Mahābhārata · Adhyāya 3.261
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
3.261.1
व्रीहिद्रोणः परित्यक्तः कथं तेन महात्मना ।
कस्मै दत्तश्च भगवन्विधिना केन चात्थ मे ॥ ३.२६१.१ ॥
O Ehrwürdiger, wie gab jener Großmütige das vrīhi-droṇa auf? Wem wurde es gegeben, und nach welcher Vorschrift? Sag es mir.
3.261.2
प्रत्यक्षधर्मा भगवान्यस् तुष्टो हि कर्मभिः ।
सफलं तस्य जन्माहं मन्ये सद्धर्मचारिणः ॥ ३.२६१.२ ॥
Der Ehrwürdige, dessen Dharma offenbar ist und der sich an Taten erfreut: Ich halte die Geburt dessen, der dem wahren Dharma folgt, für fruchtbar.
3.261.3
शिलोञ्छवृत्तिर्धर्मात्मा मुद्गलः संयतेन्द्रियः ।
आसीद्राजन्कुरुक्षेत्रे सत्यवागनसूयकः ॥ ३.२६१.३ ॥
O König, in Kurukṣetra lebte Mudgala, rechtschaffenen Geistes, der vom Ährenlesen lebte, mit gezügelten Sinnen, wahrhaftig im Wort und frei von Neid.
3.261.4
अतिथिव्रती क्रियावांश्च कापोतीं वृत्तिमास्थितः ।
सत्रमिष्टीकृतंनाम समुपास्ते महातपाः ॥ ३.२६१.४ ॥
Dem Gelübde der Gastfreundschaft ergeben, den Riten verpflichtet und die Lebensweise der Taube angenommen, verehrt der große Asket ein Opfer namens 'Iṣṭīkṛta'.
3.261.5
सपुत्रदारो हि मुनिः पक्षाहारो बभूव ह ।
कपोतवृत्त्या पक्षेण व्रीहिद्रोयणमुपार्जयत् ॥ ३.२६१.५ ॥
Jener Weise wurde zusammen mit Söhnen und Frau einer, der von der Nahrung eines Halbmonats lebte; nach der Lebensweise der Taube sammelte er in einem Halbmonat einen vrīhi-droṇa Reis.
3.261.6
दर्शं च पौर्णमासं च कुर्वन्विगतमन्सरः ।
देवतातिथिशेषेण कुरुते देहयापनम् ॥ ३.२६१.६ ॥
Die Neumond- und Vollmondriten vollziehend, frei von Eifersucht, erhält er seinen Leib mit dem, was nach Göttern und Gästen übrig bleibt.
3.261.7
तत्रेन्द्रः सहितो देवैः साक्षात्रिभुवनेश्वरः ।
प्रत्यृह्णान्महाराज भागं पर्वणिपर्वणि ॥ ३.२६१.७ ॥
Dort kam Indra, Herr der drei Welten, selbst mit den Göttern und empfing, o großer König, bei jedem Mondfest seinen Anteil.
3.261.8
स पर्वकाल्यं कृत्वा तु मुनिवृत्त्या समन्वितः ।
अतिथिभ्यो ददावन्नं प्रहृष्टेनान्तरात्मना ॥ ३.२६१.८ ॥
Nachdem er das Ritual des Mondfestes vollzogen hatte, mit dem Verhalten eines Weisen ausgestattet, gab er den Gästen mit fröhlichem Herzen Speise.
3.261.9
व्रीहिद्रोणस्य तत्प्रीत्या ददतोऽन्नं महात्मनः ।
ऋषेर्मात्सर्यहीनस् वर्धत्यतिथिदर्शनात् ॥ ३.२६१.९ ॥
Durch den Anblick der Gäste wächst die Speise jenes großen, neidlosen Weisen, wenn er aus Freude ein Maß Reis gibt.
3.261.10
तच्छतान्यपि भुञ्जन्ति ब्राह्मणानां मनीषिणाम् ।
मुनेस्त्यागविशुद्ध्या तु तदन्नं वृद्धिमृच्छति ॥ ३.२६१.१० ॥
Hunderte weise Brahmanen essen von dieser Speise, und durch die Reinheit des Entsagens des Weisen wächst diese Speise.
3.261.11
तं तु रशुश्राव धर्मिष्ठं मुद्गलं संशितव्रतम् ।
दुर्वासा नृप दिग्वासास्तमथाभ्याजगाम ह ॥ ३.२६१.११ ॥
O König, Durvāsas, der Himmelsgekleidete, hörte von Mudgala, dem gerechtesten und in seinen Gelübden standhaften, und kam dann zu ihm.
3.261.12
विभ्रच्चानियतं वेषमुन्मत्त इव पाण्डव ।
विकचः परुषा वाचो व्याहरन्विविधा मुनिः ॥ ३.२६१.१२ ॥
Ein unbeständiges Äußeres tragend, als wäre er verrückt, mit zerzaustem Haar, kam der Weise und sprach vielerlei harte Worte, o Pāṇḍava.
3.261.13
अभिगम्याथ तं विप्रमुवाच मुनिसत्तमः ।
अन्नार्थिनमनुप्राप्तं विद्धि मां मुनिसत्तम ॥ ३.२६१.१३ ॥
Dann trat der beste der Weisen zu jenem Brahmanen und sprach: »Wisse, Bester der Weisen, dass ich, auf der Suche nach Speise, gekommen bin.«
3.261.14
स्वागतं तेऽस्त्विति मुनिं मुद्गलः प्रत्यभाषत ।
पाद्यमाचमनीयं च प्रतिवेद्यान्नमुत्तमम् ॥ ३.२६१.१४ ॥
»Willkommen sei dir«, antwortete Mudgala dem Weisen; nachdem er Wasser für die Füße und Wasser zum Nippen gereicht hatte, kündigte er die vorzügliche Speise an.
3.261.15
प्रादात्स तपसोपात्तं क्षुधितायातिथिप्रियः ।
उन्मत्ताय परां श्रद्धामास्थाय स धृतव्रतः ॥ ३.२६१.१५ ॥
Gastfreundlich gab er jene durch Askese erlangte Speise dem hungrigen Verrückten; in höchstem Vertrauen, fest in seinem Gelübde.
3.261.16
ततस्तदन्नं रसवत्स एव क्षुधयाऽन्वितः ।
बुभुजे कृत्स्नमुन्मत्तः प्रादात्तस्मै च मुद्गलः ॥ ३.२६१.१६ ॥
Dann aß der von Hunger geplagte Verrückte jene schmackhafte Speise vollständig auf; und Mudgala gab ihm noch mehr.
3.261.17
भुक्त्वा चान्नं ततः सर्वमुच्छिष्टेनात्मनस्ततः ।
अथाङ्गं लिलिपेऽन्नेन यथागतमगाच्च सः ॥ ३.२६१.१७ ॥
Nachdem er die Speise gegessen hatte, bestrich er seinen Körper mit allen Resten und ging, so wie er gekommen war.
3.261.18
तेनैवात्मानमालिप्य हसन्गायन्प्रधावति ।
नृत्यते धावते चैव बुद्ध्या तत्क्रोशते तथा ॥ ३.२६१.१८ ॥
Mit eben jener Speise bestrichen, läuft er lachend und singend umher; er tanzt und rennt, und im Wahnsinn schreit er ebenso.
3.261.19
एवं द्वितीये संप्राप्ते पर्वकाले मनीषिणः ।
आगम्य बुभुजे सर्वमन्नपुञ्छोपजीविनः ॥ ३.२६१.१९ ॥
So kam, als die zweite Parva-Zeit gekommen war, der weise Mann, lebte vom Ährenlesen und aß alles.
3.261.20
निराहारस्तु स मुनिरुञ्छमार्जये पुनः ।
न चैनं विक्रियां नेतुमशकन्मुद्गलं क्षुधा ॥ ३.२६१.२० ॥
Fastend sammelte jener Weise wieder Ähren; doch der Hunger konnte in Mudgala keine Erregung hervorrufen.
3.261.21
न क्रोधो न च मात्सर्यं नावमानो न संभ्रमः ।
सपुत्रदारमुञ्छन्तमाविवेश द्विजोत्तमम् ॥ ३.२६१.२१ ॥
Weder Zorn noch Neid, weder Verachtung noch Aufregung drangen in jenen besten der Zweimalgeborenen, der mit Söhnen und Frau Ähren las.
3.261.22
तथा तमुञ्छधर्माणं दुर्वासा मुनिसत्तमम् ।
उपतस्थे यथाकालं षट्कृत्वः कृतनिश्चयः ॥ ३.२६१.२२ ॥
So erschien Durvāsas dem besten der Weisen, der das Gelübde des Ährenlesens hielt, zur rechten Zeit sechsmal, fest entschlossen.
3.261.23
न चास् मनसः कश्चिद्विकारो दृश्यते मुनेः ।
शुद्धसत्वस्य शुद्धं स ददृशे निर्मलं मनः ॥ ३.२६१.२३ ॥
Keine Störung war im Geist jenes Weisen zu sehen; ihm, dessen Wesen rein war, erschien der Geist des Weisen makellos und klar.
3.261.24
तमुवाच ततः प्रीतः स मुनिर्मुद्गलं तदा ।
त्वत्समो नास्ति लोकेऽस्मिन्दाता मात्सर्यवर्जितः ॥ ३.२६१.२४ ॥
Da sprach der erfreute Weise zu Mudgala: »In dieser Welt gibt es keinen Geber, der dir gleicht, frei von Neid.«
3.261.25
क्षुद्धर्मसंज्ञां प्रणुदत्यादत्ते धैर्यमेव च ।
विषयानुसारिणी जिह्वा कर्षत्येव रसान्प्रति ॥ ३.२६१.२५ ॥
Der Hunger verdrängt sogar den Namen der Pflicht und raubt auch die Standhaftigkeit; die den Sinnesobjekten folgende Zunge zieht nur zu den Geschmäckern.
3.261.26
आहारप्रभवाः प्राणा मनो दुर्निग्रहं चलम् ।
मनसश्चेन्द्रियाणां चाप्यैकाग्र्यं निश्चितं तपः ॥ ३.२६१.२६ ॥
Die Lebenshauche entstehen aus der Nahrung; der Geist ist schwer zu zügeln und unruhig. Die Sammlung von Geist und Sinnen ist gewiss die festgelegte Askese.
3.261.27
श्रमेणोपार्जितं त्यक्तं न च दुःखेन चेतसा ।
तत्सर्वं भवता साधो यथावदुपपादितम् ॥ ३.२६१.२७ ॥
Was durch Mühe erworben wurde, hast du aufgegeben, nicht mit betrübtem Herzen; all das, o Guter, hast du recht vollbracht.
3.261.28
प्रीताः स्मोऽनुगृहीताश्च समेत्य भवता सह ।
इन्द्रियाभिजयो धैर्यं संविभागो दमः शमः।
दया सत्यं च धर्मश्च त्वयि सर्वं प्रतिष्ठितम् ॥ ३.२६१.२८ ॥
Dich getroffen zu haben, erfreut und begünstigt uns. Sinnesbeherrschung, Standhaftigkeit, Teilen, Selbstbeherrschung, Ruhe, Mitgefühl, Wahrheit und Pflicht sind alle in dir gegründet.
3.261.29
लोकाः समस्ता धर्मेण धार्यन्ते सचराचराः ।
धर्मोपि धार्यते येन धृतियुक्त त्वयाऽऽत्मना ॥ ३.२६१.२९ ॥
Alle Welten, bewegliche und unbewegliche, werden durch das Dharma getragen; und auch das Dharma wird von jenem getragen, durch den du, o Standhafter, durch dein eigenes Selbst getragen wirst.
3.261.30
विशुद्धसत्वसंपन्नो न त्वदन्योस्ति कश्चन ।
जितास्ते कर्मभिर्लोकाः प्राप्तोसि परमां गतिम् ॥ ३.२६१.३० ॥
Mit reiner Essenz begabt, gibt es keinen anderen wie dich. Durch deine Taten sind die Welten gewonnen, und du hast das höchste Ziel erreicht.
3.261.31
अहो दानं विघुष्टं ते सुमहत्स्वर्गवासिभिः ।
सशरीरो भवान्गन्ता स्वर्गं सुचरितव्रत ॥ ३.२६१.३१ ॥
Ach! Die Bewohner des Himmels haben deine überaus große Gabe verkündet. O du mit wohlgeübten Gelübden, du wirst mit deinem Körper in den Himmel gehen.
3.261.32
इत्येवं वदतस्तस्य तदा दुर्वाससो मुनेः ।
देवदूतो विमानेन मुद्गलं प्रत्युपस्थितः ॥ ३.२६१.३२ ॥
Während der Weise Durvāsas so sprach, erschien der göttliche Bote mit einem himmlischen Wagen vor Mudgala.
3.261.33
हंससारसयुक्तेन किङ्किणीजालमालिना ।
कामगेन विचित्रेण दिव्यगन्धवता तथा ॥ ३.२६१.३३ ॥
mit einem wundersamen Wagen, bespannt mit Schwänen und Kranichen, geschmückt mit einem Netz kleiner Glöckchen, nach Belieben fahrend und von göttlichem Duft erfüllt.
3.261.34
उवाच चैनं विप्रर्षिं विमानं कर्मभिर्जितम् ।
समुपारोह संसिद्धिं प्राप्तोसि परमां मुने ॥ ३.२६१.३४ ॥
Er sprach zu jenem brahmanischen Weisen: »Dieser Wagen ist durch deine Taten gewonnen. Steige auf, o Weiser; du hast die höchste Vollendung erreicht.«
3.261.35
तमेवंवादिनमृषिर्देवदूतमुवाच ह ।
इच्छामि भवता प्रोक्तान्गुणान्स्वर्गनिवासिनां ॥ ३.२६१.३५ ॥
Zu dem göttlichen Boten, der so sprach, sagte der Weise: »Ich möchte von dir die Eigenschaften derer hören, die im Himmel wohnen.«
3.261.36
के गुणास्तत्रवसतां किं तपः कश्च निश्चयः ।
स्वर्गे तत्रसुखं किं च दोषो वा देवदूतक ॥ ३.२६१.३६ ॥
Welche Eigenschaften haben jene, die dort wohnen? Welche Askese, welcher feste Entschluss? Welches Glück gibt es dort im Himmel, und welcher Makel, o göttlicher Bote?
3.261.37
सतां साप्तपदं मित्रमाहुः सन्तः कुलोचिताः ।
मित्रतां च पुरस्कृत्य पृच्छामि त्वामहं विभो ॥ ३.२६१.३७ ॥
Die Weisen, ihrer Abstammung würdig, sagen, dass die durch sieben Schritte besiegelte Freundschaft die wahre Freundschaft ist. Eingedenk unserer Freundschaft frage ich dich, o Mächtiger.
3.261.38
यदत्र तथ्यं पथ्यं च तद्ब्रवीह्यविचारयन् ।
श्रुत्वा तथा करिष्यामि व्यवसायं गिरा तव ॥ ३.२६१.३८ ॥
Was in dieser Sache wahr und heilsam ist, das sprich ohne Zögern aus. Nachdem ich deine Worte gehört habe, werde ich entsprechend entscheiden.