மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 3.213
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
3.213.1
धर्मव्याधस्तु निपुणं पुनरेव युधिष्ठिर ।
विप्रर्षभमुवाचेदं सर्वधर्मभृतांवर ॥ ३.२१३.१ ॥
தர்மவ்யாதன் மீண்டும் திறமையுடன், யுதிஷ்டிரா, சிறந்த பிராமணரிடம் இவ்வாறு கூறினான் — அனைத்து தர்மத்தை தாங்குபவர்களில் சிறந்தவனே.
3.213.2
श्रुतिप्रमाणो धर्मोऽयमिति वृद्धानुशासनम् ।
सूक्ष्मा गतिर्हि धर्मस् बहुशाखा ह्यनन्तिका ॥ ३.२१३.२ ॥
இந்த தர்மம் ஸ்ருதியை பிரமாணமாகக் கொண்டது என்பது பெரியோரின் போதனை. தர்மத்தின் போக்கு நுட்பமானது; அதன் கிளைகள் பலவும் முடிவற்றவையும் ஆகும்.
3.213.3
प्राणान्तिके विवाहे च वक्तव्यमनृतं भवेत् ।
अनृतेन भवेत्सत्यं सत्येनैवानृतं भवेत् ॥ ३.२१३.३ ॥
உயிர் ஆபத்திலும் திருமணத்திலும் பொய் சொல்ல நேரலாம். பொய்யால் உண்மை ஆகலாம்; உண்மையாலேயே பொய் ஆகலாம்.
3.213.4
यद्भूतहितमत्यन्तं तत्सत्यमिति धारणा ।
विपर्ययकृतोऽधर्मः पश्य धर्मस्य सूक्ष्मताम् ॥ ३.२१३.४ ॥
உயிர்களுக்கு மிகவும் நன்மையானதே உண்மை என்பது கொள்கை. மாறாகச் செய்வது அதர்மம். தர்மத்தின் நுட்பத்தைப் பார்.
3.213.5
यत्करोत्यशुभं कर्म शुभं वा यदि सत्तम ।
अवश्यं तत्समाप्नोति पुरुषो नात्र संशयः ॥ ३.२१३.५ ॥
மனிதன் செய்யும் அசுபமான அல்லது சுபமான எந்தச் செயலின் பலனையும் அவன் நிச்சயம் அடைவான் — இதில் ஐயமில்லை, நல்லோரில் சிறந்தவனே.
3.213.6
विषमां च दशां प्राप्तो देवान्गर्हति वै भृशम् ।
आत्मृनः कर्मदोषेण न विजानात्यपण्डितः ॥ ३.२१३.६ ॥
கடுமையான நிலையை அடைந்த அறிவிலி தேவர்களை மிகவும் நிந்திக்கிறான்; தன் சொந்த கர்ம தோஷத்தை அவன் அறிவதில்லை.
3.213.7
मूढो नैकृतिकश्चापि चपलश्च द्विजोत्तम ।
न शुभं कर्म बध्नाति पुरुषं पाषनिश्चयम् ॥ ३.२१३.७ ॥
இரு பிறப்பாளரில் சிறந்தவரே, மூடனும், வஞ்சகனும், சபலமுள்ளவனும், தீமையை உறுதி செய்தவனுமான மனிதனை நல்ல செயல் பிணைப்பதில்லை.
3.213.8
सुखदुःखविपर्यासो यदा समुपपद्यते ।
नैनं प्रज्ञा सुनीतं वा त्रायते नैव पौरुषम् ॥ ३.२१३.८ ॥
இன்பமும் துன்பமும் தலைகீழாக மாறும்போது, அறிவோ, நல்ல நீதியோ, முயற்சியோ அவனைக் காப்பதில்லை.
3.213.9
यो यमिच्छेद्यथा कामं तं तं कामं स आप्नुयात् ।
यदि स्यादपराधीनं पौरुषस् क्रियाफलम् ॥ ३.२१३.९ ॥
எவன் எதை விரும்பினாலும் அவன் அந்த விருப்பத்தை அடைவான் — முயற்சியின் பலன் செயலால் வருவதே, பிறரின் கட்டுப்பாட்டில் இல்லை என்றால்.
3.213.10
संयताश्चापि दक्षाश्च मतिमन्तश्च मानवाः ।
दृश्यन्ते निष्फलाः सन्तः प्रहीणाः सर्वकर्मभिः ॥ ३.२१३.१० ॥
அடக்கமுள்ளவர்களும், திறமையுள்ளவர்களும், அறிவுள்ள மனிதர்களும் கூட தங்கள் எல்லா செயல்களிலும் பலனற்றவர்களாகத் தோன்றுகிறார்கள்.
3.213.11
भूतानामपरः कश्चिद्धिंसायां सततोत्थितः ।
वञ्चनायां च लोकस्य स सुखेनैव युज्यते ॥ ३.२१३.११ ॥
உயிர்களில் வேறு ஒருவன், எப்போதும் கொலையிலும் உலகை வஞ்சிப்பதிலும் ஈடுபட்டிருப்பவன், அவனே இன்பத்துடன் சேர்க்கப்படுகிறான்.
3.213.12
अचेष्टमपि चासीनं श्रीः कंचिदुपतिष्ठति ।
कश्चित्कर्माणि कुर्वन्हि न प्राप्यमधिगच्छति ॥ ३.२१३.१२ ॥
செயலற்று அமர்ந்திருப்பவனிடமும் சிலரிடம் செல்வமகள் வந்து சேர்கிறாள்; செயல் செய்துகொண்டிருந்தும் சிலர் பெற வேண்டியதைப் பெறுவதில்லை.
3.213.13
देवानिष्ट्वा तपस्तप्त्वा कृपणैः पुत्रगृध्नुभिः ।
दशमासधृता गर्भा जायन्ते कुलपांसनाः ॥ ३.२१३.१३ ॥
தேவர்களுக்கு யாகம் செய்தும் தவம் புரிந்தும், மகனை விரும்பும் துயருற்ற மனிதர்களால் பத்து மாதங்கள் சுமக்கப்பட்ட கருக்கள் குலத்தைக் கெடுப்பவர்களாகப் பிறக்கின்றன.
3.213.14
अपरे धनधान्यैश्च भोगैश्च पितृसंचितैः ।
विपुलैरभिजायन्ते लब्धास्तैरेव मङ्गलैः ॥ ३.२१३.१४ ॥
மற்றவர்கள் முன்னோர் சேர்த்த செல்வம், தானியம், இன்பங்களுடன், அதிகமான நற்பேறுகளைப் பெற்று அவற்றாலேயே பிறக்கின்றனர்.
3.213.15
न देहजा मनुष्याणां व्याधयो द्विजसत्तम ।
कर्मजा हि मनुष्याणां रोगा नास्त्यत्र संशयः ॥ ३.२१३.१५ ॥
இருபிறப்பாளரில் சிறந்தவனே, மனிதர்களின் நோய்கள் உடலிலிருந்து பிறப்பதில்லை; மனிதர்களின் நோய்கள் கர்மத்தால் பிறக்கின்றன, இதில் ஐயமில்லை.
3.213.16
आधिभिश्चैव बाध्यन्ते व्यालैः क्षुद्रमृगा इव ।
व्याधयो विनिवार्यन्ते मृगा व्याधैरिव द्विज ॥ ३.२१३.१६ ॥
சிறு மிருகங்கள் கொடிய விலங்குகளால் துன்புறுவது போல் மனத்துயர்களால் வருத்தப்படுகின்றனர்; இருபிறப்பாளனே, வேடர்களால் மான்கள் தடுக்கப்படுவது போல் நோய்கள் தடுக்கப்படுகின்றன.
3.213.17
येषामस्ति च भोक्तव्यं ग्रहणीरोगपीडिताः ।
न शक्नुवन्ति ते भोक्तुं चेष्टितं पूर्वकर्मया ॥ ३.२१३.१७ ॥
உணவு இருந்தும், செரியாமை நோயால் வருந்துபவர்கள் உண்ண இயலாதவர்கள்; முன் கர்மத்தின் காரணமாக அவர்களின் முயற்சி உண்பதற்கு ஆற்றலற்றதாகிறது.
3.213.18
अपरे बाहुबलिनः क्लिश्यन्ति बहवो जनाः ।
दुःखेन चाधिगच्छनति भोजनं द्विजसत्तम ॥ ३.२१३.१८ ॥
பலமான தோள் கொண்ட மற்ற பலரும் துன்புறுகின்றனர்; இருபிறப்பாளரில் சிறந்தவனே, அவர்கள் கடினப்பட்டே உணவைப் பெறுகின்றனர்.
3.213.19
इति लोकमनाक्रन्दं देहशङ्कापरिप्लुतम् ।
स्रोतसाऽसकृदाक्षिप्तं ह्रियमाणं बलीयसा ॥ ३.२१३.१९ ॥
இவ்வாறு, அழாமல் உடலின் பயத்தால் சூழப்பட்ட இந்த உலகம், வலிய வெள்ளத்தால் பலமுறை இழுத்துச் செல்லப்பட்டது.
3.213.20
न म्रियेयुर्न जीर्यैयुः सर्वे स्युः सर्वकामिकाः ।
नाप्रियं प्रतिपश्येयुर्विधिश्च यदि नो भवेत् ॥ ३.२१३.२० ॥
எங்களுக்கு விதி இல்லாதிருந்தால், அனைவரும் இறக்க மாட்டார்கள், முதுமையடைய மாட்டார்கள், எல்லோருடைய விருப்பங்களும் நிறைவேறும், அவர்கள் விரும்பாததைக் காண மாட்டார்கள்.
3.213.21
उपर्युपरि लोकस्य सर्वो गन्तुं समीहते ।
यतते च यथाथक्ति न च तद्वर्तते तथा ॥ ३.२१३.२१ ॥
உலகில் அனைவரும் மேலும் மேலும் உயர்ந்து செல்ல விரும்புகின்றனர், தம் சக்திக்கேற்ப முயல்கின்றனர்; ஆனால் அது அவ்வாறு நிகழ்வதில்லை.
3.213.22
बहवः संप्रदृश्यन्ते तुल्यनक्षत्रमङ्गलाः ।
महत्तु फलवैषम्यं दृश्यते कर्मसिद्धिषु ॥ ३.२१३.२२ ॥
ஒத்த நட்சத்திரமும் மங்கலமும் கொண்ட பலர் காணப்படுகின்றனர்; ஆனால் செயல்களின் சித்தியில் பயனின் பெரும் வேறுபாடு காணப்படுகிறது.
3.213.23
न केचिदीशते ब्रह्मन्स्वयंग्राह्यस्य सत्तम ।
कर्मणां प्राकृतानां वै इह सिद्धिः प्रदृश्यते ॥ ३.२१३.२३ ॥
பிராமணரே, சிறந்தவரே, தானே பெறக்கூடியதின் மீது எவரும் ஆளுமை கொள்வதில்லை; இங்கே சாதாரண செயல்களின் சித்தியே காணப்படுகிறது.
3.213.24
तथा श्रुतिरियंब्रह्मञ्जीवः किल सनातनः ।
शरीरमध्रुवं लोके सर्वेषां प्राणिनामिह ॥ ३.२१३.२४ ॥
இவ்வாறே இந்த மறை கூறுகிறது, பிராமணரே: உயிர் நிச்சயமாக நித்தியமானது; இவ்வுலகில் எல்லா உயிரினங்களின் உடலும் நிலையற்றது.
3.213.25
वध्यमाने शरीरे तु देहनाशो भवत्युत ।
जीवः संक्रमतेऽन्यत्रकर्मबनधनिबन्धनः ॥ ३.२१३.२५ ॥
உடல் அழியும்போது தேகம் நாசமடைகிறது; ஆனால் கர்மப் பிணைப்பால் கட்டுண்ட ஜீவன் வேறொரு இடத்திற்குச் செல்கிறது.
3.213.26
कथं धर्मविदांश्रेष्ठ जीवो भवति शाश्वतः ।
एतदिच्छाम्यहं ज्ञातुं तत्त्वेन वदतांवर ॥ ३.२१३.२६ ॥
தர்மம் அறிந்தவர்களில் சிறந்தவரே, ஜீவன் எவ்வாறு நித்தியமாகிறது? பேசுபவர்களில் சிறந்தவரே, இதை உண்மையாக அறிய விரும்புகிறேன்.
3.213.27
न जीवनाशोस्ति हि देहभेदे ।
मिथ्यैतदाहुर्म्रियतीति मूढाः।
जीवस्तु देहान्तरितः प्रयाति ।
दशार्धतैवास् शरीरभेदः ॥ ३.२१३.२७ ॥
தேகம் பிளக்கப்படும்போது ஜீவனுக்கு நாசமில்லை. 'அது இறக்கிறது' என்று மூடர்கள் சொல்வது பொய்; ஜீவன் மற்றொரு உடலுக்குள் சென்று போகிறது; உடல் பிளவு இத்தகையதே.
3.213.28
अन्यो हि नाश्नाति कृतं हि कर्म ।
मनुष्यलोके मनुजस् कश्चित्।
यत्तेन किंचिद्धि कृतंहि कर्म ।
तदश्नुते नास्ति कृतस्य नाशः ॥ ३.२१३.२८ ॥
மனிதர் உலகில் ஒருவன் செய்த கர்மத்தை வேறொருவன் அனுபவிப்பதில்லை. எவன் எதைச் செய்தானோ, அந்தக் கர்மத்தையே அவன் அனுபவிக்கிறான்; செய்த கர்மத்திற்கு நாசமில்லை.
3.213.29
सुपुण्यशीला हि भवन्ति पुण्या ।
नराधमाः पापकृतो भवन्ति।
नरोऽनुयातस्त्विह कर्मभिः स्वै-
स्ततः समुत्पद्यति भावितस्तैः ॥ ३.२१३.२९ ॥
மிகவும் புண்ணிய நடத்தையுடையோர் புண்ணியவான்களாகின்றனர்; கீழ்மக்கள் பாவம் செய்பவர்களாகின்றனர். மனிதன் இங்கு தன் சொந்த கர்மங்களால் பின்தொடரப்படுகிறான்; அவற்றால் பாவிக்கப்பட்டு அவன் அங்கே பிறக்கிறான்.
3.213.30
कथं संभवते योनौ कथं वा पुण्यपापयोः ।
जातीः पुण्या ह्यपुण्याश् कथं गच्छति सत्तम ॥ ३.२१३.३० ॥
கருப்பையில் எவ்வாறு பிறப்பு உண்டாகிறது? புண்ணியம், பாவம் இவற்றால் எவ்வாறு? புண்ணிய, பாவ ஜாதிகளில் அவன் எவ்வாறு செல்கிறான், சாதுக்களில் சிறந்தவரே?
3.213.31
गर्भाधानसमायुक्तं कर्मेदं संप्रदृश्यते ।
समासेन तु ते क्षिप्रं प्रवक्ष्यामि द्विजोत्तम ॥ ३.२१३.३१ ॥
கர்ப்பாதானத்துடன் தொடர்புடைய இந்தச் செயல் காணப்படுகிறது. இருபிறப்பாளர்களில் சிறந்தவனே, சுருக்கமாக உனக்குச் விரைவில் கூறுவேன்.
3.213.32
यथा संभृतसंभारः पुनरेव प्रजायते ।
शुभकृच्छुभयोनीषु पापकृत्पापयोनिषु ॥ ३.२१३.३२ ॥
சேகரித்த பொருட்களைக் கொண்டவன் மீண்டும் பிறப்பது போல, நற்செயல் செய்பவன் நல்ல யோனிகளிலும், பாவம் செய்பவன் பாவ யோனிகளிலும் பிறக்கிறான்.
3.213.33
शुभैः प्रयोगैर्देवत्वंव्यामिश्रैर्मानुषो भवेत् ।
मोहनीयैर्वियोनीषु त्वधोगामी च किल्बिषैः ॥ ३.२१३.३३ ॥
நற்செயல்களால் தேவநிலையும், கலந்த செயல்களால் மனித பிறப்பும் ஆகும்; மயக்கும் பாவச் செயல்களால் கீழ் யோனிகளில் வீழ்கிறான்.
3.213.34
जातिमृत्युजरादुःखैः सततं समभिद्रुतः ।
संसारे पच्यमानश्च दोषैरात्मकृतैर्नरः ॥ ३.२१३.३४ ॥
பிறப்பு, இறப்பு, முதுமைத் துன்பங்களால் எப்போதும் வாட்டப்பட்டு, சம்சாரத்தில் தாமே செய்த குற்றங்களால் வேகும் மனிதன்.
3.213.35
तिर्यग्योनिसहस्राणि गत्वा नरकमेव च ।
जीवाः संपरिवर्तन्ते कर्मबन्धनिबन्धनाः ॥ ३.२१३.३५ ॥
ஆயிரக்கணக்கான விலங்கு யோனிகளுக்கும் நரகத்துக்கும் சென்றும், கர்ம பந்தத்தால் கட்டுண்ட உயிர்கள் சுழன்று கொண்டிருக்கின்றன.
3.213.36
जन्तुस्तु कर्मभिस्तैस्तैः स्वकृतैः प्रेत्य दुःखितः ।
तद्दुःखप्रतिघातार्थमपुण्यां योनिमाप्नुते ॥ ३.२१३.३६ ॥
உயிர் தாம் செய்த அந்தந்தச் செயல்களால் இறந்த பின் துன்புறுகிறது; அத்துன்பத்தை எதிர்க்கவே மீண்டும் தீய யோனியை அடைகிறது.
3.213.37
ततः कर्म समादत्ते पुनरन्यन्नवं बहु ।
पच्यते तु पुनस्तेन भुक्त्वाऽपथ्यमिवातुरः ॥ ३.२१३.३७ ॥
பின்னர் அவன் மீண்டும் வேறு பல புதிய கர்மங்களை மேற்கொள்கிறான். அதனால் அவன் மீண்டும் பக்குவமடைகிறான்; அபத்தியமான உணவை உண்ட நோயாளியைப் போல.
3.213.38
अजस्रमेव दुःखार्तोऽदुःखितः सुखिसंज्ञितः ।
ततो निवृत्तबन्धत्वात्कर्मणामुदयादपि ॥ ३.२१३.३८ ॥
அவன் இடைவிடாமல் துன்பத்தால் வருந்துகிறான்; ஆயினும் துன்பப்படாதவனாக, இன்பமுடையவன் என்று அழைக்கப்படுகிறான். பின்னர் பந்தம் நீங்கியதால், கர்மங்களின் பலன் தோன்றுவதாலும்.
3.213.39
परिक्रामति संसारे चक्रवद्बहुवेदनः ।
स चेन्निवृत्तबन्धस्तु विशुद्धश्चापि कर्मभिः ॥ ३.२१३.३९ ॥
அவன் சம்சாரத்தில் சக்கரத்தைப் போல சுற்றித் திரிகிறான், பல வேதனைகளால் நிறைந்தவனாக. அவனுடைய பந்தம் நீங்கி, கர்மங்களாலும் தூய்மையடைந்திருந்தால்.
3.213.40
तपोयोगसमारम्भं कुरुते द्विजसत्तम ।
कर्मभिर्बहुभिश्चापि लोकानश्नाति कर्मभिः ॥ ३.२१३.४० ॥
இருபிறப்பாளர்களில் சிறந்தவரே, அவன் தவத்தையும் யோகத்தையும் தொடங்குகிறான்; பல கர்மங்களாலும், கர்மங்களாலும் உலகங்களை அடைகிறான்.
3.213.41
स चेन्निवृत्तबन्धस्तु विशुद्धश्चापि कर्मभिः ।
प्राप्नोति सुकृताँल्लोकान्यत्रगत्वा न शोचति ॥ ३.२१३.४१ ॥
அவனுடைய பந்தம் நீங்கி, கர்மங்களாலும் தூய்மையடைந்திருந்தால், அவன் நல்ல கர்மங்களின் உலகங்களை அடைகிறான்; அங்கு சென்றபின் அவன் துயரப்படுவதில்லை.
3.213.42
पापं कुर्वनपुण्यवृत्तः पुण्यस्यान्तं न गच्छति ।
पुण्यं कुर्वन्पुण्यवृत्तः पुण्यस्यान्तं न गच्छति।
तस्मात्पुण्यं यतेत्कर्तुं वर्जयीत च पापकम् ॥ ३.२१३.४२ ॥
பாவம் செய்து, புண்ணிய வழியற்றவன் புண்ணியத்தின் முடிவை அடைவதில்லை. புண்ணியம் செய்து, புண்ணிய நடத்தையுள்ளவன் புண்ணியத்தின் முடிவை அடைவதில்லை. ஆகவே புண்ணியம் செய்ய முயல வேண்டும்; பாவத்தை விட்டொழிக்க வேண்டும்.
3.213.43
अनसूयुः कृतज्ञश्च कल्याणान्येव सेवते ।
सुखानि धर्ममर्थं च स्वर्गं च लभते नरः ॥ ३.२१३.४३ ॥
பொறாமையற்றவனும் நன்றியுள்ளவனுமான மனிதன் நல்ல செயல்களையே பின்பற்றுகிறான்; அவன் இன்பம், தர்மம், செல்வம் மற்றும் சொர்க்கத்தை அடைகிறான்.
3.213.44
संस्कृतस्य च दान्तस् नियतस्य यतात्मनः ।
प्राज्ञास्यानन्तरा वृत्तिरिहि लोके परत्र च ॥ ३.२१३.४४ ॥
பண்பட்டவனும், அடக்கமுள்ளவனும், நியமமுடையவனும், மனத்தை வென்றவனுமான ஞானியின் நடத்தை இவ்வுலகிலும் மறுவுலகிலும் தொடர்ச்சியாக நற்பலனளிக்கும்.
3.213.45
सतां धऱ्मेण वर्तेत क्रियां शिष्टवदाचरेत् ।
असंक्लेशेन लोकस्य वृत्तिं लिप्सेत वै द्विजः ॥ ३.२१३.४५ ॥
இரு பிறப்பாளன் நல்லோர் தர்மப்படி வாழ வேண்டும், சான்றோர் போல் செயல்பட வேண்டும்; உலகுக்கு துன்பம் தராமல் தன் வாழ்க்கைக்கான வழியைத் தேட வேண்டும்.
3.213.46
सन्ति ह्यागमविज्ञानाः शिष्टाः शास्त्रे विचक्षणाः ।
स्वधर्मेण क्रिया लोके कुर्वाणास्ते ह्यसंकराः ॥ ३.२१३.४६ ॥
ஆகமத்தை அறிந்தவர்களும், சாத்திரத்தில் வல்லுநர்களுமான சான்றோர் உலகில் உள்ளனர்; அவர்கள் தம் தர்மத்தின்படி செயல்படுவதால் கலப்பற்றவர்களாக இருக்கின்றனர்.
3.213.47
प्राज्ञो धर्मेण रमते धर्मं चैवोपजीवति ।
तस्माद्धर्मादवाप्तेन धनन द्विजसत्तम ॥ ३.२१३.४७ ॥
ஞானி தர்மத்தால் மகிழ்கிறான்; தர்மத்தையே பற்றி வாழ்கிறான். ஆகையால், இருபிறப்பாளர்களில் சிறந்தவனே, தர்மத்தால் பெற்ற செல்வத்தாலேயே வாழ வேண்டும்.
3.213.48
तस्यैव सिंचते मूलं गुणान्पश्यति यत्र वै ।
धर्मात्मा भवति ह्येवं चित्तं चास्य प्रसीदति।
स मित्रजनसंतुष्ट इह प्रेत्य च नन्दति ॥ ३.२१३.४८ ॥
எங்கே நற்பண்புகளைக் காண்கிறானோ, அங்கே அதன் வேரையே நீர் ஊற்றி வளர்க்கிறான்; இவ்வாறு அவன் தர்மாத்மாவாகிறான், அவன் மனம் மகிழ்கிறது. நண்பர்களாலும் மக்களாலும் நிறைவடைந்து அவன் இவ்வுலகிலும் மரணத்திற்குப் பின்னும் மகிழ்ச்சியடைகிறான்.
3.213.49
शब्दं स्पर्शं तथा रूपं गन्धानिष्टांस्च सत्तम ।
प्रभुत्वं लभते चापि धर्मस्यैतत्फलं विदुः ॥ ३.२१३.४९ ॥
ஓ சத்தமா, ஒலி, தொடுதல், உருவம், விரும்பத்தக்க நறுமணங்கள் ஆகியவற்றின் மீதும் ஆதிக்கம் பெறுகிறான்; இதுவே தர்மத்தின் பயன் என்று அறிவர்.
3.213.50
धरमस्य च पलं लब्ध्वा न तुष्यति महाद्विज ।
अतुष्यमाणो निर्वेदमादत्ते ज्ञानचक्षुषा ॥ ३.२१३.५० ॥
ஓ மகாத்விஜா, தர்மத்தின் பயனைப் பெற்றும் ஒருவன் திருப்தி அடைவதில்லை; திருப்தியின்றி அவன் ஞானக்கண்ணால் வைராக்கியத்தை ஏற்கிறான்.
3.213.51
प्रज्ञाचक्षुर्नर इह दोषं नैवानुरुध्यते ।
विरज्ये यथाकामं न च धर्मं विमुञ्चति ॥ ३.२१३.५१ ॥
ஞானக்கண் கொண்ட மனிதன் இங்கு குற்றத்தைப் பின்பற்றுவதில்லை; விருப்பத்திற்கேற்ப அவன் வைராக்கியம் அடைகிறான், தர்மத்தைக் கைவிடுவதில்லை.
3.213.52
फलत्यागे च यतते दृष्ट्वा लोकं क्रियात्मकम् ।
ततो मोक्षे प्रयतते नानुपायादुपायतः ॥ ३.२१३.५२ ॥
பயனைத் துறப்பதிலும் அவன் முயல்கிறான்; செயல்மயமான உலகைக் கண்டு, பின்னர் மோட்சத்திற்காக முயல்கிறான் — தவறான வழியால் அல்ல, சரியான வழியால்.
3.213.53
एवं निर्वेदमादत्ते पापं कर्म जहाति च ।
धार्मिकश्चापि भवति मोक्षं च लभते परम् ॥ ३.२१३.५३ ॥
இவ்வாறு அவன் வைராக்கியத்தை ஏற்று பாவ கர்மங்களைத் துறக்கிறான்; அவன் தர்மவானாகி உயர்ந்த மோட்சத்தைப் பெறுகிறான்.
3.213.54
तपो निःश्रेयसं जन्तोस्तस्य मूलं शमो दमः ।
तेन सर्वानवाप्नोति कामान्यान्मनसेच्छति ॥ ३.२१३.५४ ॥
தவமே உயிரினத்தின் உயர்ந்த நன்மை; அதன் வேர் சமமும் தமமும் ஆகும்; அதனால் மனதால் விரும்பும் எல்லா விருப்பங்களையும் அடைகிறான்.
3.213.55
इन्द्रियाणां निरोधेन सत्येन च दमेन च ।
ब्रह्मणः पदमाप्नोति यत्परं द्विजसत्तम ॥ ३.२१३.५५ ॥
புலன்களை அடக்குவதாலும், உண்மையாலும், தன்னடக்கத்தாலும் மனிதன் அந்த உயர்ந்த பிரம்மபதத்தை அடைகிறான், ஓ இருபிறப்பாளர்களில் சிறந்தவரே.
3.213.56
इन्द्रियाणीति यान्याहुः कानि तानि यतव्रत ।
निग्रहश्च कथं कार्यो निग्रहस्य च किं फलम् ॥ ३.२१३.५६ ॥
எவற்றை இந்திரியங்கள் என்கிறார்களோ, அவை எவை? ஓ விரதம் காத்தவரே, அடக்குதல் எவ்வாறு செய்யப்பட வேண்டும், அடக்குதலின் பலன் என்ன?
3.213.57
कथं च फलमाप्नोति तेषां धर्मभृतांवर ।
एतदिच्छामि तत्त्वेन धर्मं ज्ञातुं सुधार्मिक ॥ ३.२१३.५७ ॥
அவற்றின் பலனை மனிதன் எவ்வாறு அடைகிறான்? தர்மம் தாங்குபவர்களில் சிறந்தவரே, ஓ மிகவும் தர்மசீலரே, தர்மத்தை உண்மையில் அறிய இதை நான் விரும்புகிறேன்.