Mahābhārata · Adhyāya 3.29
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
3.29.1
द्रौपद्या वचनं श्रुत्वा श्लक्ष्णाक्षरपदं शुभम् ।
उवाच द्रौपदीं राजा स्मयमानो युधिष्ठिरः ॥ ३.२९.१ ॥
Als er Draupadīs Worte hörte, die in ihren Lauten sanft und in ihren Wendungen schön waren, sprach König Yudhiṣṭhira lächelnd zu Draupadī.
3.29.2
कारणे भवती क्रुद्धा धार्तराष्ट्रस्य दुर्मतेः ।
येन क्रोधं महाप्रज्ञे बहुधा बहुमन्यसे।
क्रोधमूलं हरं शत्रुं कारणैः शृणु तं मम ॥ ३.२९.२ ॥
Du bist zornig wegen des übel gesinnten Sohnes des Dhṛtarāṣṭra. O Frau von großer Weisheit, da du den Zorn auf vielerlei Weise hoch achtest, höre nun von mir mit Gründen von jenem Feind, der die Wurzel des Zorns ist.
3.29.3
क्रोधो हन्ता मनुष्याणां क्रोधो भावयिता पुनः ।
इति विद्धि महाप्रात्रे क्रोधमूलौ भवाभवौ । ॥ ३.२९.३ ॥
Der Zorn ist der Vernichter der Menschen, und der Zorn bringt sie auch wieder hervor. Wisse, o Großer, dass Dasein und Nichtdasein beide die Wurzel im Zorn haben.
3.29.4
यो हि संहरते क्रोधं भावस्तस्य सुशोभने ।
यो न संहरते क्रोधं तस्याभावो भवत्युत।
अभावकारणं तस्मात्क्रोधो भवति शोभने ॥ ३.२९.४ ॥
Wer den Zorn zügelt, o Strahlende, dem wird Gedeihen zuteil; wer aber den Zorn nicht zügelt, dem kommt Untergang. Darum ist der Zorn die Ursache des Untergangs, o Strahlende.
3.29.5
यः पुनः पुरुषः क्रोधं नित्यं विसृजते शुभे ।
तस्याभावाय भवति क्रोधः परमदारुणः ॥ ३.२९.५ ॥
Der Mann aber, der seinem Zorn ständig freien Lauf lässt, o Gesegnete, für den entsteht, zu seinem Verderben, der furchtbarste Zorn.
3.29.6
क्रोधमूलो विनाशो हि प्रजानामिह दृश्यते ।
तत्कथं मादृशः क्रोधमुत्सृजेल्लोकनाशनम् ॥ ३.२९.६ ॥
Hier sieht man, dass der Untergang der Geschöpfe den Zorn zur Wurzel hat. Wie sollte da jemand wie ich dem Zorn freien Lauf lassen, der die Welt vernichtet?
3.29.7
क्रुद्धः पापं नरः कुर्यात्क्रुद्धो हन्याद्गुरूनपि ।
क्रुद्धः परुषया वाचा श्रेयसोऽप्यवमन्यते ॥ ३.२९.७ ॥
Der zornige Mensch begeht Sünde; im Zorn mag er sogar seine Lehrer töten. Der Zornige verachtet mit harten Worten auch die Besten.
3.29.8
वाच्यावाच्ये हि कुपितो न प्रजानाति कर्हिचित् ।
नाकार्यमस्ति क्रुद्धस्य नावाच्यं विद्यते तथा ॥ ३.२९.८ ॥
Der Erzürnte weiß nie, was gesagt werden darf und was nicht. Für den Zornigen gibt es nichts, was nicht getan werden darf, und nichts, was nicht gesagt werden darf.
3.29.9
हिंस्यात्क्रोधादवध्यांस्तु वध्यान्संपूजयीत च ।
आत्मानमपि च क्रुद्धः प्रेषयेद्यमसादनम् ॥ ३.२९.९ ॥
Aus Zorn verletzt er diejenigen, die nicht verletzt werden dürfen, und ehrt jene, die erschlagen werden sollten. Der Zornige kann sich sogar selbst in Yamas Reich senden.
3.29.10
एतान्दोषान्प्रपश्यद्भिर्जितः क्रोधो मनीषिभिः ।
इच्छद्भिः परमं श्रेय इह चामुत्र चोत्तमम् ॥ ३.२९.१० ॥
Nachdem die Weisen diese Fehler klar erkannt haben und das höchste Gut hier und im Jenseits erstreben, haben sie den Zorn besiegt.
3.29.11
तं क्रोधं वर्जितं धीरैः कथमस्मद्विधश्ररेत् ।
एतद्द्रौपदि संस्मृत्यन मे मन्युः प्रवर्धते ॥ ३.२९.११ ॥
Wie sollte jemand wie ich jenen Zorn üben, den die Standhaften abgelegt haben? O Draupadī, schon bei der Erinnerung daran wächst mein Groll.
3.29.12
आत्मानं च परांश्चैव त्रायते महतो भयात् ।
क्रुध्यन्तमप्रतिक्रुध्यन्दूयोरेष चिकित्सकः ॥ ३.२९.१२ ॥
Wer dem Zornigen nicht mit Zorn vergilt, schützt sich selbst und andere vor großer Gefahr; er ist der Arzt von beiden.
3.29.13
मूढो यदि क्लिश्यमानः क्रुध्यतेऽशक्तिमान्नरः ।
बलीयसां मनुष्याणां त्यजत्यात्मानमन्ततः ॥ ३.२९.१३ ॥
Wenn ein törichter, machtloser Mensch im Leid zornig wird, gibt er sich am Ende selbst preis gegenüber den Mächtigen.
3.29.14
तस्यात्मानं संत्यजतो लोका नश्यन्त्यनात्मनः ।
तस्माद्द्रौपद्यशक्तस् मन्योर्नियमनं स्मृतम् ॥ ३.२९.१४ ॥
Dem, der sich selbst preisgibt und ohne Selbstbeherrschung ist, vergehen die Welten. Darum, Draupadī, wird für den Machtlosen die Zügelung des Zornes als Regel verkündet.
3.29.15
विद्वांस्तथैव यः शक्तः क्लिश्यमानः प्रकुप्यति ।
स नाशयित्वा द्वेष्टारं परलोके न नन्दति ॥ ३.२९.१५ ॥
Ebenso freut sich der weise und fähige Mensch, der im Leid zornig wird, auch nach der Vernichtung seines Feindes nicht in der jenseitigen Welt.
3.29.16
तस्माद्बलवता चैव दुर्बलेन च नित्यदा ।
क्षन्तव्यं पुरुषेणाहुरापत्स्वपि विजानता ॥ ३.२९.१६ ॥
Darum, so sagt man, muss der Starke wie der Schwache stets Nachsicht üben; auch im Unglück soll der Wissende ebenso ertragen.
3.29.17
मन्योर्हि विजयं कृष्णे प्रशंसन्तीह साधवः ।
क्षमावतो जयो नित्यं साधोरिह सतां मतम् ॥ ३.२९.१७ ॥
O Kṛṣṇā, hier preisen die Tugendhaften wahrlich den Sieg über den Zorn; für den Verzeihenden gibt es stets Sieg; dies gilt unter den Guten als der Sieg des Rechtschaffenen hier.
3.29.18
सत्यंचानृततः श्रेयो नृशंसाच्चानृशंसता ।
तमेवं बहुदोषं त क्रोधं सद्भिर्विवर्जितम्।
मादृशो विसृजेत्तस्मात्सर्वलोकविनाशनम् ॥ ३.२९.१८ ॥
Wahrheit ist besser als Lüge, und Güte ist besser als Grausamkeit. Darum soll ein Mann wie ich diesen Zorn, der voller Fehler ist, von den Guten gemieden wird und alle Welten vernichtet, ablegen.
3.29.19
तेजस्वीति यमाहुर्वै पण्डिता दीर्गदर्शिनः ।
न क्रोधोऽभ्यन्तरस्तस् भवतीति विनिश्चेतम् ॥ ३.२९.१९ ॥
Wer von den weitblickenden Weisen tejasvī genannt wird, in dessen Innerem ist gewiss kein Zorn.
3.29.20
वस्तु क्रोधं समुत्पन्नं प्रज्ञया परिबाधते ।
तेजस्विनं तं विदुषो मन्यन्ते तत्त्वदर्शिनः ॥ ३.२९.२० ॥
Wer den aufgestiegenen Zorn durch Weisheit verdrängt, den halten die wahrheitsschauenden Weisen für glanzvoll.
3.29.21
क्रुद्धो हि कार्यं सुश्रोणि न यथावत्प्रपश्यति ।
नाकार्यं न च मर्यादां नरः क्रुद्धोऽनुपश्यति ॥ ३.२९.२१ ॥
O Schönhüftige, der Zornige sieht die Pflicht nicht, wie sie wirklich ist; der Zornige erkennt weder das Unerlaubte noch die Grenze des Anstands.
3.29.22
हन्त्यवध्यानपि क्रुद्धो गुरून्रूक्षैस्तुदत्यपि ।
तस्मात्तेजसि कर्तव्ये क्रोधो दूरात्प्रतिष्ठितः ॥ ३.२९.२२ ॥
Der Zornige tötet sogar die, die nicht getötet werden dürfen, und verletzt selbst die Älteren mit harten Worten. Darum soll, wenn Glanz zu wirken ist, der Zorn fern gehalten werden.
3.29.23
दाक्ष्यं ह्यमर्षः शौर्यं च शीघ्रत्वमिति तेजसः ।
गुणाः क्रोधाभिभूतेन न शक्याः प्राप्तुमञ्जसा ॥ ३.२९.२३ ॥
Geschick, Amarṣa (Unduldsamkeit gegenüber Unrecht), Tapferkeit und Schnelligkeit — das sind die Eigenschaften des Glanzes; sie können von einem vom Zorn Überwältigten nicht leicht erlangt werden.
3.29.24
क्रोधं त्यक्त्वा तु पुरुषः सम्यक्तेजोऽभिपद्यते ।
कालयुक्तं महाप्राज्ञैः क्रुद्धैस्तेजः सुदुर्लभम् ॥ ३.२९.२४ ॥
Erst wenn der Mensch den Zorn abgelegt hat, erlangt er vollkommenen Glanz; der zur rechten Zeit passende Glanz, den die sehr Weisen erlangen, ist für die Zornigen äußerst schwer zu erreichen.
3.29.25
क्रोधस्त्वपण्डितैः शश्वत्तेज इत्यभिनिश्चितम् ।
रजस्तु लोकनाशाय विहितं मानुषान्प्रति ॥ ३.२९.२५ ॥
Der Zorn gilt den Unverständigen stets als Glanz – so ist es fest bestimmt. Doch das Rajas ist gegen die Menschen zur Vernichtung der Welten bestimmt.
3.29.26
तस्माच्छश्वत्त्यजेत्क्रोधं पुरुषः सम्यगाचरन् ।
श्रेयान्स्वधर्मानपगो न क्रुद्ध इति निश्चितम् ॥ ३.२९.२६ ॥
Darum soll der Mensch den Zorn stets ablegen und sich recht verhalten; besser ist es, von der eigenen Pflicht nicht abzuweichen und nicht zornig zu sein – das ist gewiss.
3.29.27
यदि सर्वमबुद्धीनामतिक्रान्तमचेतसाम् ।
अतिक्रमो मद्विधस्य कथं स्वित्स्यादनिन्दिते ॥ ३.२९.२७ ॥
Wenn alle Verfehlungen der Unverständigen und Gedankenlosen übergangen werden, wie könnte es dann eine Verfehlung für einen wie mich geben, o Makellose?
3.29.28
यदि न स्युर्मानुषेषु क्षमिणः पृथिवीसमाः ।
न स्यात्सन्धिर्मनुष्याणां क्रोधमूलो हि विग्रहः ॥ ३.२९.२८ ॥
Gäbe es unter den Menschen keine Nachsichtigen, die der Erde gleichen, so gäbe es keinen Frieden unter den Menschen, denn der Streit wurzelt im Zorn.
3.29.29
अभिषक्तो ह्यभिषजेदाहन्याद्गुरुणा हतः ।
एवं विनाशो भूतानाममधर्मः प्रथितो भवेत् ॥ ३.२९.२९ ॥
Wer angegriffen wird, greift den Angreifer an, und wer von einem Älteren geschlagen wird, schlägt zurück; so würden Vernichtung der Wesen und Unrecht weit verbreitet sein.
3.29.30
आक्रुष्ट पुरुषः सर्वं प्रत्याक्रोशेदनन्तरम् ।
प्रतिहन्याद्धतश्चैव तथा हिंस्याच्च हिंसितः ॥ ३.२९.३० ॥
Ein Mensch, der beschimpft wird, wird sogleich zurückbeschimpfen; wer geschlagen wird, schlägt zurück, und wer verletzt wird, verletzt wieder.
3.29.31
हन्युर्हि पितरः पुत्रान्पुत्राश्चापि तथा पितॄन् ।
हन्युश्च पतयो भार्याः पतीन्भार्यास्तथैव च ॥ ३.२९.३१ ॥
Väter mögen Söhne erschlagen, und Söhne ebenso Väter erschlagen. Ehemänner mögen Ehefrauen erschlagen, und Ehefrauen ebenso Ehemänner erschlagen.
3.29.32
एवं संकुपिते लोके जन्म कृष्णो न विद्यते ।
प्रजानां सन्धिमूलं हि जन्म विद्धिशुभानने ॥ ३.२९.३२ ॥
Wenn die Welt so aufgewühlt ist, findet sich keine Geburt (des Guten); wisse, o Schöngesichtige, dass die Geburt in der Tat die Wurzel der Eintracht der Wesen ist.
3.29.33
ताः क्षीयेरन्प्रजाः सर्वाः क्षिप्रं द्रौपदि तादृशाः ।
तस्मान्मन्युर्विनाशाय प्रजानामभवाय च ॥ ३.२९.३३ ॥
O Draupadī, alle solche Wesen würden bald vergehen. Darum dient der Zorn der Vernichtung und dem Untergang der Wesen.
3.29.34
यस्मात्तु लोके दृश्यन्ते क्षमिणः पृथिवीसमाः ।
तस्माज्जन्म च भूतानां भवश्च प्रतिपद्यते ॥ ३.२९.३४ ॥
Weil in der Welt die Geduldigen wie die Erde erscheinen, darum gelangen Geburt und Dasein der Wesen zu ihrem Bestand.
3.29.35
क्षन्तव्यं पुरुषेणेह सर्वापत्सु सुशोभने ।
क्षमावतो हि भूतानां जन्म चैव प्रकीर्तितम् ॥ ३.२९.३५ ॥
Hier muss ein Mensch in jedem Unglück Geduld üben, o Schöne; denn die Geburt der geduldigen Wesen wird in der Tat gepriesen.
3.29.36
आक्रुष्टस्ताडितः क्रुद्धः क्षमते यो बवीयसा ।
यश्च नित्यं जितक्रोधो विद्वानुत्तमपूरुषः।
प्रभाववानपि नरस्तस्य लोकाः सनातनाः ॥ ३.२९.३६ ॥
Der Mensch, der, obwohl beschimpft, geschlagen und zornig, vor dem Älteren Geduld übt, und der stets den Zorn besiegt, weise und der beste der Menschen ist — auch wenn er mächtig ist, sind seine Welten ewig.
3.29.37
क्रोधनस्त्वल्पविज्ञानः प्रेत्य चेह च नश्यति ॥ ३.२९.३७ ॥
Der zornige Mensch mit geringer Einsicht geht zugrunde, nach dem Tod und auch hier.
3.29.38
अत्राप्युदाहरन्तीमा गाथा नित्यं क्षमावताम् ।
गीताः क्षमावतां कृष्णे काश्यपेन महात्मना ॥ ३.२९.३८ ॥
Auch hier werden diese Strophen über die Geduldigen stets vorgetragen; sie wurden vom großherzigen Kāśyapa gesungen.
3.29.39
क्षमा धर्मः क्षमा यज्ञः क्षमा वेदाः क्षमा श्रुतम् ।
यस्तमेवं विजानाति स सर्वं क्षन्तुर्महति ॥ ३.२९.३९ ॥
Geduld ist Dharma, Geduld ist Opfer, Geduld sind die Veden, Geduld ist das Gehörte; wer dies so erkennt, erlangt alles, was dem Geduldigen zukommt, in großem Maße.
3.29.40
क्षमा ब्रह्म क्षमा सत्यं क्षमा भूतं च भावि च ।
क्षमा तपः क्षमा शौचं क्षमयेदं धृतं जगत् ॥ ३.२९.४० ॥
Geduld ist Brahman, Geduld ist Wahrheit, Geduld ist das Vergangene und das Künftige; Geduld ist Askese, Geduld ist Reinheit; durch Geduld wird diese Welt getragen.
3.29.41
अति यज्ञविदां लोकान्क्षमिणः प्राप्नुवन्ति च ।
अति ब्रह्मविदां लोकानति चापि तपस्विनाम् ॥ ३.२९.४१ ॥
Die Geduldigen erlangen Welten jenseits derer der Opferkenner, jenseits derer der Brahman-Kenner und sogar jenseits derer der Asketen.
3.29.42
अन्ये वै यजुषां लोकाः कर्मिणामपरे तथा ।
क्षमावतां ब्रह्मलोके लोकाः परमपूजिताः ॥ ३.२९.४२ ॥
Die Welten der Yajus-Kenner sind andere, und die der Ritualausübenden wieder andere; die Welten der Geduldigen aber liegen in der Welt Brahmās und sind hochverehrt.
3.29.43
क्षमा तेजस्विनां तेजः क्षमा ब्रह्म तपस्विनाम् ।
क्षमा सत्यं सत्यवतां क्षमा यज्ञः क्षमा शभः ॥ ३.२९.४३ ॥
Geduld ist der Glanz der Strahlenden, Geduld ist das heilige Wissen der Asketen. Geduld ist die Wahrheit der Wahrhaftigen; Geduld ist das Opfer; Geduld ist das Heilvolle.
3.29.44
तां क्षमां तादृशीं कृष्णे कथमस्मद्विधस्त्यजेत् ।
यत्रब्रह्म च सत्यं च यज्ञा लोकाश्च धिष्ठिताः ॥ ३.२९.४४ ॥
Wie könnten Menschen wie wir jene Geduld aufgeben, wie sie in Kṛṣṇa ist, in dem Brahman, Wahrheit, Opfer und die Welten gegründet sind?
3.29.45
इज्यन्ते यज्वनां लोकाः क्षमिणामपरे तथा ।
क्षन्तव्यमेव सततं पुरुषेण विजानता।
यदा हि क्षमते सर्वं ब्रह्म संपद्यते तदा ॥ ३.२९.४५ ॥
Die Welten derer, die opfern, werden verehrt, ebenso die der Geduldigen. Ein wissender Mensch sollte stets vergeben; wenn er alles vergibt, dann erlangt er das Brahman.
3.29.46
क्षमावतामयं लोकः परश्चैव क्षमावताम् ।
इह सन्मानमृच्छन्ति परत्र च परा गतिम् ॥ ३.२९.४६ ॥
Diese Welt gehört den Geduldigen, und auch die jenseitige Welt gehört den Geduldigen. Hier empfangen sie Ehre, und dort erreichen sie das höchste Ziel.
3.29.47
येषां मन्युर्मनुष्याणां क्षमयाऽभिहतः सदा ।
तेषां परतरे लोकास्तस्मात्क्षान्तिः परा मता ॥ ३.२९.४७ ॥
Für jene Menschen, deren Zorn stets durch Geduld gebändigt wird, gibt es höhere Welten; deshalb gilt die Geduld als das Höchste.
3.29.48
इति गीताः काश्यपेन गाथानित्यं क्षमावताम् ।
श्रुत्वा गाथाः क्षमायास्त्वं तुष्यद्रौपदि मा क्रुधः ॥ ३.२९.४८ ॥
So hat Kāśyapa diese Verse über die Geduldigen stets gesungen. O Draupadī, nachdem du diese Verse über die Geduld gehört hast, sei zufrieden; zürne nicht.
3.29.49
पितामहः शान्तनवः रशमं संपूजयिष्यति ।
कृष्णश्च देवकीपुत्रः शमं संपूजयिष्यति ॥ ३.२९.४९ ॥
Der Großvater, Śāntanus Sohn, wird den Frieden ehren, und Kṛṣṇa, der Sohn Devakīs, wird den Frieden ehren.
3.29.50
आचार्यो विदुरः क्षत्ता शममेव वदिष्यतः ।
कृपश्च संजयश्चैव शममेव वदिष्यतः ॥ ३.२९.५० ॥
Der Lehrer und der Verwalter Vidura werden nur vom Frieden sprechen; und Kṛpa und Sañjaya werden ebenfalls nur vom Frieden sprechen.
3.29.51
सोमदत्तो युयुत्सुश्च द्रोणपुत्रस्तथैव च ।
पितामहश्च नो व्यासः शमं वदति नित्यशः ॥ ३.२९.५१ ॥
Somadatta, Yuyutsu und der Sohn Droṇas ebenso, und unser Großvater Vyāsa spricht unablässig vom Frieden.
3.29.52
एतैर्हि राजा नियतं चोद्यमानः शमं प्रति ।
राज्यं दातेति मे बुद्धिर्न चेल्लोभान्नशिष्यति ॥ ३.२९.५२ ॥
Von diesen allen zum Frieden gedrängt, wird der König gewiss das Reich geben – so ist meine Überzeugung –, wenn die Gier ihn nicht zurückhält.
3.29.53
कालोऽयं दारुणः प्राप्तो भरतानामभूतये ।
निश्चितं मे सदैवैतत्पुरस्तादपि भामिति ॥ ३.२९.५३ ॥
O Herrin, eine furchtbare Zeit ist für den Untergang der Bharatas gekommen; dies war immer schon meine feste Überzeugung, auch zuvor.
3.29.54
सुयोधनो नार्हतीति क्षमा मामेव विन्दति ।
अर्हस्तत्राहमित्येवं तस्मान्मां विन्दते क्षमा ॥ ३.२९.५४ ॥
Da Suyodhana es nicht verdient, findet die Geduld mich; dort bin ich der Würdige – deshalb findet mich die Geduld.
3.29.55
एतदात्मवतां वृत्तमेष धर्मः सनातनः ।
क्षमा चैवानृशंस्यं च तत्कर्ताऽस्म्यहमञ्जसा ॥ ३.२९.५५ ॥
Dies ist das Verhalten der Selbstbeherrschten; dies ist der ewige Dharma. Geduld und Milde — wahrlich, diese übe ich aus.