Mahābhārata · Adhyāya 3.213

हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย

Mit Wortbedeutungen lesen

3.213.1

धर्मव्याधस्तु निपुणं पुनरेव युधिष्ठिर ।
विप्रर्षभमुवाचेदं सर्वधर्मभृतांवर ॥ ३.२१३.१ ॥

Dharmavyādha sprach geschickt wieder zu diesem besten der Brahmanen, o Yudhiṣṭhira: o Bester aller Träger des Dharma.

3.213.2

श्रुतिप्रमाणो धर्मोऽयमिति वृद्धानुशासनम् ।
सूक्ष्मा गतिर्हि धर्मस् बहुशाखा ह्यनन्तिका ॥ ३.२१३.२ ॥

Dieser Dharma hat die Śruti als Autorität — so lautet die Lehre der Alten. Der Weg des Dharma ist fein, und seine Zweige sind zahlreich und endlos.

3.213.3

प्राणान्तिके विवाहे च वक्तव्यमनृतं भवेत् ।
अनृतेन भवेत्सत्यं सत्येनैवानृतं भवेत् ॥ ३.२१३.३ ॥

In Lebensgefahr und bei der Heirat mag eine Unwahrheit zu sagen sein. Durch Unwahrheit kann Wahrheit entstehen, und durch Wahrheit selbst kann Unwahrheit entstehen.

3.213.4

यद्भूतहितमत्यन्तं तत्सत्यमिति धारणा ।
विपर्ययकृतोऽधर्मः पश्य धर्मस्य सूक्ष्मताम् ॥ ३.२१३.४ ॥

Was den Wesen am meisten nützt, das ist die Wahrheit — so lautet die Überzeugung. Umkehrung zu tun ist Adharma. Sieh die Feinheit des Dharma.

3.213.5

यत्करोत्यशुभं कर्म शुभं वा यदि सत्तम ।
अवश्यं तत्समाप्नोति पुरुषो नात्र संशयः ॥ ३.२१३.५ ॥

Welche unheilvolle oder heilvolle Tat ein Mensch auch tut, deren Frucht wird er sicher erlangen — daran gibt es keinen Zweifel, o Bester der Guten.

3.213.6

विषमां च दशां प्राप्तो देवान्गर्हति वै भृशम् ।
आत्मृनः कर्मदोषेण न विजानात्यपण्डितः ॥ ३.२१३.६ ॥

In eine widrige Lage geraten, tadelt der Unwissende die Götter sehr; durch die Schuld seiner eigenen Taten erkennt er es nicht.

3.213.7

मूढो नैकृतिकश्चापि चपलश्च द्विजोत्तम ।
न शुभं कर्म बध्नाति पुरुषं पाषनिश्चयम् ॥ ३.२१३.७ ॥

O Bester der Zweimalgeborenen, der Tor, der Betrüger und der Wankelmütige, dessen Entschluss das Böse ist, wird von guter Tat nicht gebunden.

3.213.8

सुखदुःखविपर्यासो यदा समुपपद्यते ।
नैनं प्रज्ञा सुनीतं वा त्रायते नैव पौरुषम् ॥ ३.२१३.८ ॥

Wenn der Umschwung von Lust und Leid eintritt, schützen ihn weder Einsicht noch kluge Planung noch menschliche Anstrengung.

3.213.9

यो यमिच्छेद्यथा कामं तं तं कामं स आप्नुयात् ।
यदि स्यादपराधीनं पौरुषस् क्रियाफलम् ॥ ३.२१३.९ ॥

Wer irgendein Verlangen hegt, würde genau dieses Verlangen erlangen, wenn die Frucht menschlichen Bemühens nicht von einem anderen abhinge.

3.213.10

संयताश्चापि दक्षाश्च मतिमन्तश्च मानवाः ।
दृश्यन्ते निष्फलाः सन्तः प्रहीणाः सर्वकर्मभिः ॥ ३.२१३.१० ॥

Selbst beherrschte, geschickte und kluge Menschen erscheinen fruchtlos, all ihrer Taten beraubt.

3.213.11

भूतानामपरः कश्चिद्धिंसायां सततोत्थितः ।
वञ्चनायां च लोकस्य स सुखेनैव युज्यते ॥ ३.२१३.११ ॥

Ein anderer unter den Wesen, stets auf Gewalt und das Täuschen der Welt aus, der wird eben mit Glück verbunden.

3.213.12

अचेष्टमपि चासीनं श्रीः कंचिदुपतिष्ठति ।
कश्चित्कर्माणि कुर्वन्हि न प्राप्यमधिगच्छति ॥ ३.२१३.१२ ॥

Das Glück kommt manchem sogar, während er untätig sitzt, während ein anderer, der handelt, das Erreichbare nicht erlangt.

3.213.13

देवानिष्ट्वा तपस्तप्त्वा कृपणैः पुत्रगृध्नुभिः ।
दशमासधृता गर्भा जायन्ते कुलपांसनाः ॥ ३.२१३.१३ ॥

Nachdem sie den Göttern geopfert und Askese geübt haben, werden die Embryonen, die elende, nach Söhnen gierige Menschen zehn Monate getragen haben, als Schande der Sippe geboren.

3.213.14

अपरे धनधान्यैश्च भोगैश्च पितृसंचितैः ।
विपुलैरभिजायन्ते लब्धास्तैरेव मङ्गलैः ॥ ३.२१३.१४ ॥

Andere werden geboren, nachdem sie reiche Segnungen erlangt haben, mit Reichtum, Korn und Genüssen, die ihre Vorfahren angehäuft haben, und durch eben diese Segnungen.

3.213.15

न देहजा मनुष्याणां व्याधयो द्विजसत्तम ।
कर्मजा हि मनुष्याणां रोगा नास्त्यत्र संशयः ॥ ३.२१३.१५ ॥

Die Krankheiten der Menschen, o Bester der Zweimalgeborenen, entspringen nicht dem Körper; die Leiden der Menschen entspringen gewiss ihren Taten. Daran besteht kein Zweifel.

3.213.16

आधिभिश्चैव बाध्यन्ते व्यालैः क्षुद्रमृगा इव ।
व्याधयो विनिवार्यन्ते मृगा व्याधैरिव द्विज ॥ ३.२१३.१६ ॥

Wie kleine Tiere von wilden Raubtieren bedrängt werden, so werden Menschen von seelischen Qualen geplagt; und, o Zweimalgeborener, wie Hirsche von Jägern aufgehalten werden, so werden Krankheiten abgewehrt.

3.213.17

येषामस्ति च भोक्तव्यं ग्रहणीरोगपीडिताः ।
न शक्नुवन्ति ते भोक्तुं चेष्टितं पूर्वकर्मया ॥ ३.२१३.१७ ॥

Denen Speise zum Essen zur Verfügung steht, die aber vom Verdauungsleiden geplagt sind, können nicht essen; durch frühere Taten misslingt ihr Bemühen zu essen.

3.213.18

अपरे बाहुबलिनः क्लिश्यन्ति बहवो जनाः ।
दुःखेन चाधिगच्छनति भोजनं द्विजसत्तम ॥ ३.२१३.१८ ॥

Andere, viele Menschen mit starken Armen, leiden; und, o Bester der Zweimalgeborenen, sie erlangen ihre Speise nur mit Mühe.

3.213.19

इति लोकमनाक्रन्दं देहशङ्कापरिप्लुतम् ।
स्रोतसाऽसकृदाक्षिप्तं ह्रियमाणं बलीयसा ॥ ३.२१३.१९ ॥

So wurde diese Welt, nicht klagend, von der Furcht um den Körper überwältigt, immer wieder von der mächtigen Strömung fortgerissen.

3.213.20

न म्रियेयुर्न जीर्यैयुः सर्वे स्युः सर्वकामिकाः ।
नाप्रियं प्रतिपश्येयुर्विधिश्च यदि नो भवेत् ॥ ३.२१३.२० ॥

Wenn es für uns keine Ordnung gäbe, würden alle nicht sterben noch altern; alle hätten all ihre Wünsche, und sie würden das Unangenehme nicht sehen.

3.213.21

उपर्युपरि लोकस्य सर्वो गन्तुं समीहते ।
यतते च यथाथक्ति न च तद्वर्तते तथा ॥ ३.२१३.२१ ॥

In der Welt strebt jeder immer höher hinauf und müht sich nach seinen Kräften, doch so geschieht es nicht.

3.213.22

बहवः संप्रदृश्यन्ते तुल्यनक्षत्रमङ्गलाः ।
महत्तु फलवैषम्यं दृश्यते कर्मसिद्धिषु ॥ ३.२१३.२२ ॥

Viele sieht man mit gleichen Sternen und glückverheißenden Zeichen, doch bei der Vollendung der Taten zeigt sich eine große Ungleichheit der Ergebnisse.

3.213.23

न केचिदीशते ब्रह्मन्स्वयंग्राह्यस्य सत्तम ।
कर्मणां प्राकृतानां वै इह सिद्धिः प्रदृश्यते ॥ ३.२१३.२३ ॥

Niemand, o Brahmane, o Bester der Guten, beherrscht das, was man selbst ergreifen soll; hier sieht man nur den Erfolg gewöhnlicher Handlungen.

3.213.24

तथा श्रुतिरियंब्रह्मञ्जीवः किल सनातनः ।
शरीरमध्रुवं लोके सर्वेषां प्राणिनामिह ॥ ३.२१३.२४ ॥

So lautet diese Offenbarungslehre, o Brahmane: die Seele ist in der Tat ewig, während der Körper aller Lebewesen in dieser Welt unbeständig ist.

3.213.25

वध्यमाने शरीरे तु देहनाशो भवत्युत ।
जीवः संक्रमतेऽन्यत्रकर्मबनधनिबन्धनः ॥ ३.२१३.२५ ॥

Wenn der Körper getroffen wird, geht der Leib zugrunde; doch die von den Fesseln des karma gebundene Seele wandert an einen anderen Ort.

3.213.26

कथं धर्मविदांश्रेष्ठ जीवो भवति शाश्वतः ।
एतदिच्छाम्यहं ज्ञातुं तत्त्वेन वदतांवर ॥ ३.२१३.२६ ॥

Wie, o Bester der Dharma-Kenner, wird die Seele ewig? Dies möchte ich wahrhaft wissen, o Bester der Redner.

3.213.27

न जीवनाशोस्ति हि देहभेदे ।
मिथ्यैतदाहुर्म्रियतीति मूढाः।
जीवस्तु देहान्तरितः प्रयाति ।
दशार्धतैवास् शरीरभेदः ॥ ३.२१३.२७ ॥

Beim Zerbrechen des Körpers gibt es keine Vernichtung der Seele. Die Verblendeten sagen, 'sie stirbt', doch das ist falsch; die Seele geht, nachdem sie in einen anderen Leib übergegangen ist, fort; so ist das Zerbrechen des Körpers.

3.213.28

अन्यो हि नाश्नाति कृतं हि कर्म ।
मनुष्यलोके मनुजस् कश्चित्।
यत्तेन किंचिद्धि कृतंहि कर्म ।
तदश्नुते नास्ति कृतस्य नाशः ॥ ३.२१३.२८ ॥

In der Menschenwelt genießt niemand die Tat, die ein anderer getan hat; welche Tat ein Mensch getan hat, diese Tat erfährt er selbst. Das Getane hat keine Vernichtung.

3.213.29

सुपुण्यशीला हि भवन्ति पुण्या ।
नराधमाः पापकृतो भवन्ति।
नरोऽनुयातस्त्विह कर्मभिः स्वै-
स्ततः समुत्पद्यति भावितस्तैः ॥ ३.२१३.२९ ॥

Wer sehr tugendhaft handelt, wird verdienstvoll, und die niedrigsten der Menschen werden Übeltäter. Ein Mensch wird hier von seinen eigenen Taten begleitet; von ihnen geprägt wird er dort geboren.

3.213.30

कथं संभवते योनौ कथं वा पुण्यपापयोः ।
जातीः पुण्या ह्यपुण्याश् कथं गच्छति सत्तम ॥ ३.२१३.३० ॥

Wie entsteht die Geburt im Mutterschoß, und wie durch Verdienst und Sünde? Wie geht er in verdienstvolle und unverdienstvolle Geburten ein, o Bester der Guten?

3.213.31

गर्भाधानसमायुक्तं कर्मेदं संप्रदृश्यते ।
समासेन तु ते क्षिप्रं प्रवक्ष्यामि द्विजोत्तम ॥ ३.२१३.३१ ॥

Diese Handlung, mit der Empfängnis im Mutterleib verbunden, wird gesehen. Kurz, Bester der Zweimalgeborenen, werde ich es dir bald erklären.

3.213.32

यथा संभृतसंभारः पुनरेव प्रजायते ।
शुभकृच्छुभयोनीषु पापकृत्पापयोनिषु ॥ ३.२१३.३२ ॥

Wie einer, der seine Vorräte gesammelt hat, wieder geboren wird, so wird der Gutes Tuende in verheißungsvollen Schößen geboren, der Böses Tuende in bösen Schößen.

3.213.33

शुभैः प्रयोगैर्देवत्वंव्यामिश्रैर्मानुषो भवेत् ।
मोहनीयैर्वियोनीषु त्वधोगामी च किल्बिषैः ॥ ३.२१३.३३ ॥

Durch gute Handlungen erlangt man Göttlichkeit, durch gemischte das menschliche Dasein; durch verblendende Sünden sinkt man in falsche Schöße hinab.

3.213.34

जातिमृत्युजरादुःखैः सततं समभिद्रुतः ।
संसारे पच्यमानश्च दोषैरात्मकृतैर्नरः ॥ ३.२१३.३४ ॥

Der Mensch, ständig von den Leiden der Geburt, des Todes und des Alters heimgesucht, im Saṃsāra gekocht durch selbstverschuldete Fehler.

3.213.35

तिर्यग्योनिसहस्राणि गत्वा नरकमेव च ।
जीवाः संपरिवर्तन्ते कर्मबन्धनिबन्धनाः ॥ ३.२१३.३५ ॥

Nachdem sie tausende tierische Schöße und sogar die Hölle durchlaufen haben, kreisen die Lebewesen weiter, gebunden an die Fesseln ihres Tuns.

3.213.36

जन्तुस्तु कर्मभिस्तैस्तैः स्वकृतैः प्रेत्य दुःखितः ।
तद्दुःखप्रतिघातार्थमपुण्यां योनिमाप्नुते ॥ ३.२१३.३६ ॥

Das Lebewesen, nach dem Tod durch jene verschiedenen selbstverübten Taten leidend, erlangt einen unheilvollen Schoß, um eben dieses Leid abzuwehren.

3.213.37

ततः कर्म समादत्ते पुनरन्यन्नवं बहु ।
पच्यते तु पुनस्तेन भुक्त्वाऽपथ्यमिवातुरः ॥ ३.२१३.३७ ॥

Dann unternimmt er wieder viele andere neue Handlungen, und durch sie reift er erneut, wie ein Kranker, der unbekömmliche Speise gegessen hat.

3.213.38

अजस्रमेव दुःखार्तोऽदुःखितः सुखिसंज्ञितः ।
ततो निवृत्तबन्धत्वात्कर्मणामुदयादपि ॥ ३.२१३.३८ ॥

Unablässig von Leid gequält, und doch 'glücklich' genannt, als wäre er nicht leidend; dann, weil die Bindung aufgehoben ist, und auch durch das Reifen der Handlungen.

3.213.39

परिक्रामति संसारे चक्रवद्बहुवेदनः ।
स चेन्निवृत्तबन्धस्तु विशुद्धश्चापि कर्मभिः ॥ ३.२१३.३९ ॥

Er wandert im Saṃsāra wie ein Rad, voller vieler Schmerzen. Wenn seine Bindung aufgehoben ist und er auch durch Handlungen gereinigt wurde.

3.213.40

तपोयोगसमारम्भं कुरुते द्विजसत्तम ।
कर्मभिर्बहुभिश्चापि लोकानश्नाति कर्मभिः ॥ ३.२१३.४० ॥

O Bester der Zweimalgeborenen, er unternimmt Askese und Yoga; durch viele Handlungen, und in der Tat durch Handlungen, erlangt er die Welten.

3.213.41

स चेन्निवृत्तबन्धस्तु विशुद्धश्चापि कर्मभिः ।
प्राप्नोति सुकृताँल्लोकान्यत्रगत्वा न शोचति ॥ ३.२१३.४१ ॥

Wenn seine Bindung aufgehoben ist und er auch durch Handlungen gereinigt ist, erlangt er die Welten der guten Taten; dorthin gelangt, trauert er nicht.

3.213.42

पापं कुर्वनपुण्यवृत्तः पुण्यस्यान्तं न गच्छति ।
पुण्यं कुर्वन्पुण्यवृत्तः पुण्यस्यान्तं न गच्छति।
तस्मात्पुण्यं यतेत्कर्तुं वर्जयीत च पापकम् ॥ ३.२१३.४२ ॥

Wer Böses tut und ein verdienstloses Verhalten hat, gelangt nicht an das Ende des Verdienstes. Wer Verdienst tut und tugendhaft handelt, gelangt ebenfalls nicht an das Ende des Verdienstes. Deshalb soll man sich bemühen, Verdienst zu erwerben, und das Böse meiden.