Mahābhārata · Adhyāya 3.261
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
3.261.1
व्रीहिद्रोणः परित्यक्तः कथं तेन महात्मना ।
कस्मै दत्तश्च भगवन्विधिना केन चात्थ मे ॥ ३.२६१.१ ॥
Ó venerável, como aquele magnânimo abandonou o vrīhi-droṇa? A quem foi dado, e segundo qual regra? Diga-me.
3.261.2
प्रत्यक्षधर्मा भगवान्यस् तुष्टो हि कर्मभिः ।
सफलं तस्य जन्माहं मन्ये सद्धर्मचारिणः ॥ ३.२६१.२ ॥
O venerável cujo dharma é visível, que se agrada das ações: considero fértil o nascimento daquele que segue o verdadeiro dharma.
3.261.3
शिलोञ्छवृत्तिर्धर्मात्मा मुद्गलः संयतेन्द्रियः ।
आसीद्राजन्कुरुक्षेत्रे सत्यवागनसूयकः ॥ ३.२६१.३ ॥
Ó rei, em Kurukṣetra vivia Mudgala, de alma justa, que vivia de colher grãos, com os sentidos contidos, veraz e livre de inveja.
3.261.4
अतिथिव्रती क्रियावांश्च कापोतीं वृत्तिमास्थितः ।
सत्रमिष्टीकृतंनाम समुपास्ते महातपाः ॥ ३.२६१.४ ॥
Guardião do voto de hospitalidade, devotado aos ritos, e tendo adotado o modo de vida do pombo, o grande asceta cultua um sacrifício chamado 'Iṣṭīkṛta'.
3.261.5
सपुत्रदारो हि मुनिः पक्षाहारो बभूव ह ।
कपोतवृत्त्या पक्षेण व्रीहिद्रोयणमुपार्जयत् ॥ ३.२६१.५ ॥
Aquele sábio, com filhos e esposa, tornou-se alguém que vivia do alimento de uma quinzena; pelo modo de vida do pombo, reuniu numa quinzena um vrīhi-droṇa de grão.
3.261.6
दर्शं च पौर्णमासं च कुर्वन्विगतमन्सरः ।
देवतातिथिशेषेण कुरुते देहयापनम् ॥ ३.२६१.६ ॥
Realizando os ritos da lua nova e da lua cheia, livre de inveja, sustenta seu corpo com o que sobra depois dos deuses e dos hóspedes.
3.261.7
तत्रेन्द्रः सहितो देवैः साक्षात्रिभुवनेश्वरः ।
प्रत्यृह्णान्महाराज भागं पर्वणिपर्वणि ॥ ३.२६१.७ ॥
Ali Indra, senhor dos três mundos, veio em pessoa com os deuses e, ó grande rei, recebeu sua porção em cada festa lunar.
3.261.8
स पर्वकाल्यं कृत्वा तु मुनिवृत्त्या समन्वितः ।
अतिथिभ्यो ददावन्नं प्रहृष्टेनान्तरात्मना ॥ ३.२६१.८ ॥
Tendo realizado o rito da festa lunar, dotado da conduta de um sábio, dava alimento aos hóspedes com o coração alegre.
3.261.9
व्रीहिद्रोणस्य तत्प्रीत्या ददतोऽन्नं महात्मनः ।
ऋषेर्मात्सर्यहीनस् वर्धत्यतिथिदर्शनात् ॥ ३.२६१.९ ॥
Pela visão dos hóspedes, o alimento daquele grande sábio, livre de inveja, cresce quando ele dá com prazer uma medida de arroz.
3.261.10
तच्छतान्यपि भुञ्जन्ति ब्राह्मणानां मनीषिणाम् ।
मुनेस्त्यागविशुद्ध्या तु तदन्नं वृद्धिमृच्छति ॥ ३.२६१.१० ॥
Centenas de brâmanes sábios comem daquele alimento, e pela pureza da renúncia do sábio esse alimento cresce.
3.261.11
तं तु रशुश्राव धर्मिष्ठं मुद्गलं संशितव्रतम् ।
दुर्वासा नृप दिग्वासास्तमथाभ्याजगाम ह ॥ ३.२६१.११ ॥
Ó rei, Durvāsas, o vestido de céu, ouviu falar de Mudgala, o mais justo e firme em seus votos, e então foi até ele.
3.261.12
विभ्रच्चानियतं वेषमुन्मत्त इव पाण्डव ।
विकचः परुषा वाचो व्याहरन्विविधा मुनिः ॥ ३.२६१.१२ ॥
Trazendo uma aparência instável, como se estivesse louco, com os cabelos desgrenhados, o sábio veio dizendo muitas palavras duras, ó Pāṇḍava.
3.261.13
अभिगम्याथ तं विप्रमुवाच मुनिसत्तमः ।
अन्नार्थिनमनुप्राप्तं विद्धि मां मुनिसत्तम ॥ ३.२६१.१३ ॥
Então, aproximando-se daquele brâmane, o melhor dos sábios disse: "Saiba, melhor dos sábios, que vim em busca de alimento."
3.261.14
स्वागतं तेऽस्त्विति मुनिं मुद्गलः प्रत्यभाषत ।
पाद्यमाचमनीयं च प्रतिवेद्यान्नमुत्तमम् ॥ ३.२६१.१४ ॥
"Sê bem-vindo", respondeu Mudgala ao sábio; oferecendo água para os pés e água para o ācamana, anunciou um alimento excelente.
3.261.15
प्रादात्स तपसोपात्तं क्षुधितायातिथिप्रियः ।
उन्मत्ताय परां श्रद्धामास्थाय स धृतव्रतः ॥ ३.२६१.१५ ॥
Amigo dos hóspedes, deu aquele alimento obtido pela austeridade ao louco faminto; mantendo a fé suprema, firme em seu voto.
3.261.16
ततस्तदन्नं रसवत्स एव क्षुधयाऽन्वितः ।
बुभुजे कृत्स्नमुन्मत्तः प्रादात्तस्मै च मुद्गलः ॥ ३.२६१.१६ ॥
Então aquele louco, atormentado pela fome, comeu toda aquela comida saborosa; e Mudgala deu-lhe mais.
3.261.17
भुक्त्वा चान्नं ततः सर्वमुच्छिष्टेनात्मनस्ततः ।
अथाङ्गं लिलिपेऽन्नेन यथागतमगाच्च सः ॥ ३.२६१.१७ ॥
Tendo comido o alimento, e depois untando o corpo com todas as sobras, foi-se embora exatamente como chegara.
3.261.18
तेनैवात्मानमालिप्य हसन्गायन्प्रधावति ।
नृत्यते धावते चैव बुद्ध्या तत्क्रोशते तथा ॥ ३.२६१.१८ ॥
Untado com essa mesma comida, corre rindo e cantando; dança e corre, e em sua loucura grita da mesma maneira.
3.261.19
एवं द्वितीये संप्राप्ते पर्वकाले मनीषिणः ।
आगम्य बुभुजे सर्वमन्नपुञ्छोपजीविनः ॥ ३.२६१.१९ ॥
Assim, quando chegou o segundo tempo de parva, o sábio chegou e comeu tudo, vivendo de espigas colhidas.
3.261.20
निराहारस्तु स मुनिरुञ्छमार्जये पुनः ।
न चैनं विक्रियां नेतुमशकन्मुद्गलं क्षुधा ॥ ३.२६१.२० ॥
Em jejum, aquele sábio voltou a recolher espigas; mas a fome não conseguiu causar nenhuma perturbação em Mudgala.
3.261.21
न क्रोधो न च मात्सर्यं नावमानो न संभ्रमः ।
सपुत्रदारमुञ्छन्तमाविवेश द्विजोत्तमम् ॥ ३.२६१.२१ ॥
Nem ira, nem inveja, nem desprezo, nem agitação entraram naquele melhor dos nascidos duas vezes que espigava com filhos e esposa.
3.261.22
तथा तमुञ्छधर्माणं दुर्वासा मुनिसत्तमम् ।
उपतस्थे यथाकालं षट्कृत्वः कृतनिश्चयः ॥ ३.२६१.२२ ॥
Assim, àquele melhor dos sábios que observava o voto de espigar, Durvāsas apresentou-se seis vezes no tempo devido, com firme propósito.
3.261.23
न चास् मनसः कश्चिद्विकारो दृश्यते मुनेः ।
शुद्धसत्वस्य शुद्धं स ददृशे निर्मलं मनः ॥ ३.२६१.२३ ॥
Nenhuma perturbação foi vista na mente daquele sábio; a ele, de natureza pura, a mente do sábio pareceu imaculada e limpa.
3.261.24
तमुवाच ततः प्रीतः स मुनिर्मुद्गलं तदा ।
त्वत्समो नास्ति लोकेऽस्मिन्दाता मात्सर्यवर्जितः ॥ ३.२६१.२४ ॥
Então o sábio, satisfeito, disse a Mudgala: "Neste mundo não há doador igual a ti, livre de inveja."
3.261.25
क्षुद्धर्मसंज्ञां प्रणुदत्यादत्ते धैर्यमेव च ।
विषयानुसारिणी जिह्वा कर्षत्येव रसान्प्रति ॥ ३.२६१.२५ ॥
A fome afasta até o nome do dever e também arrebata a firmeza; a língua, seguindo os objetos dos sentidos, arrasta apenas para os sabores.
3.261.26
आहारप्रभवाः प्राणा मनो दुर्निग्रहं चलम् ।
मनसश्चेन्द्रियाणां चाप्यैकाग्र्यं निश्चितं तपः ॥ ३.२६१.२६ ॥
Os sopros vitais nascem do alimento; a mente é difícil de conter e é inquieta. A concentração da mente e dos sentidos é, de fato, a austeridade estabelecida.
3.261.27
श्रमेणोपार्जितं त्यक्तं न च दुःखेन चेतसा ।
तत्सर्वं भवता साधो यथावदुपपादितम् ॥ ३.२६१.२७ ॥
O que foi obtido com esforço você entregou, não com a mente aflita; tudo isso, ó bom, você realizou como convém.
3.261.28
प्रीताः स्मोऽनुगृहीताश्च समेत्य भवता सह ।
इन्द्रियाभिजयो धैर्यं संविभागो दमः शमः।
दया सत्यं च धर्मश्च त्वयि सर्वं प्रतिष्ठितम् ॥ ३.२६१.२८ ॥
Ao encontrar você, estamos satisfeitos e favorecidos. A vitória sobre os sentidos, a firmeza, a partilha, o domínio de si, a calma, a compaixão, a verdade e o dever estão todos estabelecidos em você.
3.261.29
लोकाः समस्ता धर्मेण धार्यन्ते सचराचराः ।
धर्मोपि धार्यते येन धृतियुक्त त्वयाऽऽत्मना ॥ ३.२६१.२९ ॥
Todos os mundos, móveis e imóveis, são sustentados pelo dharma; e o dharma também é sustentado por aquele pelo qual, ó firme, você é sustentado pelo seu próprio eu.
3.261.30
विशुद्धसत्वसंपन्नो न त्वदन्योस्ति कश्चन ।
जितास्ते कर्मभिर्लोकाः प्राप्तोसि परमां गतिम् ॥ ३.२६१.३० ॥
Dotado de essência pura, não há outro como você. Por seus atos os mundos foram conquistados, e você alcançou a meta suprema.
3.261.31
अहो दानं विघुष्टं ते सुमहत्स्वर्गवासिभिः ।
सशरीरो भवान्गन्ता स्वर्गं सुचरितव्रत ॥ ३.२६१.३१ ॥
Ah! Os habitantes do céu proclamaram a tua grande dádiva. Ó tu, de votos bem cumpridos, irás ao céu em teu próprio corpo.
3.261.32
इत्येवं वदतस्तस्य तदा दुर्वाससो मुनेः ।
देवदूतो विमानेन मुद्गलं प्रत्युपस्थितः ॥ ३.२६१.३२ ॥
Enquanto o sábio Durvāsas assim falava, um mensageiro divino apresentou-se a Mudgala com um carro celestial.
3.261.33
हंससारसयुक्तेन किङ्किणीजालमालिना ।
कामगेन विचित्रेण दिव्यगन्धवता तथा ॥ ३.२६१.३३ ॥
com um carro maravilhoso atrelado a cisnes e grous, adornado com uma rede de sininhos, que se move à vontade e perfumado de aroma divino.
3.261.34
उवाच चैनं विप्रर्षिं विमानं कर्मभिर्जितम् ।
समुपारोह संसिद्धिं प्राप्तोसि परमां मुने ॥ ३.२६१.३४ ॥
Disse àquele sábio brâmane: 'Este carro foi conquistado por tuas obras. Sobe, ó sábio; alcançaste a suprema perfeição.'
3.261.35
तमेवंवादिनमृषिर्देवदूतमुवाच ह ।
इच्छामि भवता प्रोक्तान्गुणान्स्वर्गनिवासिनां ॥ ३.२६१.३५ ॥
Àquele mensageiro divino que assim falava, o sábio disse: 'Desejo ouvir de ti as qualidades dos que habitam o céu.'
3.261.36
के गुणास्तत्रवसतां किं तपः कश्च निश्चयः ।
स्वर्गे तत्रसुखं किं च दोषो वा देवदूतक ॥ ३.२६१.३६ ॥
Quais são as qualidades dos que lá habitam? Que austeridade, que firme resolução? Que felicidade há ali no céu, e que falta, ó mensageiro divino?
3.261.37
सतां साप्तपदं मित्रमाहुः सन्तः कुलोचिताः ।
मित्रतां च पुरस्कृत्य पृच्छामि त्वामहं विभो ॥ ३.२६१.३७ ॥
Os sábios, dignos de sua linhagem, dizem que a amizade selada por sete passos é a verdadeira amizade. Tendo em mente nossa amizade, ó poderoso, eu te pergunto.
3.261.38
यदत्र तथ्यं पथ्यं च तद्ब्रवीह्यविचारयन् ।
श्रुत्वा तथा करिष्यामि व्यवसायं गिरा तव ॥ ३.२६१.३८ ॥
O que nesta questão for verdadeiro e benéfico, diga-o sem hesitar. Ao ouvir tuas palavras, decidirei de acordo.