Mahābhārata · Adhyāya 5.33
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
5.33.1
द्वाःस्थं प्राह महाप्राज्ञो धृतराष्ट्रो महीपतिः ।
विदुरं द्रष्टुमिच्छामि तमिहानय मा चिरम् ॥ ५.३३.१ ॥
O muito sábio senhor da terra, Dhṛtarāṣṭra, disse ao porteiro: 'Desejo ver Vidura. Traga-o aqui sem demora.'
5.33.2
प्रहितो धृतराष्ट्रेण दूतः क्षत्तारमब्रवीत् ।
ईश्वरस्त्वां महाराजो महाप्राज्ञ दिदृक्षति ॥ ५.३३.२ ॥
O mensageiro enviado por Dhṛtarāṣṭra disse ao administrador: 'Ó muito sábio, o grande rei, meu senhor, deseja ver-te.'
5.33.3
एवमुक्तस्तु विदुरः प्राप्य राजनिवेशनम् ।
अब्रवीद्धृतराष्ट्राय द्वाःस्थं मां प्रतिवेदय ॥ ५.३३.३ ॥
Assim interpelado, Vidura chegou ao palácio real e disse a Dhṛtarāṣṭra: 'Anuncia minha chegada ao porteiro.'
5.33.4
विदुरोऽयमनुप्राप्तो राजेन्द्र तव शासनात् ।
द्रुष्टुमिच्छति ते पादौ किं करोतु प्रशाधि माम् ॥ ५.३३.४ ॥
O porteiro disse: 'Ó senhor dos reis, Vidura chegou por tua ordem e deseja ver teus pés. O que deve fazer? Instrui-me.'
5.33.5
प्रवेशय महाप्रज्ञं विदुरं दीर्घदर्शिनम् ।
अहं हि विदुरस्यास्य नाकल्पो जातु दर्शने ॥ ५.३३.५ ॥
Dhṛtarāṣṭra disse: 'Deixa entrar o muito sábio e previdente Vidura. Para mim, ver Vidura nunca é impróprio.'
5.33.6
प्रविशान्तःपुरं क्षत्तर्महारादजस्य धीमतः ।
न हि ते दर्शनेऽकल्पो जातु राजाऽब्रवीद्धि माम् ॥ ५.३३.६ ॥
O porteiro disse: 'Ó administrador, entra no palácio interior. Para ti, ver aquele sábio grande rei nunca é impróprio; o próprio rei mo disse.'
5.33.7
ततः प्रविश्य विदुरो धृतराष्ट्रनिवेशनम् ।
अब्रवीत्प्राञ्जलिर्वाक्यं चिन्तयानं नराधिपम् ॥ ५.३३.७ ॥
Então Vidura entrou na morada de Dhṛtarāṣṭra e, com as mãos juntas, dirigiu estas palavras ao senhor dos homens, que estava mergulhado em pensamentos.
5.33.8
विदुरोऽहं महाप्राज्ञ संप्राप्तस्तव शासनात् ।
यदि किंचन कर्तव्यमयमस्मि प्रशाधि माम् ॥ ५.३३.८ ॥
Vidura: Ó muito sábio, vim por tua ordem. Se há algo a fazer, eis-me aqui; instrui-me.
5.33.9
सञ्जयो विदुर प्राप्तो गर्हयित्वा च मां गतः ।
अजातशत्रोः श्वो वाक्यं सभामध्ये स वक्ष्यति ॥ ५.३३.९ ॥
Dhṛtarāṣṭra: Vidura, Sañjaya veio, censurou-me e partiu. Amanhã dirá no meio da assembleia as palavras de Ajātaśatru (Yudhiṣṭhira).
5.33.10
तस्याद्य कुरुवीरस्य न विज्ञातं वचो मया ।
तन्मे दहति गात्राणि तदकार्षीत्प्रजागरम् ॥ ५.३३.१० ॥
Dhṛtarāṣṭra: Hoje não compreendi a palavra daquele herói dos Kuru. Ela me queima os membros, e foi ela que me manteve acordado.
5.33.11
आग्रतो दह्यमानस्य श्रेयो यदनुपश्यसि ।
तद्ब्रूहि त्वं हि नस्तात धर्मार्थकुशलो ह्यसि ॥ ५.३३.११ ॥
Dhṛtarāṣṭra: Eu ardo diante de ti; dize-me, querido, o bem que vês, pois és hábil em dharma e artha.
5.33.12
यतः प्राप्तः सञ्जयः पाण्डवेभ्यो ।
न मे यथावन्मनसः प्रशान्तिः ।
सर्वेन्द्रियाण्यप्रकृतिं गतानि ।
किं वक्ष्यतीत्येव मेऽद्य प्रचिन्ता ॥ ५.३३.१२ ॥
Dhṛtarāṣṭra: Visto que Sañjaya veio dos Pāṇḍava, minha mente não tem a calma devida; todos os meus sentidos saíram do seu estado natural. «O que ele dirá?» Esta é hoje a minha inquietação.
5.33.13
तन्मे ब्रूहि विदुर त्वं यथाव-
न्मनीषितं सर्वमजातशत्रोः ।
यथा न नस्तात हितं भवेच्च ।
प्रजाश्च सर्वाः सुखिता भवेयुः ॥ ५.३३.१३ ॥
Vidura, diz-me fielmente tudo o que deseja Ajātaśatru, para que seja bom para nós, querido filho, e todos os súditos sejam felizes.
5.33.14
अभियुक्तं बलवता दुर्बलं हीनसाधनम् ।
हृतस्वं कामिनं चोरमाविशन्ति प्रजागराः ॥ ५.३३.१४ ॥
No acusado pelo poderoso, no fraco, no desprovido de meios, no despojado de riquezas, no lascivo e no ladrão entram as vigílias aflitas.
5.33.15
कच्चिदेतैर्महादोषैर्न स्पृष्टोऽसि नराधिप ।
कच्चिच्च परवित्तेषु गृद्ध्यन्न परितप्यसे ॥ ५.३३.१५ ॥
Ó senhor dos homens, não foste tocado por estas grandes faltas? E, cobiçando a riqueza alheia, não te atormentas?
5.33.16
श्रोतुमिच्छामि ते धर्म्यं परं नैश्रेयसं वचः ।
अस्मिन्रादर्षिवंशे हि त्वमेकः प्राज्ञसंमतः ॥ ५.३३.१६ ॥
Desejo ouvir de ti uma palavra justa, suprema, que conduza ao bem supremo, pois nesta linhagem de reis sábios só tu és estimado pelos sábios.
5.33.17
राजा लक्षणसंपन्नस्त्रैलोक्यस्याधिपो भवेत् ।
प्रेष्यस्ते प्रेषितश्चैव धृतराष्ट्र युधिष्ठिरः ॥ ५.३३.१७ ॥
Um rei dotado dos sinais da realeza poderia ser senhor dos três mundos; ó Dhṛtarāṣṭra, Yudhiṣṭhira é teu servo, e também foi por ti enviado.
5.33.18
विपरीततरश्च त्वं भागधेये न संमतः ।
अर्चिषां प्रक्षयाच्चैव धर्मात्मा धर्मकोविदः ॥ ५.३३.१८ ॥
És mais contrário à fortuna, e por isso não és aprovado pelo destino; mas Yudhiṣṭhira, de alma justa e versado no dharma, surgiu da extinção das chamas.
5.33.19
आनृशंस्यादनुक्रोशाद्धर्मात्सत्यात्पराक्रमात् ।
गुरुत्वात्त्वयि संप्रेक्ष्य बहून्क्लेशांस्तितिक्षते ॥ ५.३३.१९ ॥
Por gentileza, compaixão, retidão, verdade e valor, e considerando a tua grandeza, ele suporta muitas provações.
5.33.20
दुर्योधने सौबले च कर्णे दुःशासने तथा ।
एतेष्वैश्वर्यमाधाय कथं त्वं भूतिमिच्छसि ॥ ५.३३.२० ॥
Confiando o poder a Duryodhana, a Śakuni filho de Subala, a Karṇa e a Duḥśāsana, como podes desejar prosperidade?
5.33.21
आत्मज्ञानं समारम्भस्तितिक्षा धर्मनित्यता ।
यमर्थान्नापकर्षन्ति स वै पण्डित उच्यते ॥ ५.३३.२१ ॥
O conhecimento de si, o esforço diligente, a paciência e a constância no dharma: aquele que estas coisas não afastam de seus fins, esse é chamado de sábio.
5.33.22
एकस्माद्वृक्षाद्यज्ञपात्राणि राज-
न्स्रुक्व द्रोणी पेठनीपीडने च।
एतस्माद्राजन्ब्रुवतो मे निबोध ।
एकस्माद्वै जायतेऽसच्च सच्च ॥ ५.३३.२२ ॥
Ó rei, de uma mesma árvore se fazem os vasos do sacrifício: o sruk, a droṇī, a peṭhanī e o recipiente de prensagem. Ouve-me, ó rei: daquele mesmo um nascem tanto o irreal quanto o real.
5.33.23
निषेवते प्रशस्तानि निन्दितानि न सेवते ।
अनास्तिकः श्रद्दधान एतत्पण्डितलक्षणम् ॥ ५.३३.२३ ॥
Quem cultiva o louvável e não cultiva o censurável, quem não é descrente mas tem fé: este é o sinal do sábio.
5.33.24
क्रोधो हर्षश्च दर्पश्च ह्रीः स्तम्भो मान्यमानिता ।
यमर्थान्नापकर्षन्ति स वै पण्डित उच्यते ॥ ५.३३.२४ ॥
A ira, o júbilo, o orgulho, a vergonha, a rigidez e a vaidade de ser honrado: aquele a quem estas coisas não afastam de seus fins, esse é chamado de sábio.
5.33.25
यस्य कृत्यं न जानन्ति मन्त्रं वा मन्त्रितं परे ।
कृतमेवास्य जानन्ति स वै पण्डित उच्यते ॥ ५.३३.२५ ॥
Aquele cujas ações e conselhos secretos os outros não conhecem, e que só conhecem o que já foi feito, esse é chamado de sábio (paṇḍita).
5.33.26
यस्य कृत्यं न विघ्नन्ति शीतमुष्णं भयं रतिः ।
समृद्धिरसमृद्धिर्वा स वै पण्डित उच्यते ॥ ५.३३.२६ ॥
Aquele cuja empresa não é obstruída pelo frio ou pelo calor, pelo medo ou pelo prazer, pela prosperidade ou pela adversidade, esse é chamado de sábio (paṇḍita).
5.33.27
यस्य संसारिणी प्रज्ञा धर्मार्थावनुवर्तते ।
कामादर्थं वृणीते यः स वै पण्डित उच्यते ॥ ५.३३.२७ ॥
Aquele cuja inteligência mundana segue o dharma e o artha, e que escolhe a riqueza (artha) e não por desejo, esse é chamado de sábio (paṇḍita).
5.33.28
यथाशक्ति चिकीर्षन्ति यथाशक्ति च कुर्वते ।
किंचिदवमन्यन्ते नराः पण्डितबुद्धयः ॥ ५.३३.२८ ॥
Os homens de mente sábia desejam agir conforme sua capacidade, agem conforme sua capacidade e não desprezam coisa alguma.
5.33.29
क्षिप्रं विजानाति चिरं श्रृणोति ।
विज्ञाय चार्थं भजते न कामात्।
नासंपृष्टो ह्युपयुङ्क्ते परार्थे ।
तत्प्रज्ञानं प्रथमं पण्डितस्य ॥ ५.३३.२९ ॥
Compreende rapidamente e escuta por muito tempo. Tendo compreendido o assunto, dedica-se a ele, não por desejo. Sem ser consultado, não se intromete no assunto alheio. Esse é o primeiro saber do sábio (paṇḍita).
5.33.30
नाप्राप्यमभिवाञ्छन्ति नष्टं नेच्छन्ति शोचितुम् ।
आपत्सु च न मुह्यन्ति नराः पण्डितबुद्धयः ॥ ५.३३.३० ॥
Os homens de mente sábia não desejam o inalcançável, não querem lamentar o perdido e não se confundem nas calamidades.
5.33.31
निश्चित्य यः प्रक्रमते नान्तर्वसति कर्मणः ।
अवन्ध्यकालो वश्यात्मा स वै पण्डित उच्यते ॥ ५.३३.३१ ॥
Quem, tendo decidido, põe-se à obra, não permanece na hesitação durante a ação, não desperdiça o tempo e tem a alma domada, esse é chamado sábio.
5.33.32
आर्यकर्मणि रज्यन्ते भूतिकर्माणि कुर्वते ।
हितं च नाभ्यसूयन्ति पण्डिता भरतर्षभ ॥ ५.३३.३२ ॥
Deleitando-se nas ações nobres, os sábios realizam obras de bem-estar e não invejam o que é benéfico, ó touro dos Bharatas.
5.33.33
न हृष्यत्यात्मसंमाने नावमानेन तप्यते ।
गाङ्गो ह्रद इवाक्षोभ्यो यः स पण्डित उच्यते ॥ ५.३३.३३ ॥
Quem não se alegra com a própria honra nem se aflige com a desonra, e permanece inabalável como o lago do Ganges, esse é chamado sábio.
5.33.34
तत्त्वज्ञः सर्वभूतानां योगज्ञः सर्वकर्मणाम् ।
उपायज्ञो मनुष्याणां नरः पण्डित उच्यते ॥ ५.३३.३४ ॥
O homem que conhece a verdade de todos os seres, o método de todas as ações e os meios para os homens, esse homem é chamado sábio.
5.33.35
प्रवृत्तवाक् चित्रकथ ऊहवान्प्रतिभानवान् ।
आशु ग्रन्थस्य वक्ता च यः स पण्डित उच्यते ॥ ५.३३.३५ ॥
Quem fala com fluência, conta histórias admiráveis, é hábil no raciocínio e de espírito rápido, e expõe rapidamente um texto, esse é chamado sábio.
5.33.36
श्रुतं प्रज्ञानुगं यस्य प्रज्ञा चैव श्रुतानुगा ।
असंभिन्नार्यमर्यादः पण्डिताख्यां लभेत सः ॥ ५.३३.३६ ॥
Aquele cujo saber segue a compreensão e cuja compreensão segue o saber, quem não rompe os limites nobres, que obtenha o título de sábio.
5.33.37
अर्थं महान्तमासाद्य विद्यामेश्वर्यमेव च ।
विचरत्यसमुन्नद्धो यः स पण्डित उच्यते ॥ ५.३३.३७ ॥
Aquele que, tendo obtido grande riqueza, saber e poder, conduz-se sem arrogância, é chamado sábio (paṇḍita).
5.33.38
अश्रुतश्च समुन्नद्धो दरिद्रश्च महामनाः ।
अर्थांश्चाकर्मणा प्रेप्सुर्मूढ इत्युच्यते बुधैः ॥ ५.३३.३८ ॥
O ignorante, arrogante e pobre de grandes ambições, que busca riquezas sem agir, é chamado tolo (mūḍha) pelos sábios.
5.33.39
स्वमर्थं यः परित्यज्य परार्थमनुतिष्ठति ।
मिथ्या चरति मित्रार्थे यश्च मूढः स उच्यते ॥ ५.३३.३९ ॥
Aquele que abandona o próprio bem para seguir o de outros, e age falsamente por amor a um amigo, é chamado tolo (mūḍha).
5.33.40
अकामान्कामयति यः कामयानान्परित्यजेत् ।
बलवन्तं च यो द्वेष्टि तमाहुर्मूढचेतसम् ॥ ५.३३.४० ॥
Quem deseja os que não o desejam, abandona os que o desejam e odeia o poderoso, esse é chamado de mente confusa (mūḍhacetas).
5.33.41
अमित्रं कुरुते मित्रं मित्रं द्वेष्टि हिनस्ति च ।
कर्म चारभते दुष्टं तमाहुर्मूढचेतसम् ॥ ५.३३.४१ ॥
Quem transforma um amigo em inimigo, odeia e fere seu amigo, e inicia ações perversas, esse é chamado de mente confusa (mūḍhacetas).
5.33.42
संसारयति कृत्यानि सर्वत्र विचिकित्सते ।
चिरं करोति क्षिप्रार्थे स मूढो भरतर्षभ ॥ ५.३३.४२ ॥
Quem adia todas as tarefas, duvida de tudo e demora muito mesmo no que deve ser feito com rapidez, esse é um tolo, ó touro dos Bharatas.
5.33.43
श्राद्धं पितृभ्यो न ददाति दैवतानि न चार्चति ।
सुहृन्मित्रं न लभते तमाहुर्मूढचेतसम् ॥ ५.३३.४३ ॥
Quem não oferece o śrāddha aos antepassados, não honra os deuses e não obtém amigos — a esse chamam de mente confusa.
5.33.44
अनाहूतः प्रविशति ह्यपृष्टो बहु भाषते ।
अविश्वस्ते विश्वसिति मूढचेता नराधमः ॥ ५.३३.४४ ॥
Quem entra sem ser convidado, fala muito sem ser perguntado e confia em quem não é digno de confiança — esse de mente confusa é o mais baixo dos homens.
5.33.45
परं क्षिपति दोषेण वर्तमानः स्वयं तथा ।
यश्च क्रुध्यत्यनीशानः स च मूढतमो नरः ॥ ५.३३.४५ ॥
Quem, estando ele mesmo na mesma falta, repreende outro por ela, e quem se irrita sem ter poder — esse homem é o mais confuso de todos.
5.33.46
आत्मनो बलमाज्ञाय धर्मार्थपरिवर्जितम् ।
अलभ्यमिच्छन्नैष्कर्म्यान्मूढबुद्धिरिहोच्यते ॥ ५.३३.४६ ॥
Quem, conhecendo a própria força mas despojado de dharma e riqueza, deseja alcançar o inatingível pela renúncia à ação — esse é aqui chamado de intelecto confuso.
5.33.47
अशिष्यं शास्ति यो राजन्यश्च शिष्यं न शास्ति च ।
कदर्यं भजते यश्च तमाहुर्मूढचेतसम् ॥ ५.३३.४७ ॥
Ó rei, quem ensina a quem não é discípulo, não ensina o discípulo e serve o avarento — a esse chamam de mente confusa.
5.33.48
एकः संपन्नमाश्नाति वस्ते वासश्च शोभनम् ।
योऽसंविभज्य भृत्येभ्यः को नृशंसतरस्ततः ॥ ५.३३.४८ ॥
Quem come sozinho boa comida e veste roupas finas sem repartir com os seus servidores — quem é mais cruel do que ele?
5.33.49
एकः पापानि कुरुते फलं भुङ्क्ते महाजनः ।
भोक्तारो विप्रमुच्यन्ते कर्ता दोषेण लिप्यते ॥ ५.३३.४९ ॥
Um comete os pecados, mas o fruto é desfrutado pela grande multidão. Os que desfrutam são libertados da falta; só o autor é manchado por ela.
5.33.50
एकं हन्यान्न वा हन्यादिषुर्मुक्तो धनुष्मता ।
बुद्धिर्बुद्धिमतोत्सृष्टा हन्याद्राष्ट्रं सराजकम् ॥ ५.३३.५० ॥
Uma flecha disparada pelo arqueiro pode matar um homem, ou pode não o matar; mas o conselho lançado pelo sábio pode destruir o reino juntamente com o seu rei.
5.33.51
एकया द्वे विनिश्चित्य त्रींश्चतुर्भिर्वशे कुरु ।
पञ्च जित्वा विदित्वा षट् सप्त हित्वा सुखी भवा ॥ ५.३३.५१ ॥
Tendo decidido dois por um, submete três por quatro. Tendo vencido cinco, e tendo conhecido e abandonado seis e sete, sê feliz.
5.33.52
एकं विषरसो हन्ति शस्त्रेणैकश्च वध्यते ।
सराष्ट्रं सप्रजं हन्ति राजानं मन्त्रपिप्लवः ॥ ५.३३.५२ ॥
O sumo do veneno mata um, e um é morto por uma arma; mas a corrupção do conselho destrói o rei, juntamente com o reino e os seus súbditos.
5.33.53
एकः स्वादु न भुञ्जीत एकश्चार्थान्न चिन्तयेत् ।
एको न गच्छेदध्वानं नैकः सुप्तेषु जागृयात् ॥ ५.३३.५३ ॥
Não se deve comer sozinho uma comida saborosa, nem pensar sozinho nos assuntos. Não se deve ir sozinho pelo caminho; entre os que dormem, não se deve ficar acordado sozinho.
5.33.54
एकमेवाद्वितीयं तद्यद्राजन्नावबुध्यसे ।
सत्यं स्वगस्य सोपानं पारावारस्य नौरिव ॥ ५.३३.५४ ॥
Ó rei, isso somente é um, sem segundo, e isso tu não compreendes: a verdade é a escada para o céu, como um barco que atravessa o oceano.
5.33.55
एकः क्षमावतां दोषो द्वितीयो नोपपद्यते ।
यदेनं क्षमया युक्तमशक्तं मन्यते जनः ॥ ५.३३.५५ ॥
Para os que têm paciência há uma só falha, e não surge uma segunda: as pessoas consideram impotente quem possui a tolerância.
5.33.56
सोऽस्य दोषो न मन्तव्यः क्षमा हि परमं बलम् ।
क्षमा गुणो ह्यशक्तानां शक्तानां भूषणं क्षमा ॥ ५.३३.५६ ॥
Isso não deve ser considerado sua falha, pois a paciência é a força suprema. A paciência é a qualidade dos impotentes, e a paciência é também o adorno dos poderosos.
5.33.57
क्षमा वशीकृतीर्लोके क्षमया किं न साध्यते ।
शान्तिखङ्गः करे यस्य किं करिष्यति दुर्जनः ॥ ५.३३.५७ ॥
A paciência subjuga o mundo; o que não se alcança com a paciência? O que pode fazer o homem perverso àquele em cuja mão está a espada da paz?
5.33.58
अतृणे पतितो वह्निः स्वयमेवोपशाम्यति ।
अक्षमावान्परं दोषैरात्मानं चैव योजयेत् ॥ ५.३३.५८ ॥
Um fogo caído em terreno sem capim se extingue por si mesmo; o impaciente se enreda a si próprio nas faltas alheias.
5.33.59
एको धर्मः परं श्रेयः क्षमैका शान्तिरुत्तमा ।
विद्यैका परमा तृप्तिरहिंसैका सुखावहा ॥ ५.३३.५९ ॥
Somente o dharma é o bem supremo; somente a paciência é a paz mais elevada. Somente o conhecimento é a plena satisfação, e somente a não violência traz felicidade.
5.33.60
द्वाविमौ ग्रसते भूमिः सर्पो बलिशयानिव ।
राजानं चाविरोद्धारं ब्राह्मणं चाप्रवासिनम् ॥ ५.३३.६० ॥
A terra engole estes dois, como a serpente que vive na toca engole ratos: o rei que não se opõe e o brâmane que não viaja.
5.33.61
द्वे कर्मणी नरः कुर्वन्नस्मिँल्लोके विरोचते ।
अब्रुवन्परुषं किंचिदसतोऽनर्चयंस्तथा ॥ ५.३३.६१ ॥
Um homem que realiza duas ações brilha neste mundo: não profere palavra dura alguma e não honra os maus.
5.33.62
द्वाविमौ पुरुषव्याघ्र परप्रत्ययकारिणौ ।
स्त्रियः कामितकामिन्यो मूर्खाः पूजितपूजकाः ॥ ५.३३.६२ ॥
Ó tigre entre os homens, estes dois inspiram confiança nos outros: as mulheres que desejam o desejado, e os tolos que honram os já honrados.
5.33.63
द्वाविमौ कण्टकौ तीक्ष्णौ शरीरपरिशोषिणौ ।
यश्चाधनः कामयते यश्च कुप्यत्यनीश्वरः ॥ ५.३३.६३ ॥
Estes dois são espinhos afiados que secam o corpo: quem deseja sendo pobre, e quem se irrita sendo impotente.
5.33.64
द्वावेव न विराजेते विपरीतेन कर्मणा ।
गृहस्थश्च निरारम्भः कार्यवांश्चैव भिक्षुकः ॥ ५.३३.६४ ॥
Por conduta invertida, dois não brilham: o chefe de família sem esforço, e o mendicante que ainda tem deveres.
5.33.65
द्वाविमौ पुरुषौ राजन्स्वर्गस्योपरि तिष्ठतः ।
प्रभुश्च क्षमया युक्तो दरिद्रश्च प्रदानवान् ॥ ५.३३.६५ ॥
Ó rei, estes dois homens estão acima do céu: o poderoso dotado de paciência, e o pobre que ainda dá.
5.33.66
न्यायागतस्य द्रव्यस्य बोद्धव्यौ द्वावतिक्रमौ ।
अपात्रे प्रतिपत्तिश्च पात्रे चात्प्रतिपादनम् ॥ ५.३३.६६ ॥
Da riqueza justamente adquirida, devem-se conhecer duas transgressões: dar a quem não é digno e não dar a quem é digno.
5.33.67
द्वावभ्यसि निवेष्टव्यौ गले बध्वा दृढां शिलाम् ।
धनवन्तमदातारं दरिद्रं चातपस्विनम् ॥ ५.३३.६७ ॥
Dois devem ser afundados na água, com uma pedra firme amarrada ao pescoço: um homem rico que não dá, e um pobre que não é asceta.
5.33.68
द्वाविमौ पुरुषव्याघ्र सूर्यमण्डलभेदिनौ ।
परिव्राड्योगयुक्तश्च रणे चाभिमुखो हतः ॥ ५.३३.६८ ॥
Ó tigre entre os homens, dois atravessam o disco do sol: o asceta errante devotado ao yoga, e aquele morto em batalha de frente para o inimigo.
5.33.69
त्रयो न्याया मनुष्याणां श्रूयन्ते भरतर्षभ ।
कनीयान्मध्यमः श्रेष्ठ इति वेदविदो विदुः ॥ ५.३३.६९ ॥
Três tipos de justiça entre os homens são ouvidos, ó touro dos Bharatas: o inferior, o médio e o melhor, assim sabem os conhecedores dos Vedas.
5.33.70
त्रिविधाः पुरुषा राजन्नुत्तमाधममध्यमाः ।
नियोजयेद्यथावत्तांस्त्रिविधेष्वेव कर्मसु ॥ ५.३३.७० ॥
Os homens são de três tipos, ó rei: os melhores, os piores e os medianos; deve-se designá-los corretamente às tarefas dos três tipos.
5.33.71
त्रय एवाधना राजन्भार्या दासस्तथा सुतः ।
यत्ते समधिगच्छन्ति यस्यैते तस्य तद्धनम् ॥ ५.३३.७१ ॥
Apenas três não têm riqueza própria, ó rei: a esposa, o servo e o filho; o que adquirem pertence àquele a quem pertencem.
5.33.72
हरणं च परस्वानां परदाराभिमर्शनम् ।
सुहृदश्च परित्यागस्त्रयो दोषाः क्षयावहाः ॥ ५.३३.७२ ॥
Apoderar-se da riqueza alheia, tocar na mulher alheia e abandonar os amigos: estas três faltas trazem a ruína.
5.33.73
त्रिविधं नरकस्येदं द्वारं नाशनमात्मनः ।
कामः क्रोधस्तथा लोभस्तस्मादेतत्रयं त्यजेत् ॥ ५.३३.७३ ॥
Esta porta tríplice do inferno destrói o eu: o desejo, a ira e, igualmente, a cobiça. Por isso, devem-se abandonar esses três.
5.33.74
वरप्रदानं राज्यं च पुत्रजन्म च भारत ।
शत्रोश्च मोक्षणं कृच्छ्रात्रीणि चैकं च तत्समम् ॥ ५.३३.७४ ॥
Ó Bhārata, conceder dádivas, um reino, o nascimento de um filho e libertar um inimigo da aflição: são três, e uma igual a elas.
5.33.75
भक्तं च भजमानं च तवास्मीति च वादिनम् ।
त्रीनेताञ्छरणं प्राप्तान्विषमेऽपि कन सन्त्यजेत् ॥ ५.३३.७५ ॥
Um devoto, quem serve e quem diz «sou teu»: estes três, que vieram buscar refúgio, ninguém deve abandonar, nem na adversidade.
5.33.76
चत्वारि राज्ञा तु महाबलेन ।
वर्ज्यान्याहुः पण्डितस्तानि विद्यात्।
अल्पप्रज्ञैः सह मन्त्रं न कुर्या-
न्न दीर्घसूत्रैरलसैश्चारणैश्च ॥ ५.३३.७६ ॥
Um rei de grande poder deve evitar quatro coisas, dizem os sábios; o sábio deve conhecê-las. Não deve deliberar com os de pouca inteligência, nem com os protelantes, nem com os preguiçosos, nem com os espiões.
5.33.77
चतवारि ते तात गृहे वसन्तु ।
श्रियाऽभिजुष्टस्य गृहस्थधर्मे।
वृद्धो ज्ञातिरवसन्नः कुलीनः ।
सखा दरिद्रो भगिनी चानपत्या ॥ ५.३३.७७ ॥
Querido, que quatro habitem em tua casa, tu que és abençoado com prosperidade e cumpres o dever do chefe de família: o ancião, o parente de boa família caído em desgraça, o amigo pobre e a irmã sem filhos.
5.33.78
चत्वार्याह महाराज साद्यस्कानि बृहस्पतिः ।
पृच्छते त्रिदशेन्द्राय तानीमानि निबोध मे ॥ ५.३३.७८ ॥
Grande rei, Bṛhaspati enunciou quatro coisas de efeito rápido quando Indra, senhor dos trinta deuses, lhe perguntou; ouve-as de mim.
5.33.79
देवतानां च सङ्कल्पमनुभावं च धीमताम् ।
विनयं कृतविद्यानां विनाशं पापकर्मणाम् ॥ ५.३३.७९ ॥
A determinação dos deuses e o poder dos sábios, a humildade dos que adquiriram conhecimento e a ruína dos que praticam ações más.
5.33.80
चत्वारि कर्माण्यभयंकराणि ।
भयं प्रयच्छन्त्ययथाकृतानि ।
मानाग्निहोत्रमुत मानमौनं ।
मानेनाधीतमुत मानयज्ञः ॥ ५.३३.८० ॥
Quatro ações são terríveis; feitas de modo impróprio trazem medo: o sacrifício do fogo feito por orgulho, o silêncio guardado por orgulho, o estudo feito por orgulho e o sacrifício feito por orgulho.
5.33.81
पञ्चाग्नयो मनुष्येण परिचर्याः प्रयत्नतः ।
पिता माताग्निरात्मा च गुरुश्च भरतर्षभ ॥ ५.३३.८१ ॥
O homem deve servir com cuidado cinco fogos: o pai, a mãe, o fogo, o eu e o mestre. Ó touro dos Bharatas!
5.33.82
पञ्चैव पूजयँल्लोके यशः प्राप्नोति केवलम् ।
देवान्पितॄन्मनुष्यांश्च भिक्षूनतिथिपञ्चमान् ॥ ५.३३.८२ ॥
No mundo, quem honra apenas cinco obtém fama: os deuses, os antepassados, os homens, os mendicantes e os hóspedes como quinto.
5.33.83
पञ्च त्वाऽनुगमिष्यन्ति यत्र यत्र गमिष्यसि ।
मित्राण्यमित्रा मध्यस्था उपजीव्योपजीविनः । ॥ ५.३३.८३ ॥
Aonde quer que vás, cinco te seguirão: amigos, inimigos, os neutros, aqueles de quem dependes e aqueles que dependem de ti.
5.33.84
पञ्चेन्द्रियस्य मर्त्यस्य छिद्रं चेदेकमिन्द्रियम् ।
ततोऽस्य स्रवति प्रज्ञा दृतेः पात्रादिवोदकम् ॥ ५.३३.८४ ॥
Se um mortal de cinco sentidos tem ao menos um sentido com uma fenda, sua sabedoria escorre dele como água de um recipiente de couro.
5.33.85
षड्दोषाः पुरुषेणेह हातव्या भूतिमिच्छता ।
निद्रा तन्द्री भयं क्रोध आलस्यं दीर्घसूत्रता । ॥ ५.३३.८५ ॥
Um homem que deseja prosperidade deve abandonar aqui seis defeitos: o sono, a sonolência, o medo, a ira, a preguiça e a procrastinação.
5.33.86
षडिमान्पुरुषो जह्याद्भिन्नां नावमिवार्णवे ।
अप्रवक्तारमाचार्यमनधीयानमृत्विजम् ॥ ५.३३.८६ ॥
Assim como se abandona um barco partido no oceano, um homem deve abandonar estes seis: o mestre que não ensina, quem não estuda e o sacerdote que oficia o sacrifício.
5.33.87
अरक्षितारं राजानं भार्यां चाप्रियवादिनीम् ।
ग्रामकामं च गोपालं वनकामं च नापितम् ॥ ५.३३.८७ ॥
Deve-se abandonar um rei que não protege, uma esposa que fala com aspereza, um pastor que deseja a aldeia e um barbeiro que deseja a floresta.
5.33.88
षडेव तु गुणाः पुंसा न हातव्याः कदाचन ।
सत्यं दानमनालस्यमनसूया क्षमा धृतिः ॥ ५.३३.८८ ॥
Mas seis virtudes nunca devem ser abandonadas por um homem: a veracidade, a generosidade, a diligência, a ausência de inveja, a paciência e a firmeza.
5.33.89
अर्थागमो नित्यमरोगिता च ।
प्रिया च भार्या प्रियवादिनी च।
वश्यश्च पुत्रोऽर्थकरी च विद्या ।
षड्जीवलोकस्य सुखानि राजन् ॥ ५.३३.८९ ॥
Ó rei, estas são as seis alegrias do mundo dos vivos: o ganho constante de riqueza, a boa saúde, uma esposa querida de fala doce, um filho obediente e um saber que traz riqueza.
5.33.90
षण्णामात्मनि नित्यानामैश्वर्यं योऽधिगच्छति ।
न स पापैः कुतोऽनर्थैर्युज्यते विजितेन्द्रियः ॥ ५.३३.९० ॥
Como poderia ser unido a pecados e infortúnios quem alcança o domínio sobre as seis coisas eternas em si mesmo e venceu os sentidos?
5.33.91
षडिमे षट्सु जीवन्ति सप्तमो नोपलभ्यते ।
चोराः प्रमत्ते जीवन्ति व्याधितेषु चिकित्सकाः ॥ ५.३३.९१ ॥
Estes seis vivem de seis; um sétimo não se percebe. Os ladrões vivem entre os descuidados; os médicos vivem entre os doentes.
5.33.92
प्रमदाः कामयानेषु यजमानेषु याजकाः ।
राजा विवदमानेषु नित्यं मूर्खेषु पण्डिताः ॥ ५.३३.९२ ॥
As mulheres vivem entre os que desejam; os sacerdotes vivem entre os sacrificantes. O rei vive entre os que disputam; os sábios sempre vivem entre os tolos.
5.33.93
षडिमानि विनश्यन्ति मुहूर्तमनवेक्षणात् ।
गावः सेवा कृषिर्भार्या विद्या वृषलसङ्गतिः ॥ ५.३३.९३ ॥
Estes seis perecem por um momento de descuido: as vacas, o serviço, a agricultura, a esposa, o saber e a companhia de um homem de baixa estirpe.
5.33.94
षडेते ह्यवमन्यन्ते नित्यं पूर्वोपकारिणम् ।
आचार्यं शिक्षिताः शिष्याः कृतदाराश्च मातरं ॥ ५.३३.९४ ॥
Estes seis sempre desprezam quem lhes fez bem no passado: os discípulos já instruídos desprezam o mestre, e os homens casados desprezam a mãe.
5.33.95
नारीं विगतकामास्तु कृतार्थाश्च प्रयोजकम् ।
नावं निस्तीर्णकान्तारा नातुराश्च चिकित्सकं ॥ ५.३३.९५ ॥
Os que perderam o desejo abandonam a mulher, e os que alcançaram seu fim abandonam quem o tornou possível. Os que atravessaram a floresta abandonam o barco, e os doentes curados abandonam o médico.
5.33.96
आरोग्यमानृण्यमविप्रवासः ।
सद्भिर्मनुष्यैः सह संप्रयोगः।
स्वप्रत्यया वृत्तिरभीतवासः ।
षट् जीवलोकस्य सुखानि राजन् ॥ ५.३३.९६ ॥
Saúde, estar livre de dívidas, não viver no estrangeiro, a companhia de boas pessoas, um sustento próprio e uma morada sem medo: estas, ó rei, são as seis alegrias do mundo dos vivos.
5.33.97
ईर्षुर्धृणी नसन्तुष्टः क्रोधनो नित्यशङ्कितः ।
परभाग्योपजीवी च षडेते नित्यदुःखिताः ॥ ५.३३.९७ ॥
O invejoso, o impiedoso, o insatisfeito, o iracundo, o sempre desconfiado e quem vive da fortuna alheia: estes seis estão sempre sofrendo.
5.33.98
सप्त दोषाः सदा राज्ञा हातव्या व्यसनोदयाः ।
प्रायशो यैर्विनश्यन्ति कृतमूला अपीश्वराः ॥ ५.३३.९८ ॥
O rei deve sempre abandonar as sete faltas nascidas dos vícios, pelas quais até governantes de raízes firmes geralmente perecem.
5.33.99
स्त्रियोऽक्षा मृगया पानं वाक्पारुष्यं च पञ्चमम् ।
महच्च दण्डपारुष्यमर्थदूषणमेव च ॥ ५.३३.९९ ॥
As mulheres, os dados, a caça, a bebida, a fala dura como quinta, a grande dureza no castigo e o desperdício da riqueza: estes.
5.33.100
अष्टौ पूर्वनिमित्तानि नरस्य विनशिष्यतः ।
ब्राह्मणान्प्रथमं द्वेष्टि ब्राह्मणैश्च विरुध्यते ॥ ५.३३.१०० ॥
Um homem prestes a perecer mostra oito sinais prévios: primeiro odeia os brâmanes e se opõe aos brâmanes.
5.33.101
ब्राह्मणस्वानि चादत्ते ब्राह्मणांश्च जिघांसति ।
रमते निन्दया चैषां प्रशंसां नाभिनन्दति ॥ ५.३३.१०१ ॥
Ele se apodera dos bens dos brâmanes, deseja matar os brâmanes, deleita-se em difamá-los e não acolhe o seu louvor.
5.33.102
नैनान्स्मरति कृत्येषु याचितश्चाभ्यसूयति ।
एतान्दोषान्नरः प्राज्ञो बुद्ध्या बुध्वा विसर्जयेत् ॥ ५.३३.१०२ ॥
Ele não se lembra deles em seus deveres e, quando é solicitado, ressente-se. O homem sábio, tendo reconhecido estas faltas com seu intelecto, deve abandoná-las.
5.33.103
अष्टाविमानि हर्षस्य नवनीतानि भारत ।
वर्तमानानि दृश्यन्ते तान्येव स्वसुखान्यपि ॥ ५.३३.१०३ ॥
Ó Bhārata, estas são as oito manteigas frescas da alegria; são vistas presentes, e elas mesmas são os próprios prazeres.
5.33.104
समागमश्च सखिभिर्महांश्चैव धनागमः ।
पुत्रेण च परिष्वङ्गः सन्निपातश्च मैथुने ॥ ५.३३.१०४ ॥
O encontro com amigos, a grande chegada de riquezas, o abraço de um filho e a união no amor.
5.33.105
समये च प्रियालापः स्वयूथ्येषु समुन्नतिः ।
अभिप्रेतस्य लाभश्च पूजा च जनसंसदि ॥ ५.३३.१०५ ॥
Conversa agradável no tempo certo, ascensão entre os seus, ganho do que é desejado e honra na assembleia do povo.
5.33.106
अष्टौ गुमाः पुरुषं दीपयन्ति ।
प्रज्ञा च कौल्यं च दमः श्रुतं च।
पराक्रमश्चाबहुभाषिता च ।
दानं यथाशक्ति कृतज्ञता च ॥ ५.३३.१०६ ॥
Oito qualidades iluminam o homem: a sabedoria, a nobreza de nascimento, o domínio de si, o saber, a bravura, o pouco falar, o dar conforme a própria capacidade e a gratidão.
5.33.107
नवद्वारमिदं वेश्म त्रिस्थूणं पञ्चसाक्षिकम् ।
क्षेत्रज्ञाधिष्ठितं विद्वान्यो वेद स परः कविः ॥ ५.३३.१०७ ॥
Esta casa tem nove portas, três pilares e cinco testemunhas, e é presidida pelo conhecedor do campo; o sábio que a conhece é o poeta supremo.
5.33.108
दश धर्मं न जानन्ति धृतराष्ट्र निबोध तान् ।
मत्तः प्रमत्त उन्मत्तः श्रान्तः क्रुद्धो बुभुक्षितः ॥ ५.३३.१०८ ॥
Ó Dhṛtarāṣṭra, dez tipos de pessoas não conhecem o dharma; comprende-os: o embriagado, o descuidado, o louco, o exausto, o colérico e o faminto.
5.33.109
त्वरमाणश्च लुब्धश्च भीतः कामी च ते दश ।
तस्मादेतेषु भावेषु न प्रसञ्जेत पण्डितः ॥ ५.३३.१०९ ॥
O apressado, o ganancioso, o temeroso e o lascivo: estes são os dez. Por isso, o sábio não deve apegar-se a esses estados.
5.33.110
अत्रैवोदाहरन्तीममितिहासं पुरातनम् ।
पुत्रार्थमसुरेन्द्रेण गीतं चैव सुधन्वना ॥ ५.३३.११० ॥
Aqui se relata esta antiga história, que o senhor dos asuras e Sudhanvan cantaram pelo bem de um filho.
5.33.111
यः काममन्यू प्रजहाति राजा ।
पात्रे प्रतिष्ठापयते धनं च।
विशेषविच्छ्रुतवान्क्षिप्रकारी ।
तं सर्वलोकः कुरुते प्रमाणम् ॥ ५.३३.१११ ॥
O rei que abandona o desejo e a ira, que confia riquezas aos dignos, conhece as distinções, é erudito e age com rapidez: a esse todo o mundo toma por padrão.
5.33.112
जानाति विश्वासयितुं मनुष्यान् ।
विज्ञातदोषेषु दधाति दण्डम्।
जानाति मात्रां च तथा क्षमां च ।
तं तादृशं श्रीर्जुषते समग्रा ॥ ५.३३.११२ ॥
Quem sabe conquistar a confiança dos homens, aplica castigo às faltas conhecidas e conhece a medida e a clemência — a esse homem serve a fortuna plena.
5.33.113
सुदुर्बलं नावजानाति कंचि-
द्युक्तो रिपुं सेवते बुद्धिपूर्वम्।
न विग्रहं रोचयते बलस्थैः ।
काले च यो विक्रमते स धीरः ॥ ५.३३.११३ ॥
Quem não despreza nem o mais fraco, trata o inimigo com sabedoria e deliberação mantendo-se atento, não deseja guerra com os poderosos e age no tempo certo: esse é o firme.
5.33.114
प्राप्याप न व्यथते कदाचि-
दुद्योगमान्वच्छति चाप्रमत्तः ।
दुःखं च काले सहते महात्मा ।
धुरन्धरस्तस्य जिताः सपत्नाः ॥ ५.३३.११४ ॥
Ao encontrar a adversidade, nunca se aflige; vigilante, busca o esforço. No tempo devido suporta o sofrimento: esse magnânimo é um dhurandhara, e seus inimigos são vencidos.
5.33.115
अनर्थकं विप्रवासं गृहेभ्यः ।
पापैः सन्धिं परदाराभिमर्शम्।
दम्भं स्तैन्यं पैशुनं मद्यमानं ।
न सेवते यः स सुखी सदैव ॥ ५.३३.११५ ॥
Quem não pratica o inútil, o vagar longe do lar, a aliança com os maus, tocar a mulher alheia, a hipocrisia, o roubo, a calúnia, os intoxicantes e o orgulho, esse é sempre feliz.
5.33.116
न संरम्भेणारभते त्रिवर्ग-
माकारितः शंसति तत्त्वमेव।
न मित्रार्थे रोचयते विवादं ।
नापूजितः कुप्यति चाप्यमूढः ॥ ५.३३.११६ ॥
Não empreende as três metas na ira; quando chamado, fala apenas a verdade. Pelo amigo não aprova a disputa; não honrado, mas não iludido, não se irrita.
5.33.117
न योऽभ्यसूयत्सयनुकम्पते च ।
न दुर्बलः प्रातिभाव्यं करोति।
नात्याह किंचित्क्षमते विवादं ।
सर्वत्र तादृग्लभते प्रशंसाम् ॥ ५.३३.११७ ॥
Quem não censura os outros e mostra compaixão, quem, fraco, não dá fiança, quem não fala em excesso e suporta a disputa — tal homem obtém louvor em toda parte.
5.33.118
यो नोद्धतं कुरुते जातु वेषं ।
न पौरुषेणापि विकत्थतेऽन्यान्।
न मूर्च्छितः कटुकान्याह किंचि-
त्प्रियं सदा तं कुरुते जनो हि ॥ ५.३३.११८ ॥
Quem nunca adota um porte arrogante, não se gaba da própria bravura diante dos outros e, mesmo aturdido, não diz palavras duras — esse as pessoas sempre têm por querido.
5.33.119
न वैरमुद्दिपयति प्रशान्तं ।
न दर्पमारोहति शान्तिमेति।
न दुर्गतोऽस्मीति करोत्यकार्यं ।
तमार्यशीलं परमाहुरार्याः ॥ ५.३३.११९ ॥
Aquele que não desperta inimizade contra o que está em paz, não se eleva no orgulho mas alcança a paz, e não faz o que não deve pensando «estou em desgraça» — a esse os nobres chamam o mais elevado de caráter nobre.
5.33.120
न स्वे सुखे वै कुरुते प्रहर्षं ।
नान्यस्य दुःखे भवति प्रहृष्टः।
दत्त्वा न पश्चात्कुरुतेऽनुतापं ।
स कथ्यते सत्पुरुषार्यशीलः ॥ ५.३३.१२० ॥
Aquele que não se alegra com a própria felicidade, não se regozija com a dor alheia e não se arrepende depois de dar — esse é chamado de homem bom de caráter nobre.
5.33.121
देशाचारान्समयाञ्जातिधर्मान् ।
बुभूषते यः स परावरज्ञः।
स यत्र तत्राभिगतः सदैव ।
महाजनस्याधिपत्यं करोति ॥ ५.३३.१२१ ॥
Aquele que deseja sustentar os costumes locais, os acordos e os deveres de sua casta, e que conhece o superior e o inferior, sempre exerce o comando da grande assembleia onde quer que vá.
5.33.122
दम्भं मोहं मत्सरं पापकृत्यं ।
राजद्विष्टं पैशुनं पूगवैरम्।
मत्तोन्मत्तैर्दुर्जनैश्चापि वादं ।
यः प्रज्ञावान्वर्जयेत्स प्रधानः ॥ ५.३३.१२२ ॥
Aquele que, sábio, evita a hipocrisia, a ilusão, a inveja, as ações pecaminosas, o ódio ao rei, a calúnia, a inimizade entre facções e as disputas com os embriagados, os loucos e os malvados — esse é o primeiro.
5.33.123
दमं शौचं दैविकं मङ्गलानि ।
प्रायश्चित्तान्विविधाँल्लोकवादान्।
एतानि यः कुरुते नैत्यकानि ।
तस्योत्थानं देवता राधयन्ति ॥ ५.३३.१२३ ॥
Para aquele que cumpre essas coisas como deveres diários — o domínio de si, a pureza, os ritos auspiciosos divinos, as diversas expiações e os costumes do mundo —, os deuses fazem prosperar sua ascensão.
5.33.124
समैर्विवाहं कुरुते न हीनैः ।
समैः सख्यं व्यवहारं कथां च।
गुणैर्विशिष्टांश्च पुरो दधाति ।
विपश्चितस्तस्य नयाः सुनीताः ॥ ५.३३.१२४ ॥
Casa-se com iguais, não com inferiores; mantém amizade, trato e conversa com seus pares e coloca à frente os mais distintos em virtudes; as políticas desse sábio são bem conduzidas.
5.33.125
मितं भुङ्क्ते संविभज्याश्रितेभ्यो ।
मितं स्वपित्यमितं कर्म कृत्वा।
ददात्यमित्रेष्वपि याचितः सं-
स्तमात्मवन्तं प्रजहत्यनर्थाः ॥ ५.३३.१२५ ॥
Come com moderação depois de repartir com seus dependentes, dorme com moderação, realiza obras sem medida e dá até aos inimigos quando pedido; as desgraças abandonam um homem tão reto e senhor de si.
5.33.126
चिकीर्षितं विप्रकृतं च यस्य ।
नान्ये जनाः कर्म जानन्ति किंचित्।
मन्त्रे गुप्ते सम्यगनुष्ठिते च ।
नाल्पोऽप्यस्य च्यवते कश्चिदर्थः ॥ ५.३३.१२६ ॥
Cuja intenção e vingança por uma ofensa ninguém mais conhece nem um pouco; no conselho secreto e na ação bem executada, nem o menor de seus objetivos se perde.
5.33.127
यः सर्वभूतप्रशमे निविष्टः ।
सत्यो मृदुर्मानकृच्छुद्धभावः
अतीव स ज्ञायते ज्ञातिमध्ये ।
महामणिर्जात्य इव सप्रन्नः ॥ ५.३३.१२७ ॥
Aquele que se dedica à paz de todos os seres, verdadeiro, gentil, que honra os outros e é puro de natureza, é muito reconhecido entre seus parentes, como uma grande joia de nobre origem que brilha com seu esplendor.
5.33.128
य आत्मनाऽपत्रपते भृशं नरः ।
स सर्वलोकस्य गुरुर्भवत्युत
अनन्तजेजाः सुमनाः समाहितः ।
स तेजसा सूर्य इवावभासते ॥ ५.३३.१२८ ॥
O homem que sente grande vergonha em si mesmo torna-se mestre de todo o mundo; de vigor infinito, de bom ânimo e recolhido, brilha com seu esplendor como o sol.
5.33.129
वने जाताः शापदग्धस्य राज्ञः ।
पाण्डोः पुत्राः पञ्च पञ्चेन्द्रकल्पाः ।
त्वयैव बाला वर्धिताः शिक्षिताश्च ।
तवादेशं पालयन्त्याम्बिकेय ॥ ५.३३.१२९ ॥
Os cinco filhos do rei Pāṇḍu, consumido por uma maldição, nascidos na floresta e semelhantes a cinco Indras, foste tu que os criaste e educaste quando eram crianças; ó filho de Ambikā, eles ainda obedecem às tuas ordens.
5.33.130
प्रदायैषामुचितं तातराज्यं ।
सुखी पुत्रैः सहितो मोदमानः ।
न देवानां नापि च मानुषाणां ।
भविष्यसि त्वं गर्हणीयो नरेन्द्र ॥ ५.३३.१३० ॥
Tendo-lhes dado o seu legítimo reino ancestral, permanece feliz e alegre com os teus filhos; ó senhor dos homens, então não serás censurável nem entre os deuses nem entre os homens.