Mahābhārata · Adhyāya 3.314

हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย

Mit Wortbedeutungen lesen

3.314.1

स ददर्श हतान्भ्रातृँल्लोकपालानिव च्युतान् ।
युगान्ते समनुप्राप्ते शक्रवैश्रवणोपमान् ॥ ३.३१४.१ ॥

Er sah seine Brüder erschlagen, wie die Weltenhüter, am Ende eines Weltalters gefallen, Indra und Vaiśravaṇa gleich.

3.314.2

विनिकीर्णधनुर्बाणं दृष्ट्वा निहतमर्जुनम् ।
भीमसेनं यमौ चैव निर्विचेष्टान्गतायुषः ॥ ३.३१४.२ ॥

Als er Arjuna erschlagen sah, Bogen und Pfeile verstreut, und Bhīmasena und die Zwillinge regungslos, ihr Leben entflohen.

3.314.3

सदीर्घमुष्णं निःश्वस्य शोकबाष्पपरिप्लुतः ।
तान्दृष्ट्वा पतितान्भ्रातॄन्सर्वांश्चिन्तासमन्वितः। ॥ ३.३१४.३ ॥

Er seufzte tief und heiß, von Kummer und Tränen überwältigt, und als er alle gefallenen Brüder sah, war er voller Sorge.

3.314.4

ननु त्वया महाबाहो प्रतिज्ञातं वृकोदर ।
सुयोधनस्य भेत्स्यामि गदया सक्थिनी रणे ॥ ३.३१४.४ ॥

Hast du nicht gelobt, o Starkarmiger, Vṛkodara, dass ich im Kampf mit der Keule beide Schenkel Suyodhanas zerbrechen werde?

3.314.5

व्यर्थं तदद्य मे सर्वं त्वयि वीरे निपातिते ।
महात्मनि महाबाहो कुरूणां कीर्तिवर्धने ॥ ३.३१४.५ ॥

Heute ist all das vergeblich, da du, Held, Großherziger, Starkarmiger, Mehrer des Ruhms der Kurus, gefallen bist.

3.314.6

मनुष्यसंभवा वाचो विधर्मिण्यः प्रतिश्रुताः ।
भवतां दिव्यवाचस्तु ता भवन्तु कथं मृषा ॥ ३.३१४.६ ॥

Menschliche Worte mögen gegen das Dharma gegeben sein, doch wie könnten eure göttlichen Worte falsch werden?

3.314.7

देवाश्चापि यदाऽवोचन्मूतके त्वां धनंजय ।
सहस्राक्षादनवरः कुन्ति पुत्रस्तवेति वै ॥ ३.३१४.७ ॥

Als die Götter bei deinem Geburtsritus von dir sprachen, Dhanaṃjaya: »Du stehst dem Tausendäugigen nicht nach; du bist Kuntīs Sohn, wahrhaftig dein eigener.«

3.314.8

उत्तरे पारियात्रे च जगुर्भूतानि सर्वशः ।
विप्रनष्टां श्रियं चैषामाहर्ता पुनरोजसा ॥ ३.३१४.८ ॥

Im Norden und auf den Pāriyātra-Bergen sangen alle Wesen, dass er ihr verlorenes Glück durch seine eigene Kraft wieder zurückbringen werde.

3.314.9

नास्य जेता रणे कश्चिदजेता नैष कस्यचित् ।
सोयं मृत्युवशं यातः कथं जिष्णुर्महाबलः ॥ ३.३१४.९ ॥

Niemand konnte ihn im Kampf besiegen, und er war nicht von jedem unbesiegt. Wie ist dieser mächtige Jiṣṇu unter die Gewalt des Todes gefallen?

3.314.10

अयं ममाशां संहत्य शेते भूमौ धनंजयः ।
आश्रित्ययं वयं नाथं दुःखान्येतानि सेहिम ॥ ३.३१४.१० ॥

Meine Hoffnung zerschmettert, liegt Dhanaṃjaya auf dem Boden. Auf diesen Herrn vertrauend, haben wir diese Leiden ertragen.

3.314.11

रणे प्रगल्भौ वीरौ च सदा शत्रुनिबर्हणौ ।
कथं रिपुवशं यातौ कुन्तीपुत्रौ महाबलौ।
यौ सर्वास्त्रा प्रतिहतौ भीमसेनधनंजयौ ॥ ३.३१४.११ ॥

Die kühnen Helden, stets Vernichter der Feinde, gegen alle Waffen unverwundbar, die beiden mächtigen Söhne Kuntīs, Bhīmasena und Dhanaṃjaya — wie sind sie in die Gewalt des Feindes gefallen?

3.314.12

अश्मसारमयं नूनं हृदयं मम दुर्हृदः ।
यमौ यदेतौ दृष्ट्वाऽद्य पतितौ नावदीर्यते ॥ ३.३१४.१२ ॥

Gewiss ist mein Herz aus Eisen und Stein gemacht, hartherzig, denn es zerbricht nicht, wenn es heute diese Zwillinge gefallen sieht.

3.314.13

शास्त्रज्ञा देशकालज्ञास्तपोयुक्ताः क्रियान्विताः ।
अकृत्वा सदृशं कर्म किं शेध्वं पुरुषर्षभाः ॥ ३.३१४.१३ ॥

Ihr Kenner der Schriften, Kenner von Ort und Zeit, mit Askese verbunden und im Handeln vollendet, Stiere unter den Menschen, warum liegt ihr da, ohne eine angemessene Tat vollbracht zu haben?

3.314.14

अविक्षतशरीराश्चाप्यप्रमृष्टशरासनाः ।
असंज्ञा भुवि संगम्य किं शेष्वमपराजिताः ॥ ३.३१४.१४ ॥

Mit unverletzten Körpern und noch nicht abgewischten Bögen, bewusstlos auf dem Boden versammelt, Unbesiegte, warum liegt ihr da?

3.314.15

सानूनि वाद्रेः संसुप्तान्दृष्ट्वा भ्रातृन्महामतिः ।
सुखं प्रसुप्तान्प्रस्विन्नः खिन्नः कष्टां दशां गतः ॥ ३.३१४.१५ ॥

Als der weise König seine Brüder tief schlafend an den Hängen des Berges sah, geriet er, in Schweiß gebadet und betrübt, in einen qualvollen Zustand.

3.314.16

एवमेवेदमित्युक्त्वा धर्मात्मा स नरेश्वरः ।
शोकसागरमध्यस्थो दध्यौ कारणमाकुलः ॥ ३.३१४.१६ ॥

Er sprach: »So ist es gewiss«, und der gerechte Herrscher, inmitten eines Ozeans des Kummers stehend, verwirrt, sann über die Ursache nach.

3.314.17

इतिकर्तव्यतां चेति देशकालविभागवित् ।
नाभिपेदे महाबाहुश्चिन्तयानो महामतिः ॥ ३.३१४.१७ ॥

Sinnend, was zu tun sei, fand der starkarmige Weise, Kenner der Abschnitte von Ort und Zeit, keinen Ausweg.

3.314.18

अथ संस्तभ्य धर्मात्मा तदाऽऽत्मानं तपःसुतः ।
एवं विलप्य बहुधा धर्मपुत्रो युधिष्ठिरः।
बुद्ध्या विचिन्तयामास वीराः केन निपातिताः ॥ ३.३१४.१८ ॥

Da fasste sich der gerechte Sohn der Askese. Vielfach klagend, überlegte Yudhiṣṭhira, der Sohn des Dharma, mit seinem Verstand: »Von wem wurden diese Helden niedergestreckt?«

3.314.19

नैषां शस्त्रप्रहारोस्ति पदं नेहास्ति कस्यचित् ।
भूतं महदेदं मन्ये भ्रातरो येन मे हताः ॥ ३.३१४.१९ ॥

An ihnen ist keine Spur von Waffenhieben, und hier gibt es keine Fußspur von irgendjemandem. Ich glaube, ein großes Bhūta hat meine Brüder erschlagen.

3.314.20

एकाग्रं चिन्तयिष्यामि पीत्वा वेत्स्यामि वा जलम् ।
भ्रातॄणां न्न्यसनं घोरं सममेव महात्मनाम् ॥ ३.३१४.२० ॥

Ich will mit gesammeltem Geist nachdenken, oder ich werde es nach dem Trinken von Wasser wissen. Dieser schreckliche Untergang meiner großherzigen Brüder ist auf einmal geschehen.

3.314.21

स्यात्तु दुर्योधनेनेदमुपांशु परिकल्पितम् ।
गान्धारराजरचितं सततं जिह्मबुद्धिना ॥ ३.३१४.२१ ॥

Dies mag von Duryodhana heimlich ersonnen worden sein, von dem König von Gandhāra (Śakuni) ausgeheckt, von dem stets krummen Geist.

3.314.22

यस् कार्यमकार्यं वा सममेव भवत्युत ।
कस्तस्य विश्वसेद्वीरो दुष्कृतेरकृतात्मनः ॥ ३.३१४.२२ ॥

Was getan werden soll oder nicht, wird gleich. Welcher Held würde ihm trauen, dem Bösen von ungeläutertem Geist?

3.314.23

अथवा पुरुषैर्गूढैः प्रयोगोऽयंदुरात्मनः ।
भवेदिति महाबुद्धिर्बहुधा समचिन्तयत् ॥ ३.३१४.२३ ॥

Oder es könnte eine Machenschaft seiner geheimen Männer sein, jenes Bösewichts. So überlegte der Großgesinnte auf vielerlei Weise.

3.314.24

आचार्यं किं नु वक्ष्यामि कृपं भीष्ममहं नु किम् ।
विदुरं किं नु वक्ष्यामि बृहस्पतिसमं नये ॥ ३.३१४.२४ ॥

Was soll ich dem Lehrer sagen? Was soll ich zu Kṛpa und Bhīṣma sagen? Was soll ich zu Vidura sagen, dem Bṛhaspati gleich an Klugheit?

3.314.25

अम्बां च किं नु वक्ष्यामि सर्वदा दुःखभागिनीम् ।
दृष्ट्वा मां भ्रातृभिर्हीनं पृच्छन्तीं पुत्रगृद्धिनीम् ॥ ३.३१४.२५ ॥

Was soll ich der Mutter Ambā (Kuntī) sagen, der stets Leidgeteilten, wenn sie mich ohne meine Brüder sieht und, verlangend nach ihren Söhnen, fragt?

3.314.26

यदा त्वं भ्रातृभिः सर्वैः शक्रतुल्यपराक्रमैः ।
सार्धं वनं गतो वीरैः कथमेकस्त्वमागतः ॥ ३.३१४.२६ ॥

Als du mit allen deinen Brüdern, Helden von Śakras Tapferkeit, in den Wald zogst, wie bist du nun allein zurückgekehrt?

3.314.27

कस्य किं नु विषेणेदमुदकं दूषितं यथा ।
मृतानामपि चैतेषां विकृतं नैव जायते।
मुखवर्णाः प्रसन्ना मे भ्रातॄणामित्यचिन्तयत् ॥ ३.३१४.२७ ॥

„Wer hat dieses Wasser mit welchem Gift vergiftet? Obwohl sie tot sind, zeigt sich an ihnen keine Veränderung; die Gesichter meiner Brüder bleiben heiter.“ So dachte er.

3.314.28

एकैकशश्चौघबलानिमान्पुरुषसत्तमान् ।
कोऽन्यः प्रतिसमासेत कालान्तक यमादृते ॥ ३.३१४.२८ ॥

Wer außer Yama, o Vernichter der Zeit, hätte diesen besten der Männer, deren Kraft einer Flut gleicht, einzeln standhalten können?

3.314.29

एतेन व्यवसायेन तत्तोयं व्यवगाढवान् ।
पातुकामश्च तत्तोयमन्तरिक्षात्स शुश्रुवे ॥ ३.३१४.२९ ॥

Mit diesem Entschluss tauchte er in jenes Wasser; und als er hinabstieg, um zu trinken, hörte er eine Stimme vom Himmel.

3.314.30

अहं बकः शैवलमत्स्यभक्षो ।
नीता मया प्रेतवशं तवानुजाः।
त्वं पञ्चमो भविता राजपुत्र ।
न चेत्प्रश्नान्पृच्छतो व्याकरोषि ॥ ३.३१४.३० ॥

Ich bin ein Kranich, der Moos und Fische frisst. Deine jüngeren Brüder habe ich in die Gewalt des Todes gebracht. O Prinz, wenn du meine Fragen nicht beantwortest, wirst du der Fünfte sein.

3.314.31

मा तात साहसं कार्षीर्मम पूर्वपरिग्रहः ।
प्रश्नानुक्त्वा तु कौन्तेय ततः पिब हरस्व च ॥ ३.३१४.३१ ॥

Mein Kind, handle nicht vorschnell an dem Wasser, das schon mir gehört. Sohn der Kuntī, beantworte zuerst die Fragen, dann trink und nimm es mit.

3.314.32

रुद्राणां वा वसूनां वा मरुतां वा प्रधानभाक् ।
पृच्छामि को भवान्देवो नैतच्छकुनिना कृतम् ॥ ३.३१४.३२ ॥

Du Erster unter den Rudras, Vasus oder Maruts, ich frage dich: Wer bist du, Gott? Dies hat nicht Śakuni getan.

3.314.33

हिमवान्पारियात्रश्च विन्ध्यो मलय एव च ।
चत्वारः पर्वताः केन पातिता भुवि तेजसा ॥ ३.३१४.३३ ॥

Der Himālaya, der Pāriyātra, der Vindhya und der Malaya: Durch wessen Macht wurden diese vier Berge auf der Erde niedergeworfen?

3.314.34

त्वयाऽतीव महत्कर्म कृतं च बलिनां वर ।
विनिघ्नता महेष्वासांश्चतुरोपि ममात्मजान् ॥ ३.३१४.३४ ॥

Bester der Starken, du hast eine sehr große Tat vollbracht, indem du meine vier Söhne erschlagen hast, große Bogenschützen.

3.314.35

यान्न देवा न गन्धर्वा नासुराश्च न राक्षसाः ।
विपहेरन्महायुद्धे कृतं ते तन्महाद्भुतम् ॥ ३.३१४.३५ ॥

Jene, denen weder Götter, Gandharvas, Asuras noch Rākṣasas im großen Kampf standhalten könnten — das ist deine wundersamste Tat.

3.314.36

न ते जानामि यत्कार्यं नाभिजानामि काङ्क्षितम् ।
कौतूहलं महज्जातं साध्वसं चागतं मम ॥ ३.३१४.३६ ॥

Ich kenne deinen Zweck nicht und verstehe nicht, was du begehrst. Eine große Neugier ist in mir erwacht, und Furcht ist über mich gekommen.

3.314.37

येनास्स्युद्विग्नहृदयः समुत्पन्न शिरोज्वरः ।
पृच्छामि भगवंस्तस्मात्को भवानिह तिष्ठति ॥ ३.३१४.३७ ॥

Weil mein Herz beunruhigt ist und ein Fieber in meinem Kopf aufgestiegen ist, frage ich, o Verehrter: Wer bist du, der du hier stehst?

3.314.38

यक्षोऽहमस्मि भद्रं ते नास्मि पक्षी जलेचरः ।
मयैते निहता सर्वे भ्रातरस्ते निवारिताः ॥ ३.३१४.३८ ॥

Ich bin ein Yakṣa; möge dir Gutes widerfahren. Ich bin kein Vogel, der im Wasser lebt. Von mir wurden alle deine Brüder erschlagen und aufgehalten.

3.314.39

ततस्तामशिवां श्रुत्वा वाचं स परुषाक्षराम् ।
यक्षस्य ब्रुवतो राजन्नाकम्पत तदाऽऽस्थितः ॥ ३.३१४.३९ ॥

Als er jene unheilvolle Rede mit harten Silben hörte, o König, während der Yakṣa sprach, zitterte er nicht; er blieb standhaft.

3.314.40

विरूपाक्षं महाकायं यक्षं तालसमुच्छ्रयम् ।
ज्वलनार्कप्रतीकाशमधृष्यं पर्वतोपमम् ॥ ३.३१४.४० ॥

Er sah den Yakṣa mit verzerrten Augen und riesigem Körper, hoch wie eine Palme, dem lodernden Feuer und der Sonne gleich, unangreifbar, einem Berg vergleichbar.

3.314.41

सेतुमाश्रित्य तिष्ठन्तं ददर्श भरतर्षभः ।
मेघगम्भीरनादेन तर्जयन्तं महास्वनम् ॥ ३.३१४.४१ ॥

Der Stier der Bharatas sah ihn stehen, auf den Damm gestützt, drohend mit einem großen Ton, tief wie die Stimme einer Wolke.

3.314.42

उवाच यक्षः कौन्तेयं भ्रातृशोकप्रपीडितम् ॥ ३.३१४.४२ ॥

Der Yakṣa sprach zum Sohn der Kuntī, gequält vom Schmerz um seine Brüder.

3.314.43

इमे ते भ्रातरो राजन्वार्यमाणा मयाऽसकृत् ।
बलात्तोयं जिहीर्षन्तस्ततो वै मृदिता मया।
न पेयमुदकं राजन्प्राणानिह परीप्सता ॥ ३.३१४.४३ ॥

O König, diese deine Brüder wollten das Wasser mit Gewalt nehmen, obwohl ich es ihnen immer wieder verboten hatte, und so streckte ich sie nieder. O König, wer hier sein Leben retten will, darf dieses Wasser nicht trinken.

3.314.44

पार्थ मा साहसं कार्षीर्मम पूर्वपरिग्रहः ।
प्रश्नानुक्त्वा तु कौन्तेय ततः पिब हरस्व च ॥ ३.३१४.४४ ॥

O Sohn der Pṛthā, handle nicht voreilig gegenüber diesem Wasser, auf das ich zuerst Anspruch erhoben habe. O Sohn der Kuntī, beantworte zuerst meine Fragen, dann trinke und nimm es.

3.314.45

न चाहं कामये यक्ष तव पूर्वपरिग्रहम् ॥ ३.३१४.४५ ॥

Und ich begehre deinen vorherigen Anspruch nicht, o Yaksha.

3.314.46

कामं नैतत्प्रशंसन्ति सन्तो हि पुरुषाः सदा ।
यदात्मना स्वमात्मानं प्रशंसेत्पुरुषर्षभ।
यथाप्रज्ञं तु ते प्रश्नान्प्रतिवक्ष्यामि पृच्छ माम् ॥ ३.३१४.४६ ॥

Gewiss lobt der Edle niemals, dass ein Mensch sich selbst lobt. Doch, o Stier unter den Männern, will ich deine Fragen nach meiner Einsicht beantworten; frage mich.

3.314.47

किंस्विदादित्यमुन्नयति के च तस्याभितश्चराः ।
कश्चैनमस्तं नयति कस्मिंश्च प्रतितिष्ठति ॥ ३.३१४.४७ ॥

Wer erhebt die Sonne? Wer bewegt sich um sie herum? Wer führt sie zum Untergang, und worauf steht sie fest?

3.314.48

ब्रह्मादित्यमुन्नयति देवास्तस्याभितश्चराः ।
धर्मश्चास्तं नयति च सत्ये च प्रतितिष्ठति ॥ ३.३१४.४८ ॥

Brahman erhebt die Sonne; die Götter bewegen sich um sie. Dharma führt sie zum Untergang, und sie steht fest in der Wahrheit.

3.314.49

केन स्विच्छ्रोत्रियो भवति केन स्विद्विन्दते महत् ।
केन स्विद्द्वितीयवान्भवति राजन्केन च बुद्धिमान् ॥ ३.३१४.४९ ॥

Wodurch wird man ein Kenner des Veda? Wodurch erlangt man das Große? Wodurch, o König, hat man einen Zweiten? Und wodurch wird man weise?

3.314.50

श्रुतेन श्रोत्रियो भवति तपसा विन्दते महत् ।
धृत्या द्वितीयवान्भवति बुद्धिमान्वृद्धसेवया ॥ ३.३१४.५० ॥

Durch das Lernen wird man ein Kenner des Veda; durch Askese erlangt man das Große; durch Standhaftigkeit hat man einen Zweiten; durch den Dienst an den Alten wird man weise.

3.314.51

किं ब्राह्मणानां देवत्वं कश्च धर्मः सतामिव ।
कश्चैषां मानुषो भावः किमेषामसतामिव ॥ ३.३१४.५१ ॥

Was ist die Göttlichkeit der Brahmanen? Was ist ihre Pflicht, wie die der Guten? Was ist ihr menschliches Wesen? Was ist an ihnen, wie bei den Bösen?

3.314.52

स्वाध्याय एषां देवत्वं तप एषां सतामिव ।
मरणं मानुषो भावः परिवादोऽसतामिव ॥ ३.३१४.५२ ॥

Ihre Göttlichkeit ist das Rezitieren des Veda; ihre Askese ist wie die der Guten; der Tod ist ihr menschliches Wesen; der Tadel ist wie der der Bösen.

3.314.53

किं क्षत्रियाणां देवत्वं कश्च धर्मः सतामिव ।
कश्चैषां मानुषो भावः किमेषामसतामिव ॥ ३.३१४.५३ ॥

Was ist die Göttlichkeit der Kṣatriyas? Was ist ihre Pflicht, wie die der Guten? Was ist ihr menschliches Wesen? Was ist an ihnen, wie bei den Bösen?

3.314.54

इष्वस्त्रमेषां देवत्वं यज्ञ एषां सतामिव ।
भयं वै मानुषो भावः परित्यागोऽसतामिव ॥ ३.३१४.५४ ॥

Ihre Göttlichkeit sind Pfeil und Waffe; ihr Opfer ist wie das der Guten; Furcht ist wahrlich ihr menschliches Wesen; Verlassen ist wie das der Bösen.

3.314.55

किमेकं यज्ञियं साम किमेकं यज्ञियं यजुः ।
का चैषां वृणुते यज्ञं कां यज्ञो नातिवर्तते ॥ ३.३१४.५५ ॥

Welches ist das eine Sāman, das für das Opfer geeignet ist? Welches ist das eine Yajus, das für das Opfer geeignet ist? Welches von ihnen erwählt das Opfer, und welches überschreitet das Opfer nicht?

3.314.56

प्राणो वै यज्ञियं साम मनो वै यज्ञियं यजुः ।
ऋगेका वृणुते यज्ञं तां यज्ञो नातिवर्तते ॥ ३.३१४.५६ ॥

Der Atem ist wahrlich das Sāman, das für das Opfer geeignet ist, und der Geist ist wahrlich das Yajus, das für das Opfer geeignet ist. Die eine Ṛc erwählt das Opfer, und das Opfer überschreitet sie nicht.

3.314.57

किंस्विदावपतां श्रेष्ठं किंस्विन्निवपतां वरम् ।
किंस्वित्प्रतिष्ठमानानां किस्वित्प्रसवतां वरम् ॥ ३.३१४.५७ ॥

Was ist unter den Säenden das Beste? Was ist unter den Samen Ausstreuenden das Vorzüglichste? Was ist unter den Standhaften das Beste? Was ist unter den Gebärenden das Vorzüglichste?

3.314.58

वर्षमावपतां श्रेष्ठं बीजं निवपतां वरम् ।
गावः प्रतिष्ठमानानां पुत्रः प्रसवतां वरः ॥ ३.३१४.५८ ॥

Unter den Säenden ist der Regen das Beste; unter den Samen Ausstreuenden ist der Same selbst das Vorzüglichste. Unter den Standhaften sind die Kühe das Beste; unter den Gebärenden ist der Sohn das Vorzüglichste.

3.314.59

इन्द्रियार्थाननुभवन्बुद्धिमाँल्लोकपूजितः ।
संमतः सर्वभूतानामुच्छ्वसन्को न जीवति ॥ ३.३१४.५९ ॥

Wer lebt nicht, obwohl er verständig ist, die Sinnesobjekte genießt, in der Welt geehrt und von allen Wesen geschätzt wird und doch atmet?

3.314.60

देवतातिथिभृत्यानां पितॄणामात्मनश्च यः ।
न निर्वपति पञ्चानामुच्छ्वसन्न स जीवति ॥ ३.३१४.६० ॥

Wer für diese fünf keine Gabe darbringt — die Götter, die Gäste, die Diener, die Ahnen und sich selbst — der lebt nicht, auch wenn er atmet.

3.314.61

किंस्विद्गुरुतरं भूमेः किंस्विदुच्चतरं च खात् ।
किंस्विच्छीघ्रतरं वायोः किंस्विद्बहुतरं तृणात् ॥ ३.३१४.६१ ॥

Was ist schwerer als die Erde? Was ist höher als der Himmel? Was ist schneller als der Wind? Was ist zahlreicher als das Gras?

3.314.62

माता गुरुतरा भूमेः खात्पितोच्चतरस्तथा ।
मनः शीघ्रतरं वाताच्चिन्ता बहुतरी तृणात् ॥ ३.३१४.६२ ॥

Die Mutter ist schwerer als die Erde, der Vater höher als der Himmel. Der Geist ist schneller als der Wind, und die Sorge zahlreicher als das Gras.

3.314.63

किंस्वित्सुप्तं न निमिषति किंस्विज्जातं न चेङ्गते ।
कस्यस्विद्धृदयं नास्ति का स्विद्वेगेन वर्धते ॥ ३.३१४.६३ ॥

Was schläft und doch nicht blinzelt? Was, einmal geboren, sich nicht regt? Wessen Herz existiert nicht? Was wächst durch Geschwindigkeit?

3.314.64

मत्स्यः सुप्तो न निमिषत्यण्डं जातं न चेङ्गते ।
अश्मनो हृदयं नास्ति नदी वेगेन वर्धते ॥ ३.३१४.६४ ॥

Ein schlafender Fisch blinzelt nicht; ein geschlüpftes Ei regt sich nicht. Der Stein hat kein Herz; der Fluss schwillt durch seine Geschwindigkeit an.

3.314.65

किंस्वित्प्रवसतो मित्रं किंस्विन्मित्रं गृहे सतः ।
आतुरस् च किं मित्रं किंस्विन्मित्रं मरिष्यतः ॥ ३.३१४.६५ ॥

Wer ist der Freund des Reisenden? Wer ist der Freund dessen, der zu Hause bleibt? Wer ist der Freund des Kranken? Und wer ist der Freund dessen, der sterben wird?

3.314.66

विद्या प्रवसतो मित्रं भार्या मित्रं गृहे सतः ।
आतुरस्य भिषङ्मित्रं दानं मित्रं मरिष्यतः ॥ ३.३१४.६६ ॥

Das Wissen ist der Freund des Reisenden; die Gattin ist die Freundin dessen, der zu Hause bleibt. Der Arzt ist der Freund des Kranken; die Gabe ist der Freund dessen, der sterben wird.

3.314.67

कोऽतिथिः सर्वभूतानां किं स्विद्धर्मं सनातनम् ।
अमृतं किंस्विद्राजेन्द्रकिंस्वित्सर्वमिदं जगत् ॥ ३.३१४.६७ ॥

Wer ist der Gast aller Wesen? Was ist der ewige Dharma? O Herr der Könige, was ist das Unsterbliche, und was ist diese ganze Welt?

3.314.68

अतिथिः सर्वभूतानामग्निः सोमो गवामृतम् ।
सनातनोऽमृतो धर्मो वायुः सर्वमिदं जगत् ॥ ३.३१४.६८ ॥

Das Feuer ist der Gast aller Wesen; Soma und die Milch der Kühe sind Nektar. Der ewige, unsterbliche Dharma ist der Wind, und diese ganze Welt ist ebenfalls das.

3.314.69

किंस्विदेको विचरते जातः को जायते पुनः ।
किंस्विद्धिमस्य भैषज्यं किंस्विदावपनं महत् ॥ ३.३१४.६९ ॥

Was wandert allein umher? Wer, geboren, wird wieder geboren? Was ist das Heilmittel gegen die Kälte, und was ist das große Saatfeld?

3.314.70

सूर्य एको विचरते चन्द्रमा जायते पुनः ।
अग्निर्हिमस्य भैषज्यं भूमिरावपनं महत् ॥ ३.३१४.७० ॥

Die Sonne wandert allein umher; der Mond wird wieder geboren. Das Feuer ist das Heilmittel gegen die Kälte, und die Erde ist das große Saatfeld.

3.314.71

किंस्विदेकपदं धर्म्यं किंस्विदेकपदं यशः ।
किंस्विदेकपदं स्वर्ग्यं किंस्विदेकपदं सुखम् ॥ ३.३१४.७१ ॥

Was ist der eine Stützpunkt des Dharma? Was ist der eine Stützpunkt des Ruhms? Was ist der eine Stützpunkt des Himmels? Was ist der eine Stützpunkt des Glücks?

3.314.72

दाक्ष्यमेकपदं धर्म्यं दानमेकपदं यशः ।
सत्यमेकपदं स्वर्ग्यं शीलमेकपदंसुखम् ॥ ३.३१४.७२ ॥

Geschick ist der eine Stützpunkt des Dharma; Geben ist der eine Stützpunkt des Ruhms. Wahrheit ist der eine Stützpunkt des Himmels; gutes Verhalten ist der eine Stützpunkt des Glücks.

3.314.73

किंस्विदात्मा मनुष्यस्य किंस्विद्दैवकृतः सखा ।
उपजीवनं किस्विदस्य किंस्विदस्य परायणम् ॥ ३.३१४.७३ ॥

Was ist das Selbst des Menschen? Wer ist der vom Schicksal geschaffene Freund? Was ist sein Lebensunterhalt? Was ist seine höchste Zuflucht?

3.314.74

पुत्र आत्मा मनुष्यस्य भार्या दैवकृतः सखा ।
उपजीवनं च पर्जन्यो दानमस्य परायणम् ॥ ३.३१४.७४ ॥

Der Sohn ist das Selbst des Menschen, die Frau der vom Schicksal geschaffene Freund. Die Regenwolke ist sein Lebensunterhalt, und das Geben ist seine höchste Zuflucht.

3.314.75

धन्यानामुत्तमं किंस्विद्धनानां स्यात्किमुत्तमम् ।
लाभानामुत्तमं किंस्यात्सुखानां स्यात्किमुत्तमं ॥ ३.३१४.७५ ॥

Wer ist der Beste unter den Glücklichen? Was ist das Beste unter den Reichtümern? Was ist das Beste unter den Gewinnen? Was ist das Beste unter den Freuden?

3.314.76

धन्यानामुत्तमं दाक्ष्यं धनानामुत्तमं श्रुतम् ।
लाभानां श्रेय आरोग्यं सुखानां तुष्टिरुत्तमा ॥ ३.३१४.७६ ॥

Unter den Glücklichen ist das Beste die Geschicklichkeit; unter den Reichtümern das Beste die Gelehrsamkeit. Unter den Gewinnen ist das höchste Gut die Gesundheit; unter den Freuden ist das Beste die Zufriedenheit.

3.314.77

किंस्विद्धर्मपरं लोके कश्च धर्मः सदाफलः ।
किं नियम्य न शोचन्ति कैश् सन्धिर्न जीर्यते ॥ ३.३१४.७७ ॥

Was ist der höchste Dharma in der Welt? Und welcher Dharma trägt stets Früchte? Was, wenn man es bezwungen hat, lässt die Menschen nicht trauern? Von wem geschlossen ist ein Bund, der niemals altert?

3.314.78

आनृशंस्यं परं धर्मो त्रेताधर्मः सदाफलः ।
मनो यम्य न शोचन्ति सन्धिः सद्भिर्न जीर्यते ॥ ३.३१४.७८ ॥

Die Gewaltlosigkeit (ānṛśaṃsya) ist der höchste Dharma; der Dharma der drei Veden trägt stets Früchte. Hat man den Geist gezügelt, trauern die Menschen nicht; der Bund der Guten altert niemals.

3.314.79

किं नु हित्वा प्रियो भवति किंनु हित्वा न शोचति ।
किंनु हित्वाऽर्थवान्भवति किंनु हित्वा सुखी भवेत् ॥ ३.३१४.७९ ॥

Durch das Aufgeben von was wird ein Mensch geliebt? Durch das Aufgeben von was trauert er nicht? Durch das Aufgeben von was wird er wohlhabend? Durch das Aufgeben von was mag er glücklich sein?

3.314.80

मानं हित्वा प्रियो भवति क्रोधं हित्वा न शोचति ।
कामं हित्वाऽर्थवान्भवति लोभं हित्वा सुखी भवेत् ॥ ३.३१४.८० ॥

Durch das Aufgeben von Stolz wird ein Mensch geliebt; durch das Aufgeben von Zorn trauert er nicht. Durch das Aufgeben von Begierde wird er wohlhabend; durch das Aufgeben von Gier mag er glücklich sein.

3.314.81

किमर्थं ब्राह्मणे दानं किमर्थं नटनर्तके ।
किमर्थं चैव भृत्येषु किमर्थं चैव राजसु ॥ ३.३१४.८१ ॥

Zu welchem Zweck gibt man dem Brahmanen eine Gabe? Zu welchem Zweck den Schauspielern und Tänzern? Und zu welchem Zweck den Dienern und den Königen?

3.314.82

धर्मार्थं ब्राह्मणे दानं यशोर्थं नटनर्तके ।
भृत्येषु सङ्ग्रहार्थं च भयार्थं चैव राजसु ॥ ३.३१४.८२ ॥

Um des Dharma willen gibt man dem Brahmanen eine Gabe; um des Ruhmes willen den Schauspielern und Tänzern. Den Dienern gibt man sie, um sie zusammenzuhalten, und den Königen aus Furcht.

3.314.83

अज्ञानेनावृतो लोकस्तमसा न प्रकाशते ।
लोभात्त्यजति मित्राणि सङ्गात्स्वर्गं न गच्छति ॥ ३.३१४.८३ ॥

Die Welt, von Unwissenheit umhüllt, leuchtet nicht in der Finsternis. Aus Gier verlässt der Mensch seine Freunde, und durch Anhaftung gelangt er nicht in den Himmel.

3.314.84

अज्ञानेनावृतो लोकस्तमसा न प्रकाशते ।
लोभात्त्यजति मित्राणि सङ्गात्स्वर्गं न गच्छति ॥ ३.३१४.८४ ॥

Die Welt, von Unwissenheit umhüllt, leuchtet nicht in der Finsternis. Aus Gier verlässt der Mensch seine Freunde, und durch Anhaftung gelangt er nicht in den Himmel.

3.314.85

मृतः कथं स्यात्पुरुषः कथं राष्ट्रं मृतं भवत् ।
श्राद्धं मृतंकथं वा स्यात्कथं यज्ञा मृतो भवेत् ॥ ३.३१४.८५ ॥

Wie wird ein Mensch tot? Wie wird ein Reich tot? Wie wird das Śrāddha tot, oder wie wird ein Opfer tot?

3.314.86

मृतो दरिद्रः पुरुषो मृतं राष्ट्रमराजकम् ।
मृतमश्रोत्रियं श्राद्धं मृतो यज्ञस्त्वदक्षिणः ॥ ३.३१४.८६ ॥

Ein armer Mensch ist tot; ein Reich ohne König ist tot; ein Śrāddha ohne gelehrte Brahmanen ist tot; ein Opfer ohne Dakṣiṇā an die Priester ist tot.

3.314.87

का दिक्किमुदकं पार्थ किमन्नं किं च वै विषम् ।
श्राद्धस्य कालमाख्याहि ततः पिब हरस्व च ॥ ३.३१४.८७ ॥

Was ist die Richtung? Was ist Wasser? O Pārtha, was ist Speise, und was ist Gift? Nenne die Zeit des Śrāddha; dann trink und nimm.

3.314.88

सन्तो दिग्जलमाकाशं गौरन्नं ब्राह्मणं विषम् ।
श्राद्धस्य ब्राह्मणः कालः कथं वा यक्ष मन्यसे ॥ ३.३१४.८८ ॥

Die Guten sind die Richtung; der Himmel ist das Wasser; die Kuh ist die Speise; der Brahmane ist das Gift. Der Brahmane ist die Zeit des Śrāddha—O Yakṣa, wie siehst du das?

3.314.89

तपः किं लक्षणं प्रोक्तं को दमश्च प्रकीर्तितः ।
क्षमा च का परा प्रोक्ता का च ह्रीः परिकीर्तिता ॥ ३.३१४.८९ ॥

Was wird als das Kennzeichen der Askese erklärt? Was wird als Selbstbeherrschung gepriesen? Was wird als höchste Geduld erklärt, und was wird als Scham (hrī) verkündet?

3.314.90

तपः स्वधर्मवर्तित्वं मनसो दमनं दमः ।
क्षमा द्वन्द्वसहिष्णुत्वं ह्रीरकार्यनिवर्तनम् ॥ ३.३१४.९० ॥

Askese ist das Verharren in der eigenen Pflicht (dharma); Selbstbeherrschung ist das Zügeln des Geistes; Geduld ist das Ertragen der Gegensätze; Scham (hrī) ist das Abwenden von unziemlichen Taten.

3.314.91

किं ज्ञानं प्रोच्यते राजन्कः शमश्च प्रकीर्तितः ।
दया च का परा प्रोक्ता किं चार्जवमुदाहृतम् ॥ ३.३१४.९१ ॥

O König, was nennt man Wissen? Und was wird als Gelassenheit (śama) verkündet? Was wird als höchstes Mitgefühl erklärt? Und was wird als Geradheit (ārjava) gelehrt?

3.314.92

ज्ञानं तत्त्वार्थसम्बोधः शमश्चित्तप्रशान्तता ।
दया सर्वसुखैषित्वमार्जवं समचित्तता ॥ ३.३१४.९२ ॥

Wissen ist das vollständige Begreifen des wahren Sinnes. Gelassenheit (śama) ist die Ruhe des Geistes. Mitgefühl ist das Verlangen nach dem Glück aller. Geradheit (ārjava) ist Gleichmut des Herzens.

3.314.93

कः शत्रुर्दुर्जयः पुंसां कश्च व्याधिरनन्तकः ।
कीदृशश्च स्मृतः साधुरसाधुः कीदृशः स्मृतः ॥ ३.३१४.९३ ॥

Wer ist der unbesiegbare Feind der Menschen? Und was ist die endlose Krankheit? Wie gilt der Gute, und wie gilt der Schlechte?

3.314.94

क्रोधः सुदुर्जयः शत्रुर्लोभो व्याधिरनन्तकः ।
सर्वभूतहितः साधुरसाधुर्निर्दयः स्मृतः ॥ ३.३१४.९४ ॥

Der Zorn ist der überaus schwer zu besiegende Feind, und die Gier ist die endlose Krankheit. Wer allen Wesen wohlgesinnt ist, gilt als gut; wer erbarmungslos ist, gilt als schlecht.

3.314.95

को मोहः प्रोच्यते राजन्कश्च मानः प्रकीर्तितः ।
किमालस्यं च विज्ञेयं कश्च शोकः प्रकीर्तितः ॥ ३.३१४.९५ ॥

O König, was nennt man Verblendung (moha)? Und was wird als Stolz (māna) erklärt? Was ist als Trägheit zu erkennen? Und was wird als Kummer (śoka) verkündet?

3.314.96

मोहो हि धर्ममूढत्वं मानस्त्वात्माभिमानिता ।
धर्मनिष्क्रियताऽऽलस्यं शोकस्त्वज्ञानमुच्यते ॥ ३.३१४.९६ ॥

Verblendung ist wahrlich die Verwirrung in Bezug auf das Dharma. Stolz ist Selbstüberhebung. Trägheit ist Untätigkeit im Dharma. Und Kummer wird Unwissenheit genannt.

3.314.97

किं स्थैर्यमृषिभिः प्रोक्तं किं च धैर्यमुदाहृतम् ।
स्नानं च किं परं प्रोक्तं दानं च किमिहोच्यते ॥ ३.३१४.९७ ॥

Was haben die Weisen als Standhaftigkeit erklärt, und was wird Festigkeit genannt? Was wird als das höchste Bad erklärt, und was heißt hier Gabe?

3.314.98

स्वधर्मे स्थिरता स्थैर्यं धैर्यमिन्द्रियनिग्रहः ।
स्नानं मनोमलत्यागो दानं वै भूतरक्षणम् ॥ ३.३१४.९८ ॥

Festigkeit in der eigenen Pflicht ist Standhaftigkeit; Beherrschung der Sinne ist Festigkeit. Das Ablegen der Unreinheiten des Geistes ist das Bad; der Schutz der Wesen ist wahrlich die Gabe.

3.314.99

कः पण्डितः पुमान्ज्ञेयो नास्तिकः कश्च उच्यते ।
को मूर्खः कश्च कामः स्यात्को मत्सर इति स्मृतः ॥ ३.३१४.९९ ॥

Wer soll als Weiser erkannt werden? Wer heißt ein Ungläubiger? Wer ist der Tor, was ist Begierde, und was gilt als Neid?

3.314.100

धर्मज्ञः पण्डितो ज्ञेयो नास्तिको मूर्ख उच्यते ।
कामः संसारहेतुश्च हृत्तापो मत्सरः स्मृतः ॥ ३.३१४.१०० ॥

Der Kenner des Dharma soll als Weiser gelten. Ungläubiger und Tor werden so genannt. Begierde ist die Ursache des saṃsāra, und die Herzensqual gilt als Neid.

3.314.101

कोऽहंकार इति प्रोक्तः कश्च दम्भः प्रकीर्तितः ।
किं तद्दैवं परं प्रोक्तं किं तत्पैशुन्यमुच्यते ॥ ३.३१४.१०१ ॥

Was wurde als Egoismus erklärt, und was wird als Heuchelei verkündet? Was wurde als höchstes Schicksal erklärt, und was heißt Verleumdung?

3.314.102

महाऽज्ञानमहंकारो दम्भो धर्मो ध्वजोच्छ्रयः ।
दैवं दानफलं प्रोक्तं पैशुन्यं परदूषणम् ॥ ३.३१४.१०२ ॥

Große Unwissenheit ist Egoismus; Heuchelei ist das Hochhalten der Fahne des Dharma. Das Schicksal wird als Frucht der Gabe erklärt; Verleumdung ist das Schmähen anderer.

3.314.103

धर्मश्चार्थश्च कामश्च परस्परविरोधिनः ।
एषां नित्यविरुद्धानां कथमेकत्र संगमः ॥ ३.३१४.१०३ ॥

Dharma, Artha und Kāma sind einander entgegengesetzt. Wie kann sich das ewig Entgegengesetzte an einem Ort vereinen?

3.314.104

यदा धर्मश्भार्या च परस्परवशानुगौ ।
तदा धर्मार्थकामानां त्रयाणामपि संगमः ॥ ३.३१४.१०४ ॥

Wenn Dharma und die Gattin einander folgen und sich gegenseitig unterworfen sind, dann kommt auch die Vereinigung der drei zustande: Dharma, Artha und Kāma.

3.314.105

अक्षयो नरकः केन प्राप्यते भरतर्षभ ।
एतन्मे पृच्छतः प्रश्नं तच्छीघ्रं वक्तुमर्हसि ॥ ३.३१४.१०५ ॥

O Stier der Bharatas, durch wen wird die unvergängliche Hölle erreicht? Da ich dir diese Frage stelle, solltest du sie mir rasch beantworten.

3.314.106

ब्राह्मणं स्वयमाहूय याचमानमकिंचनम् ।
पश्चान्नास्तीति यो ब्रूयात्सोऽक्षयं नरकं व्रजेत् ॥ ३.३१४.१०६ ॥

Wer einen Brahmanen selbst herbeigerufen hat und dann dem bettelnden, mittellosen Brahmanen sagt: »Es ist nichts da«, der geht in die unvergängliche Hölle.

3.314.107

वेदेषु धर्मशास्त्रेषु मिथ्या यो वै द्विजातिषु ।
देवेषु पितृधर्मेषु सोऽक्षयं नरकं व्रजेत् ॥ ३.३१४.१०७ ॥

Wer über die Veden und die Dharma-Schriften, gegenüber den Zweimalgeborenen, den Göttern und den Pflichten gegenüber den Ahnen die Unwahrheit spricht, der geht in die unvergängliche Hölle.

3.314.108

विद्यमाने धने लोभाद्दानभोगविवर्जितः ।
पश्चान्नास्तीति यो ब्रूयात्सोऽक्षयं नरकं व्रजेत् ॥ ३.३१४.१०८ ॥

Wer, obwohl Reichtum vorhanden ist, aus Gier ohne Geben und Genießen später sagt: »Es ist nichts da«, der geht in die unvergängliche Hölle.

3.314.109

राजन्कुलेन वृत्तेन स्वाध्यायेन श्रुतेन वा ।
ब्राह्मण्यं केन भवति प्रब्रूह्येतत्सुनिश्चितम् ॥ ३.३१४.१०९ ॥

O König, durch Herkunft, Lebensführung, Veda-Studium oder Gelehrsamkeit — wodurch wird man Brāhmaṇa? Sag dies mit Gewissheit.

3.314.110

शृणु यक्ष कुलं तात न स्वाध्यायो न च श्रुतम् ।
कारणं हि द्विजत्वे च वृत्तमेव न संशयः ॥ ३.३१४.११० ॥

Höre, Yakṣa, mein Lieber. Nicht Herkunft, nicht Veda-Studium, nicht Gelehrsamkeit — die Ursache des Zweimalgeborenseins ist allein das Verhalten; daran besteht kein Zweifel.

3.314.111

वृत्तं यत्नेन संरक्ष्यं ब्राह्मणेन विशेषतः ।
अक्षीणवृत्तो न क्षीणो वृत्ततस्तु हतो हतः ॥ ३.३१४.१११ ॥

Das Verhalten muss mit Mühe bewahrt werden, besonders vom Brāhmaṇa. Wer ein unversehrtes Verhalten hat, ist nicht geschwächt; wer aber durch das Verhalten zugrunde geht, ist schon tot.

3.314.112

पठकाः पाठकाश्चैव ये चान्ये शास्त्रचिन्तकाः ।
सर्वे व्यसनिनो मूर्खा यः क्रियावान्स पण्डितः ॥ ३.३१४.११२ ॥

Die Rezitatoren, die Leser und die anderen, die über die Lehrschriften nachsinnen — sind sie alle lasterhaft und töricht, so ist der Tatkräftige der Weise.

3.314.113

चतुर्वेदोऽपि दुर्वृत्तः स शूद्रादतिरिच्यते ।
योऽग्निहोत्रपरो दान्तः स ब्राह्मण इति स्मृतः ॥ ३.३१४.११३ ॥

Selbst wer die vier Veden kennt, ist, wenn er schlechtes Verhalten hat, niedriger als ein Śūdra; wer dem Agnihotra ergeben und beherrscht ist, gilt als Brāhmaṇa.

3.314.114

प्रियवचनवादी किं लभते ।
विमृशितकार्यकरः किं लभते।
बहुमित्रकरः किं लभते ।
धर्मे रतः किं लभते कथय ॥ ३.३१४.११४ ॥

Was gewinnt, wer liebenswerte Worte spricht? Was gewinnt, wer nach Überlegung handelt? Was gewinnt, wer viele Freunde macht? Was gewinnt, wer am Dharma Freude hat? Sag es.

3.314.115

प्रियवचनवादी प्रियो भवति ।
विमृशितकार्यकरोऽधिकं जयति।
बहुमित्रकरः सुखं वसते ।
यश्च धर्मरतः स गतिं लभते ॥ ३.३१४.११५ ॥

Wer liebe Worte spricht, wird geliebt. Wer nach reiflicher Überlegung handelt, siegt in hohem Maße. Wer viele Freunde gewinnt, lebt in Glück. Und wer am Dharma Freude hat, erlangt das Ziel.

3.314.116

को मोदते किमाश्चर्यं कः पन्थाः का च वार्तिका ।
वद मे चतुरः प्रश्नान्मृता जीवन्तु बान्धवाः ॥ ३.३१४.११६ ॥

Wer freut sich? Was ist das Wunderbare? Welcher ist der Weg? Und was ist die Nachricht? Beantworte meine klugen Fragen, damit die toten Verwandten wieder leben.

3.314.117

पञ्चमेऽहनि षष्ठे वा शाकं पचति स्वे गृहे ।
अनृणी चाप्रवासी च स वारिचर मोदते ॥ ३.३१४.११७ ॥

Wer am fünften oder sechsten Tag in seinem eigenen Haus Gemüse kocht, schuldenfrei ist und nicht in der Fremde lebt — o Wasserwandler, der freut sich.

3.314.118

अहन्यहनि भूतानि गच्छन्तीह यमालयम् ।
शेषाः स्थावरमिच्छन्ति किमाश्चर्यमतः परम् ॥ ३.३१४.११८ ॥

Tag für Tag gehen die Wesen hier zur Wohnstätte Yamas, doch die Übrigen begehren Beständigkeit. Was könnte ein größeres Wunder sein als dieses?

3.314.120

तर्कोऽप्रतिष्ठः श्रुतयो विभिन्ना ।
नैको मुनिर्यस्य मतं प्रमाणम्।
धर्मस्य तत्त्वं निहितं गुहायां ।
महाजनो येन गतः स पन्था
पृथ्वी विभाण्डं गगनं पिघानं ।
सूर्याग्निना रात्रिदिवेन्धनेन।
मासर्तुदर्वीपरिघट्टनेन ।
भूतानि कालः पचतीति वार्ता ॥ ३.३१४.१२० ॥

Das Denken hat keinen festen Grund, die Schriften sind verschieden, und die Meinung keines einzelnen Weisen gilt als Maßstab. Das Wesen des Dharma liegt verborgen in einer Höhle; der Weg ist jener, den die Großen gegangen sind. Die Erde ist der Topf, der Himmel der Deckel, das Feuer der Sonne, Tag und Nacht der Brennstoff, Monate und Jahreszeiten das Rühren des Löffels — die Zeit kocht alle Wesen. Das ist die Nachricht.