Mahābhārata · Adhyāya 4.19
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
4.19.1
अकीर्तयत सुश्रोणी धर्मं शक्रं दिवाकरम् ।
मारुतं चाश्विनौ देवौ कुबेरं वरुणं यमम् ॥ ४.१९.१ ॥
A de belos quadris louvou Dharma, Indra, o sol, o Vento, os dois Aśvins, Kubera, Varuṇa e Yama.
4.19.2
रुद्रमग्निं भगं विष्णुं स्कन्दं पूषणमेव च ।
सावित्रीसहितं चापि ब्रह्माणं पर्यकीर्तयत् ॥ ४.१९.२ ॥
Ela também louvou plenamente Rudra, Agni, Bhaga, Viṣṇu, Skanda, Pūṣan e Brahmā junto com Sāvitrī.
4.19.3
इत्येवं मृगशवाक्षी सुश्रोणी धर्मचारिणी ।
उपातिष्ठत सा सूर्यं मुहूर्तमबला तदा ॥ ४.१९.३ ॥
Assim, a de olhos de gazela, de belos quadris e conduta justa, apresentou-se ao sol por um momento, a indefesa naquele tempo.
4.19.4
तदस्यास्तनुमध्यायाः सर्वं सूर्योऽवबुद्धवान् ।
अन्तर्हितं ततस्तस्या रक्षो रक्षार्थमादिशत् ॥ ४.१९.४ ॥
O sol percebeu toda a situação da de cintura esbelta; então, para protegê-la, ordenou a um guardião oculto.
4.19.5
तच्चैनां नाजहात्तत्र सर्वावस्थास्वनिन्दिताम् ॥ ४.१९.५ ॥
E aquele guardião não a abandonou em nenhuma circunstância, a irrepreensível.
4.19.6
प्रतस्थे सा सुकेशान्ता त्वरमाणा पुनःपुनः ।
विलम्बमाना विवशा कीचकस्य निवेशनम् ॥ ४.१९.६ ॥
A de belos cabelos partiu, apressando-se repetidas vezes e demorando-se impotente, rumo à morada de Kīcaka.
4.19.7
तां मृगीमिव वित्रस्तां दृष्ट्वा कृष्णां समागताम् ।
उत्पपातासनात्तूर्णं नावं लब्ध्वेव पारगः ॥ ४.१९.७ ॥
Ao ver Kṛṣṇā aproximar-se, assustada como uma corça, Kīcaka levantou-se de um salto do assento, como quem encontra um barco para atravessar.
4.19.8
श्लक्ष्णं चोवाच वाक्यं स कीचकः काममूर्च्छितः ।
स्वागतं ते सुकेशान्ते सुव्युष्टा रजनी मम ॥ ४.१९.८ ॥
Kīcaka, tomado pelo desejo, falou com palavras suaves: "Seja bem-vinda, de belos cabelos; minha noite amanheceu bem."
4.19.9
स्वामिनी त्वमनुप्राप्ता चिरस्य भवनं शुभे ।
कुरुष्व च मयि प्रीतिं वशं चोपानयस्व माम् ॥ ४.१९.९ ॥
"Ó venturosa, chegaste à minha casa como senhora depois de muito tempo; mostra-me afeto e põe-me sob o teu domínio."
4.19.10
प्रतिगृह्णीष्व मे भोगांस्त्वदर्थमुपकल्पितान् ।
सर्वरत्नमयीं मालां कुण्डले च हिरण्मये ॥ ४.१९.१० ॥
"Aceita os prazeres que preparei para ti: uma guirlanda de todas as joias e brincos de ouro."
4.19.11
वासांसि चन्दनं माल्यं धूपशुद्धां च वारुणीम् ।
प्रतिगृह्णीष्व भद्रं ते विहर त्वं यथेच्छसि।
प्रीत्या मे कुरु मद्माक्षि प्रसादं प्रियदर्शने ॥ ४.१९.११ ॥
"Aceita vestes, sândalo, uma guirlanda e vinho purificado com incenso; que te aconteça o bem. Diverte-te como desejares. Ó de olhos embriagados, de bela visão, concede-me o teu favor com afeto."
4.19.12
स्वास्तीर्णमस्ति शयनं सितसूक्ष्मोत्तरच्छदम् ।
अत्रारुह्य मया सार्धं पिबेमां वरवारुणीम् ॥ ४.१९.१२ ॥
"Aqui há um leito bem estendido, com uma fina cobertura branca. Sobe comigo e bebe este excelente vinho."
4.19.13
भजस्व मां विशालाक्षि भर्ता ते सदृशोस्म्यहम् ।
उपसर्प वरारोहे मेरुमर्कप्रभा यथा ॥ ४.१९.१३ ॥
Ó de olhos grandes, aceita-me; sou digno do teu marido. Ó de belos quadris, aproxima-te de mim como a luz do sol se aproxima do monte Meru.
4.19.14
स मूढः कीचकस्तत्र प्राप्तां राजीवलोचनाम् ।
अब्रवीद्द्रौपदीं दृष्ट्वा दुरात्मा ह्यात्मसंमतः ॥ ४.१९.१४ ॥
Ao ver Draupadī, de olhos de lótus, que ali chegara, aquele Kīcaka insensato, de mente perversa e guiado pela própria vontade, falou-lhe.
4.19.15
कीचकेनैवमुक्ता सा द्रौपदी वरवर्णिनी ।
अब्रवीत्तमनाचारं नेदृशं वक्तुमर्हसि ॥ ४.१९.१५ ॥
Assim interpelada por Kīcaka, Draupadī, de excelente compleição, disse àquele homem de conduta imprópria: "Não deverias dizer tais palavras."
4.19.16
नाहं शक्या त्वया स्प्रष्टुं श्वपचेनेव ब्राह्मणी ।
गन्तुमिच्छसि दुर्बुद्धे गतिं दुर्गतरान्तराम् ॥ ४.१९.१६ ॥
Não podes tocar-me, como um cozinheiro pária não pode tocar numa brâmane. Ó de mente perversa, desejas ir para um destino ainda mais miserável.
4.19.17
यत्र गच्छन्ति बहवः परदाराभिमर्शकाः ।
नराः संभिन्नमर्यादाः कीटवच्चाशुभाश्रयाः ॥ ४.१९.१७ ॥
Para o lugar aonde vão muitos homens que tocam nas mulheres alheias, que quebraram os limites do decoro e habitam lugares impuros como vermes.
4.19.18
अप्रैषीन्मां सुराहारीं सुदेष्णा त्वन्निवेशनम् ।
तस्यै नयिष्ये मदिरां भगिनी तृषिता तव ॥ ४.१९.१८ ॥
Sudeṣṇā enviou-me à tua casa para buscar vinho. Levarei vinho para ela, pois a tua irmã está com sede.
4.19.19
पिपासिता च कैकेयी तूर्णं मामादिशत्ततः ।
दीयतां मे सुरा शीघ्रं सूतपुत्र व्रजाम्यहम् ॥ ४.१९.१९ ॥
Sedenta, a Kaikeyī ordenou-me de imediato: «Filho do cocheiro, dá-me vinho depressa; já vou.»
4.19.20
अन्या भद्रे हरिष्यन्ति राजपुत्र्याः सुरामिमाम् ।
किं त्वं यास्यसि कल्याणि मदर्थं त्वमिहागता ॥ ४.१९.२० ॥
Kīcaka disse: «Boa senhora, outras criadas levarão este vinho à princesa. Formosa, vieste aqui por minha causa; por que irias embora?»
4.19.21
इत्युक्त्वा दक्षिणे पाणौ सूतपुत्रः परामृशत् ।
सा गृहीता विधून्वन्ती भूमौ निक्षिप्य भाजनम् ।
सभां शरणमाधावद्यत्र राजा युधिष्ठिरः ॥ ४.१९.२१ ॥
Dito isto, o filho do cocheiro segurou-lhe a mão direita. Apanhada, ela se soltou, pousou o vaso no chão e correu em busca de refúgio para a assembleia onde estava o rei Yudhiṣṭhira.
4.19.22
तां कीचकः प्रधावन्तीं केशपक्षे परामृशत् ।
पातयित्वा तु तां भूमौ सूतपुत्रः पदाऽवधीत् ॥ ४.१९.२२ ॥
Kīcaka agarrou-a pela trança de cabelo enquanto ela corria. Atirando-a ao chão, o filho do cocheiro bateu-lhe com o pé.
4.19.23
सभायां पश्यतो राज्ञो विराटस्य महात्मनः ।
ब्राह्मणानां च वृद्धानां क्षत्रियाणां च पश्यतां ॥ ४.१९.२३ ॥
Na assembleia, enquanto o magnânimo rei Virāṭa observava, e enquanto brâmanes, anciãos e kṣatriyas também observavam.
4.19.24
तस्याः पादाभितप्ताया मुखाद्रुधिरमास्रवत् ॥ ४.१९.२४ ॥
Da boca, atingida e atormentada pelo pé, começou a correr sangue.
4.19.25
ततो दिवाकरेणाशु राक्षसः संनियोजितः ।
स कीचकमपोवाह वातवेगेन भारत ॥ ४.१९.२५ ॥
Então o demônio, rapidamente impelido pelo sol, levou Kīcaka embora com a velocidade do vento, ó Bhārata.
4.19.26
स पपात तदा भूमौ रक्षोबलसमीरितः ।
विघूर्णमानो निश्चेष्टश्छिन्नमूल इव द्रुमः ॥ ४.१९.२६ ॥
Arremessado pela força do demônio, ele então caiu ao chão, cambaleando e imóvel, como uma árvore de raízes cortadas.
4.19.27
तां दृष्ट्वा तत्र ते सभ्या हाहाभूताः समन्ततः ।
न युक्तं सूतपुत्रेति कीचकेति च तेऽवदन्।
किमियं वध्यते बाला कृपणा चाप्यबान्धवा ॥ ४.१९.२७ ॥
Ao vê-la ali, todos os membros da assembleia gritaram de consternação por todos os lados, dizendo: 'Isto não é próprio, Kīcaka, filho de cocheiro! Por que se espanca esta jovem indefesa e sem parentes?'
4.19.28
तस्यामासन्हि ते पार्थाः सभायां भ्रातरस्तथा ।
अमृष्यमाणाः कृष्णायाः कीचकेन पदा वधं ॥ ४.१९.२८ ॥
Naquela assembleia, os filhos de Pṛthā e seus irmãos não suportaram o golpe com o pé que Kīcaka desferiu contra Kṛṣṇā.
4.19.29
तां दृष्ट्वा भीमसेनस्य क्रोधादास्रमवर्तत ।
धूमोच्छ्वासः समभवन्नेत्रे चोच्छ्रितपक्ष्मणी ।
सस्वेदा भ्रुकुटी चोग्रा ललाटे समवर्तत ॥ ४.१९.२९ ॥
Ao vê-la, lágrimas de ira brotaram em Bhīmasena; do seu hálito pareceu sair fumaça, seus olhos ficaram abertos com os cílios erguidos, e uma carranca feroz com suor apareceu em sua testa.
4.19.30
तस्य भीमो वधप्रेप्सुः कीचकस्य दुरात्मनः ।
दन्तैर्दन्तांस्तदा रोपान्निष्पिपेष महामनाः ॥ ४.१९.३० ॥
Bhīma, de grande coração, desejando matar aquele Kīcaka de mente perversa, então rangeu os dentes com fúria.
4.19.31
भूयः संचरितः क्रुद्धः सहसोत्थाय चासनात् ।
निरैक्षत द्रुमं दीर्घं राजानं चाप्यवैक्षत ॥ ४.१९.३१ ॥
De novo, irado, levantou-se de repente do assento, olhou para a árvore alta e também olhou para o rei.
4.19.32
वधमाकाङ्क्षमाणं तं कीचकस्य दुरात्मनः ।
आकारेणैव भीमं स प्रत्यपेधद्युधिष्ठिरः ॥ ४.१९.३२ ॥
Yudhiṣṭhira, apenas com um gesto, conteve Bhīma, que desejava a morte do malvado Kīcaka.
4.19.33
तस्य राजा शनैः संज्ञां कुन्तीपुत्रो युधिष्ठिरः ।
चकार भीमसेनस्य रोषाविष्टस्य धीमतः ॥ ४.१९.३३ ॥
O rei Yudhiṣṭhira, filho de Kuntī, atraiu lentamente para si a atenção do sábio Bhīmasena, cheio de ira.
4.19.34
प्रत्याख्यानं तदा चाह कङ्को नाम युधिष्ठिरः ॥ ४.१९.३४ ॥
Então Yudhiṣṭhira, chamado Kaṅka, falou recusando.
4.19.35
सूद मा साहसं कार्षीः फलितोऽयं वनस्पतिः ।
नात्र शुष्काणि काष्ठानि सन्ति यानि च कानि च ॥ ४.१९.३५ ॥
Cozinheiro, não cometas tal ato precipitado; esta árvore está carregada de frutos. Aqui não há lenha seca, nem nada semelhante.
4.19.36
यदि ते दारुकृत्यं स्यान्निष्क्रम्य नगराद्बहिः ।
समूलं शातयेर्वृक्षं श्रमस्ते न भविष्यति ॥ ४.१९.३६ ॥
Se tens trabalho de cortar lenha, sai para fora da cidade e derruba esta árvore com raiz e tudo; o teu esforço não será em vão.
4.19.37
यस्य चार्द्रस्य वृक्षस्य शीतच्छायां समाश्रयेत् ।
न तस्य पर्णे द्रुह्येत पूर्ववृत्तमनुस्मरन् ॥ ४.१९.३७ ॥
Quem se abriga na sombra fresca de uma árvore verdejante não deve prejudicar nem uma de suas folhas, lembrando-se de seus antigos benefícios.
4.19.38
न क्रोधकालसमयः सूद मा चापलं कृथाः ।
अपूर्णोऽयं द्विपक्षोनो नेदं बलवतां बहु ॥ ४.१९.३८ ॥
Cozinheiro, este não é momento de ira; não ajas com precipitação. Isto está incompleto, falta de ambos os lados; para os fortes não é muito.
4.19.39
अथाङ्गुष्ठेनावमृद्गादङ्गुष्ठं तत्र धर्मराट् ।
प्रबोधनभयाद्राज्ञो भीमं तं प्रत्यषेधयत् ॥ ४.१९.३९ ॥
Então o rei do dharma pressionou o polegar de Bhīma com o seu próprio polegar e, temendo que o rei acordasse, o conteve.
4.19.40
भीमसेनस्तु तद्वाक्यं श्रुत्वा परपुरञ्जयः ।
सहसोत्पतितं क्रोधं न्ययच्छद्धृतिमान्बलात् ।
इङ्गितज्ञः स तु भ्रातुस्तूष्णीमासीद्वृकोदरः ॥ ४.१९.४० ॥
Bhīmasena, conquistador de cidades inimigas, ouviu aquelas palavras e, firme, conteve à força a ira que subitamente se erguera; conhecendo os sinais do irmão, Vṛkodara permaneceu em silêncio.
4.19.41
भीमस्य च समारम्भं दृष्ट्वा राज्ञोऽस्य चेष्टितम् ।
द्रौपदी चाधिकं क्रोधात्प्रारुदत्सा पुनःपुनः ॥ ४.१९.४१ ॥
Ao ver o esforço de Bhīma e a conduta daquele rei, Draupadī, tomada pela ira, chorou muito, repetidas vezes.
4.19.42
कीचकेनानुगमनात्कृष्णा ताम्रायतेक्षणा ।
सभाद्वारमुपगम्य रुदन्ती वाक्यमब्रवीत् ॥ ४.१९.४२ ॥
Porque Kīcaka a seguira, Kṛṣṇā, de olhos longos e avermelhados, chegou à porta do salão de assembleias e, chorando, disse estas palavras.
4.19.43
अवेक्षमाणा सुश्रोणी पतींस्तान्दीनचेतसः ।
आकारं परिरक्षन्ती प्रतिज्ञां धर्मसंयुताम्।
दह्यमानेव रौद्रेण चक्षुषा द्रुपदात्मजा ॥ ४.१९.४३ ॥
Olhando para aqueles esposos de espírito abatido, preservando a forma de seu voto unido ao dharma, a filha de Drupada, de belos quadris, parecia arder com olhos ferozes.
4.19.44
प्रजारक्षणशीलानां राज्ञां ह्यमिततेजसाम् ।
कार्याऽनुपालनं नित्यं धर्मे सत्ये च तिष्ठताम् ॥ ४.१९.४४ ॥
Para reis de esplendor incomensurável, cuja natureza é proteger os súditos, o cumprimento do dever pertence sempre àqueles que permanecem firmes no dharma e na verdade.
4.19.45
स्वप्रजायां प्रजायां च विशेषं नाधिगच्छताम् ।
प्रियेष्वपि च वध्येषु समत्वं ये समाश्रिताः ॥ ४.१९.४५ ॥
Aqueles que não fazem distinção entre seus próprios súditos e os de outros, e se acolhem à equanimidade tanto para com os queridos quanto para com os que merecem castigo.
4.19.46
विवादेषु प्रवृत्तेषु समं कार्यानुदर्शिना ।
राज्ञा धर्मासनस्थेन जितौ लोकावुभावपि ॥ ४.१९.४६ ॥
Quando surgem disputas, o rei que, sentado no trono do dharma, julga com imparcialidade e clara visão do caso, conquista ambos os mundos.
4.19.47
राजन्धर्मासनस्थो हि रक्ष मां त्वमनागसम् ॥ ४.१९.४७ ॥
Ó rei, tu que estás sentado no trono do dharma, protege-me, eu que sou sem culpa.
4.19.48
अहं त्वनपराध्यन्ती कीचकेन दुरात्मना ।
पश्यतस्ते महाराज हता पादेन दासिवात् ॥ ४.१९.४८ ॥
Eu, sem ofensa alguma, fui golpeada com o pé pelo perverso Kīcaka, ó grande rei, enquanto tu olhavas, como uma escrava.
4.19.49
त्वत्समक्षं नृपश्रेष्ठ निष्पिष्टा वसुधातले ।
अनागसं कृपार्हां मां स्त्रियं त्वं परिपालय ॥ ४.१९.४९ ॥
Ó melhor dos reis, na tua presença fui esmagada sobre a terra. Sou inocente, digna de compaixão, uma mulher; tu deves proteger-me.
4.19.50
रक्ष मां कीचकाद्भीतां धर्मं रक्ष नरेश्वर ।
मत्स्याधिप प्रजा रक्ष पिता पुत्रानिवौरसान् ॥ ४.१९.५० ॥
Ó senhor dos homens, protege-me, aterrorizada por Kīcaka; protege o dharma. Ó senhor dos Matsya, protege os teus súbditos como um pai protege os seus filhos de sangue.
4.19.51
यस्त्वधर्मेण कार्याणि मोहात्मा कुरुते नृपः ।
अचिरात्तं दुरात्मानं वशे कुर्वन्ति शत्रवः ॥ ४.१९.५१ ॥
Ao rei que, de alma iludida, age de modo injusto, os inimigos logo o colocam sob seu domínio, a esse de alma perversa.
4.19.52
मत्स्यानां कुलजस्त्वं हि तेषां सत्यं परायणम् ।
त्वं किलैवंविधो जातः कुले धर्मपरायणे ॥ ४.१९.५२ ॥
Nasceste na linhagem dos Matsya, para quem a verdade é o refúgio supremo; tu, sendo de tal natureza, nasceste numa família devotada ao dharma.
4.19.53
अतस्त्वाहमभिक्रन्दे शरणार्थं नराधिप ।
त्राहि मामद्य राजेन्द्र कीचकात्पापपूरुषात् ॥ ४.१९.५३ ॥
Por isso, ó senhor dos homens, clamo por ti em busca de refúgio. Ó rei dos reis, salva-me hoje de Kīcaka, esse homem pecador.
4.19.54
अनाथामिह मां ज्ञात्वा कीचकः पुरुषाधमः ।
प्रहरत्येव नीचात्मा न तु धर्ममवेक्षते ॥ ४.१९.५४ ॥
Sabendo-me aqui sem protetor, Kīcaka, o mais vil dos homens, de alma baixa, continua a golpear-me; ele não olha de modo algum para o dharma.
4.19.55
अकार्याणामनारम्भात्कार्याणामनुपालनात् ।
प्रजासु ये सुवृत्तास्ते स्वर्गमायान्ति भूमिपाः ॥ ४.१९.५५ ॥
Os reis que se abstêm do que não deve ser feito, cumprem o que deve ser feito e se comportam bem para com seus súditos, vão para o céu.
4.19.56
कार्याकार्यविशेषज्ञाः कामकारेण पार्थिवाः ।
प्रजासु किल्बिषं कृत्वा नरकं यान्त्यधोमुखाः ॥ ४.१९.५६ ॥
Os reis que conhecem a distinção entre o que deve e o que não deve ser feito, mas que, agindo por desejo, cometem pecado contra seus súditos, descem de cabeça para baixo ao inferno.
4.19.57
नैव यज्ञैर्न वा दानैर्न गुरोरुपसेवनात् ।
प्राप्नुवन्ति तथा धर्मं यथा कार्यानुपालनात् ॥ ४.१९.५७ ॥
Nem por sacrifícios, nem por doações, nem servindo ao mestre, obtém-se o dharma como ao cumprir o que deve ser feito.
4.19.58
अपि चेदं पुरा ब्रह्मा प्रोवाचेन्द्राय पृच्छते ।
द्वन्द्वं कार्यमकार्यं च लोके चासीत्परं यथा ॥ ४.१९.५८ ॥
Outrora Brahmā também declarou isto a Indra, que perguntou: o par do que deve e do que não deve ser feito no mundo é tão supremo quanto é.
4.19.59
धर्माधर्मौ पुनर्द्वन्द्वं विनियुक्तमथापि वा ।
क्रियाणामक्रियाणां च प्रापणे पुण्यपापयोः ॥ ४.१९.५९ ॥
O dharma e o adharma são novamente um par, designado para a obtenção do mérito e do pecado por meio de ações e não ações.
4.19.60
प्रजायां सृज्यमानायां पुरा ह्येतदुदाहृतम् ।
एतद्वो मानुषाः सम्यक्कार्यं द्वन्द्वत्रयं भुवि ॥ ४.१९.६० ॥
Isto foi declarado outrora, quando as criaturas estavam sendo criadas. Ó homens, estes três pares estão corretamente atribuídos ao vosso dever na terra.
4.19.61
अस्मिन्सुनीते दुर्नीते लभते कर्मजं फलम् ।
कल्याणकारी कल्याणं पापकारी च पापकम् ॥ ४.१९.६१ ॥
Na boa conduta ou na má, o homem obtém o fruto nascido de suas ações: quem faz o bem obtém o bem, e quem faz o mal obtém o mal.
4.19.62
तेन गच्छति संसर्गं स्वर्गाय नरकाय वा ।
सुकृतं दुष्कृतं वाऽपि कृत्वा मोहेन मानवः ।
पश्चात्तापेन तप्येत स्वबुद्ध्या मरणं गतः ॥ ४.१९.६२ ॥
Por esse ato ele vai à companhia do céu ou do inferno. Tendo feito o bem ou o mal por ilusão, o homem depois se atormenta com o remorso, e alcança a morte por seu próprio entendimento.
4.19.63
एवमुक्त्वा परं वाक्यं विससर्ज शतक्रतुम् ।
शक्रोप्यापृच्छ्य ब्रह्माणं देवराज्यमपालयत् ॥ ४.१९.६३ ॥
Tendo dito essas palavras supremas, despediu Śatakratu (Indra). Também Indra, tendo se despedido de Brahmā, protegeu o reino dos deuses.
4.19.64
यथोक्तं देवराजेन ब्रह्मणा परमेष्ठिना ।
तथा त्वमपि राजेन्द्र कार्याकार्ये स्थिरो भव ॥ ४.१९.६४ ॥
Assim como foi dito por Indra, senhor dos deuses, e pelo supremo Brahmā, assim também tu, ó senhor dos reis, sê firme no que deve ser feito e no que não deve ser feito.