மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 3.32
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
3.32.1
नावमन्ये न गर्हे च धर्मं पार्थ कथंचन ।
ईश्वरं कुत एवाहमवमंस्ये प्रजापतिम् ॥ ३.३२.१ ॥
பார்த்தா, நான் எந்த வகையிலும் தர்மத்தை அவமதிக்கவோ இகழவோ மாட்டேன். அப்படியிருக்க, உலகின் தலைவனான பிரஜாபதியாகிய ஈசுவரனை நான் எப்படி அவமதிப்பேன்?
3.32.2
आर्ताऽहं प्रलपामीदमिति मां विद्धि भारत ।
भूयश्च विलपिष्यामि सुमनास्त्वं निबोध मे ॥ ३.३२.२ ॥
பரதனின் வழித்தோன்றலே, துன்புற்றவளாய் நான் இவ்வாறு புலம்புகிறேன் என்று அறிந்துகொள். மீண்டும் நான் புலம்புவேன்; நீ அமைதியான மனதுடன் என்னைக் கேள்.
3.32.3
कर्म खल्विह कर्तव्यं जातेनामित्रकर्शन ।
अकर्माणो हि जीवन्ति स्थावरा नेतरे जनाः ॥ ३.३२.३ ॥
பகைவரை அடக்குபவனே, இவ்வுலகில் பிறந்தவன் நிச்சயமாகச் செயல் செய்ய வேண்டும். செயல் செய்யாதவர்களே அசையாத உயிரினங்களைப் போல வாழ்கின்றனர்; மற்ற மனிதர்கள் அப்படி வாழ்வதில்லை.
3.32.4
आमातृस्तन्यपानाच्च यावच्छय्योपसर्पणम् ।
जङ्गमाः कर्मणा वृत्तिमाप्नुवन्ति युधिष्ठिर ॥ ३.३२.४ ॥
யுதிஷ்டிரா, தாயின் முலைப்பால் குடிப்பதிலிருந்து படுக்கையில் ஊர்ந்து செல்வது வரை, நகரும் உயிரினங்கள் செயலின் மூலமே தங்கள் வாழ்க்கையைப் பெறுகின்றன.
3.32.5
जङ्गमेषु विशेषेण मनुष्या भरतर्षभ ।
इच्छन्ति कर्मणा वृत्तिमवाप्तुं प्रेत्य चेह च ॥ ३.३२.५ ॥
பரதர்களில் சிறந்தவனே, நகரும் உயிரினங்களில் குறிப்பாக மனிதர்கள் இவ்வுலகிலும் மறுவுலகிலும் செயலின் மூலம் வாழ்க்கையைப் பெற விரும்புகின்றனர்.
3.32.6
उत्थानमभिजानन्ति सर्वभूतानि भारत ।
प्रत्यक्षं फलमश्नन्ति कर्मणां लोकसाक्षिकम् ॥ ३.३२.६ ॥
பரதனின் வழித்தோன்றலே, எல்லா உயிரினங்களும் முயற்சியை அறிந்துள்ளன. செயல்களின் பயனை அவை வெளிப்படையாக அனுபவிக்கின்றன; உலகமே அதற்குச் சாட்சி.
3.32.7
पश्यन्तः स्वं समुत्थानमुपजीवन्ति जन्तरः ।
अपि धाता विधाता च यथाऽयमुदके बकः ॥ ३.३२.७ ॥
தங்கள் முயற்சியைக் கண்டு உயிரினங்கள் வாழ்கின்றன; இந்தக் கொக்கு நீரில் வாழ்வது போல. படைப்பவனும் விதிப்பவனும் கூட (அவ்வாறே).
3.32.8
अकर्मणां वै भूतानां वृत्तिः स्वान्न हि काचन ।
तदेवाभिप्रपद्येत न विहन्यात्कदाचन ॥ ३.३२.८ ॥
செயல் செய்யாத உயிரினங்களுக்கு எந்த சொந்த வாழ்க்கையும் இல்லை. ஆகவே அதையே பற்றிக்கொள்ள வேண்டும்; ஒருபோதும் கைவிடக்கூடாது.
3.32.9
स्वकर्म कुरु माहासीः कर्मणा भव दंशितः ।
कृत्यं हि योऽभिजानाति सहस्रे सोस्ति नास्ति वां ॥ ३.३२.९ ॥
உன் கடமையைச் செய், அதைக் கைவிடாதே; செயலால் கவசம் பூண்டவனாக இரு. ஆயிரத்தில் ஒருவனே கடமையை அறிபவன்.
3.32.10
तस्य चापि भवेत्कार्वं विवृद्धौ रक्षणे तथा ।
भक्ष्यमाणो द्यनावाषः क्षीयेत हिमवानपि ॥ ३.३२.१० ॥
அவனுக்கும் (அரசனுக்கும்) அது கடமையாக இருக்க வேண்டும்: மக்களின் வளர்ச்சியையும் பாதுகாப்பையும் பேணுவது. கவனிக்கப்படாமல் உண்ணப்பட்டால் இமயமலையும் தேய்ந்துபோகும்.
3.32.11
उत्सीदेरन्प्रजाः सर्वा न कुर्युः कर्म चेद्यदि ।
तथा ह्येता न वर्धेरन्कर्म चेदफलं भवेत् ॥ ३.३२.११ ॥
எல்லா மக்களும் செயல் செய்யாவிட்டால் அழிந்துபோவார்கள். செயல் பயனற்றதாக இருந்தால் இவர்கள் வளரவும் மாட்டார்கள்.
3.32.12
दृष्ट्वाऽपिच फलं कर्म पश्यामः कुर्वतो जनान् ।
नान्यथा ह्यपि जानन्ति वृत्तिं लोकाः कथंचन ॥ ३.३२.१२ ॥
செயல் செய்யும் மக்களின் பயனை நாம் நேரில் காண்கிறோம். மக்கள் வேறுவிதமாக எந்த வகையிலும் தங்கள் வாழ்க்கையை அறிவதில்லை.
3.32.13
यश्च दिष्टपरो लोके यश्चापि हठवादकः ।
उभावपि शठावेतौ कर्मबुद्धिः प्रशस्यते ॥ ३.३२.१३ ॥
உலகில் விதியை மட்டும் நம்புபவனும், பிடிவாதமாக வாதிடுபவனும் இருவரும் வஞ்சகர்களே; செயலில் ஈடுபட்ட புத்தியே புகழப்படுகிறது.
3.32.14
यो हि दिष्टमुपासीत निर्विचेष्टः सुखं स्वपन् ।
अवसीदेत्सुदुर्बुद्धिरामो घट इवोदके ॥ ३.३२.१४ ॥
விதியை நம்பி எந்த முயற்சியும் செய்யாமல் சுகமாகத் தூங்குபவன், மிகுந்த மூடன், நீரில் பச்சைக் குடம் போல மூழ்கிவிடுவான்.
3.32.15
तथैव हठबुद्धिर्यः शक्तः कर्मण्यकर्मकृत् ।
आसीत न चिरं जीवेदनाथ इव दुर्बलः ॥ ३.३२.१५ ॥
அதுபோலவே, செயல்பட வல்லவனாக இருந்தும் செயலைச் செய்யாமல் வீணாக அமர்ந்திருப்பவன், பிடிவாதக் கொண்ட அந்த மனிதன், நாதனற்ற பலவீனன் போல நீண்ட காலம் வாழமாட்டான்.
3.32.16
अकस्मादिह यः कश्चिदर्थं प्राप्नोति पूरुषः ।
तं हठेनेति मन्यन्ते स हि यत्नो न कस्यचित् ॥ ३.३२.१६ ॥
இங்கு திடீரென்று எவனோ ஒருவன் செல்வத்தைப் பெறுகிறான்; அவனை முயற்சியால் கிடைத்ததாக மக்கள் கருதுகிறார்கள், ஆனால் அது எவருடைய முயற்சியும் அல்ல.
3.32.17
वश्चापि कश्रित्पुरुषो दिष्टं नाम भजत्युत ।
दैवेन विधिना पार्थ तद्दैवमिति निश्चितम् ॥ ३.३२.१७ ॥
சிலர் 'விதி' என்ற பெயரில் நற்பலனை அடைகிறார்கள்; தெய்வத்தாலும் விதியாலும் அதுவே நடக்கிறது. பார்த்தா, அது தெய்வமே என்று உறுதியாகிறது.
3.32.18
यत्तावस्कर्मणा किंचित्फलमाप्नोति पूरुषः ।
प्रत्यक्षं चक्षुषा दृष्टं तत्पौरुषमिति श्रुतम् ॥ ३.३२.१८ ॥
மனிதன் தன் செயலால் சிறிது பலனை அடைவதை கண்ணால் நேரில் காண்கிறோம்; அதுவே புருஷார்த்தம் (மனித முயற்சி) என்று கேட்கப்பட்டுள்ளது.
3.32.19
स्वभावतः प्रवृत्तो यः प्राप्नोत्यर्थं न कारणात् ।
तत्स्वभावात्प्रकं विद्धि फलं पुरुषसत्तम ॥ ३.३२.१९ ॥
இயல்பாகவே செயலில் ஈடுபடும் ஒருவன் காரணமின்றி பயனை அடைகிறான்; அதை இயல்பினால் வெளிப்படும் பலன் என்று அறிக, ஹே புருஷ சிரேஷ்டா.
3.32.20
एवं हठाच्च दैवाच्च स्वभावात्कर्मणस्तथा ।
यानि प्राप्नोति पुरुषस्तत्फलं पूर्वकर्मणाम् ॥ ३.३२.२० ॥
இவ்வாறு வலத்தாலும், விதியாலும், இயல்பாலும், செயலாலும் மனிதன் எதை அடைகிறானோ, அந்தப் பலன் முன்செய்த கர்மங்களுடையதே.
3.32.21
धातापि हि स्वकर्मैव तैस्तैर्हेतुभिरीश्वरः ।
विदधाति विभज्येह फलं पूर्वकतं नृणाम् ॥ ३.३२.२१ ॥
படைப்பாளரான ஈசுவரனும் தன் சொந்த கர்மத்தாலேயே பல்வேறு காரணங்களால், இங்கு பங்கிட்டு, மனிதர்கள் முன்செய்த பலனை அளிக்கிறான்.
3.32.22
यद्धि यः पुरुषः किंचित्कुरुते वै शुभाशुभम् ।
तद्धातृविहितं विद्धि पूर्वकर्मफलोदयम् ॥ ३.३२.२२ ॥
மனிதன் நல்லதோ தீயதோ எதைச் செய்கிறானோ, அதைப் படைப்பாளரால் விதிக்கப்பட்டதாக அறிக—முன்செய்த கர்மப் பலனின் எழுச்சி அது.
3.32.23
कारणं तस्य देहोऽयं धातुः कर्मणि कर्मणि ।
स यथा प्रेरयत्येनं तथाऽयं कुरुतेऽवशः ॥ ३.३२.२३ ॥
இந்த உடல் அவனுடைய ஒவ்வொரு செயலுக்கும் கருவியாகும்; அவன் இதை எப்படித் தூண்டுகிறானோ, அப்படியே இது வசமின்றி செய்கிறது.
3.32.24
तेषुतेषु हि कृत्येषु विनियोक्ता महेश्वरः ।
सर्वभूतानि कौन्तेय कारयत्यवशान्यपि ॥ ३.३२.२४ ॥
ஓ குந்தியின் மகனே, மகேசுவரனே பல்வேறு செயல்களில் நியமிப்பவன்; அவன் எல்லா உயிர்களையும், வசமின்றி இருந்தாலும், செயல்படச் செய்கிறான்.
3.32.25
मनसाऽर्थान्विनिश्चित्य पश्चात्प्राप्नोति कर्मणा ।
बुद्धिपूर्वं स्वयं वीर पुरुषस्तत्र कारणम् ॥ ३.३२.२५ ॥
மனதால் பொருள்களை உறுதிசெய்து, பின்னர் செயலால் மனிதன் அவற்றைப் பெறுகிறான். வீரனே, இதில் புத்தியுடன் செய்யும் மனிதனே காரணம்.
3.32.26
संख्यातुं नैव शक्यानि कर्माणि पुरुषर्षभ ।
अगारनगराणां हि सिद्धिः पुरुषहैतुकी ॥ ३.३२.२६ ॥
மனிதர்களில் காளையே, செயல்களை எண்ண இயலாது. வீடுகளும் நகரங்களும் கைவரப்பெறுவது மனிதனின் காரணத்தாலேயே.
3.32.27
तिले तैलं गवि क्षीरं काष्ठे पावकमन्ततः ।
एवं धीरो विजानीयादुपायं चास्य सिद्धये ॥ ३.३२.२७ ॥
எள்ளில் எண்ணெய், பசுவில் பால், மரத்தில் நெருப்பு—இவ்வாறே தீரன் அதன் சித்திக்கான வழியை அறிய வேண்டும்.
3.32.28
ततः प्रवर्तते पश्चात्कारणेष्वस्व सिद्धये ।
तां सिद्धिमुपजीवन्ति कर्मणामिह जन्तवः ॥ ३.३२.२८ ॥
பின்னர் இதன் சித்திக்காக காரணங்களில் முயற்சி தொடங்கப்படுகிறது. இவ்வுலகில் உயிரினங்கள் செயல்களின் அந்தச் சித்தியையே சார்ந்து வாழ்கின்றன.
3.32.29
कुशलेन कृतं कर्म कर्त्रा साधु स्वनुष्ठितम् ।
इदं त्वकुशलेनेति विशेषादुपलभ्यते ॥ ३.३२.२९ ॥
திறமையானவனால் செய்யப்பட்ட செயல், செய்பவனால் நன்கு நிறைவேற்றப்பட்டது; திறமையற்றவனால் இது—என்று வேறுபாடாக உணரப்படுகிறது.
3.32.30
इष्टापूर्त्तफलं न स्यान्न शिष्यो न गुरुर्भवेत् ।
पुरुषः कर्मसाध्येषु स्वाच्चेदयमकारणम् ॥ ३.३२.३० ॥
மனிதன் செயலால் நிறைவேறும் காரியங்களில் இது தானாகவே காரணமின்றி இருந்தால், இஷ்டாபூர்த்த பலனும் இருக்காது; சீடனும் இருக்கமாட்டான், குருவும் இருக்கமாட்டான்.
3.32.31
कर्तृत्वादेव पुरुषः कर्मसिद्धौ प्रशस्यते ।
असिद्धौ निन्द्यते चापि कर्मनाशः कथं त्विह ॥ ३.३२.३१ ॥
செயலைச் செய்பவனாக இருப்பதாலேயே மனிதன் செயல் வெற்றியடையும்போது புகழப்படுகிறான்; தோல்வியில் இகழப்படவும் செய்கிறான். அப்படியானால் இங்கே செயலின் அழிவு எவ்வாறு நேர்கிறது?
3.32.32
सर्वमेव हठेनैके दैवेनैके वदन्त्युत ।
पुंसः प्रयत्नजं केचिद्दैवमेतद्विशिष्यते ॥ ३.३२.३२ ॥
சிலர் அனைத்தும் முயற்சியாலேயே நிகழ்கிறது என்கின்றனர்; வேறு சிலர் விதியாலேயே என்கின்றனர். மனிதனின் முயற்சியால் விளைவது ஒன்றுண்டு என்று சிலர் கூறுகின்றனர்; ஆனால் இதுவே விதியைவிட மேன்மையானது என்கின்றனர்.
3.32.33
न चैवैतावता कार्यं मन्यन्त इति चापरे ।
अस्ति सर्वमदृश्यं तु दिष्टं चैव तथा हठः ॥ ३.३२.३३ ॥
இவ்வளவினாலேயே செயல் முடிந்துவிடாது என்று வேறு சிலர் நினைக்கின்றனர். எல்லாம் காணப்படாதவையே; விதியும் உண்டு, அதுபோலவே முயற்சியும் உண்டு.
3.32.34
दृश्यते हि हठाच्चैव दिष्टाच्चार्थस्य संततिः ।
किंचिद्दैवाद्धठात्किंचित्किंचिदेव स्वकर्मतः ॥ ३.३२.३४ ॥
உண்மையில் முயற்சியாலும், விதியாலும் பொருளின் தொடர்ச்சி காணப்படுகிறது. சிலது விதியால், சிலது முயற்சியால், சிலது தன் செயலால் நிகழ்கிறது.
3.32.35
पुरुषः फलमाप्नोति चतुर्थं नात्र कारणम् ।
कुशलाः प्रतिजानन्ति ये वै तत्त्वविदोजनाः ॥ ३.३२.३५ ॥
மனிதன் பலனை அடைகிறான்; நான்காவது காரணம் இங்கே இல்லை. திறமையானவர்களும், உண்மையை அறிந்தவர்களுமான மனிதர்கள் இதையே உறுதியாகக் கூறுகின்றனர்.
3.32.36
तथैव धाता भूतानामिष्टानिष्टफलप्रदः ।
यदि न स्वानन भूतानां कृपणो नाम कश्चन ॥ ३.३२.३६ ॥
அதுபோலவே படைப்பாளன் உயிர்களுக்கு விரும்பிய மற்றும் விரும்பாத பலன்களை அளிப்பவன். உயிர்களுக்கு அவற்றின் சொந்த முகமே (தன் வலிமையே) இல்லையென்றால், எவரும் துயருற்றவராக இருக்க மாட்டார்.
3.32.37
यंयमर्थमभिप्रेप्सुः कुरुते कर्म पूरुषः ।
तत्तत्सफलमेव स्याद्यदि न स्यात्पुरा कृतम् ॥ ३.३२.३७ ॥
மனிதன் எந்தெந்த நோக்கத்தை விரும்பி செயல் செய்கிறானோ, அது முன்பே செய்யப்பட்டிராவிட்டால் அந்தச் செயல் அதன் பலனைத் தந்திருக்கும்.
3.32.38
त्रिद्वारामर्थसिद्धिं तु नानुपश्यन्ति ये नराः ।
तथैवानर्थसिद्धिं च यथा लोकास्तथैव ते ॥ ३.३२.३८ ॥
முப்பது வாயில்களுடைய பொருட்சித்தியை எந்த மனிதர்கள் காண்பதில்லையோ, அதுபோலவே அனர்த்தசித்தியையும் காண்பதில்லை; உலகங்கள் எப்படியோ அப்படியே அவர்களும்.
3.32.39
कर्तव्यमेव कर्मेति मनोरेष विनिश्चयः ।
एकान्तेन ह्यनीहोऽयं वर्ततेऽस्मासु संप्रति ॥ ३.३२.३९ ॥
செயலே செய்யப்பட வேண்டும் என்பதே மனுவின் தீர்மானம்; ஆனால் இப்பொழுது நம்மிடையே முற்றிலும் செயலின்மை நிலவுகிறது.
3.32.40
कुर्वतो हि भवत्येव प्रायेणेह युधिष्ठिर ।
एकान्तफलसिद्धिं तु न विन्दत्यलसः क्वचित् ॥ ३.३२.४० ॥
யுதிஷ்டிரா, இங்கு செயல் செய்பவனுக்கு பெரும்பாலும் பலன் உண்டாகும்; ஆனால் சோம்பேறி ஒருபோதும் உறுதியான பலன்சித்தியை அடைவதில்லை.
3.32.41
असंभवे त्वस्य हेतुः प्रायश्चित्तं तु लक्ष्यते ।
कृतेकर्मणि राजेन्द्र तथाऽनृण्यमवाप्नुते ॥ ३.३२.४१ ॥
ஆனால் பலன் கிடைக்காதபோது அதற்குக் காரணம் பிராயசித்தமாகக் காணப்படுகிறது; ராஜேந்திரா, செயல் செய்யப்பட்டபின் அவ்வாறே கடனிலிருந்து விடுதலை பெறப்படுகிறது.
3.32.42
अलक्ष्मीराविशत्येनं शयानमलसं नरम् ।
निःसंशयं फलं लब्ध्वा दक्षो भूतिमुपाश्नुते ॥ ३.३२.४२ ॥
சோம்பலாகப் படுத்துக் கிடக்கும் மனிதனுக்குள் அலட்சுமி நுழைகிறாள்; திறமையுள்ளவன் பலனைப் பெற்று, ஐயமின்றி செழிப்பை அடைகிறான்.
3.32.43
अनर्थं संशयावस्थं गृणन्त्यामुक्तसशंयाः ।
धीरा नराः कर्मरता न तु निःसंशयाः क्वचित् ॥ ३.३२.४३ ॥
சந்தேக நிலையில் உள்ள அனர்த்தத்தைச் சொல்லும் சந்தேகம் கொண்டவர்கள்; ஆனால் செயலில் ஈடுபட்ட தீரர்கள் ஒருபோதும் சந்தேகமற்றவர்களாக இருப்பதில்லை.
3.32.44
एकान्ते नह्यनर्थोऽयं वर्ततेऽस्मासु सांप्रतम् ।
स तु निःसंशयं न स्यात्त्वयि कर्मण्यवस्थिते ॥ ३.३२.४४ ॥
தனிமையில் அல்ல, இப்போது எங்கள் மீது இந்த அனர்த்தம் இருக்கிறது; ஆனால் நீ செயலில் நிலைபெற்றிருந்தால் அது சந்தேகமின்றி இருக்காது.
3.32.45
अथवाऽसिद्धिरेव स्यान्महिमा तु तदेव ते ।
वृकोदरस्य बीभत्सोर्भात्रोश्च यमयोरपि ॥ ३.३२.४५ ॥
அல்லது தோல்வியே இருக்கக்கூடும்; ஆனால் அதுவே உன் மகிமை; வ்ருகோதரனின், பீபத்சுவின், இரண்டு சகோதரர்களின், இரட்டையர்களின் மகிமையும் அதுவே.
3.32.46
अन्येषां कर्म सफलमस्माकमपि वा पुनः ।
विप्रकर्षेण बुद्ध्येत कृतकर्मा यथा फलम् ॥ ३.३२.४६ ॥
பிறருடைய செயல் பயனளிப்பதாகும், அல்லது எங்களுடையதும்; ஆனால் தாமதமாக, செயல் செய்தவன் பயனை அறிவது போல்.
3.32.47
पृथिवीं लाङ्गलेनेह कृष्ट्वा बीजं वपत्युत ।
आस्तेऽथ कर्षकस्तूष्णीं पर्जन्यस्तत्र कारणम् ॥ ३.३२.४७ ॥
இங்கே விவசாயி கலப்பையால் நிலத்தை உழுது விதையை விதைக்கிறான்; பின்னர் அவன் அமைதியாக இருக்கிறான், அங்கே மழையே காரணம்.
3.32.48
वृष्टिश्चेन्नानुगृह्णीयादनेनास्तत्र कर्षकः ।
यदन्यः पुरुषः कुर्यात्तत्कृतं सफलं मया ॥ ३.३२.४८ ॥
மழை இந்த விவசாயிக்கு அருள் செய்யாவிட்டால், அங்கே விவசாயியின் செயல் பயனற்றதாகும்; மற்றொரு மனிதன் செய்யும் செயலும் என்னால் செய்யப்பட்டதாக பயனளிக்கும்.
3.32.49
तच्चेदं फलमस्माकमपराधो न मे क्वचित् ।
इति धीरोऽन्ववेक्ष्यैव नात्मानं तत्रगर्हयेत् ॥ ३.३२.४९ ॥
இதுவே எங்கள் பலன்; இதில் என் குற்றம் எதுவும் இல்லை என்று ஆராய்ந்து, தீரன் அங்கே தன்னைத்தானே நிந்திக்கக் கூடாது.
3.32.50
कुर्वतो नार्थसिद्धिर्मे भवतीति ह भारत ।
निर्वेदो नात्र गन्तव्यो द्वावन्तौ यस्य कर्मणः ॥ ३.३२.५० ॥
ஓ பாரதா, செயல்படுபவனுக்கும் என் காரியம் வெற்றி பெறாமல் போகலாம்; அதனால் நம்பிக்கை இழப்புக்குச் செல்லக் கூடாது, ஏனெனில் எந்தச் செயலுக்கும் இரண்டு முடிவுகளே உண்டு.
3.32.51
सिद्धिर्वाऽप्यथवाऽसिद्धिरप्रवृत्तिरतोऽन्यथा ।
बहूनां समवाये हि भावानां कर्म सिध्यति ॥ ३.३२.५१ ॥
வெற்றியோ தோல்வியோ, அல்லது செயலின்மையோ; இதை விட வேறுவிதமாக இல்லை—ஏனெனில் பல காரணிகள் ஒன்றுகூடும்போதே செயல் நிறைவேறுகிறது.
3.32.52
गुणाभावे फलं न्यूनं भवत्यफलमेव च ।
अनारम्भे हि न फलं न गुणो दृश्यते क्वचित् ॥ ३.३२.५२ ॥
நற்குணங்கள் இல்லாதபோது பலன் குறையும், அல்லது பயனற்றே போகும்; தொடக்கமே இல்லாவிட்டால் எங்கும் பலனும் நற்குணமும் காணப்படுவதில்லை.
3.32.53
देशकालावुपायांश्च मङ्गलं स्वस्तिसिद्धये ।
युनक्ति मेधया धीरो यथायोगं यथाबलम् ॥ ३.३२.५३ ॥
தீரன் தன் அறிவால் இடம், காலம், உபாயங்கள் மற்றும் மங்கலங்களை நலம் பெறும் சித்திக்காக, தகுதிக்கேற்ப, வலிமைக்கேற்ப இணைக்கிறான்.
3.32.54
अप्युपायेन तत्कार्यमुपदेष्टा पराक्रमः ।
भूयिष्ठं कर्मयोगेषु सर्व एव पराक्रमः ॥ ३.३२.५४ ॥
உபாயத்தாலும் அந்தக் காரியம் நிறைவேறும்; வீரியமே உபதேசிப்பவன். கர்மயோகங்களில் பெரும்பாலும் எல்லாமே வீரியம்தான்.
3.32.55
यत्रधीमानवेक्षेत श्रेयासं बहुभिर्गुणैः ।
साम्नैवार्थं ततो लिप्सेत्कर्म चास्मै प्रयोजयेत् ॥ ३.३२.५५ ॥
புத்திமான் பல குணங்களால் சிறந்தவனைக் கண்டால், அங்கே முதலில் சாமத்தாலேயே பொருளை விரும்ப வேண்டும்; பின்னர் அவனுக்காகச் செயலைச் செலுத்த வேண்டும்.
3.32.56
व्यसनं नाभिकाङ्क्षेत्त विनाशं वा युधिष्ठिर ।
अपि सिन्धोर्गिरेर्वाऽपि किं पुनर्मर्त्यधर्मिणः ॥ ३.३२.५६ ॥
யுதிஷ்டிரா, துன்பத்தையோ அழிவையோ விரும்பக் கூடாது; கடலும் மலையும்கூட (அழியும்) — மரணத்துக்குட்பட்ட மனிதனைப் பற்றி என்ன சொல்வது?
3.32.57
उत्थानयुक्तः सततं परेषामन्तरैषणे ।
आनृण्यमाप्नोति नरः परस्यात्मन एव च ॥ ३.३२.५७ ॥
எப்போதும் முயற்சியில் ஈடுபட்டு, பிறரின் குறைகளைத் தேடுபவன் மனிதன் பிறரது மற்றும் தன்னுடைய கடனிலிருந்தும் விடுதலை அடைகிறான்.
3.32.58
न त्वेवात्माऽवमन्तव्यः पुरुषेण कदाचन ।
न ह्यात्मपरिभूतस् भूतिर्भवति शोभना ॥ ३.३२.५८ ॥
ஆனால் மனிதன் தன்னையே ஒருபோதும் இழிவாகக் கருதக் கூடாது; தன்னைத்தானே அவமதித்தவனுக்கு நல்ல செழிப்பு உண்டாவதில்லை.
3.32.59
एवं संस्थितिका सिद्धिरियं लोकस्य भारत ।
चित्रा सिद्धिगतिः प्रोक्ता कालावस्थाविभागशः ॥ ३.३२.५९ ॥
பரதா, இவ்வாறு உலகில் இந்த வெற்றியின் நிலை அமைகிறது; வெற்றியின் போக்கு பலவகையானது என்று சொல்லப்படுகிறது, காலம் மற்றும் நிலையின் பகுதிகளுக்கேற்ப.
3.32.60
ब्राह्मणं मे पिता पूर्वं वासयामास पण्डितम् ।
सर्वं चार्थमिमं प्राह पित्रे मे भरतर्षभ ॥ ३.३२.६० ॥
பரதர்குல சிறந்தவனே, முன்பு என் தந்தை ஒரு கற்றறிந்த பிராமணரை தம்மிடம் தங்கச் செய்தார்; அந்தப் பிராமணர் என் தந்தைக்கு இந்தப் பொருள் முழுவதையும் சொன்னார்.
3.32.61
नीतिं बृहस्पतिप्रोक्तां भ्रातृन्मेऽग्राहयन्पुरा ।
तेषां सकाशादश्रौषमहमेतां तदा गृहे ॥ ३.३२.६१ ॥
பிருஹஸ்பதி உரைத்த நீதியை முன்பு என் சகோதரர்கள் எனக்குக் கற்பித்தனர்; அவர்களிடமிருந்து நான் அப்போது வீட்டில் இதைக் கேட்டேன்.
3.32.62
स मां राजन्कर्मवतीमागतामाह सान्त्वयन् ।
शुश्रूषमाणामासीनां पितुरङ्के युधिष्ठिर ॥ ३.३२.६२ ॥
அரசே, நான் கடமைகளில் ஈடுபட்டு வந்தபோது அவர் என்னைத் தேற்றிக்கொண்டு கூறினார்; யுதிஷ்டிரா, நான் தந்தையின் மடியில் அமர்ந்து பணிவிடை செய்துகொண்டிருந்தேன்.