Mahābhārata · Adhyāya 3.211
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
3.211.1
स तु विप्रो महाप्राज्ञ धर्मव्याधमपृच्छत ।
शिष्टाचारं कथमहं विद्यामिति नरोत्तम ॥ ३.२११.१ ॥
Da fragte der weise Brahmane Dharmavyādha: "Bester der Menschen, wie kann ich das Verhalten der Rechtschaffenen erkennen?"
3.211.2
पञ्च कानि पवित्राणि शिष्टाचारेषु नित्यदा ।
एतदिच्छामि भद्रं ते श्रोतुं धर्मभृतांवर।
त्वत्तो महामते व्याध तद्ब्रवीहि यथातथम् ॥ ३.२११.२ ॥
Mārkaṇḍeya sprach: "Welche fünf Dinge reinigen stets im Verhalten der Rechtschaffenen? Ich möchte es von dir hören, Bester unter den Hütern des Dharma; Heil sei dir. O Jäger von großem Geist, sag es mir genau so, wie es ist."
3.211.3
यज्ञो दानं तपो वेदाः सत्यं च द्विजसत्तम ।
पञ्चैतानि पवित्राणि शिष्टाचारेषु नित्यदा ॥ ३.२११.३ ॥
Der Jäger sprach: "Opfer, Gabe, Askese, die Veden und Wahrhaftigkeit – diese fünf, Bester der Zweimalgeborenen, reinigen stets im Verhalten der Rechtschaffenen."
3.211.4
कामक्रोधौ वशे कृत्वा दम्भं लोभमनार्जवम् ।
धर्ममित्येवं संतुष्टास्ते शिष्टाः शिष्टसंमताः ॥ ३.२११.४ ॥
Der Jäger sprach: "Wer Begierde und Zorn unter Kontrolle hält, Heuchelei, Gier und Falschheit ablegt und zufrieden ist, in dem Gedanken 'dies ist Dharma', das sind die Rechtschaffenen, von den Rechtschaffenen anerkannt."
3.211.5
न तेषां भिद्यते वृत्तं यज्ञस्वाध्यायशीलिनाम् ।
आचारपालनं चैव द्वितीयं शिष्टलक्षणम् ॥ ३.२११.५ ॥
Der Jäger sprach: "Das Verhalten derer, die Opfer und Studium ergeben sind, zerbricht niemals; die Einhaltung des rechten Verhaltens ist das zweite Kennzeichen der Rechtschaffenen."
3.211.6
गुरुशुश्रूषणं सत्यमक्रोधो दानमेव च ।
एतच्चतुष्टयं ब्रह्मञ्शिष्टाचारेषु नित्यदा ॥ ३.२११.६ ॥
Der Jäger sprach: "Dienst am Lehrer, Wahrhaftigkeit, Zornlosigkeit und Gabe – diese vier, o Brahmane, sind im Verhalten der Rechtschaffenen stets gegenwärtig."
3.211.7
शिष्टाचारे मनः कृत्वा प्रतिष्ठाप्य च सर्वशः ।
यामयं लभते तुष्टिं सा न शक्या ह्यतोऽन्यथा ॥ ३.२११.७ ॥
Die Zufriedenheit, die jemand erlangt, der seinen Geist auf den Wandel der Edlen richtet und ihn darin völlig festigt, ist auf keine andere Weise zu erreichen.
3.211.8
वेदस्योपनिषत्सत्यं सत्यस्योपनिषद्दमः ।
दमस्योपनिषत्त्यागः शिष्टाचारेषु नित्यदा ॥ ३.२११.८ ॥
Das Wesen des Veda ist die Wahrheit, das Wesen der Wahrheit ist Selbstbeherrschung, das Wesen der Selbstbeherrschung ist Entsagung. Im Wandel der Edlen sind diese stets gegenwärtig.
3.211.9
ये तु धर्मानसूयन्ते बुद्धिमोहान्विता नराः ।
अपथा गच्छतां तेषामनुयाता च पीड्यते ॥ ३.२११.९ ॥
Doch die Menschen, die, vom Verwirrung des Geistes erfüllt, das Dharma tadeln, gehen abseits des Weges, und ihre Gefolgsleute leiden.
3.211.10
ये तु शिष्टाः सुनियताः श्रुतित्यागपरायणाः ।
धर्मपन्थानमारूढाः सत्यधर्मपरायणाः ॥ ३.२११.१० ॥
Doch jene, die edel, wohl beherrscht, dem Verzicht auf die bloße Lehre der Offenbarung ergeben sind, die den Pfad des Dharma betreten haben und dem Wahrhaftigen und dem Dharma hingegeben sind—
3.211.11
नियच्छन्ति परां बुद्धिं शिष्टाचारान्विता जनाः ।
उपाध्यायमते युक्ताः स्थित्या धर्मार्थदर्शिनः ॥ ३.२११.११ ॥
Menschen, die den Wandel der Edlen besitzen, zügeln den höchsten Verstand; dem Lehrwort ihres Meisters ergeben und standhaft, erkennen sie Dharma und Artha.
3.211.12
नास्तिकान्भिन्नमर्यादान्क्रूरान्पापमतौ स्थितान् ।
त्यज ताञ्ज्ञानमाश्रित्य धार्मिकानुपसेव्य च ॥ ३.२११.१२ ॥
Verlass die Ungläubigen, jene, die die Grenzen des Anstands brechen, die Grausamen und die in sündigem Sinn Verharrenden; nimm Zuflucht zur Erkenntnis und diene den Rechtschaffenen.
3.211.13
कामलोभग्रहाकीर्णं पञ्चेन्द्रियजलां नदीम् ।
नावं धृतिमयीं कृत्वा जन्मदुर्गाणि संतर ॥ ३.२११.१३ ॥
Überquere den Fluss, der voll ist von den Krokodilen der Begierde und Gier und dessen Wasser die fünf Sinne sind; mache dir ein Boot aus Standhaftigkeit und überquere auch die Festungen der Geburt.
3.211.14
क्रमेण संचितो धर्मो बुद्धियोगमयो महान् ।
शिष्टाचारे भवेत्साधू रागः शुक्ले व वाससि ॥ ३.२११.१४ ॥
Das Dharma, allmählich angesammelt, aus der Zucht des Verstandes bestehend, ist groß; man soll gut sein im Verhalten der Weisen, wie die Farbe auf einem weißen Gewand haftet.
3.211.15
अहिंसा सत्यवचनं सर्वभूतहितं परम् ।
अहिंसा परमो धर्मः स च सत्ये प्रतिष्ठितः।
सत्यं कृत्वा प्रतिष्ठां तु प्रवर्तन्ते प्रवृत्तयः ॥ ३.२११.१५ ॥
Gewaltlosigkeit und wahrhaftige Rede sind das höchste Wohl aller Wesen. Gewaltlosigkeit ist das höchste Dharma, und sie gründet in der Wahrheit. Hat man die Wahrheit zur Grundlage gemacht, entstehen die Tätigkeiten.
3.211.16
सत्यमेव गरीयस्तु शिष्टाचारनिषेवितम् ।
आचारश्च सतां धर्मः सन्तो ह्याचारलक्षणाः ॥ ३.२११.१६ ॥
Die Wahrheit allein ist gewichtiger, von den Weisen in ihrem Verhalten geübt. Das Verhalten der Guten ist Dharma, und die Guten sind an ihrem Verhalten erkennbar.
3.211.17
यो यथा प्रकृतिर्जन्तुः स स्वां प्रकृतिमश्नुते ।
पापात्मा क्रोधकामादीन्दोषानाप्नोत्यनात्मवान् ॥ ३.२११.१७ ॥
Welches Wesen von welcher Natur ist, erlangt seine eigene Natur. Wer sündigen Geistes und ohne Selbstbeherrschung ist, erlangt die Fehler von Zorn, Begierde und dergleichen.
3.211.18
आरम्भो न्याययुक्तो यः स हि धऱ्म इति स्मृतः ।
अनाचारस्त्वध्रमेति एतच्छिष्टानुशासनम् ॥ ३.२११.१८ ॥
Das Unternehmen, das mit Gerechtigkeit verbunden ist, gilt als Dharma. Unziemliches Verhalten aber ist Adharma – dies ist die Lehre der Weisen.
3.211.19
अक्रुध्यन्तोऽनसूयन्तो निरहंकारमत्सराः ।
ऋजवः शमसंपन्नाः शिष्टाचारा भवन्ति ते ॥ ३.२११.१९ ॥
Wer nicht zürnt, nicht nach Fehlern sucht, frei von Hochmut und Neid, aufrichtig und von Ruhe erfüllt ist, der hat den Wandel der Gelehrten (śiṣṭa-ācāra).
3.211.20
त्रैविद्यवृद्धाः शुचयो वृत्तवन्तो मनस्विनः ।
गुरुशुश्रूषवो दान्ताः शिष्टाचारा भवन्त्युत ॥ ३.२११.२० ॥
Die im Wissen der drei Veden Erfahrenen, Reinen, Wohlgesitteten, Besonnenen, dem Dienst an den Lehrern Ergebenen und Gezügelten — sie sind in der Tat die Männer des rechten Wandels (śiṣṭa-ācāra).
3.211.21
तेषामहीनसत्वानां दुष्कराचारकर्मणाम् ।
स्वैः कर्मभिः सत्कृतानां घोरत्वं संप्रणश्यति ॥ ३.२११.२१ ॥
Bei jenen, deren Lebenskraft ungeschmälert ist, deren Wandel und Taten schwer sind und die durch ihre eigenen Werke geehrt werden, schwindet die Härte gänzlich.
3.211.22
तं तदाचारमाश्चर्यं पुराणं शाश्वतं ध्रुवम् ।
धर्म्यं धर्मेण पश्यन्तः स्वर्गं यान्ति मनीषिणः ॥ ३.२११.२२ ॥
Die Weisen, die jenen Wandel — wunderbar, uralt, ewig und unwandelbar — als dharma-gemäß schauen, durch das Dharma selbst, gehen zum Himmel.
3.211.23
आस्तिका मानहीनाश्च द्विजातिजनपूजकाः ।
श्रुतवृत्तोपसंपन्नास्ते सन्तः स्वर्गगामिनः ॥ ३.२११.२३ ॥
Die Gläubigen, frei von Hochmut, die die Zweimalgeborenen ehren, mit Wissen und gutem Wandel begabt — jene Guten gehen zum Himmel.
3.211.24
वेदोक्तः प्रथमो धर्मो धर्मशास्त्रेषु चापरः ।
शिष्टाचीर्णश् शिष्टानां त्रिविधं धर्मलक्षणम् ॥ ३.२११.२४ ॥
Das im Veda verkündete Dharma ist das erste; das in den Rechtsschriften dargelegte ist das zweite; und der von den Guten geübte Wandel ist das dritte — das sind die dreifachen Kennzeichen des Dharma.
3.211.25
धारणं चापि वेदानां तीर्थानामवगाहनम् ।
क्षमा सत्यार्जवं शौचं शिष्टाचारनिदर्शनम् ॥ ३.२११.२५ ॥
Das Festhalten an den Veden, das Baden an heiligen Furten, Geduld, Wahrheit und Aufrichtigkeit, Reinheit – dies sind die Zeichen des Verhaltens der Edlen.
3.211.26
सर्वभूतदयावन्तो ह्यहिंसानिरताः सदा ।
परुषं च न भाषन्ते सदा सन्तो द्विजप्रियाः ॥ ३.२११.२६ ॥
Voller Mitgefühl für alle Wesen, stets der Gewaltlosigkeit ergeben, niemals harte Worte sprechend – die Guten sind den Zweimalgeborenen lieb.
3.211.27
शुभानामशुभानां च कर्मणां सबलाश्रयम् ।
विपाकमभिजानन्ति ते शिष्टाः शिष्टसंमताः ॥ ३.२११.२७ ॥
Wer die Reife guter und schlechter Taten samt ihrer Kraft und ihrem Grund vollständig kennt – das sind die Edlen, von den Edlen geachtet.
3.211.28
न्यायोपेता गुणोपेताः सर्वलोकहितैषिणः ।
सन्तः स्वर्गजितः शक्त्या सन्निविष्टाश्च सत्पथे।
दातारः संविभक्तारो दीनानुग्रहकारिणः ॥ ३.२११.२८ ॥
Begabt mit Gerechtigkeit und guten Eigenschaften, das Wohl aller Welten suchend, sind die Guten, durch ihre Kraft Eroberer des Himmels, fest auf dem guten Pfad gegründet. Sie sind Geber, Verteiler und Wohltäter der Elenden.
3.211.29
सर्वपूज्याः श्रुतधनास्तथैव च तपस्विनः ।
सर्वभूतदयावन्तस्ते शिष्टाः शिष्टसंमताः ॥ ३.२११.२९ ॥
Von allen zu ehren, deren Reichtum das Wissen ist, ebenso die Asketen, voller Mitgefühl für alle Wesen – sie sind die Edlen, von den Edlen geachtet.
3.211.30
दाननित्याः सुखान्याशु प्राप्नुवन्त्यपि च श्रियम् ।
पीडया च कलत्रस्य भृत्यानां च समाहिताः ॥ ३.२११.३० ॥
Wer stets im Geben beharrt, erlangt rasch Glück und auch Wohlstand; und sie bleiben aufmerksam auf das Leid ihrer Frauen und Diener.
3.211.31
अतिशक्त्या प्रयच्छन्ति सन्तः सद्भिः समागताः ।
लोकयात्रां च पशय्न्तो धर्ममात्महितानि च।
एवं सन्तोवर्तमानास्त्वेधन्ते शाश्वतीः समाः ॥ ३.२११.३१ ॥
Die Guten geben mit großer Kraft, vereint mit den Guten; indem sie den Lauf der Welt, den Dharma und das eigene Wohl betrachten, gedeihen die so handelnden Guten durch ewige Jahre.
3.211.32
अहिंसा सत्यवचनमानृशंस्यवथार्जवम् ।
अद्रोहो नातिमानश्च ह्रीस्तितिक्षा दमः शमः ॥ ३.२११.३२ ॥
Gewaltlosigkeit, wahrhaftige Rede, Güte, Aufrichtigkeit, Freisein von Feindseligkeit, Freisein von übermäßigem Stolz, Scham, Geduld, Selbstbeherrschung und Ruhe.
3.211.33
धीमन्तो धृतिमन्तश्च भूतानामनुकम्पकाः ।
अकामद्वेषसंयुक्तास्ते सन्तो लोकसत्कृताः ॥ ३.२११.३३ ॥
Die Weisen, die Standhaften, mitfühlend gegenüber den Wesen, frei von Begehren und Hass — jene Guten werden von der Welt geehrt.
3.211.34
त्रीण्येव तु पदान्याहुः सतां वृत्तमनुस्मरन् ।
न चैव द्रुह्येद्दद्याच्च सत्यं चैव सदा वदेत् ॥ ३.२११.३४ ॥
Im Gedenken an das Verhalten der Guten sprechen sie von nur drei Schritten: man soll nicht schaden, geben und stets die Wahrheit sprechen.
3.211.35
सर्वत्र च दयावन्तः सन्तः करुणवेदिनः ।
गच्छन्तीह सुसंतुष्टा धर्म्यं पन्थानमुत्तमम् ॥ ३.२११.३५ ॥
Überall mitfühlend, das Mitleid kennend, gehen die Guten, tief zufrieden, hier den höchsten rechten Pfad.
3.211.36
शिष्टाचारा महात्मानो येषां धर्मः सुनिश्चितः ।
अनसूया क्षमा शान्तिः संतोषः प्रियवादिता ॥ ३.२११.३६ ॥
Große Seelen von rechtem Verhalten, deren Dharma fest gegründet ist: Freisein von Neid, Vergebung, Frieden, Zufriedenheit und freundliche Rede.
3.211.37
कामक्रोधपरित्यागः शिष्टाचारनिषेवणम् ।
कर्म च श्रुतसंपन्नं सतां मार्गमनुत्तमम् ॥ ३.२११.३७ ॥
Das Ablegen von Begierde und Zorn, das Üben im Verhalten der Weisen und Handeln, das mit Gelehrsamkeit verbunden ist – dies ist der höchste Pfad der Guten.
3.211.38
शिष्टाचारं निषेवन्ते नित्यं ध्रममनुव्रताः ।
प्रज्ञाप्रासादमारूह्य मुह्यतो महतो जनान् ॥ ३.२११.३८ ॥
Die im Gelübde Festen üben stets das Verhalten der Weisen und den Dharma; hat man den Palast der Einsicht erstiegen, blickt man auf die verwirrten großen Menschen herab.
3.211.39
प्रेक्षन्ते लोकवृत्तानि विविधानि द्विजोत्तमाः ।
अतिषुण्यानि दानानि तानि द्विजवरोत्तम ॥ ३.२११.३९ ॥
O Bester der zweimal Geborenen, sie schauen die vielfältigen Verhaltensweisen der Welt; auch die Gaben sind höchst verdienstvoll – o Bester der trefflichen Zweimalgeborenen, auch jene.
3.211.40
एतत्ते सर्वमाख्यातं यथाप्रज्ञं यथाश्रुतम् ।
शिष्टाचारगुणान्ब्रह्मन्पुरस्कृत्य द्विजर्षभ ॥ ३.२११.४० ॥
O Brahmane, o Stier unter den Zweimalgeborenen, dies alles habe ich dir gemäß meiner Einsicht und dem Gehörten dargelegt, die Tugenden des guten Verhaltens an die erste Stelle setzend.