மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 5.33
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
5.33.1
द्वाःस्थं प्राह महाप्राज्ञो धृतराष्ट्रो महीपतिः ।
विदुरं द्रष्टुमिच्छामि तमिहानय मा चिरम् ॥ ५.३३.१ ॥
மகாபிரஜ்ஞரான மன்னன் திருதராஷ்டிரன் வாயிற்காவலனிடம் கூறினான்: 'விதுரனைக் காண விரும்புகிறேன். அவனை இங்கே அழைத்து வா, தாமதிக்காதே.'
5.33.2
प्रहितो धृतराष्ट्रेण दूतः क्षत्तारमब्रवीत् ।
ईश्वरस्त्वां महाराजो महाप्राज्ञ दिदृक्षति ॥ ५.३३.२ ॥
திருதராஷ்டிரனால் அனுப்பப்பட்ட தூதன் க்ஷத்தாவிடம் கூறினான்: 'மகாபிரஜ்ஞரே, மாமன்னர், எஜமானர் உங்களைக் காண விரும்புகிறார்.'
5.33.3
एवमुक्तस्तु विदुरः प्राप्य राजनिवेशनम् ।
अब्रवीद्धृतराष्ट्राय द्वाःस्थं मां प्रतिवेदय ॥ ५.३३.३ ॥
இவ்வாறு கூறப்பட்ட விதுரன் அரண்மனையை அடைந்து திருதராஷ்டிரனிடம் கூறினான்: 'வாயிற்காவலனிடம் நான் வந்திருப்பதைத் தெரிவி.'
5.33.4
विदुरोऽयमनुप्राप्तो राजेन्द्र तव शासनात् ।
द्रुष्टुमिच्छति ते पादौ किं करोतु प्रशाधि माम् ॥ ५.३३.४ ॥
வாயிற்காவலன் கூறினான்: 'மன்னர்களின் தலைவரே, உங்கள் கட்டளைப்படி விதுரன் வந்திருக்கிறார்; உங்கள் பாதங்களைக் காண விரும்புகிறார். அவர் என்ன செய்யட்டும்? எனக்கு ஆணையிடுங்கள்.'
5.33.5
प्रवेशय महाप्रज्ञं विदुरं दीर्घदर्शिनम् ।
अहं हि विदुरस्यास्य नाकल्पो जातु दर्शने ॥ ५.३३.५ ॥
திருதராஷ்டிரன் கூறினான்: 'மகாபிரஜ்ஞரும் தொலைநோக்குள்ளவருமான விதுரனை உள்ளே அழைத்து வா. விதுரனைக் காண்பது எனக்கு ஒருபோதும் தகாததன்று.'
5.33.6
प्रविशान्तःपुरं क्षत्तर्महारादजस्य धीमतः ।
न हि ते दर्शनेऽकल्पो जातु राजाऽब्रवीद्धि माम् ॥ ५.३३.६ ॥
வாயிற்காவலன் கூறினான்: 'க்ஷத்தாவே, அந்தப்புரத்துக்குள் செல். அந்த அறிவுள்ள மன்னரை நீ காண்பது ஒருபோதும் தகாததன்று; மன்னர் எனக்கு இவ்வாறு கூறினார்.'
5.33.7
ततः प्रविश्य विदुरो धृतराष्ट्रनिवेशनम् ।
अब्रवीत्प्राञ्जलिर्वाक्यं चिन्तयानं नराधिपम् ॥ ५.३३.७ ॥
பின்னர் விதுரர் திருதராஷ்டிரனின் மாளிகையில் நுழைந்து, கைகூப்பியவாறு, சிந்தையில் ஆழ்ந்திருந்த அந்த மன்னனிடம் இவ்வார்த்தைகளைச் சொன்னார்.
5.33.8
विदुरोऽहं महाप्राज्ञ संप्राप्तस्तव शासनात् ।
यदि किंचन कर्तव्यमयमस्मि प्रशाधि माम् ॥ ५.३३.८ ॥
விதுரன்: மகாபுத்திமானே, உன் கட்டளையால் நான் வந்திருக்கிறேன். ஏதேனும் செய்யவேண்டுமாயின், இதோ நான் இருக்கிறேன்; எனக்கு ஆணையிடுக.
5.33.9
सञ्जयो विदुर प्राप्तो गर्हयित्वा च मां गतः ।
अजातशत्रोः श्वो वाक्यं सभामध्ये स वक्ष्यति ॥ ५.३३.९ ॥
திருதராஷ்டிரன்: விதுரா, சஞ்சயன் வந்தான்; என்னைக் கண்டித்துவிட்டுச் சென்றான். நாளை அஜாதசத்ரு (யுதிட்டிரனின்) சொற்களை சபையின் நடுவில் அவன் சொல்வான்.
5.33.10
तस्याद्य कुरुवीरस्य न विज्ञातं वचो मया ।
तन्मे दहति गात्राणि तदकार्षीत्प्रजागरम् ॥ ५.३३.१० ॥
திருதராஷ்டிரன்: இன்று அந்தக் குருவீரனின் சொல்லை நான் அறியவில்லை. அதுவே என் உறுப்புகளைச் சுடுகிறது; அதுவே என்னை விழித்திருக்கச் செய்தது.
5.33.11
आग्रतो दह्यमानस्य श्रेयो यदनुपश्यसि ।
तद्ब्रूहि त्वं हि नस्तात धर्मार्थकुशलो ह्यसि ॥ ५.३३.११ ॥
திருதராஷ்டிரன்: எதிரில் எரிந்துகொண்டிருக்கும் எனக்கு, நீ காணும் நன்மையை சொல்லு, அன்பனே; நீ தர்மத்திலும் அர்த்தத்திலும் வல்லவன் அல்லவா.
5.33.12
यतः प्राप्तः सञ्जयः पाण्डवेभ्यो ।
न मे यथावन्मनसः प्रशान्तिः ।
सर्वेन्द्रियाण्यप्रकृतिं गतानि ।
किं वक्ष्यतीत्येव मेऽद्य प्रचिन्ता ॥ ५.३३.१२ ॥
திருதராஷ்டிரன்: பாண்டவர்களிடமிருந்து சஞ்சயன் வந்ததால், என் மனத்தின் அமைதி முன்போல் இல்லை; என் புலன்கள் அனைத்தும் இயல்பிலிருந்து விலகிவிட்டன. "அவன் இப்போது என்ன சொல்லப்போகிறான்?" என்பதே இன்று என் கவலை.
5.33.13
तन्मे ब्रूहि विदुर त्वं यथाव-
न्मनीषितं सर्वमजातशत्रोः ।
यथा न नस्तात हितं भवेच्च ।
प्रजाश्च सर्वाः सुखिता भवेयुः ॥ ५.३३.१३ ॥
விதுரா, அஜாதசத்ருவின் விரும்பிய அனைத்தையும் சரியாகச் சொல். அதனால் நமக்கு நன்மை உண்டாகட்டும், எல்லா மக்களும் மகிழ்ச்சியாக இருக்கட்டும், அன்பு மகனே.
5.33.14
अभियुक्तं बलवता दुर्बलं हीनसाधनम् ।
हृतस्वं कामिनं चोरमाविशन्ति प्रजागराः ॥ ५.३३.१४ ॥
பலவானால் குற்றம் சாட்டப்பட்டவனும், பலவீனனும், வளமற்றவனும், செல்வம் பறிக்கப்பட்டவனும், காமுகனும், திருடனும் ஆகியவர்களுள் விழிப்பு (கவலைகள்) புகுகின்றன.
5.33.15
कच्चिदेतैर्महादोषैर्न स्पृष्टोऽसि नराधिप ।
कच्चिच्च परवित्तेषु गृद्ध्यन्न परितप्यसे ॥ ५.३३.१५ ॥
மன்னா, இந்தப் பெருங்குற்றங்களால் நீ தீண்டப்படவில்லையா? பிறர் செல்வத்தில் பேராசை கொண்டு நீ துன்புறவில்லையா?
5.33.16
श्रोतुमिच्छामि ते धर्म्यं परं नैश्रेयसं वचः ।
अस्मिन्रादर्षिवंशे हि त्वमेकः प्राज्ञसंमतः ॥ ५.३३.१६ ॥
உன்னிடமிருந்து தர்மத்திற்கு ஏற்ற, உயர்ந்த, நிச்சய நன்மை தரும் சொல்லைக் கேட்க விரும்புகிறேன்; இந்த ராஜரிஷி வம்சத்தில் நீயே அறிவாளிகளால் மதிக்கப்படுபவன்.
5.33.17
राजा लक्षणसंपन्नस्त्रैलोक्यस्याधिपो भवेत् ।
प्रेष्यस्ते प्रेषितश्चैव धृतराष्ट्र युधिष्ठिरः ॥ ५.३३.१७ ॥
அரசனுக்குரிய இலக்கணங்களுடன் கூடியவன் மூவுலகிற்கும் அதிபதியாகலாம்; திருதராஷ்டிரா, யுதிஷ்டிரன் உனது ஏவலனும், உன்னால் அனுப்பப்பட்டவனும் ஆவான்.
5.33.18
विपरीततरश्च त्वं भागधेये न संमतः ।
अर्चिषां प्रक्षयाच्चैव धर्मात्मा धर्मकोविदः ॥ ५.३३.१८ ॥
நீ விதிக்கு மாறானவன்; அதனால் நற்பேறில் நீ ஏற்கப்படவில்லை. ஆனால் தர்மாத்மாவும் தர்மமறிந்தவனுமான யுதிஷ்டிரன் அக்னிச்சுடர்களின் அழிவிலிருந்தே வந்தவன்.
5.33.19
आनृशंस्यादनुक्रोशाद्धर्मात्सत्यात्पराक्रमात् ।
गुरुत्वात्त्वयि संप्रेक्ष्य बहून्क्लेशांस्तितिक्षते ॥ ५.३३.१९ ॥
கருணை, இரக்கம், தர்மம், உண்மை, வீரம் ஆகியவற்றாலும், உன் பெருமையைக் கருதியும், அவர் பல துன்பங்களைப் பொறுத்துக்கொள்கிறார்.
5.33.20
दुर्योधने सौबले च कर्णे दुःशासने तथा ।
एतेष्वैश्वर्यमाधाय कथं त्वं भूतिमिच्छसि ॥ ५.३३.२० ॥
துரியோதனன், சௌபலன் (சகுனி), கர்ணன், துச்சாசனன் ஆகியோரிடம் ஐஸ்வரியத்தை ஒப்படைத்து, நீ எப்படி நலத்தை விரும்புகிறாய்?
5.33.21
आत्मज्ञानं समारम्भस्तितिक्षा धर्मनित्यता ।
यमर्थान्नापकर्षन्ति स वै पण्डित उच्यते ॥ ५.३३.२१ ॥
ஆத்ம ஞானம், முயற்சி, பொறுமை, தர்மத்தில் நிலைத்த பற்று — எவனை இவை தன் நோக்கங்களிலிருந்து விலக்க முடியாதோ, அவனே பண்டிதன் எனப்படுகிறான்.
5.33.22
एकस्माद्वृक्षाद्यज्ञपात्राणि राज-
न्स्रुक्व द्रोणी पेठनीपीडने च।
एतस्माद्राजन्ब्रुवतो मे निबोध ।
एकस्माद्वै जायतेऽसच्च सच्च ॥ ५.३३.२२ ॥
ஓ அரசே! ஒரே மரத்திலிருந்து யாக பாத்திரங்கள் — ஸ்ருக், த்ரோணி, பேடநீ, பீடன பாத்திரம் ஆகியவை செய்யப்படுகின்றன. அரசே, நான் சொல்வதைக் கேள்: அந்த ஒன்றிலிருந்தே அசத்தும் சத்தும் பிறக்கின்றன.
5.33.23
निषेवते प्रशस्तानि निन्दितानि न सेवते ।
अनास्तिकः श्रद्दधान एतत्पण्डितलक्षणम् ॥ ५.३३.२३ ॥
நல்லவற்றைப் பின்பற்றி, இழிவானவற்றை விலக்குபவன், நாத்திகன் அல்லாமல் நம்பிக்கையுடையவன் — இதுவே பண்டிதனின் அடையாளம்.
5.33.24
क्रोधो हर्षश्च दर्पश्च ह्रीः स्तम्भो मान्यमानिता ।
यमर्थान्नापकर्षन्ति स वै पण्डित उच्यते ॥ ५.३३.२४ ॥
கோபம், மகிழ்ச்சி, செருக்கு, வெட்கம், பிடிவாதம், மதிக்கப்படுவதில் அகங்காரம் — எவனை இவை தன் நோக்கத்திலிருந்து விலக்க முடியாதோ, அவனே பண்டிதன் எனப்படுகிறான்.
5.33.25
यस्य कृत्यं न जानन्ति मन्त्रं वा मन्त्रितं परे ।
कृतमेवास्य जानन्ति स वै पण्डित उच्यते ॥ ५.३३.२५ ॥
யாருடைய செயலையும் ஆலோசனையையும் பிறர் அறியமாட்டார்களோ, செய்து முடித்ததை மட்டுமே அறிவார்களோ, அவரே உண்மையில் பண்டிதர் எனப்படுகிறார்.
5.33.26
यस्य कृत्यं न विघ्नन्ति शीतमुष्णं भयं रतिः ।
समृद्धिरसमृद्धिर्वा स वै पण्डित उच्यते ॥ ५.३३.२६ ॥
குளிரும் வெப்பமும், அச்சமும் மகிழ்ச்சியும், செழிப்பும் வறுமையும் யாருடைய செயலைத் தடுக்கவில்லையோ, அவரே உண்மையில் பண்டிதர் எனப்படுகிறார்.
5.33.27
यस्य संसारिणी प्रज्ञा धर्मार्थावनुवर्तते ।
कामादर्थं वृणीते यः स वै पण्डित उच्यते ॥ ५.३३.२७ ॥
எவருடைய அறிவு உலகியல் நோக்கில் சென்று தர்மத்தையும் அர்த்தத்தையும் பின்பற்றுகிறதோ, காமத்தால் அல்ல, அர்த்தத்தையே தேர்ந்தெடுப்பவரோ, அவரே உண்மையில் பண்டிதர் எனப்படுகிறார்.
5.33.28
यथाशक्ति चिकीर्षन्ति यथाशक्ति च कुर्वते ।
किंचिदवमन्यन्ते नराः पण्डितबुद्धयः ॥ ५.३३.२८ ॥
பண்டித புத்தியுடையவர்கள் தம் சக்திக்கேற்ப செய்ய விரும்புகிறார்கள், தம் சக்திக்கேற்ப செய்கிறார்கள், எதையும் சிறிதளவும் அவமதிப்பதில்லை.
5.33.29
क्षिप्रं विजानाति चिरं श्रृणोति ।
विज्ञाय चार्थं भजते न कामात्।
नासंपृष्टो ह्युपयुङ्क्ते परार्थे ।
तत्प्रज्ञानं प्रथमं पण्डितस्य ॥ ५.३३.२९ ॥
விரைவில் புரிந்துகொள்கிறான், நீண்ட நேரம் கேட்கிறான். விஷயத்தை அறிந்த பின்னரே அதில் ஈடுபடுகிறான், ஆசையால் அல்ல. கேட்கப்படாமல் பிறர் காரியத்தில் தலையிடுவதில்லை. இதுவே பண்டிதனின் முதல் அறிவு.
5.33.30
नाप्राप्यमभिवाञ्छन्ति नष्टं नेच्छन्ति शोचितुम् ।
आपत्सु च न मुह्यन्ति नराः पण्डितबुद्धयः ॥ ५.३३.३० ॥
பண்டித புத்தியுடையவர்கள் கிடைக்காததை விரும்புவதில்லை, இழந்ததுக்காக துக்கப்பட விரும்புவதில்லை, ஆபத்துகளில் மயங்குவதில்லை.
5.33.31
निश्चित्य यः प्रक्रमते नान्तर्वसति कर्मणः ।
अवन्ध्यकालो वश्यात्मा स वै पण्डित उच्यते ॥ ५.३३.३१ ॥
நிச்சயித்துச் செயலைத் தொடங்குபவனும், செயலின் நடுவில் தயங்காதவனும், காலத்தை வீணாக்காதவனும், தன்னை அடக்கியவனும் ஆகியவனே பண்டிதன் என்று சொல்லப்படுகிறான்.
5.33.32
आर्यकर्मणि रज्यन्ते भूतिकर्माणि कुर्वते ।
हितं च नाभ्यसूयन्ति पण्डिता भरतर्षभ ॥ ५.३३.३२ ॥
பரதர்களில் சிறந்தவனே, பண்டிதர்கள் உயர்ந்த செயல்களில் மகிழ்ச்சி அடைகின்றனர், நலம் தரும் செயல்களைச் செய்கின்றனர், நன்மையானதைக் கண்டு பொறாமைப்படுவதில்லை.
5.33.33
न हृष्यत्यात्मसंमाने नावमानेन तप्यते ।
गाङ्गो ह्रद इवाक्षोभ्यो यः स पण्डित उच्यते ॥ ५.३३.३३ ॥
தன் மதிப்பினால் மகிழ்வடையாதவனும், அவமானத்தால் வருந்தாதவனும், கங்கையின் ஏரியைப் போல் அசையாதவனுமாகிய அவனே பண்டிதன் என்று சொல்லப்படுகிறான்.
5.33.34
तत्त्वज्ञः सर्वभूतानां योगज्ञः सर्वकर्मणाम् ।
उपायज्ञो मनुष्याणां नरः पण्डित उच्यते ॥ ५.३३.३४ ॥
எல்லா உயிர்களின் தத்துவத்தை அறிந்தவனும், எல்லாச் செயல்களின் யோகத்தை அறிந்தவனும், மனிதர்களின் உபாயத்தை அறிந்தவனுமாகிய மனிதனே பண்டிதன் என்று சொல்லப்படுகிறான்.
5.33.35
प्रवृत्तवाक् चित्रकथ ऊहवान्प्रतिभानवान् ।
आशु ग्रन्थस्य वक्ता च यः स पण्डित उच्यते ॥ ५.३३.३५ ॥
நன்கு பேசுபவனும், அற்புதமான கதை சொல்பவனும், தர்க்கத்தில் வல்லவனும், விரைவான அறிவுடையவனும், நூலை விரைவாக விளக்குபவனுமாகிய அவனே பண்டிதன் என்று சொல்லப்படுகிறான்.
5.33.36
श्रुतं प्रज्ञानुगं यस्य प्रज्ञा चैव श्रुतानुगा ।
असंभिन्नार्यमर्यादः पण्डिताख्यां लभेत सः ॥ ५.३३.३६ ॥
யாருடைய கல்வி அறிவைப் பின்தொடர்கிறதோ, அறிவு கல்வியைப் பின்தொடர்கிறதோ, ஆரியர்களின் மரபை மீறாதவனோ, அவனே பண்டிதன் என்ற பெயரைப் பெறட்டும்.
5.33.37
अर्थं महान्तमासाद्य विद्यामेश्वर्यमेव च ।
विचरत्यसमुन्नद्धो यः स पण्डित उच्यते ॥ ५.३३.३७ ॥
பெரும் செல்வம், கல்வி, ஆட்சி ஆகியவற்றைப் பெற்றும் செருக்கின்றி நடப்பவனே பண்டிதன் என்று சொல்லப்படுகிறான்.
5.33.38
अश्रुतश्च समुन्नद्धो दरिद्रश्च महामनाः ।
अर्थांश्चाकर्मणा प्रेप्सुर्मूढ इत्युच्यते बुधैः ॥ ५.३३.३८ ॥
கல்லாதவனும், செருக்குடையவனும், ஏழையும், பெரிய எண்ணம் கொண்டவனுமாக இருந்தும், செயலின்றிச் செல்வத்தை விரும்புபவனை அறிஞர்கள் மூடன் என்கின்றனர்.
5.33.39
स्वमर्थं यः परित्यज्य परार्थमनुतिष्ठति ।
मिथ्या चरति मित्रार्थे यश्च मूढः स उच्यते ॥ ५.३३.३९ ॥
தன் நலனைக் கைவிட்டு பிறர் நலனைச் செய்பவனும், நண்பனுக்காகப் பொய்யாக நடப்பவனும் மூடன் என்று சொல்லப்படுகிறான்.
5.33.40
अकामान्कामयति यः कामयानान्परित्यजेत् ।
बलवन्तं च यो द्वेष्टि तमाहुर्मूढचेतसम् ॥ ५.३३.४० ॥
தன்னை விரும்பாதவர்களை விரும்பித் தொடர்பவனும், தன்னை விரும்புபவர்களைக் கைவிடுபவனும், வலியவனை வெறுப்பவனும் மூடமனம் கொண்டவன் என்று சொல்லப்படுகிறான்.
5.33.41
अमित्रं कुरुते मित्रं मित्रं द्वेष्टि हिनस्ति च ।
कर्म चारभते दुष्टं तमाहुर्मूढचेतसम् ॥ ५.३३.४१ ॥
நண்பனை எதிரியாக்குபவனும், நண்பனை வெறுத்துத் தீங்கு செய்பவனும், தீய செயலைத் தொடங்குபவனுமான அவனை மூடமனம் கொண்டவன் என்கின்றனர்.
5.33.42
संसारयति कृत्यानि सर्वत्र विचिकित्सते ।
चिरं करोति क्षिप्रार्थे स मूढो भरतर्षभ ॥ ५.३३.४२ ॥
எல்லாச் செயல்களையும் தள்ளிப்போடுகிறவனும், எல்லாவற்றிலும் ஐயுறுகிறவனும், விரைவில் செய்ய வேண்டியதிலும் நீண்ட காலம் எடுப்பவனும் மூடனே, பரத குலத்தின் காளையே.
5.33.43
श्राद्धं पितृभ्यो न ददाति दैवतानि न चार्चति ।
सुहृन्मित्रं न लभते तमाहुर्मूढचेतसम् ॥ ५.३३.४३ ॥
முன்னோருக்குச் சிராத்தம் அளிக்காதவனும், தெய்வங்களை வழிபடாதவனும், நண்பர்களைப் பெறாதவனுமே மூடச் சிந்தையன் என்று சொல்லப்படுகிறான்.
5.33.44
अनाहूतः प्रविशति ह्यपृष्टो बहु भाषते ।
अविश्वस्ते विश्वसिति मूढचेता नराधमः ॥ ५.३३.४४ ॥
அழைக்கப்படாமல் நுழைபவனும், கேட்கப்படாமல் மிகுதியாகப் பேசுபவனும், நம்பத்தகாதவனை நம்புபவனும் — மூடச் சிந்தையுள்ள மனிதர்களில் அதமனே.
5.33.45
परं क्षिपति दोषेण वर्तमानः स्वयं तथा ।
यश्च क्रुध्यत्यनीशानः स च मूढतमो नरः ॥ ५.३३.४५ ॥
தானே அதே குற்றத்தில் இருந்துகொண்டு பிறரை அக்குற்றத்திற்காகக் குறை கூறுபவனும், ஆற்றலற்றவனாய் இருந்தும் சினம் கொள்பவனும் — அவனே மிகு மூடன்.
5.33.46
आत्मनो बलमाज्ञाय धर्मार्थपरिवर्जितम् ।
अलभ्यमिच्छन्नैष्कर्म्यान्मूढबुद्धिरिहोच्यते ॥ ५.३३.४६ ॥
தன் வலிமையை அறிந்தும், தர்மமும் பொருளும் இல்லாமல், அடைய முடியாததை செயலற்ற துறவால் அடைய விரும்புபவன் — இவ்வுலகில் மூடபுத்தியுடையவன் என்று சொல்லப்படுகிறான்.
5.33.47
अशिष्यं शास्ति यो राजन्यश्च शिष्यं न शास्ति च ।
कदर्यं भजते यश्च तमाहुर्मूढचेतसम् ॥ ५.३३.४७ ॥
அரசே! சீடனல்லாதவனுக்குக் கற்பிப்பவனும், சீடனுக்குக் கற்பிக்காதவனும், கஞ்சனைச் சேர்பவனும் — அவனை மூடச் சிந்தையன் என்று சொல்கிறார்கள்.
5.33.48
एकः संपन्नमाश्नाति वस्ते वासश्च शोभनम् ।
योऽसंविभज्य भृत्येभ्यः को नृशंसतरस्ततः ॥ ५.३३.४८ ॥
பணியாளர்களுக்குப் பகிராமல் தனியே நல்ல உணவை உண்பவனும், அழகிய ஆடை உடுப்பவனும் — அவனை விட கொடியவன் யார்?
5.33.49
एकः पापानि कुरुते फलं भुङ्क्ते महाजनः ।
भोक्तारो विप्रमुच्यन्ते कर्ता दोषेण लिप्यते ॥ ५.३३.४९ ॥
ஒருவன் பாவங்களைச் செய்கிறான்; பலனையோ பெரும் மக்கள் அனுபவிக்கிறார்கள். அனுபவிப்பவர்கள் குற்றத்திலிருந்து விடுபடுகிறார்கள்; செய்தவனே குற்றத்தால் கறைபடுகிறான்.
5.33.50
एकं हन्यान्न वा हन्यादिषुर्मुक्तो धनुष्मता ।
बुद्धिर्बुद्धिमतोत्सृष्टा हन्याद्राष्ट्रं सराजकम् ॥ ५.३३.५० ॥
வில்லாளி எய்த அம்பு ஒருவனைக் கொல்லலாம், அல்லது கொல்லாமலும் போகலாம்; ஆனால் அறிவாளி செலுத்திய அறிவு அரசனுடன் முழு நாட்டையும் அழிக்கக்கூடும்.
5.33.51
एकया द्वे विनिश्चित्य त्रींश्चतुर्भिर्वशे कुरु ।
पञ्च जित्वा विदित्वा षट् सप्त हित्वा सुखी भवा ॥ ५.३३.५१ ॥
ஒன்றால் இரண்டைத் தீர்மானித்து, நான்கால் மூன்றை அடக்கு. ஐந்தை வென்று, ஆறையும் ஏழையும் அறிந்து விட்டுவிட்டு, சுகமாக இரு.
5.33.52
एकं विषरसो हन्ति शस्त्रेणैकश्च वध्यते ।
सराष्ट्रं सप्रजं हन्ति राजानं मन्त्रपिप्लवः ॥ ५.३३.५२ ॥
நஞ்சின் சாறு ஒருவனைக் கொல்கிறது; ஆயுதத்தால் ஒருவன் வதைக்கப்படுகிறான். ஆனால் ஆலோசனையின் கேடு அரசனையும், நாட்டையும் குடிமக்களுடன் சேர்த்து அழிக்கிறது.
5.33.53
एकः स्वादु न भुञ्जीत एकश्चार्थान्न चिन्तयेत् ।
एको न गच्छेदध्वानं नैकः सुप्तेषु जागृयात् ॥ ५.३३.५३ ॥
தனியாக சுவையான உணவை உண்ணக்கூடாது; தனியாக காரியங்களைப் பற்றி சிந்திக்கக்கூடாது. தனியாக வழியில் செல்லக்கூடாது; உறங்குவோருக்கு நடுவில் தனியாக விழித்திருக்கக்கூடாது.
5.33.54
एकमेवाद्वितीयं तद्यद्राजन्नावबुध्यसे ।
सत्यं स्वगस्य सोपानं पारावारस्य नौरिव ॥ ५.३३.५४ ॥
அரசே, அதுவே ஒன்று, இரண்டற்றது; அதை நீ உணரவில்லை. சத்தியம் சொர்க்கத்தின் படிக்கட்டு; கடலைக் கடக்கும் படகு போன்றது.
5.33.55
एकः क्षमावतां दोषो द्वितीयो नोपपद्यते ।
यदेनं क्षमया युक्तमशक्तं मन्यते जनः ॥ ५.३३.५५ ॥
பொறுமையுடையவர்களுக்கு ஒரே ஒரு குறைதான் உண்டு, இரண்டாவது குறை உண்டாவதில்லை — பொறையுடையவனை மக்கள் ஆற்றலற்றவனென்று கருதுகின்றனர்.
5.33.56
सोऽस्य दोषो न मन्तव्यः क्षमा हि परमं बलम् ।
क्षमा गुणो ह्यशक्तानां शक्तानां भूषणं क्षमा ॥ ५.३३.५६ ॥
அது அவனுடைய குறையாகக் கருதப்படக் கூடாது, ஏனெனில் பொறுமையே மிகச் சிறந்த வலிமை. பொறை இயலாதவர்களின் குணம்; வலியவர்களுக்கு அணிகலனும் பொறையே.
5.33.57
क्षमा वशीकृतीर्लोके क्षमया किं न साध्यते ।
शान्तिखङ्गः करे यस्य किं करिष्यति दुर्जनः ॥ ५.३३.५७ ॥
பொறை உலகை வசப்படுத்துவது; பொறையால் எது சாதிக்கப்படாது? கையில் அமைதியான வாளைக் கொண்டவனுக்கு துர்ஜனன் என்ன செய்வான்?
5.33.58
अतृणे पतितो वह्निः स्वयमेवोपशाम्यति ।
अक्षमावान्परं दोषैरात्मानं चैव योजयेत् ॥ ५.३३.५८ ॥
புல்லில்லாத நிலத்தில் விழுந்த நெருப்பு தானாகவே அணைந்துவிடும்; பொறையில்லாதவன் பிறருடைய குற்றங்களால் தன்னையே பிணைத்துக் கொள்கிறான்.
5.33.59
एको धर्मः परं श्रेयः क्षमैका शान्तिरुत्तमा ।
विद्यैका परमा तृप्तिरहिंसैका सुखावहा ॥ ५.३३.५९ ॥
ஒன்றே அறம், அதுவே மிகச் சிறந்த நன்மை; ஒன்றே பொறை, அதுவே உயர்ந்த அமைதி. ஒன்றே கல்வி, அதுவே பரம நிறைவு; ஒன்றே அகிம்சை, அதுவே இன்பம் தருவது.
5.33.60
द्वाविमौ ग्रसते भूमिः सर्पो बलिशयानिव ।
राजानं चाविरोद्धारं ब्राह्मणं चाप्रवासिनम् ॥ ५.३३.६० ॥
பூமி இவ்விருவரை விழுங்குகிறது, வளையில் வாழும் பாம்பு (எலிகளை) விழுங்குவது போல — எதிர்க்காத அரசனையும், பயணம் செய்யாத பிராமணனையும்.
5.33.61
द्वे कर्मणी नरः कुर्वन्नस्मिँल्लोके विरोचते ।
अब्रुवन्परुषं किंचिदसतोऽनर्चयंस्तथा ॥ ५.३३.६१ ॥
இவ்வுலகில் இரு செயல்களைச் செய்யும் மனிதன் விளங்குகிறான்: கடுஞ்சொல் ஒன்றும் பேசாதவன், அவ்வாறே தீயோரை வணங்காதவன்.
5.33.62
द्वाविमौ पुरुषव्याघ्र परप्रत्ययकारिणौ ।
स्त्रियः कामितकामिन्यो मूर्खाः पूजितपूजकाः ॥ ५.३३.६२ ॥
ஆண்களில் புலியே, பிறரின் நம்பிக்கையைப் பெறுபவர்கள் இருவர்: விரும்பியதை விரும்பும் பெண்களும், மதிக்கப்பட்டவர்களை மதிக்கும் மூடர்களும்.
5.33.63
द्वाविमौ कण्टकौ तीक्ष्णौ शरीरपरिशोषिणौ ।
यश्चाधनः कामयते यश्च कुप्यत्यनीश्वरः ॥ ५.३३.६३ ॥
உடலை வாட்டும் கூரிய இரு முட்கள் இவை: செல்வமற்றவனாயிருந்தும் விரும்புபவன், ஆற்றலற்றவனாயிருந்தும் சினங்கொள்பவன்.
5.33.64
द्वावेव न विराजेते विपरीतेन कर्मणा ।
गृहस्थश्च निरारम्भः कार्यवांश्चैव भिक्षुकः ॥ ५.३३.६४ ॥
மாறான செயலால் இரண்டு பேர் மட்டுமே விளங்குவதில்லை: முயற்சியற்ற இல்லறத்தான், கடமையுள்ள துறவி.
5.33.65
द्वाविमौ पुरुषौ राजन्स्वर्गस्योपरि तिष्ठतः ।
प्रभुश्च क्षमया युक्तो दरिद्रश्च प्रदानवान् ॥ ५.३३.६५ ॥
அரசே, சொர்க்கத்திற்கும் மேலாக நிற்கும் இரு மனிதர்கள்: பொறுமையுடன் கூடிய வல்லவன், ஏழையாயிருந்தும் ஈகை செய்பவன்.
5.33.66
न्यायागतस्य द्रव्यस्य बोद्धव्यौ द्वावतिक्रमौ ।
अपात्रे प्रतिपत्तिश्च पात्रे चात्प्रतिपादनम् ॥ ५.३३.६६ ॥
நேர்மையாக ஈட்டிய செல்வத்தின் இரு தவறுகள் அறியப்பட வேண்டியவை: தகுதியற்றவருக்குக் கொடுப்பதும், தகுதியுள்ளவருக்குக் கொடாமையும்.
5.33.67
द्वावभ्यसि निवेष्टव्यौ गले बध्वा दृढां शिलाम् ।
धनवन्तमदातारं दरिद्रं चातपस्विनम् ॥ ५.३३.६७ ॥
இருவரை நீரில் கழுத்தில் உறுதியான கல்லைக் கட்டி மூழ்கடிக்க வேண்டும்: கொடுக்காத செல்வந்தனையும், தவமற்ற ஏழையையும்.
5.33.68
द्वाविमौ पुरुषव्याघ्र सूर्यमण्डलभेदिनौ ।
परिव्राड्योगयुक्तश्च रणे चाभिमुखो हतः ॥ ५.३३.६८ ॥
ஆண்புலியே, சூரிய மண்டலத்தைத் துளைப்பவர்கள் இருவர்: யோகத்தில் ஈடுபட்ட பரிவ்ராஜகனும், போரில் எதிரை நோக்கி நின்று கொல்லப்பட்டவனும்.
5.33.69
त्रयो न्याया मनुष्याणां श्रूयन्ते भरतर्षभ ।
कनीयान्मध्यमः श्रेष्ठ इति वेदविदो विदुः ॥ ५.३३.६९ ॥
பரதர்களில் காளையே, மனிதர்களுக்கு மூன்று நியாயங்கள் கேட்கப்படுகின்றன: இளையது, நடுத்தரமானது, சிறந்தது என்று வேதம் அறிந்தோர் அறிகின்றனர்.
5.33.70
त्रिविधाः पुरुषा राजन्नुत्तमाधममध्यमाः ।
नियोजयेद्यथावत्तांस्त्रिविधेष्वेव कर्मसु ॥ ५.३३.७० ॥
அரசே, மனிதர்கள் மூன்று வகை: உத்தமர், அதமர், மத்திமர்; அவர்களை மூன்று வகையான செயல்களில் முறையாக அமர்த்த வேண்டும்.
5.33.71
त्रय एवाधना राजन्भार्या दासस्तथा सुतः ।
यत्ते समधिगच्छन्ति यस्यैते तस्य तद्धनम् ॥ ५.३३.७१ ॥
அரசே, மூவர் மட்டுமே சொத்தற்றவர்கள்: மனைவி, அடிமை, மகன்; இவர்கள் எதை அடைகின்றனரோ அது அவருடையதாகும்.
5.33.72
हरणं च परस्वानां परदाराभिमर्शनम् ।
सुहृदश्च परित्यागस्त्रयो दोषाः क्षयावहाः ॥ ५.३३.७२ ॥
பிறர் செல்வத்தை அபகரிப்பது, பிறர் மனைவியைத் தொடுவது, நண்பர்களைக் கைவிடுவது; இம்மூன்று குற்றங்களும் அழிவைத் தருபவை.
5.33.73
त्रिविधं नरकस्येदं द्वारं नाशनमात्मनः ।
कामः क्रोधस्तथा लोभस्तस्मादेतत्रयं त्यजेत् ॥ ५.३३.७३ ॥
நரகத்தின் இந்த மூன்று வாயில்கள் தன்னை அழிக்கின்றன: காமம், கோபம், பேராசை. ஆகவே இம்மூன்றையும் விட வேண்டும்.
5.33.74
वरप्रदानं राज्यं च पुत्रजन्म च भारत ।
शत्रोश्च मोक्षणं कृच्छ्रात्रीणि चैकं च तत्समम् ॥ ५.३३.७४ ॥
பாரதனே, வரம் அளித்தல், அரசு, மகன் பிறப்பு, துன்பத்திலிருந்து எதிரியை விடுவித்தல் — இவை மூன்று, இவற்றுக்கு இணையான ஒன்றும் உண்டு.
5.33.75
भक्तं च भजमानं च तवास्मीति च वादिनम् ।
त्रीनेताञ्छरणं प्राप्तान्विषमेऽपि कन सन्त्यजेत् ॥ ५.३३.७५ ॥
பக்தன், சேவை செய்பவன், 'நான் உன்னுடையவன்' என்று சொல்பவன் — இம்மூவரும் அடைக்கலம் நாடி வந்தால், கடும் இடரிலும் யாரும் அவர்களைக் கைவிடக்கூடாது.
5.33.76
चत्वारि राज्ञा तु महाबलेन ।
वर्ज्यान्याहुः पण्डितस्तानि विद्यात्।
अल्पप्रज्ञैः सह मन्त्रं न कुर्या-
न्न दीर्घसूत्रैरलसैश्चारणैश्च ॥ ५.३३.७६ ॥
வலிமைமிக்க அரசன் நான்கு விஷயங்களைத் தவிர்க்க வேண்டும் என்று கூறுவர்; அறிஞன் அவற்றை அறிய வேண்டும். குறைந்த அறிவுடையோருடனும், காலந்தாழ்த்துபவர்களுடனும், சோம்பேறிகளுடனும், ஒற்றர்களுடனும் ஆலோசனை செய்யக்கூடாது.
5.33.77
चतवारि ते तात गृहे वसन्तु ।
श्रियाऽभिजुष्टस्य गृहस्थधर्मे।
वृद्धो ज्ञातिरवसन्नः कुलीनः ।
सखा दरिद्रो भगिनी चानपत्या ॥ ५.३३.७७ ॥
அன்பே, உன் வீட்டில் நான்கு பேர் தங்கட்டும்—செல்வத்தோடு இல்லறம் நடத்தும் உனக்கு: முதியவர், துன்பத்தில் வீழ்ந்த உயர்குடி உறவினர், ஏழை நண்பன், மக்கட்பேறற்ற சகோதரி.
5.33.78
चत्वार्याह महाराज साद्यस्कानि बृहस्पतिः ।
पृच्छते त्रिदशेन्द्राय तानीमानि निबोध मे ॥ ५.३३.७८ ॥
மகாராஜனே, தேவர்களின் தலைவன் இந்திரன் கேட்டபோது பிரகஸ்பதி விரைவில் பலனளிக்கும் நான்கு விஷயங்களைக் கூறினார்; அவற்றை என்னிடமிருந்து கேள்.
5.33.79
देवतानां च सङ्कल्पमनुभावं च धीमताम् ।
विनयं कृतविद्यानां विनाशं पापकर्मणाम् ॥ ५.३३.७९ ॥
தேவர்களின் சங்கல்பமும் அறிவாளிகளின் ஆற்றலும், கல்வி கற்றவர்களின் அடக்கமும், பாவச் செயல் புரிவோரின் அழிவும்.
5.33.80
चत्वारि कर्माण्यभयंकराणि ।
भयं प्रयच्छन्त्ययथाकृतानि ।
मानाग्निहोत्रमुत मानमौनं ।
मानेनाधीतमुत मानयज्ञः ॥ ५.३३.८० ॥
நான்கு செயல்கள் அச்சத்தை விளைவிப்பவை; முறையின்றி செய்தால் பயத்தைத் தருகின்றன: பெருமையால் செய்யும் அக்னிஹோத்ரம், பெருமையால் கொள்ளும் மௌனம், பெருமையால் ஓதப்படும் வேதம், பெருமையால் செய்யும் யாகம்.
5.33.81
पञ्चाग्नयो मनुष्येण परिचर्याः प्रयत्नतः ।
पिता माताग्निरात्मा च गुरुश्च भरतर्षभ ॥ ५.३३.८१ ॥
மனிதன் ஐந்து அக்னிகளை முயற்சியுடன் பேண வேண்டும்: தந்தை, தாய், அக்னி, ஆன்மா மற்றும் குரு. பரதர்களில் சிறந்தவனே!
5.33.82
पञ्चैव पूजयँल्लोके यशः प्राप्नोति केवलम् ।
देवान्पितॄन्मनुष्यांश्च भिक्षूनतिथिपञ्चमान् ॥ ५.३३.८२ ॥
உலகில் ஐவரை மட்டும் வழிபடுபவன் புகழ் அடைகிறான்: தேவர்கள், பித்ருக்கள், மனிதர்கள், பிக்ஷுக்கள் மற்றும் ஐந்தாவதாக விருந்தினர்.
5.33.83
पञ्च त्वाऽनुगमिष्यन्ति यत्र यत्र गमिष्यसि ।
मित्राण्यमित्रा मध्यस्था उपजीव्योपजीविनः । ॥ ५.३३.८३ ॥
நீ எங்கு சென்றாலும் ஐவர் உன்னைப் பின்தொடர்வர்: நண்பர்கள், பகைவர்கள், நடுநிலையாளர்கள், உன்னைச் சார்ந்திருப்பவர்கள், நீ சார்ந்திருப்பவர்கள்.
5.33.84
पञ्चेन्द्रियस्य मर्त्यस्य छिद्रं चेदेकमिन्द्रियम् ।
ततोऽस्य स्रवति प्रज्ञा दृतेः पात्रादिवोदकम् ॥ ५.३३.८४ ॥
ஐம்புலன்கள் கொண்ட மனிதனுக்கு ஒரே ஒரு புலனில் துளை இருந்தாலும், அவனது ஞானம் தோல் பாத்திரத்திலிருந்து நீர் வடிவது போல் வழிந்தோடுகிறது.
5.33.85
षड्दोषाः पुरुषेणेह हातव्या भूतिमिच्छता ।
निद्रा तन्द्री भयं क्रोध आलस्यं दीर्घसूत्रता । ॥ ५.३३.८५ ॥
செழிப்பை விரும்பும் மனிதன் இவ்வுலகில் ஆறு குற்றங்களை விட்டுவிட வேண்டும்: தூக்கம், மயக்கம், பயம், கோபம், சோம்பல், தாமதம் செய்யும் பழக்கம்.
5.33.86
षडिमान्पुरुषो जह्याद्भिन्नां नावमिवार्णवे ।
अप्रवक्तारमाचार्यमनधीयानमृत्विजम् ॥ ५.३३.८६ ॥
கடலில் உடைந்த படகை விடுவது போல், மனிதன் இந்த ஆறு பேரை விட்டுவிட வேண்டும்: கற்பிக்காத ஆசிரியர், ஓதாதவன், யாகம் செய்யும் ருத்விக்கு.
5.33.87
अरक्षितारं राजानं भार्यां चाप्रियवादिनीम् ।
ग्रामकामं च गोपालं वनकामं च नापितम् ॥ ५.३३.८७ ॥
காக்காத அரசனையும், கடுமையாகப் பேசும் மனைவியையும், ஊரை விரும்பும் இடையனையும், காட்டை விரும்பும் முடிதிருத்துபவனையும் விட்டுவிட வேண்டும்.
5.33.88
षडेव तु गुणाः पुंसा न हातव्याः कदाचन ।
सत्यं दानमनालस्यमनसूया क्षमा धृतिः ॥ ५.३३.८८ ॥
ஆனால் ஆறு நற்குணங்களை மனிதன் ஒருபோதும் விடக்கூடாது: உண்மை, தானம், சோம்பலின்மை, பொறாமையின்மை, பொறுமை, உறுதி.
5.33.89
अर्थागमो नित्यमरोगिता च ।
प्रिया च भार्या प्रियवादिनी च।
वश्यश्च पुत्रोऽर्थकरी च विद्या ।
षड्जीवलोकस्य सुखानि राजन् ॥ ५.३३.८९ ॥
அரசே, உயிருள்ள உலகுக்கு ஆறு இன்பங்கள் உண்டு: எப்போதும் செல்வம் வருதல், நோயின்மை, இனிமையாகப் பேசும் அன்பு மனைவி, கீழ்ப்படியும் மகன், செல்வம் தரும் கல்வி.
5.33.90
षण्णामात्मनि नित्यानामैश्वर्यं योऽधिगच्छति ।
न स पापैः कुतोऽनर्थैर्युज्यते विजितेन्द्रियः ॥ ५.३३.९० ॥
தன்னுள் உள்ள ஆறு நித்தியமானவற்றின் ஆட்சியை அடைந்து புலன்களை வென்றவன், பாவங்களாலும் தீங்குகளாலும் எவ்வாறு பிணிக்கப்படுவான்?
5.33.91
षडिमे षट्सु जीवन्ति सप्तमो नोपलभ्यते ।
चोराः प्रमत्ते जीवन्ति व्याधितेषु चिकित्सकाः ॥ ५.३३.९१ ॥
இந்த ஆறு பேர் ஆறு பேரிடம் வாழ்கின்றனர்; ஏழாவது காணப்படுவதில்லை. அசட்டையானவர்களிடையே திருடர்கள் வாழ்கின்றனர்; நோயாளிகளிடையே மருத்துவர்கள் வாழ்கின்றனர்.
5.33.92
प्रमदाः कामयानेषु यजमानेषु याजकाः ।
राजा विवदमानेषु नित्यं मूर्खेषु पण्डिताः ॥ ५.३३.९२ ॥
காமமுள்ளவர்களிடையே பெண்கள் வாழ்கின்றனர்; யஜமானர்களிடையே யாஜகர்கள் வாழ்கின்றனர். சண்டையிடுபவர்களிடையே அரசன் வாழ்கிறான்; மூடர்களிடையே அறிஞர்கள் எப்போதும் வாழ்கின்றனர்.
5.33.93
षडिमानि विनश्यन्ति मुहूर्तमनवेक्षणात् ।
गावः सेवा कृषिर्भार्या विद्या वृषलसङ्गतिः ॥ ५.३३.९३ ॥
இந்த ஆறும் ஒரு கணம் கவனிக்காமையால் அழிகின்றன: பசுக்கள், சேவை, உழவு, மனைவி, கல்வி, தாழ்ந்தவர்களின் சேர்க்கை.
5.33.94
षडेते ह्यवमन्यन्ते नित्यं पूर्वोपकारिणम् ।
आचार्यं शिक्षिताः शिष्याः कृतदाराश्च मातरं ॥ ५.३३.९४ ॥
இந்த ஆறும் எப்போதும் முன்பு உதவியவரை அவமதிக்கின்றன: கற்ற சீடர்கள் ஆசிரியரை, திருமணம் செய்தவர்கள் தாயை.
5.33.95
नारीं विगतकामास्तु कृतार्थाश्च प्रयोजकम् ।
नावं निस्तीर्णकान्तारा नातुराश्च चिकित्सकं ॥ ५.३३.९५ ॥
காமம் நீங்கியவர்கள் பெண்ணைக் கைவிடுகின்றனர்; காரியம் நிறைவேறியவர்கள் அதற்கு உதவியவரைக் கைவிடுகின்றனர். காட்டைக் கடந்தவர்கள் படகைக் கைவிடுகின்றனர்; நோயாளிகள் குணமானால் மருத்துவரைக் கைவிடுகின்றனர்.
5.33.96
आरोग्यमानृण्यमविप्रवासः ।
सद्भिर्मनुष्यैः सह संप्रयोगः।
स्वप्रत्यया वृत्तिरभीतवासः ।
षट् जीवलोकस्य सुखानि राजन् ॥ ५.३३.९६ ॥
ஆரோக்கியம், கடனின்மை, வெளிநாட்டில் தங்காமை, நல்லோருடன் சேர்க்கை, தன்னம்பிக்கையான வாழ்க்கை, அச்சமற்ற வாசம் — அரசே, இவை உலக வாழ்வின் ஆறு இன்பங்கள்.
5.33.97
ईर्षुर्धृणी नसन्तुष्टः क्रोधनो नित्यशङ्कितः ।
परभाग्योपजीवी च षडेते नित्यदुःखिताः ॥ ५.३३.९७ ॥
பொறாமையுள்ளவன், இரக்கமற்றவன், திருப்தியற்றவன், கோபக்காரன், எப்போதும் சந்தேகப்படுபவன், பிறர் அதிர்ஷ்டத்தில் வாழ்பவன் — இந்த ஆறு பேரும் எப்போதும் துன்பப்படுகின்றனர்.
5.33.98
सप्त दोषाः सदा राज्ञा हातव्या व्यसनोदयाः ।
प्रायशो यैर्विनश्यन्ति कृतमूला अपीश्वराः ॥ ५.३३.९८ ॥
அரசன் எப்போதும் துன்பங்களிலிருந்து எழும் ஏழு குற்றங்களைக் கைவிட வேண்டும்; இவற்றால் வேரூன்றிய அதிகாரம் கொண்ட அரசர்களும் பெரும்பாலும் அழிகின்றனர்.
5.33.99
स्त्रियोऽक्षा मृगया पानं वाक्पारुष्यं च पञ्चमम् ।
महच्च दण्डपारुष्यमर्थदूषणमेव च ॥ ५.३३.९९ ॥
பெண்கள், பகடை, வேட்டை, மதுபானம், கடுஞ்சொல் — ஐந்தாவதாக; மற்றும் பெரிய தண்டனையில் கடுமை, பொருளை வீணாக்குதல் — இவையே.
5.33.100
अष्टौ पूर्वनिमित्तानि नरस्य विनशिष्यतः ।
ब्राह्मणान्प्रथमं द्वेष्टि ब्राह्मणैश्च विरुध्यते ॥ ५.३३.१०० ॥
அழியப்போகும் மனிதனுக்கு எட்டு முன் அறிகுறிகள் உண்டு: முதலில் அவன் பிராமணர்களை வெறுக்கிறான், பிராமணர்களுடன் பகைமை கொள்கிறான்.
5.33.101
ब्राह्मणस्वानि चादत्ते ब्राह्मणांश्च जिघांसति ।
रमते निन्दया चैषां प्रशंसां नाभिनन्दति ॥ ५.३३.१०१ ॥
பிராமணர்களின் சொத்தை எடுத்துக்கொள்கிறான், பிராமணர்களைக் கொல்ல விரும்புகிறான், அவர்களை நிந்திப்பதில் மகிழ்கிறான், அவர்களின் புகழை வரவேற்பதில்லை.
5.33.102
नैनान्स्मरति कृत्येषु याचितश्चाभ्यसूयति ।
एतान्दोषान्नरः प्राज्ञो बुद्ध्या बुध्वा विसर्जयेत् ॥ ५.३३.१०२ ॥
கடமைகளில் அவர்களை நினைவுகூர்வதில்லை; கேட்கப்படும்போது பொறாமையுடன் வெறுப்பான். இக்குற்றங்களை அறிவாளி மனிதன் புத்தியால் அறிந்து விலக்கவேண்டும்.
5.33.103
अष्टाविमानि हर्षस्य नवनीतानि भारत ।
वर्तमानानि दृश्यन्ते तान्येव स्वसुखान्यपि ॥ ५.३३.१०३ ॥
பாரதா, மகிழ்ச்சியின் இந்த எட்டு வெண்ணெய்கள் உள்ளன; அவையே தங்களுடைய இன்பங்களாகவும் காணப்படுகின்றன.
5.33.104
समागमश्च सखिभिर्महांश्चैव धनागमः ।
पुत्रेण च परिष्वङ्गः सन्निपातश्च मैथुने ॥ ५.३३.१०४ ॥
நண்பர்களுடன் கூடுதலும், பெரும் செல்வ வருகையும், மகனின் அணைப்பும், இணைப்பில் கூடலும்.
5.33.105
समये च प्रियालापः स्वयूथ्येषु समुन्नतिः ।
अभिप्रेतस्य लाभश्च पूजा च जनसंसदि ॥ ५.३३.१०५ ॥
உரிய நேரத்தில் இனிய உரையாடல், தம் உறவினர்களிடையே உயர்வு, விரும்பியதைப் பெறுதல், மக்கள் சபையில் மரியாதை.
5.33.106
अष्टौ गुमाः पुरुषं दीपयन्ति ।
प्रज्ञा च कौल्यं च दमः श्रुतं च।
पराक्रमश्चाबहुभाषिता च ।
दानं यथाशक्ति कृतज्ञता च ॥ ५.३३.१०६ ॥
எட்டு குணங்கள் மனிதனை ஒளிரச் செய்கின்றன: அறிவு, குலப்பெருமை, அடக்கம், கல்வி, வீரம், அதிகம் பேசாமை, தன் சக்திக்கேற்ப தானம், நன்றியுணர்வு.
5.33.107
नवद्वारमिदं वेश्म त्रिस्थूणं पञ्चसाक्षिकम् ।
क्षेत्रज्ञाधिष्ठितं विद्वान्यो वेद स परः कविः ॥ ५.३३.१०७ ॥
ஒன்பது வாசல்களும், மூன்று தூண்களும், ஐந்து சாட்சிகளும் கொண்ட இந்த வீடு; க்ஷேத்ரஜ்ஞனால் ஆளப்படுகிறது. இதை அறிந்த விவேகியே உயர்ந்த கவி.
5.33.108
दश धर्मं न जानन्ति धृतराष्ट्र निबोध तान् ।
मत्तः प्रमत्त उन्मत्तः श्रान्तः क्रुद्धो बुभुक्षितः ॥ ५.३३.१०८ ॥
தர்மத்தை அறியாத பத்து வகையினர் உள்ளனர்; திருதராஷ்டிரா, அவர்களை அறிந்துகொள். மதம் கொண்டவர், கவனமற்றவர், பித்தர், களைத்தவர், சினந்தவர், பசியுள்ளவர்.
5.33.109
त्वरमाणश्च लुब्धश्च भीतः कामी च ते दश ।
तस्मादेतेषु भावेषु न प्रसञ्जेत पण्डितः ॥ ५.३३.१०९ ॥
அவசரப்படுபவன், பேராசைக்காரன், பயந்தவன், காமி — இந்தப் பத்தும்; ஆகவே அறிஞன் இந்நிலைகளில் ஈடுபடக்கூடாது.
5.33.110
अत्रैवोदाहरन्तीममितिहासं पुरातनम् ।
पुत्रार्थमसुरेन्द्रेण गीतं चैव सुधन्वना ॥ ५.३३.११० ॥
இங்கே பழங்காலக் கதையை இவ்வாறு கூறுவார்கள்; மகனுக்காக அசுரத் தலைவனும் சுதன்வாவும் பாடியது இது.
5.33.111
यः काममन्यू प्रजहाति राजा ।
पात्रे प्रतिष्ठापयते धनं च।
विशेषविच्छ्रुतवान्क्षिप्रकारी ।
तं सर्वलोकः कुरुते प्रमाणम् ॥ ५.३३.१११ ॥
ஆசையையும் கோபத்தையும் விடுகிற அரசன், தகுதியுள்ளோருக்கு செல்வத்தை அளிப்பவன், வேறுபாடறிந்தவன், கற்றவன், விரைந்து செயல்படுபவன் — அவனை எல்லா மக்களும் தரமாகக் கொள்கின்றனர்.
5.33.112
जानाति विश्वासयितुं मनुष्यान् ।
विज्ञातदोषेषु दधाति दण्डम्।
जानाति मात्रां च तथा क्षमां च ।
तं तादृशं श्रीर्जुषते समग्रा ॥ ५.३३.११२ ॥
மனிதர்களின் நம்பிக்கையைப் பெறத் தெரிந்தவன், அறிந்த குற்றங்களுக்கு தண்டனை தருபவன், அளவையும் பொறுமையையும் அறிந்தவன் — அத்தகையவனை முழுமையான செல்வம் நாடி வரும்.
5.33.113
सुदुर्बलं नावजानाति कंचि-
द्युक्तो रिपुं सेवते बुद्धिपूर्वम्।
न विग्रहं रोचयते बलस्थैः ।
काले च यो विक्रमते स धीरः ॥ ५.३३.११३ ॥
மிகவும் பலவீனமானவனையும் யாரையும் இகழாதவன், விழிப்புடன் அறிவுபூர்வமாக எதிரியை அணுகுபவன், வலிமையானவர்களுடன் போரை விரும்பாதவன், உரிய காலத்தில் வீரம் காட்டுபவன் — அவனே தீரன்.
5.33.114
प्राप्याप न व्यथते कदाचि-
दुद्योगमान्वच्छति चाप्रमत्तः ।
दुःखं च काले सहते महात्मा ।
धुरन्धरस्तस्य जिताः सपत्नाः ॥ ५.३३.११४ ॥
இடரை அடைந்தும் அவன் ஒருபோதும் துன்புறுவதில்லை; விழிப்புடன் முயற்சியை நாடுகிறான். தக்க காலத்தில் துன்பத்தைச் சகிக்கும் அந்த மகாத்மா சுமை தாங்குபவன்; அவனுடைய பகைவர்கள் வெல்லப்படுகின்றனர்.
5.33.115
अनर्थकं विप्रवासं गृहेभ्यः ।
पापैः सन्धिं परदाराभिमर्शम्।
दम्भं स्तैन्यं पैशुनं मद्यमानं ।
न सेवते यः स सुखी सदैव ॥ ५.३३.११५ ॥
பயனற்ற, வீட்டைவிட்டுத் தொலைதூரம் செல்வது, தீயோருடன் உடன்பாடு, பிறர் மனைவியைத் தொடுதல், பொய்ப் பாசாங்கு, திருட்டு, கோள், மதுவும் செருக்கும்—இவற்றைச் சேராதவனே எப்போதும் இன்பமாக இருப்பான்.
5.33.116
न संरम्भेणारभते त्रिवर्ग-
माकारितः शंसति तत्त्वमेव।
न मित्रार्थे रोचयते विवादं ।
नापूजितः कुप्यति चाप्यमूढः ॥ ५.३३.११६ ॥
கோபத்தால் அவன் திரிவர்கத்தைத் தொடங்குவதில்லை; அழைக்கப்பட்டால் உண்மையையே பேசுகிறான். நண்பனின் பொருட்டு வாக்குவாதத்தை விரும்புவதில்லை; அவமதிக்கப்படாவிட்டாலும் மதியிழக்காமல் சினம் கொள்வதில்லை.
5.33.117
न योऽभ्यसूयत्सयनुकम्पते च ।
न दुर्बलः प्रातिभाव्यं करोति।
नात्याह किंचित्क्षमते विवादं ।
सर्वत्र तादृग्लभते प्रशंसाम् ॥ ५.३३.११७ ॥
பிறரில் குற்றம் காணாமல் இரக்கம் காட்டுபவன்; பலவீனனாக ஜாமீன் தராதவன்; அதிகம் பேசாமல் வாக்குவாதத்தைப் பொறுப்பவன்—அத்தகையவன் எங்கும் புகழ் பெறுகிறான்.
5.33.118
यो नोद्धतं कुरुते जातु वेषं ।
न पौरुषेणापि विकत्थतेऽन्यान्।
न मूर्च्छितः कटुकान्याह किंचि-
त्प्रियं सदा तं कुरुते जनो हि ॥ ५.३३.११८ ॥
செருக்கான வேடத்தை ஒருபோதும் அணிவதில்லை; தன் வீரத்தினாலும் பிறரை இகழ்ந்து பெருமை பேசுவதில்லை; மயக்கத்தில் கடுஞ்சொல் எதுவும் சொல்வதில்லை—அவனை மக்கள் எப்போதும் விரும்புகின்றனர்.
5.33.119
न वैरमुद्दिपयति प्रशान्तं ।
न दर्पमारोहति शान्तिमेति।
न दुर्गतोऽस्मीति करोत्यकार्यं ।
तमार्यशीलं परमाहुरार्याः ॥ ५.३३.११९ ॥
அமைதியானவனிடம் பகையைத் தூண்டாதவனும், கர்வத்தில் ஏறாமல் சாந்தியை அடைபவனும், 'நான் துர்கதியில் இருக்கிறேன்' என்று எண்ணி அகாரியத்தைச் செய்யாதவனுமே உயர்ந்த ஆரியசீலன் என்று ஆரியர்கள் கூறுவர்.
5.33.120
न स्वे सुखे वै कुरुते प्रहर्षं ।
नान्यस्य दुःखे भवति प्रहृष्टः।
दत्त्वा न पश्चात्कुरुतेऽनुतापं ।
स कथ्यते सत्पुरुषार्यशीलः ॥ ५.३३.१२० ॥
தன் சுகத்தில் மகிழ்ச்சி கொள்ளாதவனும், பிறரின் துக்கத்தில் மகிழ்ச்சி அடையாதவனும், கொடுத்த பின் வருந்தாதவனுமே சத்புருஷனும் ஆரியசீலனும் எனப்படுகிறான்.
5.33.121
देशाचारान्समयाञ्जातिधर्मान् ।
बुभूषते यः स परावरज्ञः।
स यत्र तत्राभिगतः सदैव ।
महाजनस्याधिपत्यं करोति ॥ ५.३३.१२१ ॥
தேசாசாரங்களையும், ஒப்பந்தங்களையும், ஜாதிதர்மங்களையும் நிலைநிறுத்த விரும்பும் பரావரஞானியான அவன், எங்கு சென்றாலும் எப்போதும் பெரும் மக்கள் கூட்டத்தின் தலைமையை ஏற்கிறான்.
5.33.122
दम्भं मोहं मत्सरं पापकृत्यं ।
राजद्विष्टं पैशुनं पूगवैरम्।
मत्तोन्मत्तैर्दुर्जनैश्चापि वादं ।
यः प्रज्ञावान्वर्जयेत्स प्रधानः ॥ ५.३३.१२२ ॥
ஆணவம், மயக்கம், பொறாமை, பாவச் செயல், அரசன் மீதான வெறுப்பு, புறம்பேசுதல், குழுக்களின் பகை, மதம் கொண்டவர்களோடும் பித்தர்களோடும் தீயவர்களோடும் வாதம் ஆகியவற்றை அறிவாளி தவிர்ப்பவனே முதன்மையானவன்.
5.33.123
दमं शौचं दैविकं मङ्गलानि ।
प्रायश्चित्तान्विविधाँल्लोकवादान्।
एतानि यः कुरुते नैत्यकानि ।
तस्योत्थानं देवता राधयन्ति ॥ ५.३३.१२३ ॥
தமம், சௌசம், தெய்வீக மங்கலச் செயல்கள், பலவகைப் பிராயச்சித்தங்கள், லோகவாதங்கள் ஆகியவற்றை எவன் நித்திய கடமைகளாகச் செய்கிறானோ, அவனுடைய உயர்வைத் தேவர்கள் நிறைவேற்றுகின்றனர்.
5.33.124
समैर्विवाहं कुरुते न हीनैः ।
समैः सख्यं व्यवहारं कथां च।
गुणैर्विशिष्टांश्च पुरो दधाति ।
विपश्चितस्तस्य नयाः सुनीताः ॥ ५.३३.१२४ ॥
சமமானவர்களுடன் திருமணம் செய்கிறான், தாழ்ந்தவர்களுடன் அல்ல; சமமானவர்களுடன் நட்பு, பழக்கம், உரையாடல் கொள்கிறான்; குணங்களில் சிறந்தவர்களை முன்னிறுத்துகிறான் — அந்த அறிஞனின் நீதிகள் நன்கு நடத்தப்படுகின்றன.
5.33.125
मितं भुङ्क्ते संविभज्याश्रितेभ्यो ।
मितं स्वपित्यमितं कर्म कृत्वा।
ददात्यमित्रेष्वपि याचितः सं-
स्तमात्मवन्तं प्रजहत्यनर्थाः ॥ ५.३३.१२५ ॥
சார்ந்திருப்பவர்களுக்குப் பங்கிட்டுக் குறைவாக உண்கிறான், குறைவாக உறங்குகிறான், அளவற்ற செயல்களைச் செய்கிறான், கேட்டால் எதிரிகளுக்குக் கூடக் கொடுக்கிறான் — அத்தகைய சான்றோனும் தன்னடக்கமுள்ளவனுமானவனை துன்பங்கள் விட்டு விலகுகின்றன.
5.33.126
चिकीर्षितं विप्रकृतं च यस्य ।
नान्ये जनाः कर्म जानन्ति किंचित्।
मन्त्रे गुप्ते सम्यगनुष्ठिते च ।
नाल्पोऽप्यस्य च्यवते कश्चिदर्थः ॥ ५.३३.१२६ ॥
யாருடைய திட்டமும் அவமதிப்புக்குப் பழிவாங்கலும் மற்றவர்களால் சிறிதும் அறியப்படுவதில்லையோ; ரகசிய ஆலோசனையிலும் முறையாகச் செய்யப்பட்ட செயலிலும் அவனது சிறிய நோக்கம் கூட தவறுவதில்லை.
5.33.127
यः सर्वभूतप्रशमे निविष्टः ।
सत्यो मृदुर्मानकृच्छुद्धभावः
अतीव स ज्ञायते ज्ञातिमध्ये ।
महामणिर्जात्य इव सप्रन्नः ॥ ५.३३.१२७ ॥
எல்லா உயிர்களின் அமைதியில் ஈடுபட்டவன், உண்மையானவன், மென்மையானவன், பிறரை மதிப்பவன், தூய்மையான மனமுடையவன் — அவன் உறவினர்களிடையே மிகவும் அறியப்படுகிறான், உயர்ந்த சாதியின் பெரும் மணி தன் ஒளியால் விளங்குவது போல.
5.33.128
य आत्मनाऽपत्रपते भृशं नरः ।
स सर्वलोकस्य गुरुर्भवत्युत
अनन्तजेजाः सुमनाः समाहितः ।
स तेजसा सूर्य इवावभासते ॥ ५.३३.१२८ ॥
தன்னுள்ளே மிகுந்த நாணம் கொள்ளும் மனிதன் உலகம் முழுவதற்கும் குருவாகிறான்; அளவற்ற தேஜஸ் உடையவனாய், நல்ல மனமும் ஒருமுகமும் கொண்டு, தன் ஒளியால் சூரியனைப் போல் பிரகாசிக்கிறான்.
5.33.129
वने जाताः शापदग्धस्य राज्ञः ।
पाण्डोः पुत्राः पञ्च पञ्चेन्द्रकल्पाः ।
त्वयैव बाला वर्धिताः शिक्षिताश्च ।
तवादेशं पालयन्त्याम्बिकेय ॥ ५.३३.१२९ ॥
சபிக்கப்பட்ட அரசன் பாண்டுவின் மகன்கள் ஐந்து பேர், ஐந்து இந்திரர்களுக்கு ஒப்பானவர்கள், காட்டில் பிறந்தவர்கள். நீயே சிறு குழந்தைகளாக அவர்களை வளர்த்து பயிற்றுவித்தாய்; ஓ அம்பிகையின் மகனே, அவர்கள் இன்றும் உன் கட்டளையைப் பின்பற்றுகிறார்கள்.
5.33.130
प्रदायैषामुचितं तातराज्यं ।
सुखी पुत्रैः सहितो मोदमानः ।
न देवानां नापि च मानुषाणां ।
भविष्यसि त्वं गर्हणीयो नरेन्द्र ॥ ५.३३.१३० ॥
அவர்களுக்கு அவர்களுக்குரிய தந்தையின் அரசை அளித்துவிட்டு, உன் மகன்களுடன் மகிழ்ச்சியாகவும் களிப்பாகவும் இரு; ஓ நரேந்திரா, அப்போது தேவர்களிடையேயும் மனிதர்களிடையேயும் நீ பழிக்கப்படமாட்டாய்.