Mahābhārata · Adhyāya 4.19
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
4.19.1
अकीर्तयत सुश्रोणी धर्मं शक्रं दिवाकरम् ।
मारुतं चाश्विनौ देवौ कुबेरं वरुणं यमम् ॥ ४.१९.१ ॥
Die schönhüftige pries Dharma, Indra, die Sonne, den Wind, die beiden Aśvins, Kubera, Varuṇa und Yama.
4.19.2
रुद्रमग्निं भगं विष्णुं स्कन्दं पूषणमेव च ।
सावित्रीसहितं चापि ब्रह्माणं पर्यकीर्तयत् ॥ ४.१९.२ ॥
Auch Rudra, Agni, Bhaga, Viṣṇu, Skanda, Pūṣan und Brahmā samt Sāvitrī pries sie vollständig.
4.19.3
इत्येवं मृगशवाक्षी सुश्रोणी धर्मचारिणी ।
उपातिष्ठत सा सूर्यं मुहूर्तमबला तदा ॥ ४.१९.३ ॥
So stand die rehäugige, schönhüftige, rechtschaffene Frau, die damals Hilflose, einen Augenblick vor der Sonne.
4.19.4
तदस्यास्तनुमध्यायाः सर्वं सूर्योऽवबुद्धवान् ।
अन्तर्हितं ततस्तस्या रक्षो रक्षार्थमादिशत् ॥ ४.१९.४ ॥
Die Sonne erkannte alles von dieser schlankleibigen Frau; dann befahl er zu ihrem Schutz einem verborgenen Wächter.
4.19.5
तच्चैनां नाजहात्तत्र सर्वावस्थास्वनिन्दिताम् ॥ ४.१९.५ ॥
Und dieser Wächter verließ sie nicht, die Makellose, unter keinen Umständen.
4.19.6
प्रतस्थे सा सुकेशान्ता त्वरमाणा पुनःपुनः ।
विलम्बमाना विवशा कीचकस्य निवेशनम् ॥ ४.१९.६ ॥
Die schönhaarige machte sich auf den Weg, immer wieder eilend und doch hilflos zögernd, zu Kīcakas Wohnung.
4.19.7
तां मृगीमिव वित्रस्तां दृष्ट्वा कृष्णां समागताम् ।
उत्पपातासनात्तूर्णं नावं लब्ध्वेव पारगः ॥ ४.१९.७ ॥
Als er Kṛṣṇā sah, die sich wie eine verängstigte Hirschkuh näherte, sprang Kīcaka eilig von seinem Sitz auf, wie einer, der ein Boot findet, um überzusetzen.
4.19.8
श्लक्ष्णं चोवाच वाक्यं स कीचकः काममूर्च्छितः ।
स्वागतं ते सुकेशान्ते सुव्युष्टा रजनी मम ॥ ४.१९.८ ॥
Kīcaka, von Begierde betäubt, sprach sanfte Worte: "Willkommen, du Schönhaarige; meine Nacht ist gut angebrochen."
4.19.9
स्वामिनी त्वमनुप्राप्ता चिरस्य भवनं शुभे ।
कुरुष्व च मयि प्रीतिं वशं चोपानयस्व माम् ॥ ४.१९.९ ॥
"O Glückliche, du bist nach langer Zeit als Herrin in mein Haus gekommen; erweise mir deine Zuneigung und bring mich unter deine Herrschaft."
4.19.10
प्रतिगृह्णीष्व मे भोगांस्त्वदर्थमुपकल्पितान् ।
सर्वरत्नमयीं मालां कुण्डले च हिरण्मये ॥ ४.१९.१० ॥
"Nimm die Genüsse an, die ich für dich bereitet habe: eine Girlande aus allen Edelsteinen und goldene Ohrringe."
4.19.11
वासांसि चन्दनं माल्यं धूपशुद्धां च वारुणीम् ।
प्रतिगृह्णीष्व भद्रं ते विहर त्वं यथेच्छसि।
प्रीत्या मे कुरु मद्माक्षि प्रसादं प्रियदर्शने ॥ ४.१९.११ ॥
"Nimm Gewänder, Sandelpaste, eine Girlande und mit Räucherwerk gereinigten Wein an; möge es dir wohlergehen. Vergnüge dich, wie du willst. O du mit berauschten Augen, anmutig anzusehen, erweise mir in Liebe deine Gunst."
4.19.12
स्वास्तीर्णमस्ति शयनं सितसूक्ष्मोत्तरच्छदम् ।
अत्रारुह्य मया सार्धं पिबेमां वरवारुणीम् ॥ ४.१९.१२ ॥
"Hier ist ein schön bereitetes Lager mit einer feinen weißen Oberdecke. Steig mit mir darauf und trink diesen vorzüglichen Wein."
4.19.13
भजस्व मां विशालाक्षि भर्ता ते सदृशोस्म्यहम् ।
उपसर्प वरारोहे मेरुमर्कप्रभा यथा ॥ ४.१९.१३ ॥
O du Breitäugige, nimm mich an; ich bin deines Gatten würdig. O du Schönhüftige, nähere dich mir, wie das Sonnenlicht dem Berg Meru naht.
4.19.14
स मूढः कीचकस्तत्र प्राप्तां राजीवलोचनाम् ।
अब्रवीद्द्रौपदीं दृष्ट्वा दुरात्मा ह्यात्मसंमतः ॥ ४.१९.१४ ॥
Als er die lotusäugige Draupadī dort erblickte, sprach der verblendete Kīcaka, böse gesinnt und eigenwillig, zu ihr.
4.19.15
कीचकेनैवमुक्ता सा द्रौपदी वरवर्णिनी ।
अब्रवीत्तमनाचारं नेदृशं वक्तुमर्हसि ॥ ४.१९.१५ ॥
So von Kīcaka angesprochen, sprach die Draupadī von vortrefflicher Gestalt zu diesem Mann unziemlichen Wandels: "Solche Worte solltest du nicht sprechen."
4.19.16
नाहं शक्या त्वया स्प्रष्टुं श्वपचेनेव ब्राह्मणी ।
गन्तुमिच्छसि दुर्बुद्धे गतिं दुर्गतरान्तराम् ॥ ४.१९.१६ ॥
Du kannst mich nicht berühren, wie ein Hundekoch eine Brahmanin nicht berühren kann. O du Böswilliger, du willst einem noch elenderen Schicksal entgegengehen.
4.19.17
यत्र गच्छन्ति बहवः परदाराभिमर्शकाः ।
नराः संभिन्नमर्यादाः कीटवच्चाशुभाश्रयाः ॥ ४.१९.१७ ॥
Dorthin, wohin viele Männer gehen, die die Frauen anderer berühren, die die Grenzen des Anstands überschritten haben und wie Würmer an unreinen Orten wohnen.
4.19.18
अप्रैषीन्मां सुराहारीं सुदेष्णा त्वन्निवेशनम् ।
तस्यै नयिष्ये मदिरां भगिनी तृषिता तव ॥ ४.१९.१८ ॥
Sudeṣṇā hat mich in dein Haus geschickt, um Wein zu holen. Ich werde Wein für sie mitnehmen, denn deine Schwester ist durstig.
4.19.19
पिपासिता च कैकेयी तूर्णं मामादिशत्ततः ।
दीयतां मे सुरा शीघ्रं सूतपुत्र व्रजाम्यहम् ॥ ४.१९.१९ ॥
Durstig befahl mir die Kaikeyī sogleich: »Sohn des Wagenlenkers, gib mir schnell Wein; ich gehe.«
4.19.20
अन्या भद्रे हरिष्यन्ति राजपुत्र्याः सुरामिमाम् ।
किं त्वं यास्यसि कल्याणि मदर्थं त्वमिहागता ॥ ४.१९.२० ॥
Kīcaka sprach: »Gute Frau, andere Mägde werden diesen Wein zur Prinzessin bringen. Schöne, du bist meinetwegen hergekommen; warum solltest du gehen?«
4.19.21
इत्युक्त्वा दक्षिणे पाणौ सूतपुत्रः परामृशत् ।
सा गृहीता विधून्वन्ती भूमौ निक्षिप्य भाजनम् ।
सभां शरणमाधावद्यत्र राजा युधिष्ठिरः ॥ ४.१९.२१ ॥
So sprechend ergriff der Sohn des Wagenlenkers ihre rechte Hand. Gepackt riss sie sich los, stellte das Gefäß auf den Boden und lief zur Versammlung, wo König Yudhiṣṭhira war, um Schutz zu suchen.
4.19.22
तां कीचकः प्रधावन्तीं केशपक्षे परामृशत् ।
पातयित्वा तु तां भूमौ सूतपुत्रः पदाऽवधीत् ॥ ४.१९.२२ ॥
Kīcaka packte sie am Haarzopf, als sie lief. Er warf sie zu Boden und schlug sie mit dem Fuß.
4.19.23
सभायां पश्यतो राज्ञो विराटस्य महात्मनः ।
ब्राह्मणानां च वृद्धानां क्षत्रियाणां च पश्यतां ॥ ४.१९.२३ ॥
In der Versammlung, während der großherzige König Virāṭa zusah, und während auch Brahmanen, Älteste und Kṣatriyas zusahen.
4.19.24
तस्याः पादाभितप्ताया मुखाद्रुधिरमास्रवत् ॥ ४.१९.२४ ॥
Aus ihrem Mund, vom Fuß getroffen und gequält, begann Blut zu fließen.
4.19.25
ततो दिवाकरेणाशु राक्षसः संनियोजितः ।
स कीचकमपोवाह वातवेगेन भारत ॥ ४.१९.२५ ॥
Da trug der vom Sonnengott rasch gesandte Dämon Kīcaka mit der Geschwindigkeit des Windes davon, o Bhārata.
4.19.26
स पपात तदा भूमौ रक्षोबलसमीरितः ।
विघूर्णमानो निश्चेष्टश्छिन्नमूल इव द्रुमः ॥ ४.१९.२६ ॥
Von der Macht des Dämons geschleudert, stürzte er da zu Boden, taumelnd und regungslos, wie ein Baum mit abgeschnittenen Wurzeln.
4.19.27
तां दृष्ट्वा तत्र ते सभ्या हाहाभूताः समन्ततः ।
न युक्तं सूतपुत्रेति कीचकेति च तेऽवदन्।
किमियं वध्यते बाला कृपणा चाप्यबान्धवा ॥ ४.१९.२७ ॥
Als sie das sahen, schrien alle Versammelten ringsum entsetzt auf und sprachen: 'Das ist nicht recht, Kīcaka, Sohn des Wagenlenkers! Warum wird diese hilflose, verwandtenlose junge Frau geschlagen?'
4.19.28
तस्यामासन्हि ते पार्थाः सभायां भ्रातरस्तथा ।
अमृष्यमाणाः कृष्णायाः कीचकेन पदा वधं ॥ ४.१९.२८ ॥
In jener Versammlung konnten die Söhne Pṛthās und ihre Brüder den Fußtritt, den Kīcaka Kṛṣṇā versetzte, nicht ertragen.
4.19.29
तां दृष्ट्वा भीमसेनस्य क्रोधादास्रमवर्तत ।
धूमोच्छ्वासः समभवन्नेत्रे चोच्छ्रितपक्ष्मणी ।
सस्वेदा भ्रुकुटी चोग्रा ललाटे समवर्तत ॥ ४.१९.२९ ॥
Als er sie sah, stiegen Bhīmasena vor Zorn Tränen in die Augen; aus seinem Atem schien Rauch zu steigen, seine Augen standen weit offen mit gehobenen Wimpern, und auf seiner Stirn zeigte sich ein wilder Stirnrunzel mit Schweiß.
4.19.30
तस्य भीमो वधप्रेप्सुः कीचकस्य दुरात्मनः ।
दन्तैर्दन्तांस्तदा रोपान्निष्पिपेष महामनाः ॥ ४.१९.३० ॥
Bhīma, der Großherzige, der jenen bösen Kīcaka töten wollte, knirschte da vor Wut mit den Zähnen.
4.19.31
भूयः संचरितः क्रुद्धः सहसोत्थाय चासनात् ।
निरैक्षत द्रुमं दीर्घं राजानं चाप्यवैक्षत ॥ ४.१९.३१ ॥
Wieder zornig, erhob er sich plötzlich von seinem Sitz, blickte auf den hohen Baum und auch auf den König.
4.19.32
वधमाकाङ्क्षमाणं तं कीचकस्य दुरात्मनः ।
आकारेणैव भीमं स प्रत्यपेधद्युधिष्ठिरः ॥ ४.१९.३२ ॥
Yudhiṣṭhira hielt Bhīma, der den Tod des bösen Kīcaka begehrte, allein durch eine Geste zurück.
4.19.33
तस्य राजा शनैः संज्ञां कुन्तीपुत्रो युधिष्ठिरः ।
चकार भीमसेनस्य रोषाविष्टस्य धीमतः ॥ ४.१९.३३ ॥
König Yudhiṣṭhira, der Sohn Kuntīs, zog langsam die Aufmerksamkeit des weisen, zornerfüllten Bhīmasena auf sich.
4.19.34
प्रत्याख्यानं तदा चाह कङ्को नाम युधिष्ठिरः ॥ ४.१९.३४ ॥
Da sprach Yudhiṣṭhira, mit Namen Kaṅka, und wies es zurück.
4.19.35
सूद मा साहसं कार्षीः फलितोऽयं वनस्पतिः ।
नात्र शुष्काणि काष्ठानि सन्ति यानि च कानि च ॥ ४.१९.३५ ॥
Koch, begehe keine solche Tollkühnheit; dieser Baum trägt Früchte. Hier gibt es kein trockenes Holz, auch nichts dergleichen.
4.19.36
यदि ते दारुकृत्यं स्यान्निष्क्रम्य नगराद्बहिः ।
समूलं शातयेर्वृक्षं श्रमस्ते न भविष्यति ॥ ४.१९.३६ ॥
Wenn du Holz zu hacken hast, geh aus der Stadt hinaus und fälle diesen Baum mit der Wurzel; deine Mühe wird nicht vergeblich sein.
4.19.37
यस्य चार्द्रस्य वृक्षस्य शीतच्छायां समाश्रयेत् ।
न तस्य पर्णे द्रुह्येत पूर्ववृत्तमनुस्मरन् ॥ ४.१९.३७ ॥
Wer im kühlen Schatten eines grünen Baumes Zuflucht sucht, soll nicht einmal einem seiner Blätter Schaden zufügen, eingedenk seiner früheren Wohltat.
4.19.38
न क्रोधकालसमयः सूद मा चापलं कृथाः ।
अपूर्णोऽयं द्विपक्षोनो नेदं बलवतां बहु ॥ ४.१९.३८ ॥
Koch, dies ist keine Zeit für Zorn; handle nicht voreilig. Dies ist unvollständig, auf beiden Seiten fehlt es; für die Starken ist es nicht viel.
4.19.39
अथाङ्गुष्ठेनावमृद्गादङ्गुष्ठं तत्र धर्मराट् ।
प्रबोधनभयाद्राज्ञो भीमं तं प्रत्यषेधयत् ॥ ४.१९.३९ ॥
Da drückte der König des Dharma Bhīmas Daumen mit seinem eigenen Daumen, und aus Furcht, der König könnte erwachen, hielt er ihn zurück.
4.19.40
भीमसेनस्तु तद्वाक्यं श्रुत्वा परपुरञ्जयः ।
सहसोत्पतितं क्रोधं न्ययच्छद्धृतिमान्बलात् ।
इङ्गितज्ञः स तु भ्रातुस्तूष्णीमासीद्वृकोदरः ॥ ४.१९.४० ॥
Bhīmasena, der Bezwinger feindlicher Städte, hörte diese Worte, und standhaft hielt er den plötzlich aufsteigenden Zorn gewaltsam zurück; Vṛkodara, der die Zeichen seines Bruders verstand, saß schweigend da.
4.19.41
भीमस्य च समारम्भं दृष्ट्वा राज्ञोऽस्य चेष्टितम् ।
द्रौपदी चाधिकं क्रोधात्प्रारुदत्सा पुनःपुनः ॥ ४.१९.४१ ॥
Als Draupadī Bhīmas Bemühen und das Verhalten jenes Königs sah, weinte sie aus Zorn heftig, immer wieder.
4.19.42
कीचकेनानुगमनात्कृष्णा ताम्रायतेक्षणा ।
सभाद्वारमुपगम्य रुदन्ती वाक्यमब्रवीत् ॥ ४.१९.४२ ॥
Weil Kīcaka ihr gefolgt war, kam Kṛṣṇā mit langen, geröteten Augen zum Tor der Versammlungshalle und sprach weinend diese Worte.
4.19.43
अवेक्षमाणा सुश्रोणी पतींस्तान्दीनचेतसः ।
आकारं परिरक्षन्ती प्रतिज्ञां धर्मसंयुताम्।
दह्यमानेव रौद्रेण चक्षुषा द्रुपदात्मजा ॥ ४.१९.४३ ॥
Auf jene Gatten mit niedergeschlagenem Sinn blickend, die Gestalt ihres dharma-gebundenen Gelübdes wahrend, schien die Tochter Drupadas mit schönen Hüften von wildem Blick wie verzehrt zu brennen.
4.19.44
प्रजारक्षणशीलानां राज्ञां ह्यमिततेजसाम् ।
कार्याऽनुपालनं नित्यं धर्मे सत्ये च तिष्ठताम् ॥ ४.१९.४४ ॥
Für Könige von unermesslicher Pracht, deren Wesen es ist, ihre Untertanen zu beschützen, gehört die Erfüllung der Pflicht stets denen, die in Dharma und Wahrheit feststehen.
4.19.45
स्वप्रजायां प्रजायां च विशेषं नाधिगच्छताम् ।
प्रियेष्वपि च वध्येषु समत्वं ये समाश्रिताः ॥ ४.१९.४५ ॥
Jene, die keinen Unterschied machen zwischen ihren eigenen Untertanen und denen anderer, und die sich der Gleichmut sowohl gegenüber den Lieben als auch gegenüber den zu Bestrafenden verschrieben haben.
4.19.46
विवादेषु प्रवृत्तेषु समं कार्यानुदर्शिना ।
राज्ञा धर्मासनस्थेन जितौ लोकावुभावपि ॥ ४.१९.४६ ॥
Wenn Streitigkeiten entstehen, gewinnt der König, der auf dem Thron des Dharma sitzt und unparteiisch, die Sache klar erkennend, richtet, beide Welten.
4.19.47
राजन्धर्मासनस्थो हि रक्ष मां त्वमनागसम् ॥ ४.१९.४७ ॥
O König, du, der du auf dem Thron des Dharma sitzt, beschütze mich, die ich schuldlos bin.
4.19.48
अहं त्वनपराध्यन्ती कीचकेन दुरात्मना ।
पश्यतस्ते महाराज हता पादेन दासिवात् ॥ ४.१९.४८ ॥
Ich, die ich ohne Schuld bin, wurde von dem bösgesinnten Kīcaka mit dem Fuß geschlagen, o großer König, während du zusahst, wie eine Magd.
4.19.49
त्वत्समक्षं नृपश्रेष्ठ निष्पिष्टा वसुधातले ।
अनागसं कृपार्हां मां स्त्रियं त्वं परिपालय ॥ ४.१९.४९ ॥
O Bester der Könige, in deiner Gegenwart bin ich auf der Erde niedergetreten worden. Ich bin schuldlos, des Mitleids würdig, eine Frau; du solltest mich beschützen.
4.19.50
रक्ष मां कीचकाद्भीतां धर्मं रक्ष नरेश्वर ।
मत्स्याधिप प्रजा रक्ष पिता पुत्रानिवौरसान् ॥ ४.१९.५० ॥
O Herr der Menschen, beschütze mich, die ich vor Kīcaka erschrocken bin; beschütze das Dharma. O Herr der Matsya, beschütze deine Untertanen, wie ein Vater seine leiblichen Söhne beschützt.
4.19.51
यस्त्वधर्मेण कार्याणि मोहात्मा कुरुते नृपः ।
अचिरात्तं दुरात्मानं वशे कुर्वन्ति शत्रवः ॥ ४.१९.५१ ॥
Den König, der aus Verblendung des Geistes unrechtmäßig handelt, bringen die Feinde bald in ihre Gewalt, diesen Bösen.
4.19.52
मत्स्यानां कुलजस्त्वं हि तेषां सत्यं परायणम् ।
त्वं किलैवंविधो जातः कुले धर्मपरायणे ॥ ४.१९.५२ ॥
Du bist aus dem Geschlecht der Matsya geboren, für die die Wahrheit die höchste Zuflucht ist; du, von solcher Art, wurdest in einer dem Dharma ergebenen Familie geboren.
4.19.53
अतस्त्वाहमभिक्रन्दे शरणार्थं नराधिप ।
त्राहि मामद्य राजेन्द्र कीचकात्पापपूरुषात् ॥ ४.१९.५३ ॥
Darum rufe ich dich, o Herr der Menschen, um Zuflucht an. O König der Könige, rette mich heute vor Kīcaka, diesem sündigen Mann.
4.19.54
अनाथामिह मां ज्ञात्वा कीचकः पुरुषाधमः ।
प्रहरत्येव नीचात्मा न तु धर्ममवेक्षते ॥ ४.१९.५४ ॥
Da er mich hier als schutzlos erkennt, schlägt Kīcaka, der niederträchtigste Mann mit gemeiner Gesinnung, unablässig auf mich ein; er achtet das Dharma überhaupt nicht.
4.19.55
अकार्याणामनारम्भात्कार्याणामनुपालनात् ।
प्रजासु ये सुवृत्तास्ते स्वर्गमायान्ति भूमिपाः ॥ ४.१९.५५ ॥
Könige, die sich von dem enthalten, was nicht getan werden soll, und das ausführen, was getan werden soll, und die sich gegenüber ihren Untertanen gut verhalten, gehen in den Himmel ein.
4.19.56
कार्याकार्यविशेषज्ञाः कामकारेण पार्थिवाः ।
प्रजासु किल्बिषं कृत्वा नरकं यान्त्यधोमुखाः ॥ ४.१९.५६ ॥
Könige, die den Unterschied zwischen dem, was getan und nicht getan werden soll, kennen, aber aus Begierde gegen ihre Untertanen Sünde begehen, gehen kopfüber in die Hölle.
4.19.57
नैव यज्ञैर्न वा दानैर्न गुरोरुपसेवनात् ।
प्राप्नुवन्ति तथा धर्मं यथा कार्यानुपालनात् ॥ ४.१९.५७ ॥
Weder durch Opfer, noch durch Gaben, noch durch den Dienst am Lehrer erlangt man den Dharma so wie durch die Erfüllung dessen, was getan werden soll.
4.19.58
अपि चेदं पुरा ब्रह्मा प्रोवाचेन्द्राय पृच्छते ।
द्वन्द्वं कार्यमकार्यं च लोके चासीत्परं यथा ॥ ४.१९.५८ ॥
Einst verkündete Brahmā dies auch dem fragenden Indra: Das Paar aus dem, was getan werden soll, und dem, was nicht getan werden soll, ist in der Welt so erhaben, wie es ist.
4.19.59
धर्माधर्मौ पुनर्द्वन्द्वं विनियुक्तमथापि वा ।
क्रियाणामक्रियाणां च प्रापणे पुण्यपापयोः ॥ ४.१९.५९ ॥
Dharma und Adharma bilden wiederum ein Paar, das dem Erlangen von Verdienst und Sünde durch Handeln und Nichthandeln zugeordnet ist.
4.19.60
प्रजायां सृज्यमानायां पुरा ह्येतदुदाहृतम् ।
एतद्वो मानुषाः सम्यक्कार्यं द्वन्द्वत्रयं भुवि ॥ ४.१९.६० ॥
Dies wurde einst verkündet, als die Geschöpfe erschaffen wurden. O Menschen, diese drei Paare sind euch auf Erden rechtmäßig als eure Pflicht zugewiesen.
4.19.61
अस्मिन्सुनीते दुर्नीते लभते कर्मजं फलम् ।
कल्याणकारी कल्याणं पापकारी च पापकम् ॥ ४.१९.६१ ॥
Ob in guter oder in schlechter Führung, der Mensch erlangt die aus seinen Taten entstandene Frucht: Wer Gutes tut, erlangt Gutes, und wer Böses tut, erlangt Böses.
4.19.62
तेन गच्छति संसर्गं स्वर्गाय नरकाय वा ।
सुकृतं दुष्कृतं वाऽपि कृत्वा मोहेन मानवः ।
पश्चात्तापेन तप्येत स्वबुद्ध्या मरणं गतः ॥ ४.१९.६२ ॥
Durch jene Tat geht er in die Gemeinschaft des Himmels oder der Hölle ein. Hat der Mensch aus Verblendung Gutes oder Böses getan, so wird er danach von Reue gequält und gelangt durch seinen eigenen Verstand zum Tod.
4.19.63
एवमुक्त्वा परं वाक्यं विससर्ज शतक्रतुम् ।
शक्रोप्यापृच्छ्य ब्रह्माणं देवराज्यमपालयत् ॥ ४.१९.६३ ॥
Nachdem er diese höchsten Worte gesprochen hatte, entließ er Śatakratu (Indra). Auch Indra verabschiedete sich von Brahmā und regierte das Reich der Götter.
4.19.64
यथोक्तं देवराजेन ब्रह्मणा परमेष्ठिना ।
तथा त्वमपि राजेन्द्र कार्याकार्ये स्थिरो भव ॥ ४.१९.६४ ॥
So wie es Indra, der Herr der Götter, und der höchste Brahmā gesagt haben, so sei auch du, o Herr der Könige, fest in dem, was zu tun und was nicht zu tun ist.