Mahābhārata · Adhyāya 4.1
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
4.1.1
नारायणं नमस्कृत्य नरं चैव नरोत्तमम् ।
देवीं सरस्वतीं व्यासं ततो जयमुदीरयेत्
कथं विराटनगरे मम पूर्वपितामहाः ।
अज्ञातवासमुषिता दुर्योधनभयार्दिताः ॥ ४.१.१ ॥
Nachdem man sich vor Nārāyaṇa, Nara und Nara, dem Besten der Männer, vor der Göttin Sarasvatī und vor Vyāsa verneigt hat, soll man dann das Jaya verkünden. Wie lebten meine Vorväter, von der Furcht vor Duryodhana gequält, im unerkannten Exil in der Stadt Virāṭa?
4.1.2
पतिव्रता महाभागा सततं सुखभागिनी ।
द्रौपदी सा कथं ब्रह्मन्नज्ञाता दुःखिताऽवसत् ॥ ४.१.२ ॥
Draupadī, ihrem Gemahl ergeben, hochgesegnet, stets am Glück teilhabend, o Brahmane, wie lebte sie, unerkannt und betrübt?
4.1.3
ते च ब्राह्मणमुख्याश्च सूतपौरोगवैः सह ।
अज्ञातवासमुषिताः कथं च परिचारकाः ॥ ४.१.३ ॥
Und jene vornehmsten Brahmanen, zusammen mit den Wagenlenkern und Köchen, wie erging es den Dienern, nachdem sie im unerkannten Exil gelebt hatten?
4.1.4
यथा विराटनगरे तव पूर्वपितामहाः ।
अज्ञातवासमुषितास्तावद्वक्ष्यामि तच्छृणु ॥ ४.१.४ ॥
Wie eure Vorväter im unerkannten Exil in der Stadt Virāṭa lebten, das werde ich erzählen, soweit es reicht; hört zu.
4.1.5
तथा स तान्वराँल्लब्ध्वा धर्मराजो युधिष्ठिरः ।
गत्वाऽऽश्रमं ब्राह्मणेभ्य आचख्यौ वृत्तमात्मनः ॥ ४.१.५ ॥
So ging König Yudhiṣṭhira, der Herr des Dharma, nachdem er jene Gunstbeweise erhalten hatte, zur Einsiedelei und erzählte den Brahmanen die Geschichte seiner Angelegenheiten.
4.1.6
कथयित्वा च तत्सर्वं ब्राह्मणेभ्यो युधिष्ठिरः ।
अरणीसहितं भाण्डं ब्राह्मणाय न्यवेदयत् ॥ ४.१.६ ॥
Nachdem er all dies den Brahmanen erzählt hatte, überreichte Yudhiṣṭhira das Gefäß samt den Reibhölzern einem Brahmanen.
4.1.7
ततो युधिष्ठिरो राजा कुन्तीपुत्रो दृढव्रतः ।
समाहूयानुजान्सर्वानिति होवाच भारत ॥ ४.१.७ ॥
Da rief König Yudhiṣṭhira, der Sohn Kuntīs, standhaft in seinem Gelübde, alle seine jüngeren Brüder zusammen und sprach so, o Bhārata.
4.1.8
द्वादशेमानि वर्षाणि राष्ट्राद्विप्रोषिता वयम् ।
छद्मना हृतराज्याश्च निस्वाश्च बहुशः कृताः ॥ ४.१.८ ॥
Zwölf Jahre lang sind wir aus dem Reich vertrieben worden; durch List wurde uns das Königreich geraubt, und wir wurden vielfach in Armut gestürzt.
4.1.9
उषिताश्च वने वासं यथा द्वादश वत्सरान् ।
अज्ञातचर्यां वत्स्यामश्छन्ना वर्षं त्रयोदशम् ॥ ४.१.९ ॥
So wie wir zwölf Jahre im Wald gewohnt haben, so werden wir im dreizehnten Jahr unerkannt und verborgen leben.
4.1.10
धर्मेण तेऽभ्यनुज्ञाताः पाण्डवाः सत्यविक्रमाः ।
अज्ञातवासं वत्स्यन्तश्छन्ना वर्षं त्रयोदशम् ॥ ४.१.१० ॥
Mit dem Segen des Dharma entlassen, werden die Pāṇḍavas, tapfer in der Wahrheit, im dreizehnten Jahr unerkannt und verborgen leben.
4.1.11
उपोपविश्य विद्वांसः स्नातकाः संशितव्रताः ।
ये तत्र ब्राह्मणा आसन्वनवाससहायिनः ।
ये च भक्ता वसन्ति स्म वनवासे तपस्विनः ॥ ४.१.११ ॥
Die gelehrten Brahmanen, die Absolventen des Studiums, streng in ihren Gelübden, die im Waldexil ihre Gefährten gewesen waren, und die hingegebenen Asketen, die im Wald wohnten, setzten sich in die Nähe.
4.1.12
तानब्रुवन्महात्मानो हृष्टाः प्राञ्जलयः स्थिताः । ॥ ४.१.१२ ॥
Die Hochherzigen, erfreut, standen mit gefalteten Händen und sprachen zu ihnen.
4.1.13
विदितं भवतां सर्वं धार्तराष्ट्रैर्यथा वयम् ।
छद्मना हृतराज्याश्च निस्वाश्च बहुशः कृताः ॥ ४.१.१३ ॥
Ihr wisst alle, wie die Söhne Dhṛtarāṣṭras uns durch List des Reiches beraubt und uns viele Male ins Elend gestürzt haben.
4.1.14
उषिताश्च वने वासं यथा द्वादशवत्सरान् ।
भवद्भिरेव सहिता वन्याहारा द्विजोत्तमाः ॥ ४.१.१४ ॥
O Bester der Zweimalgeborenen, wir haben mit euch zwölf Jahre im Wald gelebt und uns von Waldnahrung ernährt.
4.1.15
अज्ञातवाससमयं शेषं वर्षं त्रयोदशम् ।
तद्वत्स्यामो वयं छन्नास्तदनुज्ञातुमर्हथ ॥ ४.१.१५ ॥
Es bleibt das dreizehnte Jahr der unerkannten Zeit; ebenso werden wir verborgen leben, und ihr sollt es uns erlauben.
4.1.16
सुयोधनश्च दुष्टात्मा कर्णश्च सहसौबलः ।
जानन्तो विषमं कुर्युरस्मास्वत्यन्तवैरिणः ॥ ४.१.१६ ॥
Der böse Suyodhana und Karṇa, zusammen mit Śakuni von Saubala, unsere erbitterten Feinde, würden, wenn sie es wüssten, uns Schaden zufügen.
4.1.17
युक्तचाराश्च यत्ताश्च दाये स्वस्य जनस्य च ।
दुरात्मनां हि कस्तेषां विश्वासं गन्तुमर्हति ॥ ४.१.१७ ॥
Wer könnte das Vertrauen jener Bösewichte gewinnen, die Spione einsetzen und gegenüber ihren eigenen Verwandten und ihrem Volk wachsam bleiben?
4.1.18
अपि नस्तद्भवेद्भूयो यद्वयं ब्राह्मणैः सह ।
समस्तेषु च राष्ट्रेषु स्वराज्यस्था भवेम हि ॥ ४.१.१८ ॥
Vielleicht wird es wieder geschehen, dass wir mit den Brahmanen in allen Reichen in unserem eigenen Königreich wieder eingesetzt werden.
4.1.19
इत्युक्त्वा दुःखशोकार्तः शुचिर्धर्मसुतस्तदा ।
संमूर्च्छितोऽभवद्राजा सास्रकण्ठो युधिष्ठिरः ॥ ४.१.१९ ॥
So sprechend fiel König Yudhiṣṭhira, der reine Sohn des Dharma, von Schmerz und Kummer gequält, in Ohnmacht; seine Kehle war von Tränen erstickt.
4.1.20
तमथाश्वासयन्सर्वे ब्राह्मणा भ्रातृभिः सह ॥ ४.१.२० ॥
Da trösteten ihn alle Brahmanen zusammen mit seinen Brüdern.
4.1.21
प्रबुध्य दुःखमोहार्तो धौम्यं धर्मभृतांवरम् ।
प्रावैक्षत तदा राजा साश्रुकण्ठो युधिष्ठिरः ॥ ४.१.२१ ॥
Aus Schmerz und Verwirrung erwachend, blickte König Yudhiṣṭhira, die Kehle von Tränen erstickt, da auf Dhaumya, den Besten unter den Hütern des Dharma.
4.1.22
अथ धौम्योऽब्रवीद्वाक्यं महार्थं नृपतिं तदा ।
आश्वासयंस्तं स नृपं भ्रातॄंश्च ब्राह्मणैः सह ॥ ४.१.२२ ॥
Da sprach Dhaumya zum König Worte von großer Bedeutung und tröstete den König und die Brüder zusammen mit den Brahmanen.
4.1.23
राजन्विद्वान्भवान्दान्तः सत्यसन्धो जितेन्द्रियः ।
नैवंविधाः प्रमुह्यन्ति धीराः कस्यांचिदापदि ॥ ४.१.२३ ॥
O König, du bist gelehrt, selbstbeherrscht, deinen Gelübden treu und Herr deiner Sinne; solche standhaften Menschen verwirren sich in keinem Unglück.
4.1.24
देवैरप्यापदः प्राप्ताश्छन्नैश्च बहुभिस्तदा ।
तत्रतत्र सपत्नानां निग्रहार्थं महात्मभिः ॥ ४.१.२४ ॥
Auch über die Götter sind Unglücke gekommen, und damals auch viele verborgene; die großen Seelen haben sie hier und dort ertragen, um ihre Feinde zu bezwingen.
4.1.25
दितिपुत्रैर्हृते राज्ये देवराजः सुदुःखितः ।
ब्रह्माणं तोषयिष्यंश्च ब्रह्मरूपं विधाय च ॥ ४.१.२५ ॥
Als die Söhne der Diti das Reich geraubt hatten, war Indra, der König der Götter, tief betrübt. Um Brahmā zu erfreuen, nahm er die Gestalt eines Brahmanen an.
4.1.26
इन्द्रेण निषधं प्राप्य गिरिप्रस्थाह्वये पुरे ।
छन्नेनोष्य कृतं कर्म द्विषतां बलनिग्रहे ॥ ४.१.२६ ॥
Indra gelangte in das Land Niṣadha und lebte verborgen in der Stadt namens Giriprastha; dort vollbrachte er die Tat, die Macht seiner Feinde zu bezwingen.
4.1.27
प्रसादाद्ब्रह्मणो राजन्दितेः पुत्रान्महाबलान् ।
निर्जित्य तरसा शत्रून्पुनर्लोकाञ्जुगोप च ॥ ४.१.२७ ॥
Durch die Gnade Brahmās, o König, besiegte er rasch die mächtigen Söhne der Diti, schlug seine Feinde und beschützte die Welten erneut.
4.1.28
विष्णुनाऽश्मगिरिं प्राप्य तदा दित्यां निवत्स्यता ।
गर्भे वधार्थं दैत्यानामज्ञातेनोषितं चिरम् ॥ ४.१.२८ ॥
Da gelangte Viṣṇu nach Aśmagiri und verweilte lange unerkannt im Schoß der Diti, um die Dämonen zu erschlagen.
4.1.29
प्रोष्य वामनरूपेण च्छन्नेन ब्रह्मचारिणा ।
बलेर्यथा हृतं राज्यं विक्रमैस्तच्च ते श्रुतम् ॥ ४.१.२९ ॥
Als Zwerg, verborgen als keuscher Schüler lebend, hast du gehört, wie er durch seine tapferen Taten Balis Reich an sich riss.
4.1.30
और्वेण वसता छन्नमूरौ ब्रह्मर्षिणा तदा ।
यत्कृतं तात लोकेषु तच्च सर्वं श्रुतं त्वया ॥ ४.१.३० ॥
Lieber Sohn, während der brahmanische Weise Aurva verborgen im Schenkel wohnte, hast du alles gehört, was er in den Welten vollbrachte.
4.1.31
प्रच्छन्नेनापि सर्वत्र हरिणा वृत्रनिग्रहे ।
वज्रं प्रविश्य शक्रस्य यत्कृतं तच्च ते श्रुतम् ॥ ४.१.३१ ॥
Verborgen überall, Hari, bei der Erschlagung Vṛtras, in den Donnerkeil Śakras eingetreten, was er tat, das hast auch du gehört.
4.1.32
हुताशनेन यच्चापः प्रविश्य च्छन्नमूषितम् ।
विबुधानां हि यत्कर्म कृतं तच्चापि ते श्रुतम् ॥ ४.१.३२ ॥
Was Agni tat, als er in die Wasser eintrat und im Verborgenen handelte, und die Tat der Götter, auch das hast du gehört.
4.1.33
यथा विवस्वता तात छन्नेनोत्तमतेजसा ।
निर्दग्धाः शत्रवः सर्वे वसता गवि वर्षशः ॥ ४.१.३३ ॥
Wie Vivasvat, die Sonne, von höchstem Glanz, der verborgen unter den Kühen über Jahre weilte, alle seine Feinde verbrannte, lieber Sohn.
4.1.34
विष्णुना वसता चात्र गृहे दशरथस्य वै ।
दशग्रीवो हतश्छन्नं संयुगे भीमकर्मणा ॥ ४.१.३४ ॥
Auch hier tötete Viṣṇu, im Hause Daśarathas weilend, den Zehnhalsigen (Rāvaṇa) im Kampf heimlich, er, der Furchtbares vollbrachte.
4.1.35
एवमेते महात्मानः प्रच्छन्नास्तत्रतत्र हि ।
अजयञ्छात्रवान्मुख्यांस्तथा त्वमपि जेष्यसि ॥ ४.१.३५ ॥
So haben diese großen Seelen, hier und dort verborgen, ihre hauptsächlichen Feinde besiegt; so wirst auch du siegen.
4.1.36
इति धौम्येन धर्मज्ञो वाक्यैः स परिहर्षितः ।
शान्तबुद्धिः पुनर्भूत्वा व्यष्टम्भत युधिष्ठिरः ॥ ४.१.३६ ॥
So durch Dhaumyas Worte erfreut, wurde Yudhiṣṭhira, der Kenner des Dharma, mit ruhigem Sinn wieder fest.
4.1.37
अथाब्रवीन्महाबाहुर्भीमसेनो महाबलः ।
राजानं बलिनां श्रेष्ठो गिरा संपरिहर्षयन् ॥ ४.१.३७ ॥
Da sprach Bhīmasena, der Mächtigarmige, der Größte unter den Starken, und erfreute den König mit seinen Worten.
4.1.38
अवेक्षय महाराज तव गाण्डीवधन्वना ।
धर्मार्थपरया बुद्ध्या न किंचित्साहसं कृतम् ॥ ४.१.३८ ॥
Bedenkt, großer König: Mit eurem auf Dharma und Reichtum gerichteten Verstand hat der Bogenführer des Gāṇḍīva nichts Voreiliges getan.
4.1.39
सहदेवो मया नित्यं नकुलश्च निवारितौ ।
शक्तौ विध्वंसने तेषां शत्रुघ्नौ भीमविक्रमौ ॥ ४.१.३९ ॥
Sahadeva und Nakula habe ich stets zurückgehalten, obwohl jene beiden Feindvernichter von furchtbarer Tapferkeit imstande sind, sie zu vernichten.
4.1.40
न वयं वर्त्म हास्यामो यस्मिन्योक्ष्यति नो भवान् ।
तद्विधत्तां भवान्सर्वं क्षिप्रं जेष्यामहे परान् ॥ ४.१.४० ॥
Wir werden den Pfad nicht verlassen, auf den ihr uns führt. Ordnet ihr alles an, und wir werden die Feinde rasch besiegen.
4.1.41
इत्युक्तो भीमसेनेन धर्मराजो युधिष्ठिरः ।
सुखोपविष्टो विद्वद्भिस्तापसैः संशितव्रतैः ॥ ४.१.४१ ॥
So von Bhīmasena angesprochen, saß Yudhiṣṭhira, der König des Dharma, bequem unter den gelehrten Asketen mit festen Gelübden.
4.1.42
ये तद्भक्त्याऽभवंस्तस्मिन्वनवासे तपस्विनः ।
तानब्रवीन्महाप्राज्ञः शिष्टान्राजा कृताञ्जलिः ।
अभ्यनुज्ञापयिष्यन्वै तस्मिन्वासे धृतव्रतः ॥ ४.१.४२ ॥
Zu jenen Asketen, die aus Hingabe an ihn in jener Waldverbannung geblieben waren, sprach der überaus weise König mit gefalteten Händen, bereit, von jener Wohnstatt Abschied zu erbitten, er, der seinem Gelübde treu war.
4.1.43
विदितं भवतां सर्वे र्धार्तराष्ट्रैर्यथा वयम् ।
संमन्त्राहृतराज्याश्च निस्स्वाश्च बहुशः कृताः ।
उषिताः स्मो वने कृच्छ्रं तथा वर्षाणि द्वादश ॥ ४.१.४३ ॥
Ihr wisst alle, wie die Söhne Dhṛtarāṣṭras mit uns verfahren sind: Durch einen hinterlistigen Rat wurde uns das Reich geraubt, und wir wurden immer wieder in Armut gestürzt. Zwölf Jahre lebten wir in Not im Wald.
4.1.44
अज्ञातचर्यासमयं शेषं वर्षं त्रयोदशम् ।
तद्वत्स्यामः क्वचिच्छन्नास्तदनुज्ञातुमर्हथ ॥ ४.१.४४ ॥
Das dreizehnte Jahr, die Zeit des unerkannten Lebens, steht noch aus. So werden wir irgendwo verborgen leben; dafür solltet ihr uns Erlaubnis geben.
4.1.45
इत्युक्ता धर्मराजेन ब्राह्मणाः परमाशिषः ।
प्रयुज्यापृच्छ्य भरतान्यथास्वं प्रययुर्गृहान् ॥ ४.१.४५ ॥
Als der König des Dharma so gesprochen hatte, spendeten die Brahmanen höchste Segenswünsche, verabschiedeten sich von den Bharatas und kehrten jeder in sein Haus zurück.
4.1.46
सर्वे वेदविदो मुख्या यतयो मुनयस्तदा ।
आशीरुक्त्वा यथान्यायं पुनर्दर्शनकाङ्क्षिणः ॥ ४.१.४६ ॥
Da gingen alle hervorragenden Kenner der Veden, die Asketen und die Weisen, nachdem sie ordnungsgemäß gesegnet hatten, fort, voller Verlangen, sie wiederzusehen.
4.1.47
ते तु भृत्याश्च दूताश्च शिल्पिनः परिचारकाः ।
अनुज्ञाप्य यथान्यायं पुनर्दर्शनकाङ्क्षिणः ॥ ४.१.४७ ॥
Auch jene Diener, Boten, Handwerker und Begleiter verabschiedeten sich ordnungsgemäß und gingen fort, voller Verlangen, sie wiederzusehen.
4.1.48
सह धौम्येन विद्वांसस्तथा ते पञ्च पाण्डवाः ।
उत्थाय प्रययुर्वीराः कृष्णामादाय भारत ॥ ४.१.४८ ॥
Zusammen mit Dhaumya erhoben sich auch jene Gelehrten und die fünf Pāṇḍavas und brachen auf; die heldenhaften Pāṇḍavas zogen fort und führten Kṛṣṇā mit sich, o Bhārata.
4.1.49
क्रोशमात्रमतिक्रम्य तस्माद्वासान्निमित्ततः ।
श्वोभूते मनुजव्याघ्राश्छन्नवासार्थमुद्यताः ॥ ४.१.४९ ॥
Nachdem sie eine krośa-Strecke von jener Wohnstätte entfernt waren, bereiteten sich aus einem Grunde am nächsten Tag jene Tiger unter den Menschen darauf vor, verborgen zu leben.
4.1.50
पृथक् शास्त्रविदः सर्वे सर्वे मन्त्रविशारदाः ।
सन्धिविग्रहतत्वज्ञा मन्त्राय समुपाविशन् ॥ ४.१.५० ॥
Jeder für sich in den Lehrbüchern bewandert, alle geschickt im Rat, die Grundsätze von Frieden und Krieg kennend, setzten sie sich zur Beratung nieder.