மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 5.34
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
5.34.1
जाग्रतो दह्यमानस्य यत्कार्यमनुपश्यसि ।
तद्ब्रूहि त्वं हि नस्तात धर्मार्थकुशलः शुचिः ॥ ५.३४.१ ॥
விழித்திருந்து எரியும் எனக்கு நீ எது கடமை என்று காண்கிறாயோ, அதை எங்களுக்குச் சொல், அன்பனே; நீ தர்மத்திலும் அர்த்தத்திலும் திறமையானவன், தூயவன்.
5.34.2
तस्माद्यथावद्विदुर प्रशाधि ।
प्रज्ञापूर्वं सर्वमजातशत्रोः।
यन्मन्यसे पथ्यमदीनसत्व ।
श्रेयस्करं ब्रूहि तद्वै कुरूणाम् ॥ ५.३४.२ ॥
ஆகையால், விதுரா, முறையாக வழிநடத்து; அஜாதசத்ருவுக்காக எல்லாம் அறிவுடன் கூறு. அடங்காத மனவலிமை கொண்டவனே, நன்மை பயக்கும் நலமானதை குருக்களுக்காகச் சொல்.
5.34.3
पापाशङ्की पापमेवानुपश्यन् ।
पृच्छामि त्वां व्याकुलेनात्मनाहम् ।
कजे तन्मे ब्रूहि तत्पं यथाव-
न्मनीषितं सर्वमजातशत्रोः ॥ ५.३४.३ ॥
தீமையை அஞ்சி தீமையையே காணும் நான், கலங்கிய மனத்துடன் உன்னைக் கேட்கிறேன். அஜாதசத்ருவுக்கு உகந்ததாக, முறையாக, எல்லாவற்றையும் எனக்குச் சொல்…
5.34.4
शुभं वा यदि वा पापं द्वेष्यं वा यदि वा प्रियम् ।
नापृष्टः कस्यचिद्ब्रूयाद्यः स नेच्छेत्पराभवम् ॥ ५.३४.४ ॥
நல்லதோ தீயதோ, வெறுப்புக்குரியதோ அன்பானதோ, கேட்கப்படாமல் யாருக்கும் சொல்லாதவனே தோல்வியை விரும்பாதவன்.
5.34.5
तस्माद्वक्ष्यामि ते राजन्हितं यत्स्यान्कुरून्प्रति ।
वचः श्रेयस्करं धर्म्यं ब्रुवतस्तन्निबोध मे ॥ ५.३४.५ ॥
ஆகையால், அரசே, குருக்களுக்கு நன்மை பயக்கும் அதை உனக்குச் சொல்லப்போகிறேன். நான் பேசும் அந்த தர்மமும் நலமும் கொண்ட சொல்லைக் கேள்.
5.34.6
मिथ्योपेतानि कर्माणि सिद्ध्येतादीनि भारत ।
अनुपायप्रयुक्तानि मा स्म ते…मनः कृथाः ॥ ५.३४.६ ॥
பாரதா, பொய்யால் அடையப்பட்ட செயல்களும், தகாத உபாயங்களால் செய்யப்பட்டவையும் இவை போன்றவை வெற்றி பெறா. அவற்றில் உன் மனத்தை வைக்காதே…
5.34.7
तथैव योगविहितं यत्तु कर्म न सिध्यति ।
उपाययुक्तं मेधावी न तत्र ग्लपयेन्मनः ॥ ५.३४.७ ॥
அதுபோலவே, முறையாக விதிக்கப்பட்ட செயல் கைகூடாவிட்டாலும், அறிவுடையவன் அதில் தன் மனத்தை வருத்திக்கொள்ளக் கூடாது.
5.34.8
अनुबन्धानवेक्षेत सानुबन्धेषु कर्मसु ।
संप्रधार्य च कुर्वीत सहसा न समाचरेत् ॥ ५.३४.८ ॥
விளைவுகளுடைய செயல்களில் அவற்றின் விளைவுகளை ஆராய வேண்டும்; நன்கு ஆலோசித்த பின்னரே செய்ய வேண்டும், திடீரென எதையும் செய்யக் கூடாது.
5.34.9
अनुबन्धं च संप्रेक्ष्य विपाकं चैव कर्मणाम् ।
उत्थानमात्मनश्चैव धीरः कुर्वीत वा न वा ॥ ५.३४.९ ॥
செயல்களின் தொடர்ச்சியையும் பலனையும் நன்கு ஆராய்ந்து, தன் ஆற்றலையும் கருத்தில் கொண்டு, உறுதியான மனிதன் செய்யலாமா வேண்டாமா என்று முடிவெடுக்க வேண்டும்.
5.34.10
यः प्रमाणं न जानाति स्थाने वृद्धौ तथा क्षये ।
कोशे जनपदे दण्डे न स राज्येऽवतिष्ठते ॥ ५.३४.१० ॥
நிலைமை, வளர்ச்சி, இழப்பு ஆகியவற்றிலும், கருவூலம், நாடு, படை ஆகியவற்றிலும் அளவை அறியாதவன் அரசில் நிலைத்திருப்பதில்லை.
5.34.11
यस्त्वेतानि प्रमाणानि यथोक्तान्यनुपश्यति ।
युक्तो धर्मार्थयोर्ज्ञाने स राज्यमधिगच्छति ॥ ५.३४.११ ॥
ஆனால் இவற்றின் அளவைகளை சொன்னபடியே உணர்ந்து, தர்மம் மற்றும் அர்த்தத்தின் அறிவுடன் கூடியவன் அரசைப் பெறுகிறான்.
5.34.12
न राज्यं प्राप्तमित्येव वर्तितव्यमसांप्रतम् ।
श्रियं ह्यविनयो हन्ति जरा रूपमिवोत्तमम् ॥ ५.३४.१२ ॥
அரசு கிடைத்துவிட்டது என்று தகாத முறையில் நடக்கக் கூடாது; ஏனெனில் ஒழுக்கமின்மையே செல்வத்தை அழிக்கிறது, முதுமை சிறந்த அழகை அழிப்பது போல.
5.34.13
भक्ष्योत्तमप्रतिच्छन्नं मत्स्यो बडिशमायसम् ।
अन्नाभिलाषी ग्रसते नानुबन्धमवेक्षते ॥ ५.३४.१३ ॥
சிறந்த இரையால் மறைக்கப்பட்ட இரும்புக் கொக்கியை உணவை விரும்பும் மீன் விழுங்குகிறது; அதன் விளைவை அது பார்ப்பதில்லை.
5.34.14
यच्छक्यं ग्रसितुं ग्रस्यं ग्रस्तं परिणमेच्च यत् ।
हितं च परिणामे यत्तदाद्यं भूतिमिच्छता ॥ ५.३४.१४ ॥
விழுங்கக்கூடியதும், செரிக்கக்கூடியதும், விளைவில் நன்மை தருவதுமான ஒன்றே, செழிப்பை விரும்புபவன் முதலில் எடுக்க வேண்டியது.
5.34.15
वनस्पतेरपक्वानि फलानि प्रचिनोति यः ।
स नाप्नोति रसं तेभ्यो बीजं चास्य विनश्यति ॥ ५.३४.१५ ॥
மரத்தின் பழுக்காத பழங்களைப் பறிப்பவன் அவற்றிலிருந்து சாற்றைப் பெறுவதில்லை; அவனுடைய விதையும் அழிகிறது.
5.34.16
यस्तु पक्वमुपादत्ते काले परिणतं फलम् ।
फलाद्रसं स लभते बीजाच्चैव फलं पुनः ॥ ५.३४.१६ ॥
ஆனால் உரிய காலத்தில் பழுத்து முதிர்ந்த பழத்தை எடுப்பவன் பழத்திலிருந்து சாற்றைப் பெறுகிறான்; விதையிலிருந்து மீண்டும் பழமும் பெறுகிறான்.
5.34.17
यथा मधु समादत्ते रक्षन्पुष्पाणि षट्पदः ।
तद्वदर्थान्मनुष्येभ्य आदद्यादविहिंसया ॥ ५.३४.१७ ॥
வண்டு மலர்களைக் காத்தபடி தேனை எடுப்பது போல, மனிதர்களிடமிருந்து செல்வத்தை துன்புறுத்தாமல் எடுக்க வேண்டும்.
5.34.18
पुष्पं पुष्पं विचिन्वीत मूलच्छेदं न कारयेत् ।
मालाकार इवारामे न यथाङ्गारकारकः ॥ ५.३४.१८ ॥
ஒவ்வொரு பூவாகப் பறிக்க வேண்டும்; வேரை வெட்டக்கூடாது — தோட்டத்தில் மாலைக்காரன் போல, கரி செய்பவன் போல அல்ல.
5.34.19
किं नु मे स्यादिदं कृत्वा किं नु मे स्यादकुर्वतः ।
इति कर्माणि सञ्चिन्त्य कुर्याद्वा पुरुषो न वा ॥ ५.३४.१९ ॥
இதைச் செய்தால் எனக்கு என்ன ஆகும்? செய்யாவிட்டால் எனக்கு என்ன ஆகும்? இவ்வாறு செயல்களைச் சிந்தித்த பின் மனிதன் செய்யலாம், அல்லது செய்யாமலும் இருக்கலாம்.
5.34.20
अनारभ्या भवन्त्यर्थाः केचिन्नित्यं यथाऽगताः ।
कृतः पुरुषकारोऽहि भवेद्येषु निरर्थकः ॥ ५.३४.२० ॥
சில செயல்கள் எப்போதும் தொடங்கப்படக் கூடாதவை; அவை தாமாக வந்தவை போல இருக்கும். அவற்றில் மனித முயற்சியும் வீணாகிவிடும்.
5.34.21
अनर्थे चैव निरतमर्थे चैव पराङ्भुखम् ।
न तं भर्तारमिच्छन्ति षण्ढं पतिमिव स्त्रियः ॥ ५.३४.२१ ॥
தீய செயலில் ஈடுபட்டு நன்மையிலிருந்து விலகியிருப்பவனை, பெண்கள் ஷண்டனைக் கணவனாக விரும்பாதது போல, தங்கள் கணவனாக விரும்புவதில்லை.
5.34.22
प्रसादो निष्फलो यस्य क्रोधश्चापि निरर्थकः ।
न तं भर्तारमिच्छन्ति षण्ढं पतिमिव स्त्रियः ॥ ५.३४.२२ ॥
யாருடைய அருள் பயனற்றதோ, கோபமும் வீணோ, அவனை பெண்கள் ஷண்டனைக் கணவனாக விரும்பாதது போல கணவனாக விரும்புவதில்லை.
5.34.23
कांश्चिदर्थान्नरः प्राज्ञो लघुमूलान्महाफलान् ।
क्षिप्रमारभते कर्तुं न दीर्घयति तादृशान् ॥ ५.३४.२३ ॥
அறிவுள்ள மனிதன், சிறிய வேரும் பெரிய பயனும் கொண்ட சில செயல்களை விரைவில் தொடங்குகிறான்; அத்தகையவற்றை அவன் நீட்டித்துக் கொண்டிருப்பதில்லை.
5.34.24
ऋजु पश्यति यः सर्वं चक्षुषा नु पिबन्निव ।
आसीनमपि तूष्णीकमनुरज्यन्ति तं प्रजाः ॥ ५.३४.२४ ॥
எல்லாவற்றையும் நேராகப் பார்ப்பவன், கண்களால் பருகுவது போல; அமைதியாக அமர்ந்திருந்தாலும் அவனிடம் குடிமக்கள் பற்றுடன் இருப்பர்.
5.34.25
सुपुष्पितः स्यादफलः फलितः स्याद्दुरारुहः ।
अपक्वः पक्वसङ्काशो न तु शीर्येत कर्हिचित् ॥ ५.३४.२५ ॥
நன்றாகப் பூத்திருந்தும் கனியற்றதாக இருக்கலாம்; கனி தாங்கியதாக இருந்தும் ஏறுவது கடினமாக இருக்கலாம்; காயாக இருந்தும் பழுத்தது போல் தோன்றலாம், ஆனால் ஒருபோதும் உதிராது.
5.34.26
चक्षुषा मनसा वाचा कर्मणा च चतुर्विधम् ।
प्रसादयति यो लोकं तं लोकोऽनुप्रसीदति ॥ ५.३४.२६ ॥
கண், மனம், வாக்கு, செயல் ஆகிய நான்கு வழிகளிலும் எவன் உலகை மகிழ்விக்கிறானோ, அவனால் உலகமும் மகிழ்ச்சியடைகிறது.
5.34.27
यस्मात्रस्यन्ति भूतानि मृगव्याधान्मृगा इव ।
सागरान्तामपि महीं लब्ध्वा स परिहीयते ॥ ५.३४.२७ ॥
மான்கள் வேடனுக்கு அஞ்சுவது போல், எவனுக்கு உயிரினங்கள் அஞ்சுகின்றனவோ, அவன் கடல் வரை பரவிய பூமியைப் பெற்றாலும் அழிகிறான்.
5.34.28
पितृपैतामहं राज्यं प्राप्यापि स्वेन कर्मणा ।
वायुरभ्रमिवासाद्य भ्रंशयत्यनये स्थितः ॥ ५.३४.२८ ॥
தந்தையும் பாட்டனும் வழங்கிய அரசைப் பெற்றிருந்தாலும், தன் செயலால் அநீதியில் நிற்பவன் அதை இழக்கிறான்; காற்று மேகத்தை அடைந்து அதைச் சிதறடிப்பது போல.
5.34.29
धर्ममाचरतो राज्ञः सद्भिश्चरितमादितः ।
वसुधा वसुसंपूर्णा वर्धते भूतिवर्धनी ॥ ५.३४.२९ ॥
தர்மத்தைக் கடைப்பிடிக்கும் அரசனுக்கு, தொடக்கத்திலிருந்தே நல்லோரால் கடைப்பிடிக்கப்பட்ட நெறியின்படி, செல்வம் நிறைந்த பூமி வளர்கிறது; அது செழிப்பைப் பெருக்குகிறது.
5.34.30
अथ संत्यजतो धर्ममधर्मं चानुतिष्ठतः ।
प्रतिसंवेष्टते भूमिरग्नौ चर्माहितं यथा। ॥ ५.३४.३० ॥
ஆனால் தர்மத்தைக் கைவிட்டு அதர்மத்தைக் கடைப்பிடிப்பவனுக்கு, நெருப்பில் வைக்கப்பட்ட தோல் சுருங்குவது போல பூமி சுருங்குகிறது.
5.34.31
य एव यत्नः क्रियते परराष्ट्रविमर्दने ।
स एव यत्नः कर्तव्यः स्वराष्ट्रपरिपालने । ॥ ५.३४.३१ ॥
அயல் நாட்டை நசுக்குவதில் எந்த முயற்சி செய்யப்படுகிறதோ, அதே முயற்சி தன் நாட்டைக் காப்பதிலும் செய்யப்பட வேண்டும்.
5.34.32
धर्मेण राज्यं विन्देत धर्मेण परिपालयेत् ।
धर्ममूलां श्रियं प्राप्य न जहाति न हीयते ॥ ५.३४.३२ ॥
தர்மத்தால் அரசை அடைய வேண்டும்; தர்மத்தாலேயே அதைக் காக்க வேண்டும். தர்மத்தை அடிப்படையாகக் கொண்ட செல்வத்தைப் பெற்றவன் அதைக் கைவிடுவதில்லை, குறைவதுமில்லை.
5.34.33
अप्युन्मत्तात्प्रलपतो बालाच्च परिजल्पतः ।
सर्वतः सारमादद्यादश्मभ्य इव काञ्चनम् ॥ ५.३४.३३ ॥
பைத்தியக்காரனின் உளறலிலிருந்தும், குழந்தையின் பேச்சிலிருந்தும் கூட எல்லா இடத்திலிருந்தும் சாரத்தை எடுத்துக்கொள்ள வேண்டும்; கற்களிலிருந்து பொன்னை எடுப்பது போல.
5.34.34
सुव्याहृतानि महतां सुकृतानि ततस्ततः ।
सञ्चिन्वन्धीर आसीत शिलाहारी शिलं यथा ॥ ५.३४.३४ ॥
பெரியோரின் நல்ல சொற்களையும் நற்செயல்களையும் இங்கும் அங்குமாகச் சேகரித்தவாறு, அறிவுடையவன் சிலாஹாரி போல இருக்க வேண்டும்.
5.34.35
गन्धेन गावः पश्यन्ति वेदैः पश्यन्ति ब्राह्मणाः ।
चारैः पश्यन्ति राजानश्चक्षुर्भ्यामितरे जनाः ॥ ५.३४.३५ ॥
பசுக்கள் மணத்தால் பார்க்கின்றன, பிராமணர்கள் வேதங்களால் பார்க்கின்றனர், அரசர்கள் ஒற்றர்களால் பார்க்கின்றனர், மற்றவர்கள் கண்களால் பார்க்கின்றனர்.
5.34.36
भूयांसं लभते क्लेशं या गौर्भवति दुर्दुहा ।
अथ या सुदुघा राजन्नैव तां वितुदन्त्यपि ॥ ५.३४.३६ ॥
கறக்க கடினமான பசு பெரும் துன்பம் அடைகிறது; ஆனால், அரசே, எளிதில் கறக்கும் பசுவை மக்கள் வருத்துவதில்லை.
5.34.37
यदतप्तं प्रणमति न तत्सन्तापमर्हति ।
यच्च स्वयं नतं दारु न तत्संनामयेद्बुधः ॥ ५.३४.३७ ॥
சூடேற்றப்படாமல் வளையும் மரத்தைச் சூடுபடுத்துவது தகாது; தானாகவே வளைந்துள்ள மரத்தை அறிவுள்ளவன் மேலும் வளைக்கக் கூடாது.
5.34.38
एतयोपमया धीरः सन्नमेत बलीयसे ।
इन्द्राय स प्रणमते नमते यो बलीयसे ॥ ५.३४.३८ ॥
இந்த உவமையால் நிதானமுள்ளவன் வலியவனுக்கு வணங்க வேண்டும்; வலியவனுக்கு வணங்குபவன் இந்திரனுக்கே வணங்குகிறான்.
5.34.39
पर्जन्यनाथाः पशवो राजानो मन्त्रिबान्धवाः ।
पतयो बान्धवाः स्त्रीणां ब्राह्मणा वेदबान्धवाः ॥ ५.३४.३९ ॥
விலங்குகளுக்குத் தலைவன் மழைக்கடவுள்; அரசர்களுக்கு உறவினர் அமைச்சர்கள்; பெண்களுக்கு உறவினர் கணவர்; அந்தணர்களுக்கு உறவினர் வேதங்கள்.
5.34.40
सत्येन रक्ष्यते धर्मो विद्या योगेन रक्ष्यते ।
मृजया रक्ष्यते रूपं कुलं वृत्तेन रक्ष्यते ॥ ५.३४.४० ॥
சத்தியத்தால் தர்மம் காக்கப்படுகிறது; பயிற்சியால் கல்வி காக்கப்படுகிறது; தூய்மையால் அழகு காக்கப்படுகிறது; நல்லொழுக்கத்தால் குலம் காக்கப்படுகிறது.
5.34.41
मानेन रक्ष्यते धान्यमश्वान्रक्षेदनुक्रमात् ।
अभीक्ष्णदर्शनाद्गावः स्त्रियो रक्ष्याः कुचेलतः ॥ ५.३४.४१ ॥
மரியாதையால் தானியம் காக்கப்படுகிறது; முறைப்படி குதிரைகளைக் காக்க வேண்டும்; அடிக்கடி பார்ப்பதால் பசுக்களையும், தூய்மையற்ற உடையை விலக்கி பெண்களையும் காக்க வேண்டும்.
5.34.42
न कुलं वृत्तहीनस्य प्रमाणमिति मे मतिः ।
अन्तेष्वपि हि जातानां वृत्तमेव विशिष्यते ॥ ५.३४.४२ ॥
நல்லொழுக்கமற்றவனுக்குக் குலம் சான்றாகாது என்பது என் கருத்து; தாழ்ந்த குலங்களில் பிறந்தவர்களிலும் நடத்தையே சிறப்பிக்கிறது.
5.34.43
य ईर्षुः परवित्तेषु रूपे वीर्ये कुलान्वये ।
सुखसौभाग्यसत्कारे तस्य व्याधिरनन्तकः ॥ ५.३४.४३ ॥
பிறருடைய செல்வம், அழகு, வீரியம், குலப்பெருமை, இன்பம், நற்பேறு, மரியாதை ஆகியவற்றில் பொறாமை கொள்பவனுக்கு அந்தமில்லாத நோய் உண்டு.
5.34.44
अकार्यकरणाद्भीतः कार्याणां च विवर्जनात् ।
अकाले मन्त्रभेदाच्च येन माद्येन्न तत्पिबेत् ॥ ५.३४.४४ ॥
தகாத செயலைச் செய்வதற்கும், கடமைகளைக் கைவிடுவதற்கும், தவறான நேரத்திலும் ரகசியம் வெளியிடுவதற்கும் அஞ்சுபவன், மயக்கும் எதையும் குடிக்கக்கூடாது.
5.34.45
विद्यामदो धनमदस्तृतीयोऽभिजनो मदः ।
मदा एतेऽवलिप्तानामेत एव सतां दमाः ॥ ५.३४.४५ ॥
கல்வி மதம், செல்வ மதம், மூன்றாவதான குலமதம் — இவை செருக்குடையவர்களின் மதங்கள்; இவையே நல்லோருக்கு அடக்கங்கள்.
5.34.46
असन्तोऽभ्यर्थिताः सद्भिः क्वचित्कार्ये कदाचन ।
मन्यन्ते सन्तमात्मानमसन्तमपि विश्रुतम् ॥ ५.३४.४६ ॥
தகுதியற்றவர்கள், நல்லோரால் ஏதோ ஒரு செயலுக்கு எப்போதாவது அழைக்கப்பட்டால், தாங்கள் நல்லவர்கள் என்று நினைத்துக்கொள்கிறார்கள் — புகழ்பெற்றவராக இருந்தாலும் அவர்கள் தகுதியற்றவர்களே.
5.34.47
गतिरात्मवतां सन्तः सन्त एव सतां गतिः ।
असतां च गतिः सन्तो न त्वसन्तः सतां गतिः ॥ ५.३४.४७ ॥
தன்னடக்கமுள்ளோருக்குப் புகலிடம் நல்லோரே; நல்லோருக்குப் புகலிடமும் நல்லோரே. தீயோருக்கும் நல்லோரே புகலிடம்; ஆனால் நல்லோருக்குத் தீயோர் புகலிடமல்ல.
5.34.48
जिता सभा वस्त्रवता मिष्टाशा गोमता जिता ।
अध्वा जितो यानवता सर्वं शीलवता जितम् ॥ ५.३४.४८ ॥
ஆடையுடையவன் சபையை வென்றான்; இனிப்பை விரும்பியவன் — பசுக்களுடையவன் வென்றான்; வண்டியுடையவன் பாதையை வென்றான்; நல்லொழுக்கமுடையவன் எல்லாவற்றையும் வென்றான்.
5.34.49
शीलं प्रधानं पुरुषे तद्यस्येह प्रणश्यति ।
न तस्य जीवितेनार्थो न धनेन न बन्धुभिः ॥ ५.३४.४९ ॥
ஒரு மனிதனில் நற்பண்பே முதன்மையானது; அது இவ்வுலகில் அழிந்துபோனவனுக்கு வாழ்க்கையினாலும், செல்வத்தினாலும், உறவினர்களாலும் எந்தப் பயனும் இல்லை.
5.34.50
आढ्यानां मांसपरमं मध्यानां गोरसोत्तरम् ।
तैलोत्तरं दरिद्राणां भोजनं भरतर्षभ ॥ ५.३४.५० ॥
செல்வர்களின் உணவு இறைச்சியை முதன்மையாகக் கொண்டது; நடுத்தர மக்களின் உணவு பால் பொருட்களை முதன்மையாகக் கொண்டது; ஏழைகளின் உணவு எண்ணெயை முதன்மையாகக் கொண்டது, பரதர்களில் சிறந்தவனே.
5.34.51
संपन्नतरमेवान्नं दरिद्रा भुञ्जते सदा ।
श्रुत्स्वादुतां जनयति सा चाढ्येषु सुदुर्लभा ॥ ५.३४.५१ ॥
ஏழைகள் எப்போதும் மிகச் சிறந்த உணவையே உண்கிறார்கள்; அந்த சுவையை உருவாக்குவது செல்வர்களிடையே மிகவும் அரிதானது.
5.34.52
प्रायेण श्रीमतां लोके भोक्तुं शक्तिर्न विद्यते ।
जीर्यन्त्यपि हि काष्ठानि दरिद्राणां महीपते ॥ ५.३४.५२ ॥
உலகில் பொதுவாகச் செல்வர்களுக்கு உண்ணும் சக்தி இருப்பதில்லை; ஏழைகளுக்கோ மரக்கட்டைகளும் செரித்துவிடும், அரசனே.
5.34.53
अवृत्तिर्भयमन्त्यानां मध्यानां मरणाद्भयम् ।
उत्तमानां तु मर्त्यानामवमानात्परं भयम् ॥ ५.३४.५३ ॥
கீழோருக்கு அஞ்சுவது வாழ்வாதாரமின்மை; நடுத்தரத்தோருக்கு அஞ்சுவது மரணம்; ஆனால் உயர்ந்த மனிதர்களுக்கு அவமானத்தைவிட மிகப் பெரிய அச்சம் உண்டு.
5.34.54
ऐश्वर्यमदपापिष्ठा मदाः पानमदादयः ।
ऐश्वर्यमदमत्तो हि नो पतित्वाऽवबुध्यते ॥ ५.३४.५४ ॥
அதிகாரச் செருக்கே மிகவும் தீயது; மதுபானப் போதை முதலிய பிற மயக்கங்களும் அவ்வாறே; அதிகாரச் செருக்கில் வெறித்தவன் வீழ்ந்த பின்னரே உணர்கிறான்.
5.34.55
इन्द्रियौरिन्द्रियार्थेषु वर्तमानैरनिग्रहैः ।
तैरयं ताप्यते लोको नक्षत्राणि ग्रहैरिव ॥ ५.३४.५५ ॥
இந்திரியப் பொருட்களில் ஈடுபட்டிருக்கும் கட்டுப்பாடற்ற புலன்களால் இந்த உலகம் கிரகங்களால் நட்சத்திரங்கள் வருந்துவது போல வருந்துகிறது.
5.34.56
यो जितः पञ्चवर्गेण सहजेनात्मकर्षिणा ।
आपदस्तस्य वर्धन्ते शुक्लपक्ष इवोडुराट् ॥ ५.३४.५६ ॥
தனக்கு இயல்பானதும் தன்னை இழுப்பதுமான ஐந்து கூட்டத்தால் வெல்லப்படுபவனுக்கு, வளர்பிறையில் சந்திரன் வளர்வது போல, ஆபத்துகள் பெருகுகின்றன.
5.34.57
अविजित्य य आत्मानममात्यान्विजिगीषते ।
अमित्रान्वा जितामात्यः सोऽवशः परिहीयते ॥ ५.३४.५७ ॥
தன்னை வெல்லாமல் அமைச்சர்களையோ எதிரிகளையோ வெல்ல விரும்புபவன், அல்லது அமைச்சர்கள் வெல்லப்பட்டவன், அவன் பலமற்றவனாகி அழிகிறான்.
5.34.58
आत्मानमेव प्रथमं द्वेष्यरूपेण योजयेत् ।
ततोऽमात्यानमित्रांश्च न मोघं विजिगीषते ॥ ५.३४.५८ ॥
முதலில் ஒருவன் தன்னையே பகைவனின் வடிவில் நிறுத்த வேண்டும்; பின்னர் அமைச்சர்களையும் பகைவர்களையும் வெல்ல விரும்புவது வீணாகாது.
5.34.59
वश्येन्द्रियं जितामात्यं धृतदण्डं विकारिषु ।
परीक्ष्यकारिणं धीरमत्यन्तं श्रीर्निषेवते ॥ ५.३४.५९ ॥
அடக்கிய புலன்களையும், அடக்கப்பட்ட அமைச்சர்களையும் உடையவனும், குற்றம் செய்வோர் மீது தண்டத்தைப் பிடிப்பவனும், ஆராய்ந்து செயல்படுபவனும், தீரனுமான அவனையே செல்வம் முழுமையாக அடைகிறது.
5.34.60
रथः शरीरं पुरुषस्य राज-
न्नात्मा नियन्तेन्द्रियाण्यस्य चाश्वाः।
तैरप्रमत्तः कुशली सदश्वै-
र्दान्तैः सुखं याति रथीव धीरः ॥ ५.३४.६० ॥
அரசே! உடலே மனிதனின் தேர்; ஆத்மாவே அதன் சாரதி; புலன்களே அதன் குதிரைகள். அவற்றால், விழிப்புடனும் திறமையுடனும் நன்கு அடக்கப்பட்ட நல்ல குதிரைகளுடன், தீரனான மனிதன் தேரோட்டியைப் போல சுகமாகச் செல்கிறான்.
5.34.61
एतान्यनिगृहीतानि व्यापादयितुमप्यलम् ।
अविधेया इवादान्ताः सरथं सारथिं हयम् ॥ ५.३४.६१ ॥
அடக்கப்படாத இந்த புலன்கள் அடங்காத குதிரைகள் தேர், சாரதி, குதிரை அனைத்தையும் அழிப்பது போல் அழிக்கவல்லவை.
5.34.62
अनर्थमर्थतः पश्यन्नर्थं चैवाप्यनर्थतः ।
इन्द्रियैरजितैर्बालः सुदुःखं मन्यते सुखम् ॥ ५.३४.६२ ॥
அறியாதவன், வெல்லப்படாத புலன்களால், தீங்கை நன்மையாகவும் நன்மையைத் தீங்காகவும் கண்டு, மிகுந்த துன்பத்தை இன்பமாக நினைக்கிறான்.
5.34.63
धर्मार्थौ यः परित्यज्य स्यादिन्द्रियवशानुगः ।
श्रीप्राणधनदारेभ्यः क्षिप्रं स परिहीयते ॥ ५.३४.६३ ॥
தர்மத்தையும் பொருளையும் விட்டு, புலன்களின் ஆதிக்கத்தைப் பின்பற்றுபவன், செல்வம், உயிர், பொருள், மனைவி ஆகியவற்றிலிருந்து விரைவில் வீழ்ச்சியடைகிறான்.
5.34.64
अर्थानामीश्वरो यः स्यादिन्द्रियाणामनीश्वरः ।
इन्द्रियाणामनैश्वर्यादैश्वार्याद्भूश्यते हि सः ॥ ५.३४.६४ ॥
பொருட்களுக்கு அதிபதியாக இருந்தும் புலன்களுக்கு அதிபதியாக இல்லாதவன், புலன்களை அடக்கத் தவறுவதால் தன் செல்வத்திலிருந்து வீழ்கிறான்.
5.34.65
आत्मनात्मानमन्विच्छेन्मनोबुद्धीन्द्रियैर्यतैः ।
आत्मा ह्येवात्मनो बन्धुरात्मैव रिपुरात्मनः ॥ ५.३४.६५ ॥
மனம், புத்தி, புலன்களை அடக்கி, தன்னாலேயே தன்னைத் தேட வேண்டும். ஏனெனில் தானே தனக்கு நண்பன், தானே தனக்குப் பகைவன்.
5.34.66
बन्धुरात्मात्मनस्तस्य येनैवात्मात्मना जितः ।
स एव नियतो बन्धुः स एव नियतो रिपुः ॥ ५.३४.६६ ॥
எவன் தன்னாலேயே தன் ஆன்மாவை வென்றானோ, அவனுடைய ஆன்மாவே அவனுக்கு நண்பன்; அடக்கப்பட்டவனே நண்பன், அடக்கப்படாதவனே பகைவன்.
5.34.67
क्षुद्राक्षेणेव जालेन झपावपिहितावुरू ।
कामश्च राजन्क्रोधश्च तौ प्रज्ञानं विलुम्पतः ॥ ५.३४.६७ ॥
ராஜனே, சிறிய வலையில் சிக்கிய இரண்டு மீன்களைப் போல, ஆசையும் கோபமும் அறிவைக் கொள்ளையடிக்கின்றன.
5.34.68
समवेक्ष्येह धर्मार्थौ संभारान्योऽधिगच्छति ।
स वै संभृतसंभारः सततं सुखमेधते ॥ ५.३४.६८ ॥
இங்கே தர்மத்தையும் பொருளையும் நன்கு ஆராய்ந்து, சாதனங்களைத் தேடிக்கொள்பவன், சாதனங்கள் நிறைந்தவனாகி எப்போதும் இன்பத்தில் வளர்கிறான்.
5.34.69
यः पञ्चाभ्यन्तराञ्शत्रूनविजित्य मनोमयान् ।
जिगीषति रिपूनन्यान्रिपवोऽभिभवन्ति तम् ॥ ५.३४.६९ ॥
மனத்தில் பிறக்கும் ஐந்து உள்ளான எதிரிகளை வெல்லாமல், பிற எதிரிகளை வெல்ல விரும்புபவனை, எதிரிகளே மேற்கொள்கின்றனர்.
5.34.70
दृश्यन्ते हि महात्मानो बध्यमानाः स्वकर्मभिः ।
इन्द्रियाणामनीशत्वाद्राजानो राज्यविभ्रमैः ॥ ५.३४.७० ॥
பெரியோரான அரசர்களும் தம் சொந்த செயல்களால் பிணைக்கப்படுவதைக் காண்கிறோம்; புலன்களை அடக்க இயலாமையால், அரசுரிமையின் மயக்கங்களில் சிக்குகின்றனர்.
5.34.71
असंत्यागात्पापकृतामपापां-
स्तुल्यो दण्डः स्पृशते मिश्रभावात्।
शुष्केणार्द्रं दह्यते मिश्रभावा-
त्तस्मात्पापैः सह सन्धिं न कुर्यात् ॥ ५.३४.७१ ॥
பாவிகளைக் கைவிடாததால், பாவமற்றவர்களும் அவர்களுக்கு சமமான தண்டனையால் தாக்கப்படுகின்றனர்; கலப்பினால் உலர்ந்ததோடு ஈரமானதும் எரிகிறது. ஆகவே பாவிகளுடன் உடன்படிக்கை செய்யக்கூடாது.
5.34.72
निजानुत्पततः शत्रून्पश्च पञ्चप्रयोजनान् ।
यो मोहान्न निगृह्णाति तमापद्ग्रसते नरम् ॥ ५.३४.७२ ॥
தன்னுள் எழும் பகைவர்களையும், இருபத்தைந்து நோக்கங்களையும் கண்டும், மயக்கத்தால் அவற்றை அடக்காத மனிதனை, இடர் விழுங்கிவிடும்.
5.34.73
अनसूयार्जवं शौचं सन्तोषः प्रियवादिता ।
दमः सत्यमनायासो न भवन्ति दुरात्मनाम् ॥ ५.३४.७३ ॥
பொறாமையின்மை, நேர்மை, தூய்மை, மனநிறைவு, இனிய பேச்சு, அடக்கம், உண்மை, எளிமை ஆகியவை தீயவர்களிடம் இருப்பதில்லை.
5.34.74
आत्मज्ञानमानायासस्तितिक्षा धर्मनित्यता ।
वाक्चैव गुप्ता दानं च नैतान्यन्त्येषु भारत ॥ ५.३४.७४ ॥
ஆத்மஞானம், எளிமை, பொறுமை, தர்மத்தில் நிலைத்தன்மை, அடக்கிய பேச்சு, தானம் ஆகியவை, பாரதனே, கீழ்மக்களிடம் இருப்பதில்லை.
5.34.75
आक्रोशपरिवादाभ्यां विहिंसन्त्यबुधा बुधान् ।
वक्ता पापमुपादत्ते क्षममाणो विमुच्यते ॥ ५.३४.७५ ॥
அறிவிலிகள் வசைமொழியாலும் பழிச்சொல்லாலும் அறிஞர்களைத் துன்புறுத்துகின்றனர்; பேசுபவன் பாவத்தை ஏற்கிறான்; பொறுப்பவன் விடுபடுகிறான்.
5.34.76
हिंसा बलमसाधूनां राज्ञां दण्डविधिर्बलम् ।
शुश्रूपा तु वलं स्त्रीणां क्षमा गुणवतां बलम् ॥ ५.३४.७६ ॥
தீயோரின் வலிமை வன்முறை; அரசர்களின் வலிமை தண்டனை முறை; பெண்களின் வலிமை பணிவிடை; நற்குணமுடையோரின் வலிமை பொறுமை.
5.34.77
वाक्संयमो हि नृपते सुदुष्करतमो मतः ।
अर्थवच्च विचित्रं च न शक्यं बहु भाषितुम् ॥ ५.३४.७७ ॥
அரசே, பேச்சை அடக்குதல் மிகக் கடினமானது என்று கருதப்படுகிறது; அர்த்தமுள்ள பலவகைச் சொற்களை அதிகமாகப் பேசுவது இயலாது.
5.34.78
अभ्यावहति कल्याणं विविधं वाक् सुभाषिता ।
सैव दुर्भाषिता राजन्ननर्थायोपपद्यते ॥ ५.३४.७८ ॥
நன்றாகச் சொல்லப்பட்ட சொல் பலவகை நன்மையைக் கொண்டுவருகிறது; அரசே, அதே சொல் தீயவிதமாகச் சொல்லப்பட்டால் அழிவுக்குக் காரணமாகிறது.
5.34.79
रोहते सायकैर्विद्धं वनं परशुना हतम् ।
वाचा दुरुक्तं बीभत्सं न संरोहति वाक्क्षतम् ॥ ५.३४.७९ ॥
அம்புகளால் துளைக்கப்பட்ட காடும், கோடரியால் வெட்டப்பட்ட காடும் மீண்டும் தளிர்க்கும்; ஆனால் வாயினால் சொல்லப்பட்ட இழிவான கடுஞ்சொல்லின் காயம் ஒருபோதும் ஆறாது.
5.34.80
कर्णिनालीकनाराचान्निर्हरन्ति शरीरतः ।
वाक्छशल्यस्तु न निर्हर्तुं शक्यो हृदिशयो हि सः ॥ ५.३४.८० ॥
அம்பு, கூரிய இரும்புச் சுருள்கள் ஆகியவற்றை உடலிலிருந்து எடுக்கலாம்; ஆனால் இதயத்தில் தங்கிவிடும் சொல்லின் முள்ளை எடுக்க இயலாது.
5.34.81
वाक्सायका वदनान्निष्पतन्ति ।
यैराहतः शोचति रात्र्यहानि।
परस्य नामर्मसु ते पतन्ति ।
तान्पण्डितो नावसृजेत्परेभ्यः ॥ ५.३४.८१ ॥
சொல்லாகிய அம்புகள் வாயிலிருந்து பாய்கின்றன; அவற்றால் தாக்குண்டவன் இரவும் பகலும் துயருறுகிறான். அவை பிறரின் மர்ம இடங்களில் போய் விழுகின்றன; அறிஞன் அவற்றை மற்றவர்மீது எய்யமாட்டான்.
5.34.82
यस्मै देवाः प्रयच्छन्ति पुरुषाय पराभवम् ।
बुद्धिं तस्यापकर्षन्ति सोऽवाचीनानि पश्यति ॥ ५.३४.८२ ॥
தெய்வங்கள் எந்த மனிதனுக்குத் தோல்வியை அளிக்க விரும்புகின்றனவோ, அவனுடைய புத்தியை அவை பறித்துவிடுகின்றன; அப்போது அவன் கீழ்மையானவற்றையே காண்கிறான்.
5.34.83
बुद्धौ कलुषभूतायां विनाशे प्रत्युपस्थिते ।
अनयो नयसङ्काशो हृदयान्नापसर्पति ॥ ५.३४.८३ ॥
புத்தி கலங்கிவிடும்போது, அழிவு அருகில் வரும்போது, நீதி போலத் தோன்றும் அநீதி இதயத்திலிருந்து நீங்குவதில்லை.
5.34.84
सेयं बुद्धिः परीता ते पुत्राणां भरतर्षभ ।
पाण्डवानां विरोधेन न चैनानवबुध्यसे ॥ ५.३४.८४ ॥
பரதர்களில் சிறந்தவனே! உன் இந்த புத்தி உன் மகன்களால் சூழப்பட்டுவிட்டது; பாண்டவர்களுடன் பகைமையால் அவர்களை நீ உணரவில்லை.
5.34.85
राजा लक्षणसंपन्नस्त्रैलोक्यस्यापि यो भवेत् ।
शिष्यस्ते शासिता सोऽस्तु धृतराष्ट्र युधिष्ठिरः ॥ ५.३४.८५ ॥
மூன்று உலகங்களுக்கும் அரசனாகும் தகுதியுடன் கூடிய அரசன் எவனோ, அவனே உன் சீடனாகட்டும்; தர்மபுத்திரன் யுதிஷ்டிரன் அவனை ஆளட்டும், ஓ திருதராஷ்டிரா.
5.34.86
अतीव सर्वान्पुत्रांस्ते भागधेयपुरस्कृतः ।
तेजसा प्रज्ञया चैव युक्तो धर्मर्थतत्त्ववित् ॥ ५.३४.८६ ॥
உன் எல்லா மகன்களையும் விட மிகுதியாக, அதிர்ஷ்டத்தால் கௌரவிக்கப்பட்டவன்; தேஜஸும் அறிவும் உடையவன், தர்மத்தினதும் பொருளினதும் உண்மையை அறிந்தவன்.
5.34.87
अनुक्रोशादानृशंस्याद्योऽसौ धर्मभृतां वरः ।
गौरवात्तव राजेन्द्र बहून्क्लेशांस्तितिक्षति ॥ ५.३४.८७ ॥
இரக்கத்தாலும் கருணையாலும், தர்மம் தாங்குவோரில் சிறந்தவன் அவன்; ஓ அரசர்களின் அரசே, உன் மீதுள்ள மரியாதையால் பல துன்பங்களைப் பொறுத்துக்கொள்கிறான்.