ ३.२१०.३६ ॥
Pelas transgressões dos reis, o grande dharma se confunde; prevalece o adharma, e então também os súditos se confundem.
3.210.37
भेरुण्डा वामनाः कुब्जाः स्थूलशीर्षास्तथैव च ।
क्लीबाश्चान्धाश्च बधिरा जायन्तेऽत्युच्चलोचनाः ॥ ३.२१०.३७ ॥
Nascem seres monstruosos, anões, corcundas, de cabeças grossas, eunucos, cegos e surdos, e de olhos muito saltados.
3.210.38
पार्थिवानामधर्मत्वात्प्रजानामभवः सदा ।
स एष राजा जनकः प्रजा धर्मेण पश्यति ॥ ३.२१०.३८ ॥
Pela injustiça dos reis, os súditos sempre sofrem a ruína; mas este rei Janaka cuida dos seus súditos com retidão.
3.210.39
अनुगृह्णन्प्रजाः सर्वाः स्वधर्मनिरताः सदा ।
पात्येष राजा जनकः पितृवद्द्विजसत्तम ॥ ३.२१०.३९ ॥
Este rei Janaka, favorecendo todos os seus súditos, sempre dedicados aos seus deveres, os sustenta como um pai, ó melhor dos dvijas.
3.210.40
येचैव मां प्रशंसन्ति येच निन्दन्ति मानवाः ।
सर्वान्सुपरिणीतेन कर्माणा तोषयाम्यहम् ॥ ३.२१०.४० ॥
Aos homens que me louvam e aos que me censuram, a todos eu satisfaço com uma ação bem realizada.
3.210.41
ये जीवन्ति स्वधर्मेण संयुञ्जन्ति च पार्थिवाः ।
न किंचिदुपजीवनति दान्ता उत्थानसीलिनः ॥ ३.२१०.४१ ॥
Aqueles reis que vivem pelo seu próprio dever e a ele se dedicam, dominados e diligentes, não dependem de nada mais.
3.210.42
शक्त्याऽन्नदानं सततं तितिक्षा धर्मनित्यता ।
यथार्हं प्रतिपूजा च सर्वभूतेषु वै दया ॥ ३.२१०.४२ ॥
Dar alimento constantemente segundo a própria capacidade, paciência, constância no dharma, honrar cada um como convém e compaixão por todos os seres.
3.210.43
त्यागान्नान्यत्र मर्त्यानां गुणास्तिष्ठान्ति पूरुषे ।
मृषावादं परिहरेत्कुर्यात्प्रियमयाचितः ॥ ३.२१०.४३ ॥
Sem renúncia, as virtudes não permanecem nos mortais. Deve-se evitar a falsidade e fazer o que agrada sem que seja pedido.
3.210.44
न च कामान्न संरम्भान्न द्वेषाद्धर्ममुत्सृजेत् ।
प्रिये नातिभृशं हृष्येदप्रिये न च संज्वरेत् ॥ ३.२१०.४४ ॥
Não se deve abandonar o dharma por desejo, nem por ira, nem por ódio. Não se deve alegrar-se demasiado com o agradável, nem atormentar-se com o desagradável.
3.210.45
न मुह्येदर्थकृच्छ्रेषु न च धऱ्मं परित्यजेत् ।
कर्म चेत्किंचिदन्यत्स्यादितरन्न तदाचरेत् ॥ ३.२१०.४५ ॥
Não se deve perturbar-se nas dificuldades da riqueza, nem abandonar o dharma. Se houver outra ação, não se deve praticar o seu contrário.
3.210.46
यत्कल्याणमभिध्यायेत्तत्रात्मानं नियोजयेत् ।
न पापं प्रति पापः स्यात्साधुरेव सदा भवेत् ॥ ३.२१०.४६ ॥
Deve-se meditar sobre o que é auspicioso e aplicar-se a isso. Não se deve tornar-se mau para com o mau, mas permanecer sempre bom.
3.210.47
आत्मनैव हतः पापो यः पापं कर्तुमिच्छति ।
कर्म चैतदसाधूनां वृजिनानामसाधुकम् ॥ ३.२१०.४७ ॥
O malvado que deseja praticar o mal é morto por si mesmo. Este é o ato dos ímpios e pecadores, e é mau.
3.210.48
न धर्मोस्तीति मन्वानाः शुचीनवहसन्ति ये ।
अश्रद्दधाना धर्मस् ते नश्यन्ति न संशयः ॥ ३.२१०.४८ ॥
Os que pensam 'não há dharma' e zombam dos puros, sem fé, perecem — não há dúvida disso.
3.210.49
महादृतिरिवाध्मातः पापो भवति नित्यदा ।
साधुः सन्नतिमानेव सर्वत्रद्विजसत्तम ॥ ३.२१०.४९ ॥
Como um grande fole inflado, o pecador está sempre inchado; mas o virtuoso é humilde em toda parte, ó melhor dos dvijas.
3.210.50
मूढानामवलिप्तानामसारं भाषितं भवेत् ।
दर्शयन्त्यन्तरात्मानं दिवा रूपमिवांशुमान् ॥ ३.२१०.५० ॥
As palavras dos tolos e dos arrogantes são vazias; revelam o seu íntimo como o sol mostra a sua forma de dia.
3.210.51
न लोके राजते मूर्खः केवलात्मप्रशंसया ।
अपिचेह मृजाहीनः कृतविद्यः प्रकाशते ॥ ३.२१०.५१ ॥
No mundo o tolo não brilha apenas por autoelogio; e aqui também não brilha o erudito que carece de polimento.
3.210.52
अब्रुवन्कस्यचिन्निन्दामात्मपूजामवर्णयन् ।
न कश्चिद्गुणसंपन्नः प्रकाशो भुवि दृश्यते ॥ ३.२१०.५२ ॥
Ninguém dotado de virtudes, que não censura outros nem se louva a si mesmo, é visto brilhar na terra.
3.210.53
विकर्मणा तप्यमानः पापाद्विपरिमुच्यते ।
न तत्कुर्यां पुनरिति द्वितीयात्परिमुच्यते ॥ ३.२१०.५३ ॥
Quem se atormenta por uma má ação é libertado do pecado; resolvendo «não o farei de novo», é libertado do segundo.
3.210.54
कर्मणा येन केनापि पापात्मा द्विजसत्तम ।
एवं श्रुतिरियं ब्रह्मन्धर्मेषु प्रतिदृश्यते ॥ ३.२१०.५४ ॥
Por qualquer ação que a alma pecadora possa ser libertada, ó melhor dos nascidos duas vezes; assim, ó brâmane, este ensinamento se vê entre as matérias do dharma.
3.210.55
पापनि बुद्ध्वेह पुरा कृतानि ।
स्वधर्मशीलो विनिहन्ति पश्चात्।
धर्मो ब्रह्मन्नुदते ब्राह्मणानां ।
यत्कुर्वते पापमिह प्रमादात् ॥ ३.२१०.५५ ॥
Conhecendo aqui os pecados cometidos outrora, aquele que é firme no seu próprio dever os destrói depois. Ó brâmane, o dharma afasta o pecado que os brâmanes cometem aqui por descuido.
3.210.56
पापं कृत्वा हि मन्येत नाहमस्मीति पूरुषः ।
तं तु देवाः प्रपश्यन्ति स्वस्यैवान्तरपूरुषः ॥ ३.२१०.५६ ॥
Tendo cometido um pecado, um homem pode pensar: 'Não sou eu'. Mas os deuses o veem, e o seu próprio homem interior o vê.
3.210.57
चिकीर्षेदेव कल्यायणं श्रद्दधानोऽनसूयकः ॥ ३.२१०.५७ ॥
Cheio de fé e livre de inveja, deve-se desejar fazer apenas o bem.
3.210.58
वसनस्येव च्छिद्राणइ साधूनां विवृणोति यः ।
अपश्यन्नात्मनो दोषान्स पापः प्रेत्य नश्यति ॥ ३.२१०.५८ ॥
Quem expõe os defeitos dos bons, como os buracos de uma veste, sem ver os próprios defeitos, é um pecador; perece após a morte.
3.210.59
पापं चेत्पुरुषः कृत्वा कल्याणमभिपद्यते ।
मुच्यते सर्वपापेभ्यो महाभ्रेणेव चन्द्रमाः ॥ ३.२१०.५९ ॥
Se um homem, tendo cometido um pecado, se volta para o bem, fica livre de todos os pecados, como a lua se liberta de uma grande nuvem.
3.210.60
यथाऽऽदित्यः समुद्यन्वै तमः सर्वं व्यपोहति ।
एवं कल्याणमातिष्ठन्सर्वपापैः प्रमुच्यते ॥ ३.२१०.६० ॥
Assim como o sol nascente dissipa toda a escuridão, assim quem pratica o bem fica completamente livre de todos os pecados.
3.210.61
पापानां विद्ध्यधिष्ठानं लोभमोहौ द्विजोत्तम ।
तस्मात्तौ विदुषा विप्र वर्जनीयौ विशेषतः ॥ ३.२१०.६१ ॥
Ó melhor dos duas vezes nascidos, a cobiça e a ilusão são o fundamento dos pecados. Por isso, ó brâmane, o sábio deve evitar especialmente esses dois.
3.210.62
लुबधाः पापं व्यवस्यन्ति नरा नातिबहुश्रुताः ।
अधर्म्या धर्मरूपेण तृणैः कूपा इवावृताः ॥ ३.२१०.६२ ॥
Homens gananciosos e pouco instruídos decidem-se pelo pecado. Os injustos, disfarçados na forma do dharma, permanecem ocultos como poços cobertos de capim.
3.210.63
येषां पञ् पवित्राणि प्रलापा धर्मसंश्रितः ।
सर्वं हि विद्यते तेषु शिष्टाचारः सुदुर्लभः ॥ ३.२१०.६३ ॥
Naqueles que possuem as cinco purificações e cuja fala repousa no dharma, tudo de fato se encontra; mas a conduta dos virtuosos é extremamente rara.