மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 3.29
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
3.29.1
द्रौपद्या वचनं श्रुत्वा श्लक्ष्णाक्षरपदं शुभम् ।
उवाच द्रौपदीं राजा स्मयमानो युधिष्ठिरः ॥ ३.२९.१ ॥
திரௌபதியின் சொற்களைக் கேட்டு, இனிய எழுத்துக்களும் சொற்களும் கொண்ட அந்த நல்ல பேச்சை, அரசன் யுதிஷ்டிரன் புன்னகையுடன் திரௌபதியிடம் கூறினான்.
3.29.2
कारणे भवती क्रुद्धा धार्तराष्ट्रस्य दुर्मतेः ।
येन क्रोधं महाप्रज्ञे बहुधा बहुमन्यसे।
क्रोधमूलं हरं शत्रुं कारणैः शृणु तं मम ॥ ३.२९.२ ॥
துர்மதியான திருதராஷ்டிரன் மகனின் காரணமாகவே நீ கோபம் கொண்டிருக்கிறாய். மிக்க ஞானமுள்ளவளே, பல வழிகளில் நீ கோபத்தை மதிக்கிறாய். கோபத்தின் வேராகிய அந்தப் பகைவனை, காரணங்களுடன் என்னிடமிருந்து கேள்.
3.29.3
क्रोधो हन्ता मनुष्याणां क्रोधो भावयिता पुनः ।
इति विद्धि महाप्रात्रे क्रोधमूलौ भवाभवौ । ॥ ३.२९.३ ॥
கோபம் மனிதர்களை அழிக்கிறது; கோபமே அவர்களை மீண்டும் உருவாக்குகிறது. ஓ மகாபாத்திரே, இருப்பும் இன்மையும் இரண்டுக்கும் வேர் கோபமே என்று அறிந்துகொள்.
3.29.4
यो हि संहरते क्रोधं भावस्तस्य सुशोभने ।
यो न संहरते क्रोधं तस्याभावो भवत्युत।
अभावकारणं तस्मात्क्रोधो भवति शोभने ॥ ३.२९.४ ॥
கோபத்தை அடக்குபவனுக்கு வளம் உண்டாகும், அழகியே. கோபத்தை அடக்காதவனுக்கோ அழிவே உண்டாகும். ஆகவே, அழகியே, கோபமே அழிவுக்குக் காரணம்.
3.29.5
यः पुनः पुरुषः क्रोधं नित्यं विसृजते शुभे ।
तस्याभावाय भवति क्रोधः परमदारुणः ॥ ३.२९.५ ॥
மீண்டும், எந்த மனிதன் எப்போதும் கோபத்தை வெளிப்படுத்துகிறானோ, ஓ சுபையே, அவனுக்கு அழிவுக்காக மிகக் கொடிய கோபமே உண்டாகிறது.
3.29.6
क्रोधमूलो विनाशो हि प्रजानामिह दृश्यते ।
तत्कथं मादृशः क्रोधमुत्सृजेल्लोकनाशनम् ॥ ३.२९.६ ॥
இவ்வுலகில் மக்களின் அழிவு கோபத்தையே மூலமாகக் கொண்டிருப்பதாகக் காணப்படுகிறது. ஆகவே என்னைப் போன்றவன் உலகை அழிக்கும் கோபத்தை எவ்வாறு வெளிப்படுத்துவான்?
3.29.7
क्रुद्धः पापं नरः कुर्यात्क्रुद्धो हन्याद्गुरूनपि ।
क्रुद्धः परुषया वाचा श्रेयसोऽप्यवमन्यते ॥ ३.२९.७ ॥
கோபம் கொண்ட மனிதன் பாவம் செய்கிறான்; கோபத்தால் குருமார்களையும் கொல்லக்கூடும். கோபி கடுமையான சொற்களால் சிறந்தவர்களையும் அவமதிக்கிறான்.
3.29.8
वाच्यावाच्ये हि कुपितो न प्रजानाति कर्हिचित् ।
नाकार्यमस्ति क्रुद्धस्य नावाच्यं विद्यते तथा ॥ ३.२९.८ ॥
கோபமடைந்தவன் சொல்லத்தக்கதையும் சொல்லத்தகாததையும் ஒருபோதும் அறிவதில்லை. கோபிக்கு செய்யத்தகாதது எதுவும் இல்லை; சொல்லத்தகாததும் இல்லை.
3.29.9
हिंस्यात्क्रोधादवध्यांस्तु वध्यान्संपूजयीत च ।
आत्मानमपि च क्रुद्धः प्रेषयेद्यमसादनम् ॥ ३.२९.९ ॥
கோபத்தால் கொல்லக்கூடாதவர்களைக் கொல்கிறான்; கொல்லத்தக்கவர்களையோ கௌரவிக்கிறான். கோபி தன்னையே யமலோகத்திற்கு அனுப்பவும் கூடும்.
3.29.10
एतान्दोषान्प्रपश्यद्भिर्जितः क्रोधो मनीषिभिः ।
इच्छद्भिः परमं श्रेय इह चामुत्र चोत्तमम् ॥ ३.२९.१० ॥
இந்தக் குற்றங்களைத் தெளிவாகக் காணும் ஞானிகள், இம்மையிலும் மறுமையிலும் உயர்ந்த நன்மையை விரும்பி, கோபத்தை வென்றிருக்கின்றனர்.
3.29.11
तं क्रोधं वर्जितं धीरैः कथमस्मद्विधश्ररेत् ।
एतद्द्रौपदि संस्मृत्यन मे मन्युः प्रवर्धते ॥ ३.२९.११ ॥
தீரர்களால் கைவிடப்பட்ட அந்தக் கோபத்தை என்னைப் போன்றவன் எப்படிக் கடைப்பிடிப்பான்? திரௌபதி, இதை நினைத்தாலும் என் ஆத்திரம் பெருகுகிறது.
3.29.12
आत्मानं च परांश्चैव त्रायते महतो भयात् ।
क्रुध्यन्तमप्रतिक्रुध्यन्दूयोरेष चिकित्सकः ॥ ३.२९.१२ ॥
கோபிப்பவனுக்கு எதிர்க் கோபம் கொள்ளாதவன், தன்னையும் பிறரையும் பெரும் அச்சத்திலிருந்து காக்கிறான்; அவனே இருவருக்கும் மருத்துவன்.
3.29.13
मूढो यदि क्लिश्यमानः क्रुध्यतेऽशक्तिमान्नरः ।
बलीयसां मनुष्याणां त्यजत्यात्मानमन्ततः ॥ ३.२९.१३ ॥
ஒரு மூடன், இயலாதவனாக துன்புற்று கோபப்பட்டால், இறுதியில் வலிமை மிக்க மனிதர்களிடம் தன்னையே இழக்கிறான்.
3.29.14
तस्यात्मानं संत्यजतो लोका नश्यन्त्यनात्मनः ।
तस्माद्द्रौपद्यशक्तस् मन्योर्नियमनं स्मृतम् ॥ ३.२९.१४ ॥
தன்னை இழந்து, சுயக்கட்டுப்பாடு இல்லாதவனின் உலகங்கள் அழிகின்றன. ஆகவே, திரௌபதி, இயலாதவனுக்குக் கோபத்தை அடக்குவதே நியமம் என்று சொல்லப்பட்டது.
3.29.15
विद्वांस्तथैव यः शक्तः क्लिश्यमानः प्रकुप्यति ।
स नाशयित्वा द्वेष्टारं परलोके न नन्दति ॥ ३.२९.१५ ॥
அதுபோலவே, அறிவுள்ளவனும் ஆற்றலுள்ளவனுமான ஒருவன் துன்புற்று கோபப்படுவானாயின், பகைவனை அழித்தாலும் மறுவுலகில் மகிழ்ச்சியடைவதில்லை.
3.29.16
तस्माद्बलवता चैव दुर्बलेन च नित्यदा ।
क्षन्तव्यं पुरुषेणाहुरापत्स्वपि विजानता ॥ ३.२९.१६ ॥
ஆகவே, வலிமையுள்ளவனும் வலிமையற்றவனும் எப்போதும் பொறுமையுடன் இருக்க வேண்டும் என்று சொல்லப்படுகிறது; விபத்துகளிலும் அறிந்த மனிதன் அவ்வாறே பொறுக்க வேண்டும்.
3.29.17
मन्योर्हि विजयं कृष्णे प्रशंसन्तीह साधवः ।
क्षमावतो जयो नित्यं साधोरिह सतां मतम् ॥ ३.२९.१७ ॥
கிருஷ்ணா, இங்கே நல்லோர் கோபத்தை வெல்வதையே புகழ்கின்றனர்; பொறுமையுடையவனுக்கு எப்போதும் வெற்றி உண்டு; நல்லோரின் கருத்தில் இங்கே நல்லவனின் வெற்றி இதுவே.
3.29.18
सत्यंचानृततः श्रेयो नृशंसाच्चानृशंसता ।
तमेवं बहुदोषं त क्रोधं सद्भिर्विवर्जितम्।
मादृशो विसृजेत्तस्मात्सर्वलोकविनाशनम् ॥ ३.२९.१८ ॥
பொய்யைவிட உண்மை சிறந்தது; கொடுமையைவிட அருள் சிறந்தது. ஆகவே, பல குற்றங்கள் நிறைந்ததும், நல்லோரால் விலக்கப்பட்டதுமான, எல்லா உலகங்களையும் அழிக்கும் அந்தக் கோபத்தை என்னைப் போன்றவன் கைவிட வேண்டும்.
3.29.19
तेजस्वीति यमाहुर्वै पण्डिता दीर्गदर्शिनः ।
न क्रोधोऽभ्यन्तरस्तस् भवतीति विनिश्चेतम् ॥ ३.२९.१९ ॥
தூரநோக்கு கொண்ட அறிஞர்கள் எவரை தேஜஸ்வீ என்கிறார்களோ, அவனுக்குள் கோபம் இருப்பதில்லை என்பது உறுதி.
3.29.20
वस्तु क्रोधं समुत्पन्नं प्रज्ञया परिबाधते ।
तेजस्विनं तं विदुषो मन्यन्ते तत्त्वदर्शिनः ॥ ३.२९.२० ॥
எழுந்த கோபத்தை ஞானத்தால் அடக்குபவனையே உண்மையை காண்பவர்களான அறிஞர்கள் தேஜஸ்வீ என்று கருதுகின்றனர்.
3.29.21
क्रुद्धो हि कार्यं सुश्रोणि न यथावत्प्रपश्यति ।
नाकार्यं न च मर्यादां नरः क्रुद्धोऽनुपश्यति ॥ ३.२९.२१ ॥
அழகிய இடையுடையவளே, கோபமுற்ற மனிதன் கடமையை சரியாகக் காண்பதில்லை; அகார்யத்தையும் ஒழுக்க எல்லையையும் கோபமுற்றவன் காண்பதில்லை.
3.29.22
हन्त्यवध्यानपि क्रुद्धो गुरून्रूक्षैस्तुदत्यपि ।
तस्मात्तेजसि कर्तव्ये क्रोधो दूरात्प्रतिष्ठितः ॥ ३.२९.२२ ॥
கோபமுற்றவன் கொல்லக் கூடாதவர்களையும் கொல்கிறான்; பெரியோரையும் கடுஞ்சொற்களால் காயப்படுத்துகிறான். ஆகையால் தேஜஸ் பெறும் வழியில் கோபத்தை தூரத்தில் வைக்க வேண்டும்.
3.29.23
दाक्ष्यं ह्यमर्षः शौर्यं च शीघ्रत्वमिति तेजसः ।
गुणाः क्रोधाभिभूतेन न शक्याः प्राप्तुमञ्जसा ॥ ३.२९.२३ ॥
திறமை, அமர்ஷம் (பொறுக்காமை), வீரம், விரைவு — இவை தேஜஸின் குணங்கள்; கோபத்தால் வெல்லப்பட்டவனால் இவற்றை எளிதில் அடைய முடியாது.
3.29.24
क्रोधं त्यक्त्वा तु पुरुषः सम्यक्तेजोऽभिपद्यते ।
कालयुक्तं महाप्राज्ञैः क्रुद्धैस्तेजः सुदुर्लभम् ॥ ३.२९.२४ ॥
கோபத்தைத் துறந்தால்தான் மனிதன் தேஜஸை முறையாக அடைகிறான்; காலத்திற்கேற்ற தேஜஸ் கோபமுற்றவர்களுக்கு மிகவும் அரியது.
3.29.25
क्रोधस्त्वपण्डितैः शश्वत्तेज इत्यभिनिश्चितम् ।
रजस्तु लोकनाशाय विहितं मानुषान्प्रति ॥ ३.२९.२५ ॥
அறிவிலிகள் கோபத்தை எப்போதும் தேஜஸ் என்றே உறுதியாகக் கருதுகின்றனர். ஆனால் அந்த ரஜஸ் மனிதர்களுக்கு எதிராக உலகங்களின் அழிவுக்காக விதிக்கப்பட்டுள்ளது.
3.29.26
तस्माच्छश्वत्त्यजेत्क्रोधं पुरुषः सम्यगाचरन् ।
श्रेयान्स्वधर्मानपगो न क्रुद्ध इति निश्चितम् ॥ ३.२९.२६ ॥
ஆகையால் மனிதன் எப்போதும் கோபத்தைக் கைவிட வேண்டும்; சரியாக நடந்து, தன் கடமையிலிருந்து விலகாமல் இருப்பது சிறந்தது; கோபமின்றி இருப்பதே உயர்ந்தது என்பது உறுதி.
3.29.27
यदि सर्वमबुद्धीनामतिक्रान्तमचेतसाम् ।
अतिक्रमो मद्विधस्य कथं स्वित्स्यादनिन्दिते ॥ ३.२९.२७ ॥
அறிவற்ற, உணர்வற்றவர்களின் அனைத்து மீறல்களும் கடந்து போனால், என்னைப் போன்றவனுக்கு மீறல் எவ்வாறு நிகழும், ஓ குற்றமற்றவளே?
3.29.28
यदि न स्युर्मानुषेषु क्षमिणः पृथिवीसमाः ।
न स्यात्सन्धिर्मनुष्याणां क्रोधमूलो हि विग्रहः ॥ ३.२९.२८ ॥
மனிதர்களிடையே பூமியைப் போன்ற பொறுமையுள்ளவர்கள் இல்லையென்றால், மனிதர்களிடையே சமாதானம் இருக்காது; ஏனெனில் பகை கோபத்திலேயே வேரூன்றியுள்ளது.
3.29.29
अभिषक्तो ह्यभिषजेदाहन्याद्गुरुणा हतः ।
एवं विनाशो भूतानाममधर्मः प्रथितो भवेत् ॥ ३.२९.२९ ॥
தாக்கப்பட்டவன் தாக்குபவனையே எதிர்த்துத் தாக்குவான்; பெரியவனால் அடிக்கப்பட்டவனும் அடிப்பான்; இவ்வாறு உயிரினங்களின் அழிவும் அதர்மமும் பரவும்.
3.29.30
आक्रुष्ट पुरुषः सर्वं प्रत्याक्रोशेदनन्तरम् ।
प्रतिहन्याद्धतश्चैव तथा हिंस्याच्च हिंसितः ॥ ३.२९.३० ॥
இழிவுபடுத்தப்பட்ட மனிதன் உடனே அதற்குப் பதிலாக இழிவு செய்வான்; அடிபட்டவன் அடிப்பான்; துன்புறுத்தப்பட்டவன் துன்புறுத்துவான்.
3.29.31
हन्युर्हि पितरः पुत्रान्पुत्राश्चापि तथा पितॄन् ।
हन्युश्च पतयो भार्याः पतीन्भार्यास्तथैव च ॥ ३.२९.३१ ॥
தந்தைகள் மகன்களைக் கொல்லலாம்; மகன்களும் அவ்வாறே தந்தையரைக் கொல்லலாம். கணவர்கள் மனைவியரைக் கொல்லலாம்; மனைவியரும் கணவரைக் கொல்லலாம்.
3.29.32
एवं संकुपिते लोके जन्म कृष्णो न विद्यते ।
प्रजानां सन्धिमूलं हि जन्म विद्धिशुभानने ॥ ३.२९.३२ ॥
உலகம் இவ்வாறு கொந்தளிக்கும்போது பிறப்பு (நலம்) காணப்படுவதில்லை. அழகிய முகத்தவளே, உயிர்களின் ஒற்றுமைக்கு அடிப்படையானது பிறப்பே என்று அறிவாயாக.
3.29.33
ताः क्षीयेरन्प्रजाः सर्वाः क्षिप्रं द्रौपदि तादृशाः ।
तस्मान्मन्युर्विनाशाय प्रजानामभवाय च ॥ ३.२९.३३ ॥
திரௌபதி, அத்தகைய உயிர்கள் அனைத்தும் விரைவில் அழிந்துபோகும். ஆகவே கோபம் உயிர்களின் அழிவுக்கும் வீழ்ச்சிக்கும் காரணமாகும்.
3.29.34
यस्मात्तु लोके दृश्यन्ते क्षमिणः पृथिवीसमाः ।
तस्माज्जन्म च भूतानां भवश्च प्रतिपद्यते ॥ ३.२९.३४ ॥
உலகில் பொறுமையாளர்கள் நிலத்துக்கு நிகராகக் காணப்படுகிறார்கள்; ஆகவே உயிர்களின் பிறப்பும் வாழ்வும் நிலைபெறுகின்றன.
3.29.35
क्षन्तव्यं पुरुषेणेह सर्वापत्सु सुशोभने ।
क्षमावतो हि भूतानां जन्म चैव प्रकीर्तितम् ॥ ३.२९.३५ ॥
இங்கு மனிதன் எல்லா இடுக்கண்களிலும் பொறுமையுடன் இருக்க வேண்டும், அழகியவளே. பொறுமையுள்ள உயிர்களின் பிறப்பே புகழப்படுகிறது.
3.29.36
आक्रुष्टस्ताडितः क्रुद्धः क्षमते यो बवीयसा ।
यश्च नित्यं जितक्रोधो विद्वानुत्तमपूरुषः।
प्रभाववानपि नरस्तस्य लोकाः सनातनाः ॥ ३.२९.३६ ॥
பழிக்கப்பட்டு, அடிபட்டு, கோபமுற்றிருந்தும் பெரியவர் முன் பொறுமை காப்பவன்; எப்போதும் கோபத்தை வென்ற, அறிஞனான, உத்தம புருஷன் — வலிமையுள்ளவனாயினும் அவனுடைய உலகங்கள் நிலையானவை.
3.29.37
क्रोधनस्त्वल्पविज्ञानः प्रेत्य चेह च नश्यति ॥ ३.२९.३७ ॥
ஆனால் கோபக்காரனும் குறைந்த அறிவுடையவனும் இறந்த பின்பும் இங்கேயும் அழிகிறான்.
3.29.38
अत्राप्युदाहरन्तीमा गाथा नित्यं क्षमावताम् ।
गीताः क्षमावतां कृष्णे काश्यपेन महात्मना ॥ ३.२९.३८ ॥
இங்கும் பொறுமையுடையோரைப் பற்றி இந்தப் பாடல்கள் எப்போதும் சொல்லப்படுகின்றன; மகாத்மா காசியபர் பொறுமையுடையோரைப் பற்றிப் பாடியவை இவை.
3.29.39
क्षमा धर्मः क्षमा यज्ञः क्षमा वेदाः क्षमा श्रुतम् ।
यस्तमेवं विजानाति स सर्वं क्षन्तुर्महति ॥ ३.२९.३९ ॥
பொறுமையே தர்மம், பொறுமையே யாகம், பொறுமையே வேதங்கள், பொறுமையே கேட்கப்பட்ட நூல்; இவ்வாறு அதை அறிபவன் பொறுமையாளனுக்குரிய அனைத்தையும் மிகப் பெறுவான்.
3.29.40
क्षमा ब्रह्म क्षमा सत्यं क्षमा भूतं च भावि च ।
क्षमा तपः क्षमा शौचं क्षमयेदं धृतं जगत् ॥ ३.२९.४० ॥
பொறுமையே பிரம்மம், பொறுமையே சத்தியம், பொறுமையே இறந்ததும் வருவதும்; பொறுமையே தவம், பொறுமையே தூய்மை; பொறுமையால்தான் இந்த உலகம் தாங்கப்படுகிறது.
3.29.41
अति यज्ञविदां लोकान्क्षमिणः प्राप्नुवन्ति च ।
अति ब्रह्मविदां लोकानति चापि तपस्विनाम् ॥ ३.२९.४१ ॥
பொறுமையுடையோர் யாகம் அறிந்தோரின் உலகங்களையும் கடந்த உலகங்களைப் பெறுகின்றனர்; பிரம்மம் அறிந்தோரின் உலகங்களையும், தவசிகளின் உலகங்களையும் கடந்தும்.
3.29.42
अन्ये वै यजुषां लोकाः कर्मिणामपरे तथा ।
क्षमावतां ब्रह्मलोके लोकाः परमपूजिताः ॥ ३.२९.४२ ॥
யசுர்வேதத்தவர்களின் உலகங்கள் வேறு; கர்மம் செய்பவர்களின் உலகங்களும் வேறு; ஆனால் பொறுமையுடையோரின் உலகங்கள் பிரம்மலோகத்தில் உள்ளவை, மிகவும் போற்றப்பட்டவை.
3.29.43
क्षमा तेजस्विनां तेजः क्षमा ब्रह्म तपस्विनाम् ।
क्षमा सत्यं सत्यवतां क्षमा यज्ञः क्षमा शभः ॥ ३.२९.४३ ॥
பொறுமை தேஜஸ்விகளின் தேஜஸ். பொறுமை தபஸ்விகளின் பிரம்மம். பொறுமை சத்தியவான்களின் சத்தியம்; பொறுமை யாகம்; பொறுமை நன்மை.
3.29.44
तां क्षमां तादृशीं कृष्णे कथमस्मद्विधस्त्यजेत् ।
यत्रब्रह्म च सत्यं च यज्ञा लोकाश्च धिष्ठिताः ॥ ३.२९.४४ ॥
கிருஷ்ணனிடம் உள்ள அத்தகைய பொறுமையை நம்மைப் போன்றவர்கள் எப்படித் துறக்க முடியும்? அதில் பிரம்மமும், சத்தியமும், யாகங்களும், உலகங்களும் நிலைபெற்றுள்ளன.
3.29.45
इज्यन्ते यज्वनां लोकाः क्षमिणामपरे तथा ।
क्षन्तव्यमेव सततं पुरुषेण विजानता।
यदा हि क्षमते सर्वं ब्रह्म संपद्यते तदा ॥ ३.२९.४५ ॥
யாகம் செய்பவர்களின் உலகங்கள் வழிபடப்படுகின்றன; பொறுமை உடையவர்களின் உலகங்களும் அவ்வாறே. அறிந்த மனிதன் எப்போதும் பொறுக்க வேண்டும்; அனைத்தையும் பொறுக்கும்போது அவன் பிரம்மத்தை அடைகிறான்.
3.29.46
क्षमावतामयं लोकः परश्चैव क्षमावताम् ।
इह सन्मानमृच्छन्ति परत्र च परा गतिम् ॥ ३.२९.४६ ॥
பொறுமையுடையவர்களுக்கு இந்த உலகம்; மறு உலகமும் பொறுமையுடையவர்களுக்கே. இங்கே அவர்கள் மரியாதையைப் பெறுகிறார்கள்; அங்கே உயர்ந்த கதியை அடைகிறார்கள்.
3.29.47
येषां मन्युर्मनुष्याणां क्षमयाऽभिहतः सदा ।
तेषां परतरे लोकास्तस्मात्क्षान्तिः परा मता ॥ ३.२९.४७ ॥
எந்த மனிதர்களின் கோபம் எப்போதும் பொறுமையால் அடக்கப்படுகிறதோ, அவர்களுக்கு உயர்ந்த உலகங்கள் உண்டு; ஆகவே பொறுமையே உயர்ந்ததாகக் கருதப்படுகிறது.
3.29.48
इति गीताः काश्यपेन गाथानित्यं क्षमावताम् ।
श्रुत्वा गाथाः क्षमायास्त्वं तुष्यद्रौपदि मा क्रुधः ॥ ३.२९.४८ ॥
இவ்வாறு காசியபர் பொறுமையுடையவர்களைப் பற்றி எப்போதும் இந்தக் கதைப்பாடல்களைப் பாடியுள்ளார். திரௌபதி, பொறுமையின் இந்தப் பாடல்களைக் கேட்டு மகிழ்ச்சியடை; கோபப்படாதே.
3.29.49
पितामहः शान्तनवः रशमं संपूजयिष्यति ।
कृष्णश्च देवकीपुत्रः शमं संपूजयिष्यति ॥ ३.२९.४९ ॥
பாட்டனான சாந்தனுவின் மகன் அமைதியை மதிப்பார்; தேவகியின் மகன் கிருஷ்ணரும் அமைதியை மதிப்பார்.
3.29.50
आचार्यो विदुरः क्षत्ता शममेव वदिष्यतः ।
कृपश्च संजयश्चैव शममेव वदिष्यतः ॥ ३.२९.५० ॥
ஆசிரியரும் க்ஷத்தா விதுரரும் அமைதியையே பேசுவர்; கிருபரும் சஞ்சயரும் அமைதியையே பேசுவர்.
3.29.51
सोमदत्तो युयुत्सुश्च द्रोणपुत्रस्तथैव च ।
पितामहश्च नो व्यासः शमं वदति नित्यशः ॥ ३.२९.५१ ॥
சோமதத்தரும் யுயுத்சுவும் துரோணரின் மகனும் அவ்வாறே; எங்கள் பாட்டனார் வியாசரும் எப்போதும் அமைதியையே பேசுகிறார்.
3.29.52
एतैर्हि राजा नियतं चोद्यमानः शमं प्रति ।
राज्यं दातेति मे बुद्धिर्न चेल्लोभान्नशिष्यति ॥ ३.२९.५२ ॥
இவர்களால் உறுதியாக அமைதியை நோக்கித் தூண்டப்பட்ட அரசன் ராஜ்யத்தைக் கொடுப்பான் என்பது என் கருத்து; பேராசையால் தடுக்கப்படாவிட்டால்.
3.29.53
कालोऽयं दारुणः प्राप्तो भरतानामभूतये ।
निश्चितं मे सदैवैतत्पुरस्तादपि भामिति ॥ ३.२९.५३ ॥
பாமினியே, பரதர்களின் அழிவுக்காக இந்த கொடிய காலம் வந்துவிட்டது; இது என் உறுதியான எண்ணம், முன்பும் எப்போதும் இப்படியே இருந்தது.
3.29.54
सुयोधनो नार्हतीति क्षमा मामेव विन्दति ।
अर्हस्तत्राहमित्येवं तस्मान्मां विन्दते क्षमा ॥ ३.२९.५४ ॥
சுயோதனன் தகுதியற்றவன் என்பதால் பொறுமை என்னையே அடைகிறது; அங்கே நான் தகுதியுடையவன் — அதனால் பொறுமை என்னையே அடைகிறது.
3.29.55
एतदात्मवतां वृत्तमेष धर्मः सनातनः ।
क्षमा चैवानृशंस्यं च तत्कर्ताऽस्म्यहमञ्जसा ॥ ३.२९.५५ ॥
இதுவே தன்னடக்கமுள்ளோரின் நடத்தை; இதுவே நித்திய தர்மம். பொறுமையும் கருணையும் — அதை உண்மையாகவே நான் கடைப்பிடிக்கிறேன்.