Mahābhārata · Adhyāya 3.29
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
3.29.1
द्रौपद्या वचनं श्रुत्वा श्लक्ष्णाक्षरपदं शुभम् ।
उवाच द्रौपदीं राजा स्मयमानो युधिष्ठिरः ॥ ३.२९.१ ॥
Ouvindo as palavras de Draupadī, suaves nas letras e belas nas frases, o rei Yudhiṣṭhira, sorrindo, falou a Draupadī.
3.29.2
कारणे भवती क्रुद्धा धार्तराष्ट्रस्य दुर्मतेः ।
येन क्रोधं महाप्रज्ञे बहुधा बहुमन्यसे।
क्रोधमूलं हरं शत्रुं कारणैः शृणु तं मम ॥ ३.२९.२ ॥
Estás irada por causa do filho de Dhṛtarāṣṭra, de mente perversa. Ó mulher de grande sabedoria, já que de muitas maneiras tens a ira em alta conta, ouve de mim, com as razões, sobre aquele inimigo que é a raiz da ira.
3.29.3
क्रोधो हन्ता मनुष्याणां क्रोधो भावयिता पुनः ।
इति विद्धि महाप्रात्रे क्रोधमूलौ भवाभवौ । ॥ ३.२९.३ ॥
A ira destrói os homens, e a ira também os faz surgir de novo. Saiba, ó grande homem, que o ser e o não-ser têm ambos a ira como raiz.
3.29.4
यो हि संहरते क्रोधं भावस्तस्य सुशोभने ।
यो न संहरते क्रोधं तस्याभावो भवत्युत।
अभावकारणं तस्मात्क्रोधो भवति शोभने ॥ ३.२९.४ ॥
Para quem contém a ira, ó radiante, há prosperidade; mas para quem não a contém, há ruína. Portanto, a ira é a causa da ruína, ó radiante.
3.29.5
यः पुनः पुरुषः क्रोधं नित्यं विसृजते शुभे ।
तस्याभावाय भवति क्रोधः परमदारुणः ॥ ३.२९.५ ॥
E o homem que constantemente dá vazão à ira, ó auspiciosa, para ele surge, para sua ruína, a ira mais terrível.
3.29.6
क्रोधमूलो विनाशो हि प्रजानामिह दृश्यते ।
तत्कथं मादृशः क्रोधमुत्सृजेल्लोकनाशनम् ॥ ३.२९.६ ॥
Aqui se vê que a ruína dos seres tem a ira como raiz. Como, então, alguém como eu daria vazão à ira, que destrói o mundo?
3.29.7
क्रुद्धः पापं नरः कुर्यात्क्रुद्धो हन्याद्गुरूनपि ।
क्रुद्धः परुषया वाचा श्रेयसोऽप्यवमन्यते ॥ ३.२९.७ ॥
O homem irado comete pecado; na ira pode até matar seus mestres. O irado, com palavras duras, desrespeita até os melhores.
3.29.8
वाच्यावाच्ये हि कुपितो न प्रजानाति कर्हिचित् ।
नाकार्यमस्ति क्रुद्धस्य नावाच्यं विद्यते तथा ॥ ३.२९.८ ॥
O irado nunca sabe o que pode e o que não pode ser dito. Para o irado não há nada que não deva ser feito, nem nada que não deva ser dito.
3.29.9
हिंस्यात्क्रोधादवध्यांस्तु वध्यान्संपूजयीत च ।
आत्मानमपि च क्रुद्धः प्रेषयेद्यमसादनम् ॥ ३.२९.९ ॥
Por ira, fere aqueles que não deveria ferir e honra aqueles que deveriam ser abatidos. O irado pode até enviar a si mesmo à morada de Yama.
3.29.10
एतान्दोषान्प्रपश्यद्भिर्जितः क्रोधो मनीषिभिः ।
इच्छद्भिः परमं श्रेय इह चामुत्र चोत्तमम् ॥ ३.२९.१० ॥
Tendo visto claramente estes defeitos, os sábios, desejosos do bem supremo aqui e no além, venceram a ira.
3.29.11
तं क्रोधं वर्जितं धीरैः कथमस्मद्विधश्ररेत् ।
एतद्द्रौपदि संस्मृत्यन मे मन्युः प्रवर्धते ॥ ३.२९.११ ॥
Como alguém como eu poderia praticar aquela ira que os firmes abandonaram? Ó Draupadī, mesmo ao lembrar disso, minha cólera cresce.
3.29.12
आत्मानं च परांश्चैव त्रायते महतो भयात् ।
क्रुध्यन्तमप्रतिक्रुध्यन्दूयोरेष चिकित्सकः ॥ ३.२९.१२ ॥
Quem não retribui a ira ao que está irado protege a si mesmo e aos outros de grande perigo; ele é o médico de ambos.
3.29.13
मूढो यदि क्लिश्यमानः क्रुध्यतेऽशक्तिमान्नरः ।
बलीयसां मनुष्याणां त्यजत्यात्मानमन्ततः ॥ ३.२९.१३ ॥
Se um homem insensato e impotente, atormentado, se irrita, no fim abandona a si mesmo diante dos homens poderosos.
3.29.14
तस्यात्मानं संत्यजतो लोका नश्यन्त्यनात्मनः ।
तस्माद्द्रौपद्यशक्तस् मन्योर्नियमनं स्मृतम् ॥ ३.२९.१४ ॥
Para aquele que se abandona e carece de autocontrole, os mundos perecem. Portanto, Draupadī, para o impotente, o controle da ira é declarado a regra.
3.29.15
विद्वांस्तथैव यः शक्तः क्लिश्यमानः प्रकुप्यति ।
स नाशयित्वा द्वेष्टारं परलोके न नन्दति ॥ ३.२९.१५ ॥
Igualmente, o sábio e capaz que, atormentado, se irrita, não se alegra no outro mundo, mesmo após destruir seu inimigo.
3.29.16
तस्माद्बलवता चैव दुर्बलेन च नित्यदा ।
क्षन्तव्यं पुरुषेणाहुरापत्स्वपि विजानता ॥ ३.२९.१६ ॥
Portanto, dizem, tanto o forte quanto o fraco devem sempre perdoar; mesmo nas calamidades, o homem que sabe deve suportar da mesma forma.
3.29.17
मन्योर्हि विजयं कृष्णे प्रशंसन्तीह साधवः ।
क्षमावतो जयो नित्यं साधोरिह सतां मतम् ॥ ३.२९.१७ ॥
Ó Kṛṣṇā, aqui os virtuosos de fato louvam a vitória sobre a ira; para o que perdoa há sempre vitória; isto, entre os bons, é tido como a vitória do justo aqui.
3.29.18
सत्यंचानृततः श्रेयो नृशंसाच्चानृशंसता ।
तमेवं बहुदोषं त क्रोधं सद्भिर्विवर्जितम्।
मादृशो विसृजेत्तस्मात्सर्वलोकविनाशनम् ॥ ३.२९.१८ ॥
A verdade é melhor do que a falsidade, e a bondade é melhor do que a crueldade. Portanto, um homem como eu deve abandonar essa ira, cheia de muitas falhas, evitada pelos bons, destruidora de todos os mundos.
3.29.19
तेजस्वीति यमाहुर्वै पण्डिता दीर्गदर्शिनः ।
न क्रोधोऽभ्यन्तरस्तस् भवतीति विनिश्चेतम् ॥ ३.२९.१९ ॥
Aqueles que os sábios de visão ampla chamam de tejasvī: é certo que dentro dele não há ira.
3.29.20
वस्तु क्रोधं समुत्पन्नं प्रज्ञया परिबाधते ।
तेजस्विनं तं विदुषो मन्यन्ते तत्त्वदर्शिनः ॥ ३.२९.२० ॥
Aquele que, pela sabedoria, afasta a ira que surgiu, é considerado brilhante pelos sábios que veem a verdade.
3.29.21
क्रुद्धो हि कार्यं सुश्रोणि न यथावत्प्रपश्यति ।
नाकार्यं न च मर्यादां नरः क्रुद्धोऽनुपश्यति ॥ ३.२९.२१ ॥
Ó de belos quadris, o homem irado não vê o dever como ele é; o homem irado não percebe o que não deve ser feito, nem o limite da decência.
3.29.22
हन्त्यवध्यानपि क्रुद्धो गुरून्रूक्षैस्तुदत्यपि ।
तस्मात्तेजसि कर्तव्ये क्रोधो दूरात्प्रतिष्ठितः ॥ ३.२९.२२ ॥
O homem irado mata até os que não devem ser mortos e fere com palavras duras até os seus mais velhos. Por isso, quando se deve agir com esplendor, a ira deve ser mantida à distância.
3.29.23
दाक्ष्यं ह्यमर्षः शौर्यं च शीघ्रत्वमिति तेजसः ।
गुणाः क्रोधाभिभूतेन न शक्याः प्राप्तुमञ्जसा ॥ ३.२९.२३ ॥
A destreza, o amarṣa (indignação diante da injustiça), a bravura e a prontidão são qualidades do esplendor; quem é dominado pela ira não as alcança facilmente.
3.29.24
क्रोधं त्यक्त्वा तु पुरुषः सम्यक्तेजोऽभिपद्यते ।
कालयुक्तं महाप्राज्ञैः क्रुद्धैस्तेजः सुदुर्लभम् ॥ ३.२९.२४ ॥
Só quando o homem abandona a ira alcança plenamente o esplendor; o esplendor oportuno, próprio dos muito sábios, é extremamente difícil de obter para os irados.
3.29.25
क्रोधस्त्वपण्डितैः शश्वत्तेज इत्यभिनिश्चितम् ।
रजस्तु लोकनाशाय विहितं मानुषान्प्रति ॥ ३.२९.२५ ॥
A ira, para os insensatos, é sempre brilho — assim está firmemente estabelecido. Mas o rajas é destinado, contra os seres humanos, à destruição dos mundos.
3.29.26
तस्माच्छश्वत्त्यजेत्क्रोधं पुरुषः सम्यगाचरन् ।
श्रेयान्स्वधर्मानपगो न क्रुद्ध इति निश्चितम् ॥ ३.२९.२६ ॥
Portanto, o homem deve sempre abandonar a ira, conduzindo-se corretamente; é melhor não se afastar do seu próprio dever e não se irar — isto é certo.
3.29.27
यदि सर्वमबुद्धीनामतिक्रान्तमचेतसाम् ।
अतिक्रमो मद्विधस्य कथं स्वित्स्यादनिन्दिते ॥ ३.२९.२७ ॥
Se todas as transgressões dos insensatos e dos desprovidos de juízo forem deixadas passar, como poderia haver uma transgressão para alguém como eu, ó irrepreensível?
3.29.28
यदि न स्युर्मानुषेषु क्षमिणः पृथिवीसमाः ।
न स्यात्सन्धिर्मनुष्याणां क्रोधमूलो हि विग्रहः ॥ ३.२९.२८ ॥
Se entre os homens não houvesse os pacientes, semelhantes à terra, não haveria paz entre os homens, pois a contenda tem a ira por raiz.
3.29.29
अभिषक्तो ह्यभिषजेदाहन्याद्गुरुणा हतः ।
एवं विनाशो भूतानाममधर्मः प्रथितो भवेत् ॥ ३.२९.२९ ॥
Quem é atacado atacará o seu agressor, e quem é golpeado por um mais velho golpeará de volta; assim, a destruição dos seres e a injustiça se tornariam generalizadas.
3.29.30
आक्रुष्ट पुरुषः सर्वं प्रत्याक्रोशेदनन्तरम् ।
प्रतिहन्याद्धतश्चैव तथा हिंस्याच्च हिंसितः ॥ ३.२९.३० ॥
O homem insultado insultará de imediato em resposta; o golpeado golpeará de volta, e o ferido ferirá a seu turno.
3.29.31
हन्युर्हि पितरः पुत्रान्पुत्राश्चापि तथा पितॄन् ।
हन्युश्च पतयो भार्याः पतीन्भार्यास्तथैव च ॥ ३.२९.३१ ॥
Pais podem matar filhos, e filhos igualmente podem matar pais. Maridos podem matar esposas, e esposas igualmente podem matar maridos.
3.29.32
एवं संकुपिते लोके जन्म कृष्णो न विद्यते ।
प्रजानां सन्धिमूलं हि जन्म विद्धिशुभानने ॥ ३.२९.३२ ॥
Quando o mundo está assim agitado, não se encontra o nascimento (do bem); saiba, ó de belo rosto, que o nascimento é de fato a raiz da concórdia dos seres.
3.29.33
ताः क्षीयेरन्प्रजाः सर्वाः क्षिप्रं द्रौपदि तादृशाः ।
तस्मान्मन्युर्विनाशाय प्रजानामभवाय च ॥ ३.२९.३३ ॥
Ó Draupadī, todas essas criaturas logo pereceriam. Portanto, a ira serve à destruição e à ruína dos seres.
3.29.34
यस्मात्तु लोके दृश्यन्ते क्षमिणः पृथिवीसमाः ।
तस्माज्जन्म च भूतानां भवश्च प्रतिपद्यते ॥ ३.२९.३४ ॥
Porque no mundo os pacientes são vistos como a terra; por isso o nascimento e a existência dos seres se firmam.
3.29.35
क्षन्तव्यं पुरुषेणेह सर्वापत्सु सुशोभने ।
क्षमावतो हि भूतानां जन्म चैव प्रकीर्तितम् ॥ ३.२९.३५ ॥
Aqui o homem deve ter paciência em toda calamidade, ó bela; pois o nascimento dos seres pacientes é de fato proclamado como louvável.
3.29.36
आक्रुष्टस्ताडितः क्रुद्धः क्षमते यो बवीयसा ।
यश्च नित्यं जितक्रोधो विद्वानुत्तमपूरुषः।
प्रभाववानपि नरस्तस्य लोकाः सनातनाः ॥ ३.२९.३६ ॥
O homem que, embora insultado, golpeado e irado, perdoa diante do mais velho, e que sempre vence a ira, sábio e o melhor dos homens — mesmo que seja poderoso, seus mundos são eternos.
3.29.37
क्रोधनस्त्वल्पविज्ञानः प्रेत्य चेह च नश्यति ॥ ३.२९.३७ ॥
Mas o homem iracundo, de pouco discernimento, perece, depois da morte e aqui também.
3.29.38
अत्राप्युदाहरन्तीमा गाथा नित्यं क्षमावताम् ।
गीताः क्षमावतां कृष्णे काश्यपेन महात्मना ॥ ३.२९.३८ ॥
Aqui também estas estrofes são sempre recitadas sobre os pacientes; foram cantadas pelo magnânimo Kāśyapa.
3.29.39
क्षमा धर्मः क्षमा यज्ञः क्षमा वेदाः क्षमा श्रुतम् ।
यस्तमेवं विजानाति स सर्वं क्षन्तुर्महति ॥ ३.२९.३९ ॥
A paciência é o dharma, a paciência é o sacrifício, a paciência são os Vedas, a paciência é o que foi ouvido; quem assim o conhece alcança plenamente tudo o que pertence ao paciente.
3.29.40
क्षमा ब्रह्म क्षमा सत्यं क्षमा भूतं च भावि च ।
क्षमा तपः क्षमा शौचं क्षमयेदं धृतं जगत् ॥ ३.२९.४० ॥
A paciência é Brahman, a paciência é a verdade, a paciência é o passado e o futuro; a paciência é a austeridade, a paciência é a pureza; pela paciência este mundo é sustentado.
3.29.41
अति यज्ञविदां लोकान्क्षमिणः प्राप्नुवन्ति च ।
अति ब्रह्मविदां लोकानति चापि तपस्विनाम् ॥ ३.२९.४१ ॥
Os pacientes alcançam mundos além dos dos conhecedores do sacrifício, além dos dos conhecedores de Brahman e até além dos dos ascetas.
3.29.42
अन्ये वै यजुषां लोकाः कर्मिणामपरे तथा ।
क्षमावतां ब्रह्मलोके लोकाः परमपूजिताः ॥ ३.२९.४२ ॥
Os mundos dos conhecedores do Yajus são outros, e os dos executores de rituais são outros ainda; mas os mundos dos pacientes estão no mundo de Brahmā, altamente honrados.
3.29.43
क्षमा तेजस्विनां तेजः क्षमा ब्रह्म तपस्विनाम् ।
क्षमा सत्यं सत्यवतां क्षमा यज्ञः क्षमा शभः ॥ ३.२९.४३ ॥
A paciência é o esplendor dos resplandecentes, a paciência é o saber sagrado dos ascetas. A paciência é a verdade dos veraces; a paciência é o sacrifício; a paciência é o auspicioso.
3.29.44
तां क्षमां तादृशीं कृष्णे कथमस्मद्विधस्त्यजेत् ।
यत्रब्रह्म च सत्यं च यज्ञा लोकाश्च धिष्ठिताः ॥ ३.२९.४४ ॥
Como homens como nós poderiam abandonar tal paciência como a que há em Kṛṣṇa, em quem estão estabelecidos o saber sagrado, a verdade, os sacrifícios e os mundos?
3.29.45
इज्यन्ते यज्वनां लोकाः क्षमिणामपरे तथा ।
क्षन्तव्यमेव सततं पुरुषेण विजानता।
यदा हि क्षमते सर्वं ब्रह्म संपद्यते तदा ॥ ३.२९.४५ ॥
Os mundos dos que oferecem sacrifícios são venerados, e igualmente os dos pacientes. O homem que sabe deve sempre perdoar; quando ele perdoa tudo, então alcança o Brahman.
3.29.46
क्षमावतामयं लोकः परश्चैव क्षमावताम् ।
इह सन्मानमृच्छन्ति परत्र च परा गतिम् ॥ ३.२९.४६ ॥
Este mundo pertence aos pacientes, e o outro mundo também pertence aos pacientes. Aqui recebem honra, e lá alcançam o destino supremo.
3.29.47
येषां मन्युर्मनुष्याणां क्षमयाऽभिहतः सदा ।
तेषां परतरे लोकास्तस्मात्क्षान्तिः परा मता ॥ ३.२९.४७ ॥
Para aqueles homens cuja ira é sempre dominada pela paciência, há mundos mais elevados; por isso a paciência é considerada suprema.
3.29.48
इति गीताः काश्यपेन गाथानित्यं क्षमावताम् ।
श्रुत्वा गाथाः क्षमायास्त्वं तुष्यद्रौपदि मा क्रुधः ॥ ३.२९.४८ ॥
Assim foram sempre cantados por Kāśyapa estes versos sobre os pacientes. Ó Draupadī, tendo ouvido estes versos sobre a paciência, alegra-te; não te irites.
3.29.49
पितामहः शान्तनवः रशमं संपूजयिष्यति ।
कृष्णश्च देवकीपुत्रः शमं संपूजयिष्यति ॥ ३.२९.४९ ॥
O avô, filho de Śāntanu, honrará a paz, e Kṛṣṇa, filho de Devakī, honrará a paz.
3.29.50
आचार्यो विदुरः क्षत्ता शममेव वदिष्यतः ।
कृपश्च संजयश्चैव शममेव वदिष्यतः ॥ ३.२९.५० ॥
O mestre e o administrador Vidura falarão apenas de paz; e Kṛpa e Sañjaya também falarão apenas de paz.
3.29.51
सोमदत्तो युयुत्सुश्च द्रोणपुत्रस्तथैव च ।
पितामहश्च नो व्यासः शमं वदति नित्यशः ॥ ३.२९.५१ ॥
Somadatta, Yuyutsu e o filho de Droṇa igualmente, e nosso avô Vyāsa fala constantemente de paz.
3.29.52
एतैर्हि राजा नियतं चोद्यमानः शमं प्रति ।
राज्यं दातेति मे बुद्धिर्न चेल्लोभान्नशिष्यति ॥ ३.२९.५२ ॥
Impelido por todos eles à paz, o rei certamente devolverá o reino — assim é a minha convicção — se a cobiça não o contiver.
3.29.53
कालोऽयं दारुणः प्राप्तो भरतानामभूतये ।
निश्चितं मे सदैवैतत्पुरस्तादपि भामिति ॥ ३.२९.५३ ॥
Ó senhora, chegou um tempo terrível para a ruína dos bharatas; esta sempre foi a minha firme convicção, mesmo antes.
3.29.54
सुयोधनो नार्हतीति क्षमा मामेव विन्दति ।
अर्हस्तत्राहमित्येवं तस्मान्मां विन्दते क्षमा ॥ ३.२९.५४ ॥
Como Suyodhana não a merece, a paciência me encontra; ali eu sou o merecedor — por isso a paciência me encontra.
3.29.55
एतदात्मवतां वृत्तमेष धर्मः सनातनः ।
क्षमा चैवानृशंस्यं च तत्कर्ताऽस्म्यहमञ्जसा ॥ ३.२९.५५ ॥
Esta é a conduta dos autodomados; este é o dharma eterno. A paciência e a bondade — em verdade, eu as pratico.