Mahābhārata · Adhyāya 3.32
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
3.32.1
नावमन्ये न गर्हे च धर्मं पार्थ कथंचन ।
ईश्वरं कुत एवाहमवमंस्ये प्रजापतिम् ॥ ३.३२.१ ॥
Pārtha, ich verachte und tadle den Dharma auf keine Weise. Wie könnte ich dann den Herrn, Prajāpati, verachten?
3.32.2
आर्ताऽहं प्रलपामीदमिति मां विद्धि भारत ।
भूयश्च विलपिष्यामि सुमनास्त्वं निबोध मे ॥ ३.३२.२ ॥
Bhārata, wisse, dass ich so klage, weil ich gequält bin. Ich werde wieder klagen; höre mir mit ruhigem Gemüt zu.
3.32.3
कर्म खल्विह कर्तव्यं जातेनामित्रकर्शन ।
अकर्माणो हि जीवन्ति स्थावरा नेतरे जनाः ॥ ३.३२.३ ॥
Bezwinger der Feinde, wer in dieser Welt geboren ist, muss gewiss handeln. Nur die, die nicht handeln, leben wie die unbeweglichen Wesen; die anderen Menschen nicht.
3.32.4
आमातृस्तन्यपानाच्च यावच्छय्योपसर्पणम् ।
जङ्गमाः कर्मणा वृत्तिमाप्नुवन्ति युधिष्ठिर ॥ ३.३२.४ ॥
Yudhiṣṭhira, vom Trinken der Muttermilch bis zum Kriechen auf dem Lager erlangen die beweglichen Wesen ihren Lebensunterhalt durch Handeln.
3.32.5
जङ्गमेषु विशेषेण मनुष्या भरतर्षभ ।
इच्छन्ति कर्मणा वृत्तिमवाप्तुं प्रेत्य चेह च ॥ ३.३२.५ ॥
Stier der Bharatas, unter den beweglichen Wesen sind es besonders die Menschen, die ihren Lebensunterhalt durch Handeln erlangen wollen, hier wie im Jenseits.
3.32.6
उत्थानमभिजानन्ति सर्वभूतानि भारत ।
प्रत्यक्षं फलमश्नन्ति कर्मणां लोकसाक्षिकम् ॥ ३.३२.६ ॥
Bhārata, alle Wesen erkennen das Bemühen; sie genießen die Früchte ihrer Taten sichtbar, bezeugt von der Welt.
3.32.7
पश्यन्तः स्वं समुत्थानमुपजीवन्ति जन्तरः ।
अपि धाता विधाता च यथाऽयमुदके बकः ॥ ३.३२.७ ॥
Indem sie ihre eigene Anstrengung sehen, erhalten sich die Lebewesen, wie dieser Kranich im Wasser. Auch der Schöpfer und der Ordner (tun es ebenso).
3.32.8
अकर्मणां वै भूतानां वृत्तिः स्वान्न हि काचन ।
तदेवाभिप्रपद्येत न विहन्यात्कदाचन ॥ ३.३२.८ ॥
Lebewesen, die nicht handeln, haben keinen eigenen Lebensunterhalt. Deshalb soll man eben jenes Handeln ergreifen und es niemals aufgeben.
3.32.9
स्वकर्म कुरु माहासीः कर्मणा भव दंशितः ।
कृत्यं हि योऽभिजानाति सहस्रे सोस्ति नास्ति वां ॥ ३.३२.९ ॥
Erfülle deine eigene Pflicht und verlasse sie nicht; sei durch Handeln gewappnet. Unter Tausenden ist selten, wer seine Aufgabe kennt.
3.32.10
तस्य चापि भवेत्कार्वं विवृद्धौ रक्षणे तथा ।
भक्ष्यमाणो द्यनावाषः क्षीयेत हिमवानपि ॥ ३.३२.१० ॥
Auch seine Pflicht soll es sein, (das Volk) zu mehren und zu schützen. Wird es ohne Sorge verzehrt, würde selbst der Himālaya schwinden.
3.32.11
उत्सीदेरन्प्रजाः सर्वा न कुर्युः कर्म चेद्यदि ।
तथा ह्येता न वर्धेरन्कर्म चेदफलं भवेत् ॥ ३.३२.११ ॥
Würden alle Völker nicht handeln, gingen sie zugrunde. Und wäre das Handeln ohne Frucht, würden sie nicht gedeihen.
3.32.12
दृष्ट्वाऽपिच फलं कर्म पश्यामः कुर्वतो जनान् ।
नान्यथा ह्यपि जानन्ति वृत्तिं लोकाः कथंचन ॥ ३.३२.१२ ॥
Dies gesehen, sehen wir auch die Frucht des Handelns bei den Handelnden. Die Menschen kennen ihren Lebensunterhalt auf keine andere Weise.
3.32.13
यश्च दिष्टपरो लोके यश्चापि हठवादकः ।
उभावपि शठावेतौ कर्मबुद्धिः प्रशस्यते ॥ ३.३२.१३ ॥
In der Welt sind der, der sich dem Schicksal hingibt, und der, der in starrsinnigem Behaupten redet, beide Betrüger; nur der auf Handeln gerichtete Geist wird gepriesen.
3.32.14
यो हि दिष्टमुपासीत निर्विचेष्टः सुखं स्वपन् ।
अवसीदेत्सुदुर्बुद्धिरामो घट इवोदके ॥ ३.३२.१४ ॥
Wer auf das Schicksal vertraut, sich nicht bemüht und behaglich schläft, ist von sehr törichtem Sinn; er sinkt wie ein ungebrannter Topf ins Wasser.
3.32.15
तथैव हठबुद्धिर्यः शक्तः कर्मण्यकर्मकृत् ।
आसीत न चिरं जीवेदनाथ इव दुर्बलः ॥ ३.३२.१५ ॥
Ebenso lebt der starrsinnige Mann, der zum Handeln fähig ist und doch untätig sitzt, nicht lange, wie ein schwacher Schutzloser.
3.32.16
अकस्मादिह यः कश्चिदर्थं प्राप्नोति पूरुषः ।
तं हठेनेति मन्यन्ते स हि यत्नो न कस्यचित् ॥ ३.३२.१६ ॥
Wenn hier ein Mann plötzlich Reichtum erlangt, glaubt man, er habe ihn durch hartnäckige Anstrengung erreicht; doch das ist die Anstrengung niemandes.
3.32.17
वश्चापि कश्रित्पुरुषो दिष्टं नाम भजत्युत ।
दैवेन विधिना पार्थ तद्दैवमिति निश्चितम् ॥ ३.३२.१७ ॥
Und manch einer erlangt die Frucht unter dem Namen 'Schicksal'; sie kommt durch die Vorsehung und die festgesetzte Ordnung. O Sohn der Pṛthā, es steht fest, dass dies die Vorsehung ist.
3.32.18
यत्तावस्कर्मणा किंचित्फलमाप्नोति पूरुषः ।
प्रत्यक्षं चक्षुषा दृष्टं तत्पौरुषमिति श्रुतम् ॥ ३.३२.१८ ॥
Was immer an Frucht ein Mensch durch sein Handeln erlangt, wird mit dem Auge unmittelbar gesehen; das lehrt man als männliche Anstrengung.
3.32.19
स्वभावतः प्रवृत्तो यः प्राप्नोत्यर्थं न कारणात् ।
तत्स्वभावात्प्रकं विद्धि फलं पुरुषसत्तम ॥ ३.३२.१९ ॥
Der Mensch, der aus eigener Natur tätig wird und den Erfolg erlangt, nicht aus einer Ursache, dessen Frucht erkenne als aus der Natur hervorgegangen, o Bester der Menschen.
3.32.20
एवं हठाच्च दैवाच्च स्वभावात्कर्मणस्तथा ।
यानि प्राप्नोति पुरुषस्तत्फलं पूर्वकर्मणाम् ॥ ३.३२.२० ॥
So gehört die Frucht, die der Mensch durch Gewalt, durch das Schicksal, durch die Natur und durch Handeln erlangt, seinen früheren Taten an.
3.32.21
धातापि हि स्वकर्मैव तैस्तैर्हेतुभिरीश्वरः ।
विदधाति विभज्येह फलं पूर्वकतं नृणाम् ॥ ३.३२.२१ ॥
Selbst der Schöpfer, der Herr, verfügt durch sein eigenes Handeln und durch verschiedene Ursachen, hier verteilend, die Frucht dessen, was die Menschen zuvor getan haben.
3.32.22
यद्धि यः पुरुषः किंचित्कुरुते वै शुभाशुभम् ।
तद्धातृविहितं विद्धि पूर्वकर्मफलोदयम् ॥ ३.३२.२२ ॥
Was immer ein Mensch Gutes oder Böses tut, wisse, dass es vom Schöpfer verfügt ist — das Aufsteigen der Frucht früherer Taten.
3.32.23
कारणं तस्य देहोऽयं धातुः कर्मणि कर्मणि ।
स यथा प्रेरयत्येनं तथाऽयं कुरुतेऽवशः ॥ ३.३२.२३ ॥
Dieser Leib ist das Werkzeug des Schöpfers in jeder Handlung; wie er ihn antreibt, so handelt er, hilflos.
3.32.24
तेषुतेषु हि कृत्येषु विनियोक्ता महेश्वरः ।
सर्वभूतानि कौन्तेय कारयत्यवशान्यपि ॥ ३.३२.२४ ॥
Wahrlich, o Sohn der Kuntī, der große Herr ist es, der in diesen vielfältigen Werken einsetzt; er lässt alle Wesen handeln, obwohl sie hilflos sind.
3.32.25
मनसाऽर्थान्विनिश्चित्य पश्चात्प्राप्नोति कर्मणा ।
बुद्धिपूर्वं स्वयं वीर पुरुषस्तत्र कारणम् ॥ ३.३२.२५ ॥
Nachdem er seine Ziele im Geiste festgelegt hat, erlangt der Mensch sie danach durch Handeln. O Held, hierin ist der Mensch selbst, mit Absicht handelnd, die Ursache.
3.32.26
संख्यातुं नैव शक्यानि कर्माणि पुरुषर्षभ ।
अगारनगराणां हि सिद्धिः पुरुषहैतुकी ॥ ३.३२.२६ ॥
O Stier unter den Männern, Handlungen können nicht einmal gezählt werden. Das Gelingen von Häusern und Städten wird in der Tat vom Menschen verursacht.
3.32.27
तिले तैलं गवि क्षीरं काष्ठे पावकमन्ततः ।
एवं धीरो विजानीयादुपायं चास्य सिद्धये ॥ ३.३२.२७ ॥
Öl ist im Sesam, Milch in der Kuh, Feuer im Holz; so soll der Standhafte das Mittel zu seiner Vollendung erkennen.
3.32.28
ततः प्रवर्तते पश्चात्कारणेष्वस्व सिद्धये ।
तां सिद्धिमुपजीवन्ति कर्मणामिह जन्तवः ॥ ३.३२.२८ ॥
Dann, danach, wendet man sich den Ursachen für seine Vollendung zu; die Lebewesen hier leben von jener Vollendung der Handlungen.
3.32.29
कुशलेन कृतं कर्म कर्त्रा साधु स्वनुष्ठितम् ।
इदं त्वकुशलेनेति विशेषादुपलभ्यते ॥ ३.३२.२९ ॥
Eine Handlung, von einem Geschickten getan, vom Täter gut ausgeführt; dies, von einem Ungeschickten—so wird der Unterschied besonders erkannt.
3.32.30
इष्टापूर्त्तफलं न स्यान्न शिष्यो न गुरुर्भवेत् ।
पुरुषः कर्मसाध्येषु स्वाच्चेदयमकारणम् ॥ ३.३२.३० ॥
Wenn der Mensch selbst bei den durch Handeln zu vollbringenden Dingen ohne Ursache wäre, gäbe es keine Frucht von Opfer und Werken der Gemeinschaft, keinen Schüler und keinen Lehrer.
3.32.31
कर्तृत्वादेव पुरुषः कर्मसिद्धौ प्रशस्यते ।
असिद्धौ निन्द्यते चापि कर्मनाशः कथं त्विह ॥ ३.३२.३१ ॥
Weil er der Handelnde ist, wird der Mensch gepriesen, wenn das Handeln gelingt, und getadelt, wenn es misslingt. Wie kann hier also das Handeln zunichtegemacht werden?
3.32.32
सर्वमेव हठेनैके दैवेनैके वदन्त्युत ।
पुंसः प्रयत्नजं केचिद्दैवमेतद्विशिष्यते ॥ ३.३२.३२ ॥
Manche sagen, alles geschehe durch Anstrengung allein, andere, alles geschehe durch das Schicksal. Manche meinen, es gebe etwas, das aus menschlichem Bemühen entsteht, und dies ragt über das Schicksal hinaus.
3.32.33
न चैवैतावता कार्यं मन्यन्त इति चापरे ।
अस्ति सर्वमदृश्यं तु दिष्टं चैव तथा हठः ॥ ३.३२.३३ ॥
Andere meinen, das Werk werde damit allein nicht vollendet. Alles ist unsichtbar; das Schicksal ist da, und ebenso das Bemühen.
3.32.34
दृश्यते हि हठाच्चैव दिष्टाच्चार्थस्य संततिः ।
किंचिद्दैवाद्धठात्किंचित्किंचिदेव स्वकर्मतः ॥ ३.३२.३४ ॥
Tatsächlich sieht man eine Abfolge von Ergebnissen sowohl durch Bemühen als auch durch das Schicksal: manches kommt durch das Schicksal, manches durch das Bemühen, und manches durch das eigene Handeln.
3.32.35
पुरुषः फलमाप्नोति चतुर्थं नात्र कारणम् ।
कुशलाः प्रतिजानन्ति ये वै तत्त्वविदोजनाः ॥ ३.३२.३५ ॥
Der Mensch erlangt die Frucht; eine vierte Ursache gibt es hier nicht. Die Kundigen, die die Wahrheit wirklich kennen, bekräftigen dies.
3.32.36
तथैव धाता भूतानामिष्टानिष्टफलप्रदः ।
यदि न स्वानन भूतानां कृपणो नाम कश्चन ॥ ३.३२.३६ ॥
Ebenso ist der Schöpfer derjenige, der den Wesen die erwünschten und unerwünschten Früchte gibt. Hätten die Wesen kein eigenes Antlitz, also keine eigene Kraft, so wäre niemand ein Armer.
3.32.37
यंयमर्थमभिप्रेप्सुः कुरुते कर्म पूरुषः ।
तत्तत्सफलमेव स्याद्यदि न स्यात्पुरा कृतम् ॥ ३.३२.३७ ॥
Welches Ziel ein Mensch auch begehrt und wozu er handelt, diese Tat würde gewiss ihre Frucht tragen, wenn nicht das zuvor Getane wäre.
3.32.38
त्रिद्वारामर्थसिद्धिं तु नानुपश्यन्ति ये नराः ।
तथैवानर्थसिद्धिं च यथा लोकास्तथैव ते ॥ ३.३२.३८ ॥
Die Menschen, die die dreitorige Erreichung des Zieles nicht sehen, sehen ebenso die Erreichung des Unheils nicht; wie die Welten sind, so sind auch sie.
3.32.39
कर्तव्यमेव कर्मेति मनोरेष विनिश्चयः ।
एकान्तेन ह्यनीहोऽयं वर्ततेऽस्मासु संप्रति ॥ ३.३२.३९ ॥
Die Handlung muss unbedingt getan werden; das ist Manus feste Überzeugung. Doch gegenwärtig herrscht unter uns völlige Untätigkeit.
3.32.40
कुर्वतो हि भवत्येव प्रायेणेह युधिष्ठिर ।
एकान्तफलसिद्धिं तु न विन्दत्यलसः क्वचित् ॥ ३.३२.४० ॥
Gewiss, o Yudhiṣṭhira, erlangt hier der Handelnde in der Regel die Frucht; der Träge aber erreicht niemals die sichere Erfüllung der Frucht.
3.32.41
असंभवे त्वस्य हेतुः प्रायश्चित्तं तु लक्ष्यते ।
कृतेकर्मणि राजेन्द्र तथाऽनृण्यमवाप्नुते ॥ ३.३२.४१ ॥
Wenn es jedoch unmöglich ist, zeigt sich als Ursache die Sühne; o Herrscher der Könige, wenn die Tat vollbracht ist, erlangt man so die Befreiung von der Schuld.
3.32.42
अलक्ष्मीराविशत्येनं शयानमलसं नरम् ।
निःसंशयं फलं लब्ध्वा दक्षो भूतिमुपाश्नुते ॥ ३.३२.४२ ॥
Das Unglück dringt in den trägen Mann ein, der schlafend daliegt; doch der Geschickte, der die Frucht ohne Zweifel erlangt hat, erreicht den Wohlstand.
3.32.43
अनर्थं संशयावस्थं गृणन्त्यामुक्तसशंयाः ।
धीरा नराः कर्मरता न तु निःसंशयाः क्वचित् ॥ ३.३२.४३ ॥
Wer von dem Unheil spricht, das im Zustand des Zweifels liegt, spricht vom Zweifel; doch die standhaften Menschen, dem Handeln hingegeben, sind niemals frei von Zweifel.
3.32.44
एकान्ते नह्यनर्थोऽयं वर्ततेऽस्मासु सांप्रतम् ।
स तु निःसंशयं न स्यात्त्वयि कर्मण्यवस्थिते ॥ ३.३२.४४ ॥
Dieses Unheil liegt nicht in der Abgeschiedenheit; es ist jetzt über uns. Doch wärst du im Handeln gefestigt, so wäre es nicht ohne Zweifel.
3.32.45
अथवाऽसिद्धिरेव स्यान्महिमा तु तदेव ते ।
वृकोदरस्य बीभत्सोर्भात्रोश्च यमयोरपि ॥ ३.३२.४५ ॥
Oder es mag gerade das Scheitern sein; doch eben dieses Scheitern ist deine Größe, und ebenso die Größe Vṛkodaras, Bībhatsus, der beiden Brüder und der Zwillinge.
3.32.46
अन्येषां कर्म सफलमस्माकमपि वा पुनः ।
विप्रकर्षेण बुद्ध्येत कृतकर्मा यथा फलम् ॥ ३.३२.४६ ॥
Das Handeln anderer trägt Früchte, oder auch das unsere; doch nach langer Verzögerung, wie der Handelnde seine Frucht erkennt.
3.32.47
पृथिवीं लाङ्गलेनेह कृष्ट्वा बीजं वपत्युत ।
आस्तेऽथ कर्षकस्तूष्णीं पर्जन्यस्तत्र कारणम् ॥ ३.३२.४७ ॥
Hier pflügt der Bauer die Erde mit dem Pflug und sät den Samen; dann bleibt er stumm, und dort ist die Regenwolke die Ursache.
3.32.48
वृष्टिश्चेन्नानुगृह्णीयादनेनास्तत्र कर्षकः ।
यदन्यः पुरुषः कुर्यात्तत्कृतं सफलं मया ॥ ३.३२.४८ ॥
Wenn der Regen diesem Bauern nicht seine Gunst erweist, bleibt sein Tun dort fruchtlos; und was ein anderer Mensch tut, trägt Frucht, als hätte ich es getan.
3.32.49
तच्चेदं फलमस्माकमपराधो न मे क्वचित् ।
इति धीरोऽन्ववेक्ष्यैव नात्मानं तत्रगर्हयेत् ॥ ३.३२.४९ ॥
Diese Frucht gehört uns, und niemals lag ein Fehler von mir darin. Nachdem der Standhafte dies bedacht hat, soll er sich dabei nicht selbst tadeln.
3.32.50
कुर्वतो नार्थसिद्धिर्मे भवतीति ह भारत ।
निर्वेदो नात्र गन्तव्यो द्वावन्तौ यस्य कर्मणः ॥ ३.३२.५० ॥
O Bhārata, auch wenn ich handle, mag mein Ziel nicht gelingen; doch man darf hierbei nicht in Verzweiflung geraten, denn jede Handlung hat zwei Ausgänge.
3.32.51
सिद्धिर्वाऽप्यथवाऽसिद्धिरप्रवृत्तिरतोऽन्यथा ।
बहूनां समवाये हि भावानां कर्म सिध्यति ॥ ३.३२.५१ ॥
Erfolg oder Misserfolg, oder das Unterlassen des Handelns – darüber hinaus gibt es nichts; denn eine Handlung vollendet sich nur, wenn viele Faktoren zusammenkommen.
3.32.52
गुणाभावे फलं न्यूनं भवत्यफलमेव च ।
अनारम्भे हि न फलं न गुणो दृश्यते क्वचित् ॥ ३.३२.५२ ॥
Ohne Verdienst wird die Frucht geringer oder gar fruchtlos; und ohne Anfang sieht man nirgends Frucht oder Verdienst.
3.32.53
देशकालावुपायांश्च मङ्गलं स्वस्तिसिद्धये ।
युनक्ति मेधया धीरो यथायोगं यथाबलम् ॥ ३.३२.५३ ॥
Der Standhafte verbindet mit seiner Klugheit Ort und Zeit, die Mittel und das Glückverheißende, zur Erlangung des Wohls, wie es passend ist und seiner Kraft entspricht.
3.32.54
अप्युपायेन तत्कार्यमुपदेष्टा पराक्रमः ।
भूयिष्ठं कर्मयोगेषु सर्व एव पराक्रमः ॥ ३.३२.५४ ॥
Selbst durch ein Mittel wird jenes Werk vollbracht; die Tapferkeit ist es, die lehrt. In den Disziplinen des Handelns ist meist alles Tapferkeit.
3.32.55
यत्रधीमानवेक्षेत श्रेयासं बहुभिर्गुणैः ।
साम्नैवार्थं ततो लिप्सेत्कर्म चास्मै प्रयोजयेत् ॥ ३.३२.५५ ॥
Wo ein weiser Mann einen sieht, der durch viele Eigenschaften überlegen ist, soll er sein Ziel zuerst allein durch Ausgleich suchen und erst dann sein Handeln auf ihn richten.
3.32.56
व्यसनं नाभिकाङ्क्षेत्त विनाशं वा युधिष्ठिर ।
अपि सिन्धोर्गिरेर्वाऽपि किं पुनर्मर्त्यधर्मिणः ॥ ३.३२.५६ ॥
O Yudhiṣṭhira, man soll weder Unglück noch Untergang begehren; selbst Ozean und Berg (vergehen), was soll dann erst vom sterblichen Menschen gesagt werden?
3.32.57
उत्थानयुक्तः सततं परेषामन्तरैषणे ।
आनृण्यमाप्नोति नरः परस्यात्मन एव च ॥ ३.३२.५७ ॥
Wer sich unablässig der Anstrengung hingibt und eifrig die Schwächen anderer sucht, gelangt zur Befreiung von Schuld, gegenüber anderen wie gegenüber sich selbst.
3.32.58
न त्वेवात्माऽवमन्तव्यः पुरुषेण कदाचन ।
न ह्यात्मपरिभूतस् भूतिर्भवति शोभना ॥ ३.३२.५८ ॥
Der Mensch aber soll sich selbst niemals geringschätzen, denn dem, der sich selbst erniedrigt hat, wird kein glücklicher Wohlstand zuteil.
3.32.59
एवं संस्थितिका सिद्धिरियं लोकस्य भारत ।
चित्रा सिद्धिगतिः प्रोक्ता कालावस्थाविभागशः ॥ ३.३२.५९ ॥
O Nachkomme Bharatas, so ist die festgelegte Ordnung des Erfolges in der Welt; der Weg des Erfolges wird als vielfältig erklärt, gemäß den Abschnitten von Zeit und Umständen.
3.32.60
ब्राह्मणं मे पिता पूर्वं वासयामास पण्डितम् ।
सर्वं चार्थमिमं प्राह पित्रे मे भरतर्षभ ॥ ३.३२.६० ॥
O Stier unter den Bharatas, einst ließ mein Vater einen gelehrten Brahmanen bei sich wohnen, und dieser Brahmane erzählte meinem Vater diese ganze Angelegenheit.
3.32.61
नीतिं बृहस्पतिप्रोक्तां भ्रातृन्मेऽग्राहयन्पुरा ।
तेषां सकाशादश्रौषमहमेतां तदा गृहे ॥ ३.३२.६१ ॥
Die von Bṛhaspati gelehrte Staatskunst ließen mich meine Brüder einst lernen; von ihnen hörte ich sie damals im Hause.
3.32.62
स मां राजन्कर्मवतीमागतामाह सान्त्वयन् ।
शुश्रूषमाणामासीनां पितुरङ्के युधिष्ठिर ॥ ३.३२.६२ ॥
O König, als ich, mit Pflichten beschäftigt, kam, sprach er tröstend zu mir; Yudhiṣṭhira, ich saß auf dem Schoß meines Vaters und diente ihm.